ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Εθνικισμός στον 21ο αιώνα. Παρακαταθήκη, συνέχεια και ουσία.



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Λίγες ημέρες μετά απο την εκπνοή του περασμένου χρόνου , ενός χρόνου
δύσκολου με πολλές ανατροπές στην καθημερινότητα μας για ακόμη μιά
φορά, ενός χρόνου
υποσχεσιολογίας, τεχνητής έριδας αλλά και ολοένα αυξανόμενων
προβλημάτων για την χώρα η οποία ζεί το “Ευρωπαικό της όνειρο”,
αναρωτάται κάποιος ποιές μπορούν να είναι οι κατ ουσίαν λύσεις στο
γενικότερο αδιέξοδο που μας περιβάλλει.

Ένα αδιέξοδο πολυεπίπεδο. Κοινωνικά, πολιτικά, πολιτιστικά, εννοείται
εθνικά αλλά και ένα αδιέξοδο παγκόσμιο που σχεδιάστηκε  στην κάθε του
λεπτομέρεια, εκτιμώ, ώστε κάποια στιγμή το σύστημα να “προτείνει“ την
μόνη λύση, βγάζοντας δήθεν τους λαούς απο το αδιέξοδο το οποίο το ίδιο
δημιούργησε.

Τα συγκρουσιακά μοντέλα τα οποία οι εξουσιαστές αυτού του κόσμου έχουν
υιοθετήσει αναμεταξύ των κοινωνικών ομάδων, των θρησκειών, των φυλών,
η προφανής στήριξη της κάθε ερωτικής διαστροφής έναντι της
παραδοσιοκρατικής αντίληψης σχετικά με την οικογένεια, το δόγμα “το
άτομο πάνω απο το σύνολο”, δεν είναι σχήματα τυχαία διαλεγμένα μέσα
απο το κουτί της Πανδώρας. Αποτελούν την θριαλλίδα προς την κοινωνική,
πολιτισμική, θρησκευτική έκρηξη, την “σύγκρουση των κόσμων και των
πολιτισμών”, κάτι που επιθυμούν διακαώς οι κατά τόπους εξουσιαστές, οι
κατά τόπους δυνάστες.

Μέσα λοιπόν απο αυτές τις σκέψεις και τις ατραπούς τους, τίθεται το
θεμελιώδες ερώτημα. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΥΣΕΙΣ ΟΥΣΙΑΣ ; Και αν υπάρχουν, σε τι
βαθμό μπορούν να εφαρμοστούν, έχοντας απέναντι κοινωνίες οι οποίες
έχουν ήδη διαφθαρεί σε μέγιστο βαθμό, κοινωνιές προετοιμασμένες απο τα
πριν οι οποίες αλλάζουν εποχή με άγνωστο τον προορισμό, χαμένες στους
μικρόκοσμους τους και στα μικρά θέλω των μικρών ανθρώπων των
μεγαλουπόλεων που δεν μπορούν να δούν πέρα απο την καθημερινότητα ;
Μπορεί να υπάρξει παραδείγματος χάριν μιάς και ο εθνικισμός αποτελεί
το θέμα του κειμένου αυτού, σοβαρό εθνικιστικό κίνημα μέσα στις
παγκοσμιοποιητικές συνθήκες του 21 ου αιώνα ; Τι έχει να προσφέρει ο
εθνικισμός σήμερα και ποιές οι προοπτικές εξέλιξης του, μέσα σε ένα
περιβάλλον εχθρικό απέναντι στις βασικές του αξίες όπως το
χιλιοειπωμένο ΠΑΤΡΙΣ – ΘΡΗΣΚΕΙΑ – ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ;

Τούτα τα βασικότατα, τα θεμελιώδη ερωτήματα και ιδιαίτερα τα ζητήματα
της επιστροφής ή μη στις αξίες του “παλαιού κόσμου”, οφείλουν να
ενυπάρχουν στην σκέψη και την αντίληψη μας σήμερα και πόσο μάλλον ημών
των εθνικιστών.

Σε μιάν εποχή μεταιχμιακή, όπου οι κοινωνικές συνθήκες αλλάζουν με ραγδαίους
ρυθμούς, οι αξίες του ως προανέφερα “παλαιού κόσμου”, χτυπιούνται
δυνατά και σε κάθε επίπεδο, μέσα απο ένα άρτια οργανωμένο σχέδιο το
οποίον καλύπτεται απο τον μανδύα της τυχαιότητας. Τίποτε απο οτι
συμβαίνει στην ζωή και πόσο μάλλον στην πολιτική και στην προσπάθεια
ελέγχου των μαζών, δεν είναι τυχαίο. Απο το ποιά ποίηση βραβεύεται
στους στημένους διαγωνισμούς, μέχρι το τι συζητιέται στα στημένα πάνελ
παντού όπου έχουν αποκλείσει τις φωνές του εθνικισμού και των
"ακραίων", το κάθε τι έχει προκαθορισθεί ως την τελευταία του
λεπτομέρεια. Αυτός ο
κόσμος γενικώς αναζητά “διασκεδαστές” και ποτέ “αφυπνιστές”, διότι οι
τελευταίοι ξεβολεύουν ολόκληρες κοινωνίες, ενώ οι πρώτοι γητεύουν
ολάκερους λαούς και πολιτισμούς διαχρονικά.

Η παγκοσμιοποιητική λαίλαψ ελέγχει σχεδόν τα πάντα ή τουλάχιστον έτσι
φαίνεται. Όσοι αντιστέκονται δυστυχώς αυτή την στιγμή σε όλο αυτό το
κύμα της απαξίωσης των αξιών του “παλαιού κόσμου”, δεν έχουν φωνή και
οι κραυγές τους ποδοπατούνται μέσα στον ορυμαγδό του υπνωτισμένου
πλήθους των ηλιθίων, των μαλ(θ)ακοποιημένων του “δυτικού κόσμου” ή τον
φανατισμό της αγραμματοσύνης και της ημιμάθειας του “ανατολικού
κόσμου”. Οι σόφρωνες φωνές οχι μόνον σπανίζουν, αλλά φροντίζουν αυτοί
που πρέπει να τις εξαφανίζουν απο το προσκήνιο. Με το δόγμα “Οτι
ενώνει, πρέπει να τελειώνει”, η παγκοσμιοποίηση τρέχει έναν αγώνα
δρόμου με τον χρόνο. Τον χρόνο που χρειάζεται ώστε να καμφθούν πλήρως
και οι παραμικρές αντιστάσεις των ανθρώπων οι οποίοι ακόμη και υπό
αυτές τις συνθήκες διατηρούν σώας τας φρένας και παλεύουν για το
αυτονόητο.

Υπό όλο αυτό το άθλιο σκηνικό, τι μπορεί και τι πρέπει να κάνει το
εθνικιστικό κίνημα ; μπορεί η ατζέντα του να αγγίξει τον καθημερινό,
φαινομενικά αδιάφορο πολίτη ο οποίος παλεύει με τα κύματα του
διεθνιστικού ωκεανού και βρίσκεται άλλα να αντιλαμβάνεται και άλλα να
του λένε πως υπάρχουν και συμβαίνουν, ενώ την ίδια στιγμή τον φοβερίζουν πως αν
μιλήσει θα υποστεί τον κοινωνικό έλεγχο των γύρω υπνωτισμένων ; Εν
ολίγοις, έχει θέση στις σημερινές κοινωνίες η αξία της αγάπης προς την
πατρίδα, την θρησκεία και την θεμελιώδη δομή της οικογένειας υπό την
παραδοσιοκρατική άποψη ;

Είναι αλήθεια πως το εθνικιστικό κίνημα και ο εθνικισμός ως ένστικτο
της συλλογικής ψυχής, έχει περάσει απο πάρα πολλές διεργασίες. Είναι
επίσης αλήθεια πως το εθνικιστικό ένστικτο των κοινωνιών αλλά και των
ατόμων, την ανάγκη να ανήκεις σε μια ομάδα με βάση της κοινές αξίες οι
οποίες την αποτελούν, το εκμεταλλεύθηκαν οι διάφοροι πολιτικοί αγύρτες
παγκοσμίως. τοπικά αλλά και διαχρονικά. Σχεδόν ποτέ η αγάπη προς τον τόπο που
γεννήθηκες και τον περιβάλλοντα χώρο, την παράδοση και οτι σε ενώνει
με τον δίπλα, δεν χρησιμοποιήθηκε με τον σωστό τρόπο, δίνοντας ορμή
και νέους στόχους στο σύνολο, παρά χρησιμοποιήθηκε ως μοχλός
εθνολαικισμού, υποκρισίας και ως ένας ακόμη τρόπος ελέγχου των μαζών,
αυτή την φορά με βάση την κοινή τους καταγωγή η οποία είναι όπως στην
περίπτωση της Ελλάδας χωρίς αμφιβολία αναφορικά με την διασύνδεση με
το παρελθόν.

Η βασική μου εκτίμηση, είναι πως ο εθνικισμός οχι μόνον έχει θέση σε
όλο αυτό το εφιαλτικό σκηνικό, αλλά ημπορεί να καταστεί το “αντίπαλον
δέος” της αντίστασης των λαών σε οτι γίνεται γύρω. Χρειάζεται φυσικά
να αυτοκριθεί για όλα του τα μεγάλα ή μικρότερα λάθη που τον οδήγησαν
στην απαξίωση του για το κοινωνικό ασυνείδητο και την “μεγάλη
κοινωνία”. Να βγεί απο το ιδεολογικό περιθώριο απο το οποίον έθεσε ο
ίδιος τον εαυτόν του αυτοαπαξιούμενος συχνά και να κατακτήσει το σύνολο των
κοινωνιών ή έστω το μεγαλύτερο μέρος τους, ΔΙΟΤΙ Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ
ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ.

Και πως θα γίνει αυτό ;  κατ εμέ ο εθνικισμός του 21 ου
αιώνα, οφείλει να αλλάξει άρδην την ατζέντα του. Να προτείνει λύσεις
ουσίας στα άμεσα κοινωνικά ερωτήματα
μιάς και ο καθημερινός άνθρωπος χρειάζεται απαντήσεις στις ερωτήσεις
που του θέτει η ίδια αυτή η καθημερινότητα.

Να σταματήσει ο εθνικισμός να αποτελεί το καταφύγιο των λαών όταν όλα
μοιάζουν δύσκολα. Να μην αποτελεί την εύκολη λύση για τα σημερινά
προβλήματα που πρέπει να λυθούν ΧΘΕΣ και να απενοχοποιηθεί ο ίδιος
πρωτίστως για τον εαυτόν του. Να πετάξει απο τις τάξεις του όσους
διαστρεβλώνουν το ωραίο μήνυμα του προς τον λαό. Να περάσει απο την
εικόνα του δικαίως ομολογουμένως αγανακτισμένου ανθρώπου στο προφίλ
του ανθρώπου της διπλανής πόρτας ο οποίος πρεσβεύει το ορθόν, να
καταστεί η ήρεμος δύναμη της πολιτικής.

 Η ουσιαστική επανάσταση δεν είναι ποτέ σχεδόν  βίαια. Είναι μια
εσωτερική αλλαγή ΟΥΣΙΑΣ η οποία έρχεται να αντιπαλαίψει το κατώτατο
εγώ και να βελτιώσει τον άνθρωπο, την κάθε ανθρώπινη μονάδα και κατ
επέκτασιν το σύνολο που αποτελείται απο όλα αυτά τα αυτοβελτιούμενα
άτομα. Να στρέψει τον ποταμό της νεολαίας στην πανέμορφη θάλασσα της
προοπτικής για το άτομο διαμέσω της αγάπης για το σύνολο

 Να παλαίψει για πραγματικά ανθρώπινα δικαιώματα, για τον πραγματικό
άνθρωπο και οχι να μένει στην υμνολογία, τα μνημόσυνα, τις θυσίες του
παρελθόντος κόσμου. Με
μνημόσυνα δεν προχωρά η ζωή, με στεφάνια δεν ανθίζει η προοπτική και
δεν χτυπιέται δυστυχώς το πρόβλημα μας που μας κατατρώγει.

Ο Εθνικισμός του τρέχοντος αιώνος οφείλει να αναδιατάξει δυνάμεις και
να αντεπιτεθεί. Να αντεπιτεθεί με όρους 21ου αιώνα και να μιλήσει στην
ψυχή του ανθρώπου του 21ου αιώνα. Με παρελθοντολαγνεία, προγονολαγνεία
και χωρίς κοινωνική και ιδεολογική αντεπίθεση στις κοινωνίες που
σαπίζουν μέσα στα νεοταξίτικα σχήματα, λύσεις ουσίας δεν
πρόκειται να δωθούν ποτέ στον λαό.

Να σταματήσει, αυτό που γράφει ο
Περικλής Γιαννόπουλος, ο πατέρας αν το θέλετε του Ελληνικού
εθνικισμού, αυτός ο μέγας διανοητής περί του “κλεφτισμού”, της
νοοτροπίας η οποία συνοψίζεται στο δόγμα “Εγώ, οι δικοί μου και όλοι
οι άλλοι εχθροί μου”. Ο Εθνικισμός αξίζει να ενδυθεί τα καλά του
ενδύματα , τα ενδύματα που του πρέπουν και με ανθρώπους που ξέρουν
πολύ καλά γιατι βρίσκονται στον χώρο μέσω της ιδεολογικής
διαπαιδαγώγησης σε συστηματικό επίπεδο η οποία θα πρέπει να γίνει
θεσμός σε σταθερή βάση,  να βγεί στην μεγάλη κοινωνία προκειμένου  να
ΑΠΑΙΤΗΣΕΙ το μερίδιο του απο την
κοινωνική πίτα, αναπτύσοντας ΕΘΝΟΚΕΝΤΡΙΚΗ  ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΤΖΕΝΤΑ.

Ο Εθνικισμός, είναι το πιο παρεξηγημένο συναίσθημα. Να σοβαρευτούμε,
να προτείνουμε, να αντιπαρατεθούμε με όρους πραγματικής δημοκρατίας
και τότε το μέλλον είναι δικό μας. Η κρίση αυτή που δημιούργησαν οι
“δημοκρατικές δυνάμεις”, αποτελεί μιάν λαμπρά ευκαιρία για εμάς τους
εθνικιστές στους οποίους έπεσε το βαρύ καθήκον της αποτροπής της χώρας
απο το τελειώσει εθνικά.

Η Ελλάς βρίσκεται οχι μόνον πρό της κλίνης του Θανάτου, αλλά επί αυτής !.

Εμπρός προς την τελική νίκη, εμπρός προς την ΕΛΛΗΝΙΚΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΝ !

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Πατάξατε τους Βαρβάρους !



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης
και Δημοσιογράφος

Υπεσχέθην είς εαυτόν αγρανάπαυσιν περί των δημοσίων πραγμάτων. Όμως οτι συμβαίνει γύρω δεν ημπορεί να αφήνει κανέναν αδιάφορον. Είναι τόση η πνευματική δυσωδία παντού όπου θα εξυπνούσε εκ του τάφου των και νεκρούς ακόμη. Είναι τόση η απαξίωση της λογικής, της αλήθειας, της εντιμότητος, της ανώτερης ανθρώπινης φύσεως γενικότερα, όπου εφαρρμόζεται δια μία ακόμη φοράν το γνωστό “Ο Σιωπών, δοκεί συναινείν”.

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

Τέχνη και ζωή, γραμμή ευθεία





Στέκεις αμίλητη εσύ, τ΄αθέλητου θανάτου θύμα
που οι κραυγές σου λύγισαν την μαύρη γη του Άδη
τον χάροντα εσάστησαν, το άδικο, το κρίμα
όταν σου πήρε την πνοή εκείνο εκεί το βράδι !

Νικηφόρος Βυζαντινός για την Ελένη Παπαδάκη. Επίγραμμα.

(Μία αναφορά στην Ελένη Παπαδάκη)

Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης
και Δημοσιογράφος

Πάντοτε έθετα στον εαυτόν μου το βασικό δια εμέ ερώτημα ως λογοτέχνη
και μουσικοσυνθέτη. Γιατί κάποιος ασχολείται με την τέχνη ; ποιό το
κίνητρο της ενασχολήσεως με το Θέατρο, την μουσική, την ζωγραφική ;
είναι άραγε μόνον η προσπάθεια κάλυψης των κενών που αφήνει στον
άνθρωπο η κενότητα της καθημερινότητος, που τον σπρώχνει αδιόρατα στο
να ασχοληθεί και να δημιουργήσει έναν κόσμο εντός του κόσμου τον
οποίον θεωρούμε ως πραγματικό ;

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2016

Η Θεατρίνα της σιωπής.


H Ελένη Παπαδάκη (1903 - 1944)





Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης
και Δημοσιογράφος


Η Ελένη Παπαδάκη σφαγιάζεται ανηλεώς κατά την διάρκεια των Δεκεμβριανών υπό τους κομμουνιστοσυμμορίτας της ΟΠΛΑ. Η τραγική της μοίρα με εσυγκίνησε τόσο πολύ ώστε άρχισα να αναζητώ περαιτέρω στοιχεία. Πρόσωπα και πράγματα, ιστορίες και μύθους. Μόλις αναφέρονταν το όνομα της, οι πόρτες κυρίως του Θεάτρου έκλειναν, ίσως απο ενοχή, ίσως απο φόβο για τις συνέπειες. Έτσι αναγκάστηκα να γράψω ένα μικρό θεατρικό μονόλογο τον οποίον συμπεριέλαβα στην πρώτη μου εμφάνιση είς τα νεοελληνικά γράμματα, την εκλογή με τίτλο ΑΠΟ ΤΟ ΕΓΩ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ. 

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

Στην Ελένη Παπαδάκη.

Η ζωή της υπήρξε μιά ευθεία γραμμή.
Μία γραμμή που ένωνε την σκηνή του θεάτρου με την σκηνή του βίου. Ήταν η Ελένη Παπαδάκη.
Ηθοποιός.

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

Πριν απο το Έπος !




(Μία αναφορά στην προετοιμασία απο το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, εν όψει του πολέμου)
 
Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης
καιι Δημοσιιογράφος 
 
Ιστολόγιο. Www.iperalitheias.blogspot.gr


Τα τελευταία σαράντα δύο χρόνια, χρόνια της “μεταπολίτευσης - μεταπολήστευσης” και του λαικισμού, κυκλοφορεί έντονα ο μύθος πως το περιβόητο “ΟΧΙ” του έπους του 1940, το είπε ο “κυρίαρχος ελληνικός λαός” στα βουνά της βορείου ηπείρου και οχι ο μοναδικός πραγματικός εθνάρχης Ιωάννης Μεταξάς και το καθεστώς της 4ης Αυγούστου.
Φυσικά όλο αυτό είναι ακόμη μιά απέλπιδα προσπάθεια λαικισμού των πολιτικάντιδων, των ανίκανων να υπερασπιστούν επαρκώς τα συμφέροντα της Ελλάδας, μιάς οικογενειοκρατικής κάστας προσηλωμένης στο τι θα πούν οι ξένοι, η οποία συναγωνίζεται αναμεταξύ της στο ποιός θα τους εξυπηρετήσει με τον καλύτερο και τον πλέόν δουλικό τρόπο.

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016

Ιωάννης Συκουτρής.Ο Έλλην, αυτόχειρ “ποιητής της φιλολογίας”.



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης
και Δημοσιογράφος
email. panoschatzigeorgiadis@gmail.com
Ιστολόγιο. Www.iperalitheias.blogspot.gr
Δημοσιευθέν απο την μόνιμη στήλη ΥΠΕΡ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, της εφημερίδος
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ.


Αποτελεί γεγονός αδιαμφισβήτητο η αέναος πάλη, αναμεταξύ πνεύματος και
ύλης, του “τώρα” και του “πάντα”. Ο πόλεμος του ιδεατού με το απολύτως
εφικτόν, της σκληρής πραγματικότητας με τον ιδεαλισμό, ο οποίος
δυστυχώς ή ευτυχώς διακρίνεται απο μιάν ουτοπική διάθεση, μιάν διάθση
εξωραισμού της καθημερινής ζωής μέσα στην προσπάθεια του να φτάσει
κάποτε ο άνθρωπος σε εκείνο το ιδεατό “ανώτερο εγώ”.