ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Σάββατο, 25 Μαΐου 2019

Ανακοίνωση αποχωρήσεως απο τον ΛΑ.Ο.Σ.

Αγαπητοί

Την σήμερον 25ην τρέχοντος, γνωστοποιώ πως παραιτούμαι απο την θέση του Γραμματέως Πολιτισμού του ΛΑ.Ο.Σ. καθώς και του μέλους της κεντρικής επιτροπής του κόμματος.
Επειδή ως γνωστόν με διακρίνει η σοβαρότις, επιλέγω ΠΡΟ των εκλογών τούτη την κίνηση και οχι καιροσκοπικά έπειτα του αποτελέσματος αλλά και μέλος του Πολιτικού Γραφείου.
Οι λόγοι της παραιτήσεως εμπεριέχονται είς εμπιστευτικήν επιστολήν και δεν είναι δημοσιεύσιμοι προφανώς απο εδώ.
Τα ΕΝ ΟΙΚΩ ΜΗ ΕΝ ΔΗΜΩ έστω και την ύστατην ώραν.

Τα αρμόδια όργανα του κόμματος έχουν ήδη ενημερωθεί.

Παραθέτω μόνον τον επίλογον.

"Στην παρούσα επιστολή, δεν θα ευχαριστήσω ουδέναν. Θα υποσχεθώ όμως είς τον εαυτόν μου και είς αυτό που εγώ θεωρώ πατρίδα, πως θα συνεχίσω απο τον όποιο προμαχώνα τον αγώνα για αυτό που πιστεύω. Είς το περιθώριον απογορεύω είς τον εαυτόν μου ίνα τεθεί για κανέναν λόγον."

ΕΜΠΡΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΝ !

Παρασκευή, 3 Μαΐου 2019

Το πότισμα ενός άνθους και η ολότητα του σύμπαντος κόσμου.

"Μην ξεχνάς, πότισε και κείνα τα λουλούδια γιατι διψάνε όσο και σύ διψάς".

Τρίτη, 26 Μαρτίου 2019

Το Μεθεόρτιον μήνυμα της Εθνικής Παλιγγενεσίας


Γράφει ο Πάνος Χατζηγεωργιάδης *

Μας άφησε και η 25η  Μαρτίου του 2019.

Τα εμβατήρια σιώπησαν, οι φωνές του λαού σταμάτησαν, οι εθνεγερτικές μουσικές σίγησαν και άπαντες επιστρέψαμε στην καθημερινότητα μας. Μία καθημερινότητα με κακές παραστάσεις, μία καθημερινότητα άσχημη που κάποιοι ευθύνονται λίγότερο ή περισσότερο για αυτό, μέσα σε μία Ελλάδα που δεν ξέρει ούτε που βαδίζει ούτε που στέκει εδώ και πολλά πολλά χρόνια.

Και εδώ, αυτήν ακριβώς την ώρα και την στιγμή, γεννάται το καίριο ερώτημα. Τι μας διδάσκει η όλη αυτή διαδικασία μιάς Εθνικής επετείου ; είναι μία ακόμα αφορμή για να κρύψουμε ως η στρουθοκάμηλος το κεφάλι μας στην άμμο νομίζοντας έτσι οτι ουδείς μας καταδιώκει ; είναι μία ευκαιρία για περιπάτους και μία πρόσκαιρη ξεγνοιασιά που διαρκεί για μία μόνο ημέρα ως η ζωή ορισμένων τύπων πεταλούδας ; είναι ένας τρόπος  να αποκτήσουμε έστω και εντελώς πρόσκαιρα μία ταυτότητα που οι ίδιοι χάσαμε απο καιρό και με δικές μας λάθος επιλογές ;

Τι σημαίνει για το συλλογικό ασυνείδητο μία ακόμα Εθνική επέτειος ; Μας διδάσκει κάτι έτσι υπό το σκεπτικό το οποίο διεξάγεται ή είναι σαν να επισκεπτόμαστε μία φορά τον χρόνο ένα μουσείο ώστε να θαυμάσουμε τα γεγονότα του μακρινού μας παρελθόντος και να ξεσκονίσουμε τα πορτραίτα όσων αγωνίστηκαν για όλο αυτό κοντά διακόσια χρόνια πριν ;

Εν ολίγοις ποιό αν και εφόσον υπάρχει το μεθεόρτιον μήνυμα της Εθνικής μας παλιγγενεσίας ; Υπάρχει ; θέλουν ορισμένοι κύκλοι και εμείς οι ίδιοι οι πολίτες να υπάρχει ;
Πλήθος τα αναπάντητα ερωτήματα που όσο γερνώ πλημμυρίζουν την συνείδηση μου. Όσο γερνώ και συνειδητοποιώ καλύτερα τον ρόλο ορισμένων πραγμάτων καθώς και το τι συμβαίνει γύρω. Ελάχιστοι τελικά ασχολούνται με το τι συμβαίνει γύρω σε αυτόν τον τόπο. Για αυτό και ο τόπος αυτός δεν βαδίζει καλά ή βαίνει απο το κακό στο χειρότερο.

Αν ανοίξουμε το βιβλίο αυτό που λέγεται “Εθνική Παλιγγενεσία”, θα διαβάσουμε πολλά.
Θα διαβάσουμε οχι μόνον για τον ηρωισμό μα και για την διχόνοια. Θα διαβάσουμε για τον διχασμό, τον φιλοτοματισμό, την ανδραγαθία, την προδοσία, την αλληλεγγύη, την αγάπη προς την πατρίδα, το ξεδόντιασμα του εγωισμού, το ΕΜΕΙΣ και το ΕΓΩ, ανακατεύονται μέσα στο ποτήρι της ιστορίας και γίνονται ένα μείγμα θολό που πρέπει να πιούμε, ένα συνονθύλευμα αισθημάτων που σε κάνουν και ανατριχιάζεις απο το πόσο χαμηλά μα και το πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος.

Κάτι που δεν μάθαμε ή δεν μας έμαθαν είναι να αγαπάμε έμπρακτα τα ποτισμένα με αίμα αυτά χώματα. Και δεν μας το έμαθαν διότι υπάρχει λόγος απολύτως πρακτικός. Διότι αν αγαπάς κάτι γνωρίζοντας την αξία του, τότε δεν το πουλάς για ένα πιάτο φακές. Τότε βάζεις πιο πάνω κι απο το δικό σου τομάρι το σύνολο, τότε λές μέσα σου πως οτι έκαναν αυτοί οι προγόνοι δεν το έκαναν τυχαία το έκαναν γιατι μεν οι περιστάσεις το επέβαλλαν αλλά και γιατι πίστευψαν στην συνέχεια της φυλής.

Κάθε χρόνο τα ίδια. Γιορτάζουμε μιάν επέτειο που τίποτα στο τέλος δεν κρατάμε απο αυτήν. Κλείνουμε την πόρτα της συνείδησης και έπειτα περιμένουμε έναν ακόμη χρόνο για να την ξανανοίξουμε για μία μέρα και μετά πάλι μία απο τα ίδια για μία ακόμα φορά. Και πάλι και πάλι.

Δεν μένει τίποτα στο μυαλό μας απο την γεύση της επανάστασης και της παλιγγενεσίας που κι αυτός ο όρος δεν με βρίσκει σύμφωνο διότι δεν εγεννήθει κάτι. Αυτό το “κάτι” απλώς βρίσκονταν εν ύπνω.



Να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε την ιστορία ως έκθεμα μουσείου. Να δούμε το τι μπορούμε να πάρουμε απο το παράδειγμα τους, αυτών των παλαιότερων απο εμάς. Να χτίσουμε την Ελλάδα του 21ου αιώνα με τα ωραία υλικά του παρελθόντος αλλά με το δικό μας χέρι. Οχι στην προγονολαγνεία Ναι στην αγάπη για την ιστορία.

Να ατροφήσουμε τα άσχημα της φυλής. Να ξαναπιστέψουμε στην "Ελληνική προοπτική". Να διαβάσουμε τρείς ιστορίες. Πρώτον την πραγματική μας ιστορία. Δεύτερον την ιστορία των εχθρών της φυλής και τρίτον την ιστορία των δήθεν φίλων. Να νιώσουμε την μοναδικότητα και την μοναχικότητα συνάμα του να είσαι Έλλην.

Να μην περιμένουμε τίποτα και απο κανέναν. Να επανασυνδεθούμε με το ιστορικό μας παρελθόν. Να πιστέψουμε οτι η χώρα δεν ορίζεται γεωγραφικά αλλά οτι η Ελλάς αποτελεί δέσμη ιδεών με παγκόσμια εμβέλεια και διαχρονικότητα. Πολιτισμός, Παιδεία που ξέρουν σε ποιά χνάρια βαδίζουν. Μόνο τότε υπάρχει Ελπίς.


*Γραμματέας Πολιτισμού ΛΑ.Ο.Σ.
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης
Και Δημοσιογράφος

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2019

Επέτειος μνήμης 105 ετών Ανεξαρτησίας Βορείου Ηπείρου

Την σήμερον εορτάστικε με επιτυχία η 105η επέτειος Ανεξαρτησίας Βορείου Ηπείρου είς τα 1914.
  Μετά την δοξολογία είς τον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου Καρύτση, ακολούθησε κατάθεση στεφάνων.
 Το κόμμα του Λαικού Ορθόδοξου Συναγερμού, εκπροσώπησε ο Γραμματέας Πολιτισμού κ. Παναγιώτης Χατζηγεωργιάδης.
Εκ δεξιών, ο Γραμματέας Πολιτισμού του ΛΑ.Ο.Σ. κ. Παναγιώτης Χατζηγεωργιάδης





Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2019

Η La Divina Commedia της εποχής.


Η εχθεσινή εξόδιος ακολουθία του Σαράντου Καργάκου και η παντελής απουσία του πολιτικού κόσμου 

Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2019

Ο περιβάλλον χώρος και η αντίληψις περί του κόσμου.




Πολλάκοις αναρωτηθείς το τι εγέννησε τον Ελληνικόν Πολιτισμόν.
Οτι αντικρίζομεν την σήμερον ως ερείπια, οτι λατρεύομεν ελάχιστοι εκ των νεοελλήνων και πάρα πολλοί ξένοι ως "Ελληνικόν Πολιτισμόν", δεν είναι παρά τα αποτελέσματα του Πολιτισμού αυτού, τα οποία άλλοτε εγκαταλείπομεν είς χείρας του πανδαμάτωρος χρόνου και των καιρικων συνθηκών, είτε τα αποσπώμεν εκ του φυσικού των χώρου, θαυμάζοντας τα επί πληρωμή είς αίθουσας στερηθέντας του φυσικού υπέρλαμπρου φωτός εν μέσω τεχνητών λαμπτήρων του σημερινού τεχνικού Πολιτισμού.
Οτι θαυμάζομεν, δεν είναι παρά η σκιά του παρελθόντος.
Σκιάς όναρ Πολιτισμός ίνα παραφράσω Πινδαρον.
Είμεθα τόσο ανάξιοι ώστε και η σκιά αυτή καθίσταται επαρκής
Και καθίσταται επαρκής, διότι ζώμεν παρά φύσιν.
Οτι εγέννησε τον Ελληνικόν Πολιτισμόν, δεν είναι η τεχνική αρτιότις. Είναι μία διάφορος εντελώς κοσμοαντίληψις.
Έίναι μία προσπάθεια συγκερασμού των ανθρωπίνων δυνάμεων είς αγαστήν συνεργασίαν μετά της φύσεως και των νόμων αυτής της τελευταίας.
Τις νύκτες είς τα όρη και έξωθεν των πόλεων, τούτων των μικρών ή μεγάλων "κοινωνικών εργαστηρίων" διαβιεί και αναπνέει ο πραγματικός κόσμος, πέρα απο τις τεχνητές συμβάσεις ημών, πέρα απο τους τεχνητούς νόμους και ορισμόύς ημών, πέρα απο τον χρόνον τον οποίον εκαθορίσαμεν ως κοινή σύμβασιν εν τη προσπαθεία μας όπως αντιληφθώμεν επί τα βελτίω τον κόσμον.
Ο αρχαίος κόσμος δεν επροσπάθησε όπως καθυποτάξει την φύσιν της οποίας εγνώριζε την δύναμην της, προσεπάθησε όπως συν - εργασθεί μετ αυτής της τελευταίας.
Προσεπάθησε όπως συν - υπάρξει εν αρμονία.
Αρμονία καθίσταται το λοιπόν η λέξις - κλειδί αναφορικά με την συνύπαρξη ανθρώπου προς άνθρωπο και ανθρώπου προς φύσιν.
Κλάδος ελαίας, απομεσήμερον έμπλεον φωτός υπέρλαμπρου, ευρισκόμενο είς τα "ερείπια" του αρχαίου κόσμου.
Η φύσις και ο άνθρωπος εν ΑΡΜΟΝΙΑΝ.