ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΣ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ...


Αγαπητοί μου

Έυχομαι απο καρδιάς το νέο έτος να φέρει είς όλους σας οτι επιθυμείτε και πάνω απο όλα με υγεία,επίσης ευελπιστώ το 2011 να σημάνει και την απαρχή για καλύτερες ημέρες όσον αφορά το έθνος των Ελλήνων.
Eπίσης μην ξεχνάτε όσους βρίσκονται άρρωστοι,καθώς και μόνοι,κάνετε μία σκέψη και για αυτούς μέσα στην χαρά της νύχτας που έρχεται...


Καλή και ευλογημένη χρονιά
Με εκτίμηση
Πάνος Χατζηγεωργιάδης
(Υπογράφων ώς Νικηφόρος Βυζαντινός)

Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

ΕΝΑΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ...




Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της κυριακής 26/12/2010


Διαβάζοντας ένα άρθρο το οποίο εβρίσκετο σε κάποιο παλιό περιοδικό,
αναφερόμενο στην ιστορία αυτού του τόπου,το μάτι μου έπεσε στην
αναφορά του συγγραφέως σε ένα λαμπρό παράδειγμα τόσο πνευματικού
ανθρώπου,όσο και πολιτικού ανδρός και έτσι,αισθάνθηκα αίφνης την
ανάγκη,συγκρίνοντας τις δύο εποχές την μεν σημερινή,την γεμάτη σαπίλα
με την φυσιολογική απαξίωση του πολιτικού συστήματος και των πολιτικών
της,οι οποίοι αναλώνονται κατά το μέγιστο στην προσωπική τους
τακτοποίηση,αδιαφορώντας για τον πολίτη ο οποίος καταθέτει την ψήφο
του υπέρ τους, με το όνειρο της επιτέλους δίκαιης αποκατάστασης θέσμων
και αξιών και την προσδοκία περί της απονομής δικαιοσύνης(αναφέρομαι
στους σωστά σκεπτόμενους πολίτες βεβαίως) και της παρατεταμένης ηθικής
και οικονομικής κρίσης,με την τότε,την εποχή των αρχών του 20ου αιώνα,
μιά εποχή η οποία ανέδειξε ήρωες όπως ο Πάυλος Μελάς και ο Ιώνας
Δραγούμης οι οποίοι συνέδραμαν με το ηθικό τους ανάστημα στην βελτίωση
και την ανάπτυξη του τόπου, καθώς και την επέκταση των συνόρων στην
μορφή που ξέρουμε όλοι σήμερα, διαβιώντες επιδυκνείοντας την αντίθετη
συμπεριφορά σε σχέση με τους σημερινούς πολιτικούς και
πολιτικάντιδες,αυτή της ηθικής,της εναντίωσης στο ρέυμα και ούκ ολίγες
φορές, της προσωπικής θυσίας είς το καθήκον και για το έθνος των
ελλήνων.
Ο λόγος λοιπόν κυρίες και κύριοι περί του ποιητή και βουλευτή
Λορέντζου Μαβίλλη,ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή στα 52 του
χρόνια,οχι εβρισκόμενος στην ζέστη και το αναπαυτικό κάθισμα του
σπιτιού του,παρά είς το πεδίο της μάχης,ως αρχηγός σώματος εθελοντών
εβδομήντα ανδρών το οποίο συντηρούσε ιδίοις εξόδοις μάλιστα και ώς
λοχαγός του ελληνικού στρατού εν έτει 1912,κατά την κατάληψη της πόλης
των ιωαννίνων,εβρισκόμενος είς την περιοχή Δρίσκο και για την ακρίβεια
στις 28 νοεμβρίου 1912.
Ο εν λόγω πολιτικός άνδρας, αλλά κυρίως άνθρωπος του πνέυματος,με
εντονότατη πνευματική παρουσία και αποτελώντας τον κύριο εκφραστή του
σονέτου (τύπος δεκατετράστιχου λυρικού ποιήματος) εν ελλάδι,υπέρμαχος
της δημοτικής (με τον μνημειώδη λόγο του απο της ελληνικής βουλής περι
του ζητήματος της γλώσσης στις 26/2/1911 όπου και υπεστήριξε πώς
"Χυδαία γλώσσα δεν υπάρχει,παρά χυδαίοι άνθρωποι") μαζί με σωρεία
άλλους ποιητές και έτερους πνευματικούς ανθρώπους,ήταν ήδη βουλευτής
της χώρας,μιάς χώρας η οποία βρίσκονταν σε μία δυναμική φάση
της,ολοένα με καινούριες περιοχές να συμπεριλαμβάνονται στην
επικράτεια της αλλά και με το ήθος μιάς άλλης εποχής,μιάς εποχής η
οποία γέννησε το όραμα για την απελευθέρωση της μακεδονικής γής απο
τους τούρκους και βουλγάρους και έθεσε τα θεμέλια της σημερινής
ελλάδος ώς την γνωρίζουμε.
Δίπλα του δέ, την ώρα που ξεψυχούσε,ο επίσης τραυματισμένος
Αλέξανδρος Ρώμας,διατελέσας πρόεδρος της ελληνικής βουλής και
υπουργός,σε μία εποχή όπου οι πολιτικοί δεν έμπαιναν στην πολιτική
προς προσωπική τακτοποίηση και βιοπορισμό, αλλά προκειμένου να δώσουν
οτι διέθεταν,νού,πνέυμα,όραμα,γνώσεις αλλα και ούκ ολίγες φορές την
ίδια τους την ζωή...
Τα τελευταία λόγια δέ αυτού του αξιολογότατου πνευματικού ανθρώπου,ο
οποίος δεν δίστασε ενώ θα μπορούσε να το αποφύγει,να θυσιάσει την
πρόσκαιρη ύπαρξη του στον βωμό του έθνους,σφραγίζοντας με το αίμα του
την πίστη του είς τα ιδανικά τα οποία δημιούργησαν την σύγχρονη
ελλάδα,ήταν "Δεν είχα φανταστεί ποτέ την μεγάλη αυτή τιμή να πεθάνω
για την Ελλάδα".
Ας είναι ελαφρύ λοιπόν, το χώμα που σκεπάζει τέτοιους ανθρώπους και
είθε το παράδειγμα του να ακολουθήσουν οι πολίτες και οι πολιτικοί
αυτής της καταταλαιπωρημένης χώρας,αν και πολύ λίγο το νομίζω πλέον.
"Αγαθή η μοίρα σου Λοχαγέ Μαβίλλη",σε χαιρετώ με τον ίδιο τρόπο που
σε αποχαιρέτησε και ο προαναφερθής Αλέξανδρος Ρώμας και με μιά στροφή
που συνέθεσα για σένα.

"Πότισες με το αίμα σου
την σκλαβωμένη γή μας
μονάχος εξαγόρασες
την άθλια σιγή μας"


Νικηφόρος Βυζαντινός
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης (Ποίηση)
http://iperalitheias.blogspot.com/
Εν Αθήναι,Δεκέμβριος 2010

Παρασκευή, 24 Δεκεμβρίου 2010

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ....


Άυριο επί τη ευκαιρία της γεννήσεως του Θεανθρώπου και κυρίου υμών,όσοι βρεθούν στις εκκλησίες ανά την επικράτεια ας ανάψουν ένα κεράκι και για τους κεκοιμημένους αδελφούς μας,συγγενείς αλλα και αγνώστους ήρωες,τους πεσόντες για αυτον εδώ τον καταματωμένο τόπο,άυριο μέρα αγάπης, δώστε την σε ζωντανούς και κεκοιμημένους με ένα κεράκι και μία σκέψη χάριν μνημοσύνου,χρόνια πολλά είς όλους,καλά Χριστούγεννα.

ΠΙΣΤΙΣ - ΑΛΛΗΛΕΓΥΗ - ΟΡΑΜΑ

Με εκτίμηση προς όλους.

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ ΜΕΓΑΛΕΙΑ...


Η σημερινή αναφορά έχει να κάνει με την απελευθέρωση της πόλης της Χειμάρας απο τον ελληνικό στρατό, ανήμερα της Αγίας Αναστασίας στις 22 Δεκεμβρίου του 1940, κατά την διάρκεια του ελληνοιταλικού πολέμου και της αντεπίθεσης σε όλο το έυρος του μετώπου.
Ο κόσμος με τις ελληνικές σημαίες να κυματίζουν,τις απο πολλού χρόνου καταχωνιασμένες, μα πάντα με την ελπίδα άσβεστη, έψαλε το "Χριστός Ανέστη" παρόλο που σε τρείς μολις ημέρες, σήμαιναν τα Χριστούγγενα και ένα ακόμη όνειρο γίνονταν πραγματικοτητα,μία πραγματικότητα η οποία ομως θα διαρκούσε ελάχιστα, μιάς και οι μεγάλοι μας "σύμμαχοι" καθόρισαν την μοίρα της περιοχής αμέσως μετά τον πόλεμο,ενάντια στα συμφέροντα της Ελλάδος και ενάντια στην ιστορία...


ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ !!!

Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

ΑΝΑΧΩΡΗΣΙΣ...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 20/12/2010

(Εξαιρετικώς αφιερωμένο)


Σκοτάδι μάυρο με έχει ζώσει
κανείς κοντά μου για να με σώσει
ποτέ δεν ζήτησα κάτι για εμένα
λάθος μου μέγα,χρόνια χαμένα


Πολλά τα μπράβο, τον κόσμο φοβάμαι
τον υποφέρω και μαζί τον λυπάμαι
το φώς εχάθη,για πάντα απο μπρός μου
δεν ξέρω αν φτάνει το τέλος του κόσμου


Φύγω η μείνω,κανέναν δεν νοιάζει
υπήρξα κάποτε μέσα στ΄αγιάζι
του κόσμου ετούτου,του πουλημένου
στα σκλαβοπάζαρα μεγαλωμένου


Μα νιώθω πάντα εσένα κοντά μου
να με κοιτάζεις κι ας είσαι μακριά μου
μέσα στην θλίψη ενός ονείρου
φέυγει η μορφή σου στους κόσμους του απείρου...


Νικηφόρος Βυζαντινός
Εν Αθήναι,Δεκέμβριος 2010

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ..


Δεκέμβρης του 1803 οι σουλιώτες προδομένοι για ακόμα μία φορά απο τον τουρκαλβανό Αλή Πασά, γνωστό για την πονηρία αλλά και την δίψα του για αίμα, καταδιώκονται σκληρά,ενώ κάποια γυναικόπαιδα,περίπου εξήντα γυναίκες και παιδιά,βρίσκονται απέναντι στην ατίμωση απο τους πεινασμένους για αίμα και γεμάτους απύθμενο μίσος εχθρούς και στον γκρεμό του Ζαλόγγου...
Αρχίζουν λοιπόν έναν χορό όλες εκείνες οι γυναίκες,χορό προς τον θάνατο αλλά και την αθανασία μαζί,ρίχνωντας στο βάραθρο πρώτα τα παιδιά τους (για να μην έχουν λόγο ύπαρξης μέτα) και μία μία πετούν προς την πραγματική ελευθερία που αποπνέει ένας τιμημένος θάνατος,πέρα και μακριά απο την σκλαβιά μιάς ατιμασμένης ζωής.
Το οξύμορον της ανόδου μέσω της πτώσεως,θα πρέπει να φωτίζει για πάντα τις ψυχές μας,ενώ σήμερα είμεθα εκ των πραγμάτων αναγκασμένοι να ακολουθήσουμε την αντίθετη πορεία μιάς και έχουμε ήδη καταπέσει πάρα πολύ χαμηλά και καλούμαστε να ανέβουμε την μεγάλη και απότομη βουνοπλαγιά που θα ξαναανοίξει εμπρός στα κουρασμένα απο τα υλικά αγαθά μάτια μας, την τεράστια πεδιάδα και το θάμπος του ελληνικού πολιτισμού,αν τελικώς καταφέρουμε να αντιληφθούμε το που βρισκόμαστε και το που πρέπει να πάμε...

Επιλέξατε δέ,έναν τιμημένον θάνατον ή μίαν άτιμην ζωήν διότι ο θάνατος μπορεί να έχει την μορφήν της ζωής και η ζωή την μορφήν του θανάτου ουκ ολίγες φορές...


ΑΘΑΝΑΤΕΣ ΟΙ ΗΡΩΙΔΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΑΥΤΩΝ...


"Η θυσία περισσέυει
στου Ζαλόγγου την κορφή
η πατρίδα σας ζηλέυει
τέτοια δόξα που θα βρεί" - Νικηφορος Βυζαντινος


Κυριακή, 5 Δεκεμβρίου 2010

ΣΚΕΨΕΙΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥ...


1. "Η προσωρινή μας ύπαρξη, αποκτά νόημα μόνο μέσα απο την αφοσίωση σε μία αιώνια ιδέα όπως η πατρίδα"



2. "Η αγάπη αποτελεί μία μεγάλη και γεμάτη δύναμη ιδέα,η πατρίς το ίδιο. Φανταστείτε δέ όλοι πόση δύναμη και μεγαλείο κρύβει η αγάπη προς την πατρίδα.."



3. "Η ιστορία γράφεται οταν λές ΟΧΙ εκεί που όλοι περιμένουν να πείς ΝΑΙ"



4. "Έν δύναμαι να αντιληφθώ,πως οι περισσότεροι δεν δύνανται να αντιληφθούν όσα αντιλαμβάνομαι"



5. "Η πίστης είς τον θεόν,δίδει δύναμην και αξίαν είς τον εκάστοτε αγώνα"



6. "H αλήθεια ακολουθεί πάντοτε τον μοναχικό και δύσβατο δρόμο της νίκης"



‎7. "Φόβος και Έλλην αποτελούν δύο αμοιβαιως αποκλειούμενες έννοιες"



8. "Άλωσις 1204 εγέννησεν άλωσιν 1453,άλωσις 1453 εγέννησεν ραγιαδισμό,ραγιαδισμός εγέννησεν κακώς εννοούμενον εγωισμόν,κακώς εννοούμενος εγωισμός εγέννησεν διχόνοια,διχόνοια εγέννησεν έλλειψην εθνικού οράματος,έλλειψις εθνικού οράματος εγέννησεν ωχαδερφισμόν,ωχαδερφισμός εγέννησεν σημερινάς αθλιότητας..."



9. "Η ασυδοσία αποτελεί γνήσιον τέκνον της ατιμωρησίας και του κάκως εννούμενου εγωισμού"



10."Η τέχνις αποτελεί εκ των ευγενεστέρων δραστηριοτήτων της ανθρωπίνου υπάρξεως,εάν και εφόσον συντελείται με τον σωστόν τρόπον,διότι αποτελεί την φωτογραφικήν μηχανήν των συναισθημάτων και της ψυχικής διαθέσεως του καλλιτέχνη,αι φωτογραφίαι της οποίας, κατατίθενται άπαξ και διά παντός. είς την συμπαντικήν τράπεζαν της αληθείας..."

11. "Η απαξία ίδιον των ασημάντων"


12. "Χείριστο είδος τεθνεόντος θεωρείται ο ζών ο νομίσας οτι ευρίσκεται εν τη ζωή"


14. "Η μελέτη του παρελθόντος ουδεμίαν αξίαν έχει, πέραν της αξιοποιήσεως της διά το παρόν καθώς και ώς κινητήριος δύναμις και γνώμων διά το μέλλον"


15. "Η θυσία και ο εκάστοτε αγών γιγαντώνονται αξιακώς μέσω της απαξιώσεως των"


16. "Χείριστος εχθρός του έθνους,ουχί οι ανθέλληνες παρά οι ασκόπως νομίσαντες εαυτόν έλληνες"


17. "Ζώμεν αλληλοεξαρτώμενοι.πραγματική ελευθερία δέ, μόνον ο θάνατος παρέχει"


18. "Ο θάνατος καθίσταται ζών μέσω της θυσίας,η δέ ζωήν νεκρά,μέσω της αδιαφορίας δια το σύνολον"


19. "Είς μίαν αποτελματωμένην κοινωνίαν ώς μοναδική ελπίς ανάγονται οι εχθροί"


20. "Ο λησμονήσας τους προγόνους,λειτουργεί υπαρξιακώς ώς τροχοπέδη μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος"


21. "Η γνώσις ως γνωστόν δύναμις εστί.Φανταστείτε δέ πόση δύναμις παρέχει τάυτη εάν εβρίσκεται είς τα κατάλληλα χέρια"


22. "Πραγματικώς ηττημένος εν τη ζωή τάυτη, καθίσταται ο θάπτων τα συναισθήματα αυτού απο του εγωισμού του"


23. ‎"Πάντες αναπνέουν,ελάχιστοι δέ,ευρίσκονται εν τη ζωή"


24. "Μόνον η δύναμις επιβάλει την θέλησιν,η δέ υποχωρητικότης εκλαμβάνεται πάντοτε ώς αδυναμία"


25. ¨Η φυγόπονος στάσις του ανθρώπου,ρέπει αυτόν προς μιμητισμόν και ουχί την εξέλιξην"



26. "Ευκολότερον το ακολουθείν ουσιωδέστερον δέ,το δημιουργείν"




27. "Οτιδήποτε αποκτάται ακόπως,παραχωρείται ευκολότατα ασκόπως"



28. "Αι κραυγαί των ηρώων καθίστανται δυνατότεραι είς τα ώτα των δυνάμενων να αφουγκρασθούν,την στιγμήν όπου οι ζώντες σιωπούν"



29. "ο σκλάβος ελπίζει πάντοτε στο κάποιος να του ανοίξει το κλουβί του,ο δέ ραγιάς ελπιζει πάντοτε στο αντίθετο"



30. "Διχόνοια και προδοσία,οι απο γεννέσεως δίδυμοι πύργοι της καταστροφής του έθνους των ελλήνων"



31."Ημέρα άνευ στόχων,μόνον ώς σελίς απωλεσθείσα εκ της βίβλου της ζωής δύναται να θεωρηθεί"



32. "Όστις ήλθεν,αναγκαστικώς απελθέτω"





Νικηφόρος Βυζαντινός
Εν Αθήναις,Δεκέμβριος 2010

Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

ΣΙΚΕΛΙΑΝΑ - Η ΑΠΟΝΟΜΗ ΤΩΝ ΒΡΑΒΕΙΩΝ





















Ως είχα ενημερώσει το ποίημα μου με τίτλο "Τί Ψάχνεις" καθώς και η μουσική σύνθεσις με τίτλο "Adagio for Heroes" έλαβαν το Β' και Α'βραβείο αντιστοίχως απο τον διαγωνισμό τέχνης "ΣΙΚΕΛΙΑΝΑ" για την παρούσα χρονιά.

Με εκτίμηση

Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΛΛΑΣ ΠΑΕΙ ΧΟΛΛΥΓΟΥΝΤ !!!




























Αγαπητοί μου


Να ενημερώσω πως το βίντεο και η μουσική μου με τίτλο "Adagio for heroes" και "Land of the Brave and Betrayed" αντιστοίχως, κέρδισε την υποψηφιότητα ως καλύτερης μουσικής σύνθεσης στην κατηγορία Classical/Orchestral στα πλαίσια των Hollywood Music in Media Awards,δεν
έλαβε το πρώτο βραβείο ομως το μύνημα πέρασε εκεί που πρέπει μιάς και η εν λόγω εκδήλωση αναμεταδίδετο σε 17 χώρες και 300 μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ.

Με εκτίμηση
Πάνος Χατζηγεωργιάδης
Λός Άντζελες,Χόλλυγουντ,Καλιφόρνια



Κυριακή, 7 Νοεμβρίου 2010

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ...


Αγαπητοί μου


Σήμερα με ντροπή αντίκρυσα στο εκλογικό κέντρο και στο τμήμα όπου ψήφιζε ο πατέρας μου στον τοίχο κάποιοι άθλιοι να έχουν γράψει ένα άκρως υβριστικό σύνθημα εναντίον του Κυρίου ημών,κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να το σβήσει ούτε αστυνομικοί,ούτε γονείς,ούτε ψηφοφόροι,ούτε διευθυντής σχολείου,ούτε ο δήμαρχος ο οποίος μόνο έβλεπε χέρια για χαιρετούρες, κανείς...
ΝΤΡΟΠΗ !!! έχουμε χάσει το όριο πλέον όλοι σε μία σειρά σαν τα πρόβατα και κανείς να μην αντιδρά...φυσικά πήγα στο δημαρχείο και πήρα υλικά για να καλύψω το αίσχος μαζί με τον αδερφό μου και όπως με διαβεβαίωσαν θα το σβήσουν άυριο ενώ υποστήριξαν οτι δεν υπήρχε μέχρι εχτές και δεν ΕΙΧΕ ΥΠΟΠΕΣΕΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΟΥΣ ΛΕΣ ΚΑΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ !!!...θα επανέλθω και αν δεν το κάνουν θα το καταγείλω με ακριβή στοιχεία στις εφημερίδες όπου αρθρογραφώ....σταματήστε να είστε αποχαυνομενοι και αντιδράστε,επίσης αφήστε τα μπράβο και πιάστε δουλειά για να γυρίσει ο τροχός θέλει χέρια...
ΜΗΝ συναινείτε στα εγκλήματα τιμωρήστε τους εχθρούς του έθνους και της πίστης υμών με όποιον τρόπο μπορείτε...

Σημειωση - το εν λογω υβριστικο συνθημα εκαλυφθη ισως και λογω της δευτερης κυριακης των εκλογων...





Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΗΡΩΑ...


Τιμητικώς Αδημοσιευτό...


Αδελφέ μου

Δεν γνωρίζω που βρίσκεσαι αυτήν την στιγμή και έχω πάρα πολύ καιρό
να ακούσω νέα σου,ελπίζω να περνάς καλά και να είσαι ευτυχισμένος και
κάπου κάπου να μας σκέφτεσαι ανάμεσα στα διαλείμματα απο τις μάχες που
δίνεις για όλους εμάς.
Να γνωρίζεις δέ, πώς τα πράγματα εδώ, είναι πέραν του δέοντος
δύσκολα διότι ελλείψη της παρουσίας σου, μας έχουν κυκλώσει οι
προδότες και τα σκουλήκια που πάντοτε κυνήγησες,μας έχει κατακλύσει η
αδιαφορία για τα ιδανικά,μας έχει λείψει η πίστη στον θεό που τόσο
πιστέυεις εκεί ψηλά που βρίσκεσαι και νιώθουμε τόσο χαμένοι,να ξέρεις
ότι σε έχουμε ανάγκη πολύ μεγαλύτερη απο όσο φαντάζεσαι.
Δεν είχα ποτέ την μεγάλη τύχη να σε γνωρίσω απο κοντά, παρά μόνο
μέσα απο τα βιβλία και τις φωτογραφίες,ποτέ δεν σε είδα ζωντανό για να
σου σφίξω το σκονισμένο και κουρασμένο μα τιμημένο και καθαρό χέρι
σου,να προσκυνήσω το χέρι που ροζιασμένο απο τον κάματο της δουλειάς
στα χωράφια και τις άλλες τίμιες και καθαρές δουλειές, τώρα είναι
καταματωμένο και πληγιασμένο απο τις σφαίρες ενός ύπουλου εχθρού, ο
οποίος νόμισε οτι θα σε πιάσει στον ύπνο.
Γελάστηκε όμως και πλήρωσε,πληρώνει και θα πληρώνει ακόμη το λάθος
που έκανε να σε υποτιμήσει,όπως γελιούνται και οι σημερινοί εχθροί μας
αδελφέ μου που νομίζουν οτι θα μας αλώσουν και θα μας νικήσουν χωρίς
να δεχτούν την απάντηση μας,μίαν απάντηση που ούτως ή άλλως είναι θέμα
χρόνου και θα είναι συντριπτική για όποιον επιβουλέυεται την ζωή και
πάνω από όλα την υπόληψη μας.
Δεν έχω άλλον για να μιλήσω εδώ, πέρα απο σένα που δε σε γνώρισα
ποτέ,και καταλαβαίνεις την πίκρα μου όταν μιλώ σε σένα που τα φερε η
ζωή να μην γνωρίστουμε,μα θα μου πείς ότι όποιος και να σαι είμαστε
γεννημένοι απο την ίδια μάνα,την ελλάδα μας και άρα μπορώ να σου
ανοίξω την καρδιά μου χωρίς φόβο,επίσης σου ζητώ εκ μέρους όλων,να μας
συγχωρέσεις που ξεχάσαμε κάτι που χρωστάμε,ξέρω δεν το έχεις ανάγκη
και ξέρω πως όσο συνεχίζω να σου στέλνω γράμματα, εσύ θα είναι σαν να
είσαι εδώ μαζί μας,να τρώμε στο ίδιο κυριακάτικο τραπέζι και να γελάμε
λέγοντας αστεία για τους εχθρούς και για το πόσο μικροί,δειλοί και
ανόητοι είναι.
Δεν περιμένω να απαντήσεις πλέον,ξέρω όμως ότι διαβάζεις ότι γράφω
με προσοχή, και ίσως ένα δάκρυ να έχει τρέξει ήδη στο πρόσωπο σου για
την κατάντια μας και γιατί δεν μπορείς να μας βοηθήσεις γυρνώντας πίσω
το συντομότερο,όμως εσύ να ξέρεις ότι έκανες το καθήκον σου και δεν
έχουμε το παραμικρό δικαίωμα να σου ζητήσουμε οτιδήποτε.
Αν θές μόνο κάνε μου μιά χάρη αδελφέ,μην αλλάξεις ποτέ και μείνε
εκεί που είσαι,φάρος δυνατός ψηλά στα βουνά για να βλέπουμε όλοι εμείς
οι τυφλοί και να μην χαθούμε στο σκοτάδι των καιρών...


ΥΠΕΡ ΑΝΩ ΟΛΩΝ Η ΠΑΤΡΙΣ
Με αδελφική αγάπη,θα νικήσουμε...
Νικηφόρος Βυζαντινός
Εν αθήναις,κάποιον οκτώβρη

Ο ΗΡΩΙΣΜΟΣ ΔΙΣ ΕΙΣ ΘΑΝΑΤΟΝ


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 27/10/2010 επί τη ευκαιρία της εθνικής μας επετείου και οχι μόνον...



Στέκομαι απέναντι στην άδεια κόλλα του χαρτιού,με την ψυχή μου γεμάτη
απο τον βαθύ σεβασμό προς όλους εκείνους που έφυγαν για τον άδικο
εναντίον της Ελλάδος, πόλεμο της Αλβανίας,αφήνοντας πίσω
γυναίκες,μανάδες και παιδιά και δεν ξαναγύρισαν ποτέ,ενώ νιώθω ώς να
απολογούμαι κάθε νύχτα όπου οι ψυχές των κεκοιμημένων παλληκαριών
έρχονται να με επισκεφθούν ζητώντας την δικαίωση που γιά ακόμα μιά
φορά,γιά ακόμα μιά χρονιά, δεν ήρθε ποτέ στο ραντεβού μαζί
τους,βλέπετε κάθε χρόνο που περνά είμαι αναγκασμένος με κατεβασμένο το
κεφάλι εκ μέρους όλων, να τους διώχνω μακρία, λέγοντας πώς δεν έχει
έρθει ακόμη η ώρα.
Μιλώ με τα αμούστακα παιδιά,καθώς ο άνεμος και η βροχή λυσσομανούν
έξω απο το παράθυρο μου όπως και κείνες τις μέρες της δόξας του τότε,
που χάθηκαν χωρίς καλά καλά να προφτάσουν να καταλάβουν τί σημαίνει
ζωή (ή μήπως είχαν καταλάβει γιαυτό και αποχώρησαν) πάνω στο άνθος της
ηλικίας τους,με τα κόκκαλα τους σκορπισμένα πάνω στα βουνά της
Ηπείρου,με το χαμόγελο στα χείλη και την δροσιά των νιάτων που ο
χρόνος δεν κατάφερε να ξεφτίσει μιάς και έφυγαν νωρίς ξεγελώντας τον
και μην αφήνωντας τον να δράσει καταστρεπτικά, πάνω στα κορμιά τους,
όπως γνωρίζει καλά να κάνει με όσους μένουν πίσω, ομως συνάμα
σκέπτομαι την άποψη περί υστεροφημίας των αρχαίων μου προγόνων ότι
"μακάριος όποιος αποχωρεί την καλύτερη του στιγμή" και για
κείνους,αλλα και για τον κάθε τίμιο και ηθικό αγωνιστή και άνθρωπο,
δεν μπορώ να φανταστώ άλλη στιγμή καλύτερη απο αυτήν που τους ευλόγησε
ο θεός που ενώ μοιάζει αδικία για τα πεπερασμένα συνηθισμένα εγωιστικά
ανθρώπινα μάτια καθίσταται όμως τόσο μεγάλη ευλογία σε άλλα επίππεδα
ύπαρξης.
Ωρες ώρες σκέπτομαι τι κρίμα να ζείς και να πεθαίνεις για μιά
πατρίδα που ποτέ δεν θα το αναγνωρίσει αυτό,σαν μία μάνα που όταν
σηκώνουν το σεντόνι σε κάποιο νεκτροτομείο, ενώ αναγνωρίζει το
πεθαμένο παιδί της το αρνιέται πεισματικά, ενώ το γιατί το κάνει αυτό
μόνο εκείνη το γνωρίζει,όμως η θυσία έγινε και κατεγράφη και μια θυσία
χωρίς αναγνώριση, είναι χίλιες φορές μεγαλύτερη απο την απλή θυσία και
είναι ακόμα μεγαλύτερη όταν αυτός που θυσιάζεται το γνωρίζει εξ αρχής
και παρόλαυτα πράττει το σωστό ενώ θα μπορούσε να διαφύγει και να
"΄ζησει" κανονικά για όσο μπορεί να διαρκή μια άνθρωπινη και τετριμένη
ζωή.
Σε μίαν άλλη κοινωνία οχι σαπισμένη όπως η δική μας,η τόσο άθλια
και βρώμικη που απαξιώνει τα ίδια τις τα παιδιά,είτε αυτά θυσιάστηκαν
για εκείνη, είτε ακόμη είναι ζωντανά - νεκρά παλέυοντας για τα
καθημερινά ενάντια στην αδικία,την αλητεία των καιρών και τα σκουλήκια
κάθε είδους που κατατρώνε το σαπισμένο της κορμί,σε μίαν άλλη κοινωνία
σμιλεμένη ξανά απο την αρχή με νόμους δίκαιους,ηθικούς που να
τηρούνται απο όλους και να ισχύουν για όλους,όλοι εσείς οι απανταχού
άγνωστοι ήρωες, θα είσασταν πρότυπα του γονιού πρός το παιδί και του
δασκάλου προς τον μαθητή και δεν θα βρισκόσασταν πεταμένοι στα βουνά
και το χειρότερο απαξιωμένοι, λές και κάνατε το μεγαλύτερο κακό σε
όλους εμάς, που χάρις σε εσάς πήραμε ζωή και είδαμε το φώς του κόσμου
τούτου.
Η λογική λέγει πώς όποιος εγκλημάτισε ενάντια στο σύνολο, θα πρέπει
να πεταχτεί στο βάραθρο της λησμονιάς,όμως η λογική έχει πάψει εδώ και
πάρα πολλά χρόνια να μας κυβερνά και την θεση της έχει πάρει ο κακώς
εννούμενος εγωισμός του ατόμου,η ανηθικότητα,η βρωμιά,η εκποίησις των
πάντων έναντι πινακίου φακής,η έλλειψη πίστης στα ιδανικά,ο υλισμός
μέχρις εσχάτων,η προσωπική τακτοποίησις και μόνον και όλοι οι άλλοι
βοηθοί και σύντροφοι της καταστροφής, που διαλύουν όσο περνά ο χρόνος
ότι έχει απομείνει απο το ένδοξο παρελθόν της ελλάδος και την
κατέληξαν σε μία ήδη κουρασμενη,γερασμενη,αυτοαπαξιουμενη κοινωνια η
οποια βαδιζει γρηγορα και σταθερα προς τον καιαδα της καταστροφης και
του δρόμου χωρίς γυρισμό.
Τουναντίον όποιος έπραξε το σωστό,υπήρξε στο διάβα της ζωής του
ηθικός και δίκαιος με τον εαυτό του και τους συνανθρώπους του και
όποιος νοιάστηκε για το κοινωνικό σύνολο χωρίς να έχει να κερδίσει
κάτι σε προσωπικό επίππεδο,όποιος έκλαψε μόνος γράφοντας γράμματα στον
θεό των πατέρων χωρίς να έχει να μιλήσει κάπου αλλού,όποιος
ονειρέυτηκε ένα καλύτερο άυριο για όλους και όποιος πολέμησε τίμια
χύνωντας και την τελευταία του σταγόνα αίματος ποτίζοντας το δέντρο
της λευτεριάς του ανθρώπου και της δικαιοσύνης,αυτός είναι
καταδικασμένος δίς είς θάνατον,μία φορά με την καταστροφή της υλικής
του παρουσίας και ακόμα χειρότερα άλλη μία με την λησμονιά της
προσφοράς του,την απαξίωση του έργου του και τέλος της ίδιας του της
ύπαρξης...
Για την μεγάλη πλειοψηφία των νεκροζωντανών την σήμερον,δεν υπήρξατε
ποτέ ή και αν υπήρξατε όλοι έσεις αγαπημένοι μου σύντροφοι στον
μοναχικό αγώνα που δίδω,υπήρξατε σαν ανόητοι,ρομαντικοί ονειροπόλοι οι
οποίοι απλώς πάλεψαν για μία χίμαιρα,για μία ουτοπία,για ένα πουκάμισο
αδειανό.
Που να ξεραν όμως όλοι αυτοί οι σαπισμένοι,δήθεν βολεμένοι και
αμετανόητοι, πως η δική σας πάστα κινεί τον κόσμο και τον κάνει να
επιστρέφει στο σωστό, ενώ αναγεννιέται απο τις στάχτες του,
διαγράφοντας τους ομόκεντρους κύκλους της ιστορίας,τον κάνουν να ξανά
ανακαλύπτει την αλήθεια του σύμπαντος,μιάς και ότι κάνουμε και
ανακαλύπτουμε βρισκόταν πάντα εκεί μέχρι που κάποιος απο μας να το δεί
και έτσι να οδηγήσει τους τυφλούς στο φώς της αλήθειας που οι
περισσότεροι ποτέ δεν βλέπουν,παρά διέρχονται απλώς τον κόσμο τούτο
χωρίς να αντιληφθούν ποτέ, το μεγαλείο της ζωής μα και το ακόμα
μεγαλύτερο μεγαλείο του θανάτου,οταν αυτός ο θάνατος έρχεται για
πράγματα άπιαστα και για ιδανικά απλησίαστα απο τους πολλούς.
Νικήσατε τον θάνατο αυτό να γνωρίζετε,γιατί ενώ η συνάντησις του με
το κάθε πλάσμα είναι προδιαγεγραμένη απο την στιγμή της γέννησης,εσείς
με τόλμη διαπραγματευτήκατε μαζί του την ώρα της εξόδου απο το σώμα
τούτο και στην συναλλαγή σας αυτή διαλέξατε την καλύτερη ώρα και οχι
όποια στιγμή θα ήθελε εκείνος και ο θεός των πατέρων βλέποντας την
τόλμη σας να υπερβείτε την μοίρα, σας αξίωσε να φύγετε για μακριά...
Θα ήθελα τόσο να σας ευχηθώ να είναι ελαφρύ το χώμα που σας σκεπάζει
αγαπημένοι μου πραγματικοί έλληνες,μα για εσάς κάποιοι που μετά
βδελυγμίας μεταχειρίζομαι την λέξη, "απόγονοι", είτε αυτοί είναι
πολιτικάντιδες είτε ανέυθυνοι "πολίτες" που απλώς ψηφίζουν τους
αντίστοιχους κυβερνώντες που τους αρμόζουν,φρόντισαν να βρίσκεστε
ακόμα μετά απο επτά δεκαετίες εκεί ψηλά στα βουνά,χωρίς μνημείο της
προσφοράς σας,ούτε κάν της ύπαρξης σας μιάν απλή ταφόπλακα που να
γράφει το όνομα σας για τον καθένα ξεχωριστά,λές και δεν υπήρξατε ποτέ
ή μάλλον λές και είσαστε οι από μηχανής θεοί της ελλάδος οι οποίοι
ήρθαν εδώ,βοήθησαν την χώρα και μετά χάθηκαν στο άπειρο της λησμονιάς
των ταπεινών,των σκουληκιών που ένας γίγαντας δεν μπαίνει κάν στον
κόπο να πατήσει,εξαυλωθήκατε πραγματικά και αναληφθήκατε στους
ουρανούς του δικαίου, αφήνωντας πίσω τις μικρότητες αυτού εδώ του
κόσμου,μερικές φορές λοιπόν λέγω στον εαυτό μου πώς ίσως να είναι
καλύτερα έτσι χωρίς μνήματα, γιατί μνήματα έχουν μόνον οι συνηθισμένοι
και σείς τέτοιοι δεν υπήρξατε ποτέ.
Ισως το μόνο που σας ταιριάζει περισσότερο,να είναι μία σκέψη χάριν
μνημοσύνου,ούτε στεφάνια ούτε αγάλματα,ούτε άτιμες τις περισσότερες
φορές τιμές των ανθρώπων που καταντούν πανυγηράκια υποκρισίας,οχι για
σας αυτά τα πράγματα δεν σας ταιριάζουν,ίσως δέ, να είπατε πάλι με
αυτόν τον τρόπο το δικό σας δέυτερο "ΟΧΙ" αποκλείοντας τους εαυτούς
σας πάνω στα βουνά και αναπνέοντας καθαρό αέρα λευτεριάς αποτασσόμενοι
την αλητεία και την εκμμετάλευση της θυσίας σας απο τα ανθρωπάκια των
καιρών που πάντα ψάχνουν τρόπους να κοροιδέψουν τους συνανθρώπους τους
πρός ίδιον όφελος και να περάσουν καλά τα λίγα αναγκαστικώς χρόνια της
ανθρώπινης πεπερασμένης τους ήδη εν ζωή,ύπαρξης.
Σε λίγες μέρες δίνω έναν αγώνα τον οποίο έσεις γνωρίζετε καλώς και
ουδείς άλλος,ξέρω ότι θα είστε εκεί σε μία γωνιά και να ξέρετε πως ότι
κάνω δεν το κάνω για κανέναν άλλον παρά μόνον για εσάς και τους
μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού πραγματικούς έλληνες,που ακόμα
παλέυουν μέσα στον ορυμαγδό και την λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και
της απεθνοποίησης που έχει ώς βασικό στόχο την χώρα μας και έπεται
συνέχεια για όλους τους άλλους,διότι αν το κάστρο το ονομαζόμενο ελλάς
καταπέσει,όλοι οι άλλοι είναι έυκολοι αντίπαλοι.
Οπου και αν είστε μην λυπάστε και μην στεναχωρείστε πλέον,άλλωστε
γνώριζετε πέραν του δέοντος όπως και τότε που ξεκινούσατε για το
ταξίδι στην αιωνιότητα και την αθανασία,πώς ουδεμία άλλη επιλογή
έχουμε ώς έθνος πέραν της νίκης...


Νύν και αεί υπέρ πάντων ο αγών
Νικηφόρος Βυζαντινός
Εν Αθήναις,Οκτώβριος 2010

ΧΑΡΙΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 27/10/2010.


Γυρνώ με πόνο του μυαλού μου τις σελίδες
να δώ τί έχει απομείνει τελικά
απ'των ηρώων την θυσία,τις ελπίδες
που όλοι σβήσαν απ΄τον χάρτη ξαφνικά


Με θλίψη βλέπω πως πολλά δεν έχουν μείνει
αχαριστία του ανθρώπου μιά ζωή
σε όσους νοιάστηκαν για αυτόν,πάντοτε δίνει
πικρό ποτήρι λησμονιάς,χωρίς πνοή


Μόνο ο αγέρας που χτυπά στο παραθύρι
μαζί του φέρνει τις ανάσες των παιδιών
τα βογγητά και τις κραυγές που έχουν σπείρει
πάνω στις ράχες των απάτητων βουνών


Κι αν ένας τάφος και σταυρός δεν σε χωρίζουν
απο τα αδέρφι σου που πέσατε ψηλά
μιά ηλιαχτίδα κι ένα φώς σας ξεχωρίζουν
φάρο μονάχο για όσους ζούν στα χαμηλά...


Νικηφόρος Βυζαντινός
Εν Αθήναις,οκτώβριος 2010

Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΑΝΑΜΕΝΟΥΝ ΑΚΟΜΗ...


Η πρωτοβουλία συγκέντρωσης υπογραφών προκειμένου να γίνει το θέμα γενικότερως γνωστό και εκτός συνόρων μιάς και αποτελεί θέμα οχι διακρατικό μα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, βρίσκεται στον κάτωθι σύνδεσμο για όποιον επιθυμεί να συμμετέχει σε κάτι τέτοιο στον ελαχιστότατο βαθμό.

http://www.petitiononline.com/adsd1234/petition.html

Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

Ο ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 17/10/2010



Οι δραματικές εξελίξεις τα τελευταία χρόνια όσον αφορά στα εθνικά μας
ζητήματα,καθώς και η ολοένα χειροτέρευση της κοινωνικής
πραγματικότητος,μαζί με την οικονομική στενότητα η οποία επικρατεί τον
τελευταίο καιρό ακόμα πιό έντονη, καθώς επίσης και η έντονη προσπάθεια
κύκλων περί αφελληνισμού και ανατροπής προτύπων με τα οποία μεγάλωσαν
γεννιές και γεννιές σε αυτόν εδώ τον τόπο,κάνουν ολοένα και
επιτακτικότερη την ανάγκη επανακαθορισμού κοινωνικών οραμάτων προς μία
ίσως δύσκολη στην πραγματοποίηση, μα σταθερή κατέυθυνση.
Εδώ και καιρό παρατηρώ με ικανοποίηση ομολογουμένως,ανθρώπους οι
οποίοι δεν έδειχναν κανένα ενδιαφέρον για τα ζητήματα της πατρίδας και
της εθνικής συνοχής και ζούσαν πέρα απο όλα αυτά,να υιοθετούν πλέον
θέσεις τις οποίες οι ίδιοι πρίν μερικά χρόνια χαρακτήριζαν ώς
ακραίες,ξενοφοβικές και πολλά άλλα,αντιλαμβανόμενοι πλέον ότι το κακό
με την λαθρομετανάστευση έχει πλέον παραγίνει,η ζωή τους απειλείται σε
καθημερινή βάση,η φύλαξη είναι εκ των πραγμάτων αδύνατη και σύν τοίς
άλλοις το βιοτικό επίππεδο έχει υποστεί σοβαρότατη υποβάθμιση αντί του
αντιθέτου,και πως να μην συμβεί αυτό άλλωστε όταν στην χώρα
εισέρχονται ανεξέλεγκτα εκατοντάδες χιλιάδες λαθρομετανάστες σε
καθημερινή βάση,αγνώστου ποινικού μητρώου και "δράσης¨ στις χώρες
τους,δημιουργώντας εσκεμμένα η μή εν δυνάμει θύλακες
αναταραχών,βίας,εγκληματικότητας οι οποίοι δεν στρέφονται μόνον
εναντίον των ομοεθνών τους αλλά και εναντίον του γηγενούς πλυθησμού
ούκ ολίγες φορές.
Απο την άλλη μεριά διακρίνεται η εσκεμμένη η μή έλλειψη
μεταναστευτικής πολιτικής σε βαθμό κακουργήματος, καθώς και η διαφθορά
του κρατικού μηχανισμού σε σκανδαλώδη βαθμό,κάτι που στο τέλος απειλεί
βάναυσα την συνοχή του κοινωνικού ιστού και αποτελεί προάγγελο κακών
για το εγγύς μα και το απώτερο μέλλον,ενώ εδώ και χρόνια πλέον
ολόκληρες περιοχές της πρωτέυουσας κυρίως, έχουν "κατακτηθεί" απο
ξένους οι οποίοι δυστυχώς δεν "μπόρεσαν" επουδενί να αφομιωθούν (λόγω
της παντελούς έλλειψης πολιτικής,υποδοχής,απελάσεων κλπ) και διατηρούν
ακέραια και ακόμα δυνατότερη (μιάς και βρίσκονται σε μία ξένη χώρα)
την εθνική τους συνοχή και συνείδηση, κάτι το οποίο αποτελεί μεγάλο
πρόβλημα σε μία ενδεχόμενη κοινωνική αναταραχή, μιάς και ουδείς
γνωρίζει ποιά στάση ή ακόμη και ποιές εντολές θα λάβουν και θα
ακολουθήσουν μεγάλη μερίδα απο όσους δεν έχουν αφομιωθεί και ενταχθεί
με τον έναν η τον άλλον τρόπο στην ελληνική κοινωνία,ενώ ακόμη και το
ποσοστό αυτών των οποίων είναι κάπως ενταγμένοι διατηρεί στο ακέραιο
την εθνική του ταυτότητα ώς είναι φυσικό.
Πλήρης αποτυχία λοιπόν, είτε εντός είτε εκτός εισαγωγικών,μιάς και
όλος αυτός ο κόσμος δεν επιδράμει στην ελλάδα για ένα καλύτερο άυριο
όπως διαφημίζουν οι δήθεν ανθρωπιστές αλλά στην ουσία εκμμεταλευτές
τους, παρά χρησιμοποιηείται ώς μοχλός πίεσης απο κύκλους, προκειμένου
να υπάρξουν δραστικότατες αλλαγές στον κοινωνικό και εθνολογικό ιστό
με απώτερο στόχο την πλήρη απεθνοποίηση και την κατάργηση κοινωνικών
προτύπων,εννοιών και θεσμών είς βάρος του εθνικού κράτους και υπέρ του
πολυπολιτισμού δήθεν,της στυγνής εκμμετάλευσης που σερβίρεται ώς
ανθρωπισμός απο τους διάφορους επιτήδειους.
Ενα είναι το σίγουρο,η ελλάς απο εθνικό κράτος με σταθερές βάσεις
και αξίες όπως αυτές του χριστιανισμού και της μακραίωνης ιστορίας
της,μετατρέπεται μέρα με την ημέρα πλέον σε ένα δήθεν πολυ-πολυτισμικό
έκτρωμα γεμάτο προβλήματα,χωρίς εθνική συνείδηση και με πλήρη αδυναμία
να αφομιώσει έστω και μικρό ποσοστό όλων αυτών οι οποίοι έχουν
κατακλύσει την χώρα, ενώ τα πάντα γίνονται άναρχα,χωρίς τον παραμικρό
σχεδιασμό κάτι το οποίο βολέυει όσους σχεδιάζουν ότι σχεδιάζουν για το
μέλλον αυτού του τόπου, όμως όλοι αυτοί καθώς και τα φερέφωνα τους έν
ελλάδει ας γνωρίζουν καλά (και είμαι σίγουρος ότι το γνωρίζουν γιαυτό
και προσπαθούν με όλα τα μέσα που διαθέτουν πρός αλλοίωση της εθνικής
συνείδησης) ότι μία κοινωνία διαθέτει και το αντίστοιχο κοινωνικό
ασυνήδειτο καθώς και ένα ένστικτο αυτοσυντήρησης, το οποίο την ύστατη
στιγμή θα ενεργοποιηθει και θα ανατρέψει άρδην όλους αυτούς τους
σκοτεινούς και βρώμικους σχεδιασμούς και θα τους αναγκάσει θέλοντας
και μή να κάνουν πίσω και να τραπούν είς άτακτον φυγήν.
Το έθνος τελικώς θα νικήσει και ίσως όλοι αυτοί άθελα τους μέσα
στην προσπάθεια να αλλοιώσουν τον ελληνικό λαό,δρούν ώς ο καταλύτης
και επιταχύνουν την διαδικασία αφύπνισης αυτού του λαού ο οποίος με
διάφορα τεχνάσματα παρέμεινε ανενεργός ώς προς την εθνική του
ταυτότητα εδώ και δεκαετίες σπαταλώντας την πολύτιμη ενέργεια του, σε
ανούσιες κομματικές αντιπαραθέσεις,ενώ θα έπρεπε να κοιτάζει το μέλλον
με κοινωνικά οράματα βασισμένα σε εθνικές βάσεις,όλοι λοιπόν αυτοί οι
οποίοι προσπαθούν πρός την αντίθετη κατέυθυνση της απαξιώσεως εννοιών
όπως η πατρίδα και το έθνος,στο τέλος φαίνεται πως ρίχνουν νερό στον
μύλο του πατριωτισμού,έναν μύλο ο οποίος θα τους αλέσει χωρίς οίκτο
όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν και θα βυθίσει άυτανδρο το σαπιοκάραβο
της καταστροφής της χώρας.
Ο πατριωτισμός κυρίες και κύριοι της παγκόσμιας
εκμμετάλευσης,αποτελεί μαζί με την θρησκεία τους βασικούς πόλους
συνοχής ενός έθνους και όσο και αν προσπαθείτε περί του αντιθέτου στο
πιλοτικό πρόγραμμα το οποίο εφαρμόζετε με λύσσα επί δεκατετίες για να
μην πώ εκατονταετίες στον τόπο αυτό μιάς και αυτός ο τόπος ανέδειξε
ανά τους αιώνες στο έπακρο τέτοιες αξίες,στο τέλος η συσπείρωση του
κόσμου θα είναι αναπόφευκτη και θα αποτελέσει την αιχμή του δόρατος
για την αντεπίθεση των επιμέρους κοινωνιών έναντι των εκμμεταλευτών
τους.
Ο πατριωτισμός θα νικήσει διότι αποτελεί αρχετυπική συμπεριφορά του
ανθρώπου και ταυτίζεται με το ένστικτο αυτοσυντήρησης του ώς ατόμου
και ώς ομάδας και γιαυτό θα υπερισχύσει γιατί στο τέλος όλοι θα
αντιληφθούν το παιχνίδι της απομόνωσης του σύγχρονου ανθρώπου με σκοπό
την ευκολότερη εκμμετάλευση και δυστυχώς για όλα τα φερέφωνα και τους
σχεδιαστές του αντιθέτου,ο καιρός της αφύπνισης γάρ εγγύς...



Μετά τιμής
Νικηφόρος Βυζαντινός
Εν Αθήναις,Οκτώβριος 2010

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 13/10/2010,ανήμερα της θυσίας εθνομάρτυρος Πάυλου Μελά.



Παύλος Μελάς, ο ήρωας του μακεδονικού αγώνα ο οποίος διεξήχθη στις αρχές του 20ού αιώνα και είχε ως αποτέλεσμα το να κερδίσει η Ελλάς ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορικής Μακεδονίας, πόσο άραγε σημαδιακή είναι η θυσία του μαζί με εκατοντάδες άλλους συμπολεμιστές του για την σημερινή Ελλάδα που δείχνει να παραπαίει βαδίζοντας ακυβέρνητη προς τα βράχια της καταστροφής;
Ο Μελάς υπήρξε και ακόμη είναι, το ορόσημο του αγώνα για την κατάκτηση της Μακεδονίας και μαζί με τον Ίωνα Δραγούμη αποτέλεσαν ένα δυνατό δίδυμο ανθρώπων αφοσιωμένων στην αιώνια ιδέα της πατρίδος, ιδεολόγων και προπάντων συνειδητοποιημένων ελλήνων, οι οποίοι είχαν και τότε να μάχονται τόσο με τους εξωτερικούς όσο και με τους εσωτερικούς εχθρούς της Ελλάδος, που την θέλουν μικρή, ταπεινή και σε ρόλο επαίτη μέσα στην κοινωνία των εθνών από την στιγμή της εθνικής παλιγγενεσίας και εντεύθεν.
Αν μεταφερθεί κάποιος στο σήμερα με μία Ελλάδα να μαστίζεται από μία οικονομική κρίση με αξιακό χαρακτήρα, με ολόγυρά της, χώρες εχθρικά προσκείμενες που δεν δείχνουν την παραμικρή πρόθεση καλής γειτονίας, με την μάστιγα της λαθρομετανάστευσης και με πλείστους εσωτερικούς εχθρούς άνωθεν και έξωθεν επιβαλλόμενους εδώ και δεκαετίες και ακροβολισμένους σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής, θα είναι σε θέση να κατανοήσει πέραν του δέοντος το νόημα της θυσίας τόσο του Παύλου Μελά όσο και των συγχρόνων του, κάτι που δεν μπόρεσαν να αλλοιώσουν όσο και αν προσπάθησαν οι διάφοροι υποστηρικτές της αποεθνοποίησης και της αλλοίωσης της εθνικής συνείδησης του ελληνικού λαού.
Και το νόημα της θυσίας ενός τέτοιου αγωνιστή, παίρνει σχεδόν ανεξήγητο χαρακτήρα αν σκεφτεί κάποιος το παρελθόν και το περιβάλλον του ήρωα Μελά, καθώς και του εθνομάρτυρα Δραγούμη, οι οποίοι αμφότεροι δεν ήσαν επ’ ουδενί αποτυχημένοι και απαξιωμένοι, άρα και μη φοβούμενοι στο να χάσουν τίποτε ακόμη και την ζωή τους, αλλά τουναντίον προέρχονταν από ισχυρές οικογένειες και ήσαν αμφότεροι οικονομικά και κοινωνικά αποκατεστημένοι. Πράγμα που αν το δεις με τα σημερινά δεδομένα του βολέματος, της ζωής χωρίς νόημα, της απολίτικης στάσης των φαινομενικά φερόντων τον τίτλο του πολίτη νεοελλήνων και γενικώς της άοσμης, άγευστης και άχρωμης ζωής, μοιάζει ως απονενοημένο διάβημα διαμαρτυρίας του σκεπτόμενου, αγνού, δίκαιου ανθρώπου,ενάντια σε ολόκληρη την κοινωνία, το οποίο λίγοι μπορούν δυστυχώς να αντιληφθούν και πολύ λιγότεροι ακόμη, να επαναλάβουν.
Το νόημα της θυσίας για αγαθά πέραν του κόσμου τούτου και της πραγματικής ελευθερίας θα πρέπει να παραδειγματίσει τον ελληνικό λαό και να του δείξει τον δρόμο προς την έξοδο από το αδιέξοδο στο οποίο ο ίδιος επέλεξε να εισέλθει υποκύπτοντας σε ηλίθιες, ανούσιες και άχρηστες τεχνητές ανάγκες και παραβλέποντας το κομμάτι εκείνο του ανθρώπου που τον έκανε να ξεχωρίζει κατά το παρελθόν από τους άλλους λαούς. Με άλλα λόγια την πίστη του σε ιδανικά, αξίες και πρότυπα ελευθερίας τα οποία έδωσαν την θέση τους στο βόλεμα, την απαξία των ηρώων, το ενδιαφέρον μόνο για την προσωπική «επιτυχία» του καθενός με ό,τι όπλο διαθέτει ο καθείς ενάντια στο σύνολο της κοινωνίας και των συνελλήνων, την έλλειψη οράματος και συνεκτικών δεσμών με αποτέλεσμα γνωστό και αντιληπτό πλέον από όλους,
Ο αγώνας και η μετέπειτα θυσία του Παύλου Μελά έγινε χάριν παραδειγματισμού και προς βελτίωση του συνόλου, έγινε σε μία προσπάθεια αφύπνισης του και τότε βαθιά νυχτωμένου, νεκρο-ζωντανού ελληνικού λαού και το παράδειγμα τούτο θα πρέπει να αποτελέσει σύμβολο αγάπης προς τον συνέλληνα και το σύνολο, μέσω της απαξίωσης του πολυτιμότερου αγαθού που ο καθείς διαθέτει, της ίδιας του της ζωής, δρώντας με αγάπη προς το σύνολο και όχι όπως οι σημερινοί νεοέλληνες οι οποίοι στρέφονται εναντίον αυτού τακτοποιώντας εαυτόν και μόνον...
Ας είναι λοιπόν ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει τόσο τον Μελά όσο και όσους συνετέλεσαν στην επιτυχή έκβαση του μακεδονικού αγώνος υπέρ της Ελλάδος και ας μην επιτρέψουμε όσο εμείς αντικρίζουμε και πατούμε το ιερό χώμα αυτής της πατρίδος, άλλη υποχώρηση. Αυτό ζητούν όσοι πότισαν με το αίμα τους το δέντρο της θυσίας και της ελευθερίας και όπως είναι σχεδόν πάντοτε η μοίρα του αγνού αγωνιστή, δεν το είδαν ποτέ να μεγαλώνει...

Εστίν ουν Ελλάς και η Μακεδονία
Νικηφόρος Βυζαντινός

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Η ΔΙΑΚΡΙΣΙΣ - ΣΙΚΕΛΙΑΝΑ 2010


Αγαπητοί μου

Να ενημερώσω με ιδιαίτερη χαρά, πως στον 26ο διαγωνισμό λόγου και τέχνης υπό την αιγίδα της UNESCO και του δήμου Σαλαμίνας,"ΣΙΚΕΛΙΑΝΑ 2010",η μουσική σύνθεσις καθώς και το βίντεο με τίτλο "Adagio for Heroes" και "Land of the Brave and Betrayed" αντιστοίχως,έλαβαν το πρώτο βραβείο για την παρούσα χρονιά.
Επίσης το ποιήμα μου με τίτλο "Τι ψάχνεις",έλαβε με την σειρά του το δέυτερο βραβείο στην κατηγορία "Ποίησης Αυτογνωσίας".
Ευχαριστώ απο καρδιάς όλους όσους διαβάζουν,ακούν και συγκινούνται με το έργο μου καθώς και όσους βρίσκουν τον χρόνο να μου γράψουν δυό λόγια εκτίμησης.

Μετά τιμής
Εν Αθήναις,Οκτώβριος 2010
Νικηφόρος Βυζαντινός


Παραθέτω το διακριθέν ποίημα καθώς και το εν λόγω βίντεο


ΤΙ ΨΑΧΝΕΙΣ


Τι νάναι αυτό που μιά ζωή πάντα γυρέυεις
μην είν΄το χρήμα και τα πλούτη τα πολλά
μην είν΄η δόξα όταν κάστρα κυριέυεις
μην είν΄το ψέμα πως θα ζείς παντοντινά


Αλήθεια πίστεψες του κόσμου αυτού την πλάνη
πως θα σαι πάντα δυνατός μές την ζωή
το ίδιο νόμισαν κι΄αυτοί που χουν πεθάνει
μα τώρα κοίτονται βαθιά μέσα στη γή


Αραγε ψάχνεις την αλήθεια ή το ψέμα
τι απ΄τα δυό θέλεις ν΄ακούσεις τελικά
όλου του κόσμου του μικρού η μόνη ένοια
να μην τελειώσει η γιορτή στα ξαφνικά



Φοβάσαι άνθρωπε μικρέ και τιποτένιε
δεν σου αξίζει την αλήθεια ν΄ακουμπάς
τον λίγο χρόνο που σου μένει χωματένιε
θα σαι για πάντα δικασμένος να σκορπάς



Land of the Brave and Betrayed


http://www.youtube.com/watch?v=SsYVEwWdhoo

Η ΘΥΣΙΑ...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 13/10/2010,ανήμερα της θυσίας Πάυλου Μελά.


(Μνήμη Εθνομάρτυρος Πάυλου Μελά)

Ο δρόμος που εχάραξες
με αίμα καμωμένος
είναι στενός,μοναχικός
μα πάντα δοξασμένος


Ο κόσμος γύρω σου γελά
θαρρείς σε κοροιδέυει
μα την θυσία σου κρυφά
θαυμάζει και ζηλέυει


Τι κι αν σου λένε μην χαθείς
και την ζωή σου ζήσε
θέλει αγώνα μην θαφτείς
για να σαι όπως είσαι


Στον δρόμο αυτό μονάχος πάς
κανείς δεν θα τολμήσει
το όνειρο της λευτεριάς
απ΄το μυαλό να σβήσει...


Νικηφόρος Βυζαντινός
Εν Αθήναις Οκτώβριος 2010

Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ Η ΨΥΧΗ...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 3/10/2010




(Για την Δασκάλα...)


Αθλιε ξένε τί θαρρείς
σαν με σκοτώσεις θα χαρείς
μ΄αυτο που κρύβω στην ψυχή
δεν έχει τέλος και αρχή


Και σύ προδότη της φυλής
στα λόγια μου θα απορείς
πάντοτε ένιωθες μικρός
θάνατος είν ο πανικός


Ξένα και ντόπια τα σκυλιά
σκουλήκια γύρω βρωμερά
δεν σας λογάριασε κανείς
οπου τους βρεις τους τιμωρεις


Θα είναι πάντοτε γραφτό
της μοίρας σας τέλος φρικτό
να σέρνεστε ολημερής
μές τα σκοτάδια της στιγμής


Μα της ελλάδας η ψυχή
δεν είναι σώμα να χαθεί
είν΄ ο αγέρας στα βουνά
το θάρρος κι η παλληκαριά...



Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Οκτώβριος 2010

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ "ΕΛΛΗΝΕΣ"¨...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 21/9/2010


Ναι είναι αλήθεια.Δεν μπορεί κανείς και μάλιστα σαν και εμένα ο
οποίος ασχολείται με όλες τους τις δυνάμεις σε μία διαρκή και
ολομέτωπη προσπάθεια,να κρατήσει ζωντανό τον ελληνικό λαό, παρά να
αισθάνεται μία μεγάλη πικρία για το γεγονός της ακύρωσης της
προαναγγελθήσης λειτουργίας στην Αγία Σοφία Κωνσταντινουπόλεως.
Οταν την προηγούμενη εβδομάδα συνέτασα το κείμενο μου το οποίο
εδημοσιέυθη στο φύλλο της παρασκευής ανήμερα της εκδήλωσης,είμουν
γεμάτος αισιόδοξες σκέψεις και τολμώ να πώ πώς είμουν ήδη εκεί, μέσα
στον σκλαβωμένο για εκατονταετίες πάνσεπτο μητροπολιτικό ναό,τον ναό
ορόσημο που τόσες γεννιές γαλούχησε το όραμα να επαναλειτουργήσει με
την πρώτη του χρήση,αυτή του ορθόδοξου ιερού ναού, εφόσον πέρασε απο
διάφορα στάδια οπως το να μετατραπεί σε τζαμί,σε στάβλους και τελικώς
σε μουσείο.
Για εμένα προσωπικώς η λειτουργία έγινε,η αποστολή επέτυχε κατά τον
μέγιστο βαθμό εφόσον η τουρκία αναγκάστηκε να απαγορέυσει σχεδόν την
είσοδο μας στην χώρα χαρακτηρίζοντας κάτι τέτοιο ώς προκλητική
συμπεριφορά, κάτι το οποίο ήταν και το καλύτερο το οποίο εκ των
ρεαλιστικών συνθηκών θα μπορούσαμε να έχουμε ως ώφελος.
Η λειτουργία πραγματοποιήθηκε και μείς είμασταν εκεί έστω και αν
απείχαμε φυσικώς μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα και έγινε με έναν
ιερέα ο οποίος θα έπρεπε να είναι παράδειγμα προς μίμηση απο τους
συναδέλφους και ανώτερους του, οι οποίοι επέλεξαν τον δρόμο της
ουδετερότητος είς βάρος των εθνικών μας θέσεων για πολλοστή
φορά,εκείνος λοιπόν ο παπάς,ο ιεράρχης αλλά και άνθρωπος,ο τελέσας
την θεία λειτουργία πήρε όλη την αμαρτία επάνω του οταν μας πρότεινε
να κοινωνήσουμε όλοι ανεξαιρέτως με πλήρη συναίσθηση της ευθύνης μιάς
και γνώριζε οτι για πολλούς δεν θα ξαναυπηρχέ αυτή η ευκαιρία γιατί
ενώ οι τοίχοι έλλειπαν, η αφορμή της παρούσης λειτουργίας υπήρξε και
εξακολουθεί να είναι μοναδική,τέτοιους ιεράρχες μπροστάρηδες θα ήθελα
να είχα για οδηγούς, τέτοιοι παπάδες φέρνουν κοντά τον λαό στην
εκκλησία,σε μία εκκλησία οπου ο πιστός θα έχει εμπιστοσύνη και
προπάντων πίστη στον κοινό σκοπό όποιος και αν είναι αυτός, αναλόγως
των περιστάσεων.
Και μετά,η επιστροφή.Ειλικρηνώς δεν με ταλαιπώρησαν τα σχεδόν δύο
χιλιάδες χιλιόμετρα και η αύπνια των δύο ημερών, το μόνο που με
κούρασε για ακόμα μία φορά είναι η κατάκριση και ο φθόνος και μάλιστα
ανθρώπων που υποτίθεται ασχολούνται με τα πατριωτικά ζητήματα.
Θυμάμαι πως την προηγούμενη εβδομάδα όλοι απο τους οποίους εζήτησα
να είμαστε εκεί, έκαναν πίσω και ετσι πήρα τον δρόμο για τα
σύνορα,αποδεικνύωντας σε εμένα πως ο πατριωτισμός τους φτάνει μέχρι
την οθόνη του υπολογιστή τους και τον χρησιμοποιηούν ως παίγνιο για να
ξεφέυγουν απο τις ζωές και τα πρσωπικά τους αδιέξοδα , μα εγώ και ο
καθένας απο μας ο οποίος παρέστει,δεν έχει ανάγκη απο προτροπές για
κάτι τέτοιο,παρά ακολουθεί τον δρόμο που πιστέυει, χωρίς
συντρόφους,γιατι δεν υπάρχουν τέτοιοι κατ΄ουσίαν όταν τα οράματα
πρέπει επιτέλους να πάρουν σάρκα και οστά
Παρακολούθησα επίσης το κουκούλωμα της εκδηλώσεως και την έντονη
κατάκριση περί ανωριμότητος για το εγχείρημα αυτό και ήρθα να
διαπιστώσω για ακόμη μία φορά, πως οχι μόνον κάποιοι δεν κάνουν το
ελαχιστότατο καθήκον τους,αλλά ζούν για να δούν κάποιον που ενεργεί,
να κάνει λάθη και στο τέλος να αποτυγχάνει,προκειμένου να βγάλουν όλο
τους το δηλητήριο εναντίον του και να τον γελοιοποιήσουν,ενώ αν ήξεραν
τι επετέυχθει την παρασκευή δεν θα ξαναμιλούσαν εώς το τέλος της ζωής
τους,εξάλου κύριες και κύριοι ένας και μόνον δεν κυνδυνέυει να κανεί
λάθη,αυτός ο οποίος δεν κάνει τίποτε.

Ελλάδα θα μου πείς,τι περιμένεις....


Εκ του βήματος τούτου λοιπόν, σας καλώ να αποφασίσετε εάν και εφόσον
είστε έλληνες,οι καιροί είναι πέραν του δέοντος δύσκολοι ενώ δεν
διαφαίνεται κανενός είδους έξοδος απο το αδιέξοδο,δράστε λοιπόν
ειδάλως σκάστε, γιατί οι έλληνες ουδέποτε σκέπτονται και δρούν τόσο
απαξιωτικά πρός μία κίνηση προς ώφελος του συνόλου, εκτός και αν είναι
πέραν του δέοντος φοβισμένοι πλέον και έχουν απαξιώσει τον ίδιο τους
τον εαυτό,πράγμα το οποίο και θα έχει βαρύτατες συνέπειες στο εγγύς
μέλλον και μην ξεχνά κανείς πως η ιστορία και η βαριά ελληνική φανέλλα
δεν δόθηκε σε κανέναν κληρονομικά, τουναντίον καλείται ο πάσα ένας εξ
υμών, καθημερινώς να αποδείξει οτι την αξίζει...
Δυστυχώς ώς φαίνεται η εν λόγω κίνηση έθιξε πολύ περισσότερο τους
γηγενείς απο τους γείτονες...


Μετά πικρίας...
Νικηφόρος Βυζαντινός
http://iperalitheias.blogspot.com/
Αθήνα,Σεπτέμβριος 2010

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ Τ΄ΟΥΡΑΝΟΥ


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 17/9/2010


Πόσες γεννιές το θέλησαν
και πόσες δεν το είδαν
με αίμα ξεθεμέλιωσαν
την κάθε τους ελπίδα


Χρόνε σταμάτα να ρωτας
και την αλήθεια ζήτα
το όνειρο της λειτουργιάς
δεν ειναι ψέμμα,κοίτα


Στην πόρτα απ'έξω τ΄ουρανού
στέκω, πώς να περάσω
στην ακρη φτανω του γκρεμου
που χρονος να προφτασω


Προγόνοι,αδέρφια,ζωντανοί
στην εκκλησιά πηγαίνουν
το όνειρο της λευτεριάς
αγάλι,αγάλι υφαίνουν


Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Σεπτεμβριός 2010

ΔΕΟΣ ΥΠΕΡΚΟΣΜΙΟΝ...


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 17/9/2010


Μου φαίνεται σαν ψέμμα μέσα στην σκληρή αλήθεια που κρύβουν οι
σημερινοί καιροί για τον βασανισμένο τόπο που ο θεός με αξίωσε και
πρωτοείδα το φώς του κόσμου τούτου,να λειτουργηθώ λέει στην Αγία Σοφία
της πόλης και ενώ οι μέρες περνούν και φτάνει η ευλογημένη εκείνη
στιγμή όπου δεν θα αξιωθώ να πατήσω το πόδι μου σαν απλός επισκέπτης
αλλά να παρακολουθήσω την θεία λειτουργία μέσα στον πιό
πολυτραγουδισμένο και πλέον θρυλικό ναό της ορθοδοξίας,η συγκίνηση
περισέυει.
Πόσες γενιές ελλήνων έζησαν άραγε με το όνειρο αυτό το οποίο ενώ
ξεκίνησε σαν ένα θολό όραμα, όπως όλα τα μεγάλα,γίνεται σιγά σιγά
πράξη μέσα απο την πρωτοβουλία του κρίς σπύρου,προέδρου της
ελληνοαμερικανικής ενώσεως και διακριθέντα επί πολλά χρόνια στον
πολιτικό στίβο των Ηνωμένων πολιτειών στο πλευρό κορυφαίων πολιτικών
παραγόντων,
Ολοι οι συμμετέχοντες,διοργανωτές και προσκυνητές απο όπου και αν
προέρχονται,οποιουδήποτε επιππέδου
κοινωνικού,οικονομικού,πολιτισμικού, την παραμονή της ιστορικής ημέρας
είμαι σίγουρος πως θα βλέπουν το ίδιο όνειρο,είναι απο τις λίγες
στιγμές στην ζώη σου, που νιώθεις πραγματικά πως κάτι σε ενώνει με τον
διπλανό σου,κάτι πολύ δυνατό και οχι πάνω σε αυτή την γή και αντιληπτό
απο τις πέντε φτωχές πολλές φορές να περιγράψουν, ανθρώπινες
αισθήσεις,σε ενώνει ένα προαιώνιο και αδιάλλειπτο νήμα το οποίο
εκτείνεται πολύ μα πολύ βαθιά μέσα στον χρόνο και τον τόπο,σε ενώνει
με το παρελθόν είτε το άμεσο της δικής σου περαστικής ζωής,είτε το
παρελθόν της ελληνικής φυλής και είναι πραγματικά απο τις λίγες
στιγμές που νιώθεις πως χρόνος δεν υπάρχει,παρά μόνον ένα γερό δέσιμο
των ψυχών μεταξύ των κεκοιμημένων αδελφών αλλά και όλων όσων
βρίσκονται ακόμη εν ζωή και εκείνη την ιερή στιγμή που έρχεσαι εσύ ο
απλός αάθρωπος της καθημερινότητας και των προβλημάτων,να νιώσεις
βαθιά μέσα σου για λίγες στιγμές ίσως,πως υπάρχουν σίγουρα πράγματα
πέρα απο τον πεπερασμένο χρόνο και τόπο της ύπαρξης μας,πράγματα τα
οποία μας διαφοροποιούν απο τα ζώα και μας κάνουν να αισθανόμεθα ένα
σώμα και μία ψυχή απλωμένη στο άπειρο της αιωνιότητος.
Οι λέξεις φτωχές και λίγες, ακόμα και οι λέξεις της πιό πλούσιας
γλώσσας του κόσμου,για να περιγράψουν με ακρίβεια το τί μπορεί να
αισθάνεσαι τόσο σαν πιστός ορθόδοξος χριστιανός,αλλά και σαν έλληνας
με την τόσο σημαντική ιστορική διαδρομή ανάμεσα στα έθνη και τον
χρόνο,ενώ όσοι έχουν την τύχη να βρεθούν εκεί μαζί μου,είμαι σίγουρος
πως θα ζήσουν την πιό σημαντική στιγμή της ζωής τους,μία στιγμή για
την οποία θα άλλαζες όλη σου την ζωή όσο σημαντική ή λιγότερο
σημαντική και αν είναι,αυτό το συναίσθημα είναι που σε κάνει να λές
"τώρα θέε μου είμαι πραγματικά ευτυχισμένος ότι και να δώ παρακάτω δεν
μετράει τόσο όσο αυτό",
Επίσης σίγουρος είμαι πως θα τους νιώσω όλους εκεί κοντά μου,μαζί
μας... στην λειτουργία δεν θα παρεβρίσκονται μόνο τα φθαρτά σώματα του
καθεν'ος απο εμάς,θα είναι και όλοι όσοι θαυμάζουμε και κάποιοι
προσπαθούν να εξαφανίσουν απο την συνείδηση μας με άμεσο ή λιγότερο
άμεσο τρόπο,τεχνιέντως ή χωρίς να κρατούν τα προσχήματα,έκει μέσα θα
σταθούν κατά την διάρκεια της λειτουργίας και πάλι όλες οι ψυχές των
κεκοιμημένων αλλά επουδενί νεκρών, ηρώων μας,εκεί θα μπορέσεις να δείς
και πάλι την σκιά του μαρμαρωμένου βασιλιά όπως τότε την τελευταία
μέρα,ενώ σε άλλο σημείο αν αφουγκραστείς προσεκτικά θα ακούσεις τις
φωνές των αγωνιστών της εθνικής παλιγεννεσίας,των τόσο γενναίων μα και
προδωμένων αγνών ανθρώπων που πρόταξαν τα στήθη της πεπερασμένης
΄ύπαρξης τους, μην υπολογίζοντας τις συνέπειες και έδωσαν με τον
θάνατο τους τρανό παράδειγμα αγάπης προς το σύνολο,εθνικού οράματος
και ομόνοιας κάτι που δυστυχώς λείπει τόσο και με τις γνωστές τραγικές
συνέπειες απο το σημερινό σύνολο της σύγχρονης ελλάδας.
Εκεί θα δείς τα αδέρφια μας του 1940 που έφυγαν φιλώντας την
μάνα,την γιαγιά,την γυναίκα τους για το όνειρο και κείνο σαν ανταμοιβή
τους πήρε μαζί του για να κοιτάζουν απο τα βουνά όπου άφησαν την
τελευταία τους πνοή και αναπνέοντας τον καθαρό αγέρα της
αιωνιόητας,τον μεγάλο θεό των αιώνων, τον Ιήσου χριστό,την παναγία
μας και όλους τους αγίους στα μάτια,γιατι οχι μόνον δεν πρόδωσαν τον
τόπο τους προκειμένου να σωθούν για λίγα ακόμη χρόνια που αναλογούν
στον καθένα, αλλά έδωσαν οτι πολυτιμότερο είχαν και μπορεί να έχει
ένας άνθρωπος όσο πλούσιος ή φτωχός και αν είναι,προκειμένου να σώσουν
με την θυσία τους το σύνολο,κοιτούν τον θεό λοιπόν στα μάτια γιατί
υπήρξαν πάνω απο όλα άνθρωποι οι οποίοι τίμησαν στο έπακρο τον τίτλο
αυτόν.
Εκεί θα αναγνωρίσεις ανάμεσα στους ίσκιους των κεκοιμημένων αδερφών
, τους αγωνιστές της κύπρου,τα αδικοχαμένα κρεμασμένα απο τους
εγγλέζους και μαρτυρήσαντες απο τους τούρκους παλικάρια,τους αγωνιστές
της ΕΟΚΑ,τον γρίβα,τον ισαάκ και τον σολωμού και όποιον άλλον γνωστό ή
άγνωστο έδωσε τον υπέρ πάντων αγώνα για την λευτεριά,να ψάλλουν τον
εθνικό μας ύμνο με τις αγγελικές πλέον φωνές τους και να ζητούν
δικαίωση οχι για εκείνους, αλλά όπως έκαναν πάντα για το σύνολο,ενώ
όπως εμάς τους ζωντανούς παρεβρισκόμενους εκεί ενώνει το κοινό εθνικό
συνηδειτό, έτσι και εκείνους τους πέρα απο την όχθη πλέον, ενώνει το
όνειρο της λευτεριάς....
Πάνω δε απο όλους αυτούς θα διακρίνεις όλους τους αγίους μας,οι
οποίοι ποτισαν με το αγνό τους αίμα το δέντρο της ορθοδοξίας και
χάρισαν στην ανθρώπινη φύση την ένωση με το θέιο στοιχείο δείχνοντας
τον δρόμο της θυσίας των υλίκών αγαθών και της ύπαρξης σε ανταμοιβή
αιώνιας δόξας...
Κάποιοι διαφωνούν με το εγχείρημα τούτο,λένε οτι θα μας ζητήσουν
ανταλλάγματα,τηρούν στάση ουδετερότητας και κάνουν πως δεν βλέπουν
τίποτε, δειλιάζουν ακόμα και στην ιδέα,όμως το μόνο που έχω να πώ σε
όλους εκείνους που πάντα θα φέρνουν αντίρρηση σε κάτι τέτοιο ορμώμενοι
ο καθένας απο τα δικά τους συμφέροντα ή φόβους,πως ο τόπος έχει ανάγκη
όσο ποτέ άλλωτε, απο μία ηλιαχτίδα φώς,μίαν ελπίδα αμυδρή που όμως
ίσως αν διαχειριστεί σωστά να συντελέσει στην συνένωση και πάλι του
ελληνικού λαού και έθνους,ίσως βοηθήσει στο να ξανασυνειδητοποιήσουν
οι συνέλληνες πως εδώ δεν αξίζει να υπάρχεις αν δεν νιώθεις μέρος ενός
συνόλου όπως το ελληνικό έθνος και πώς το ταπεινό και πρόσκαιρο
πέρασμα σου απο αυτά τα ποτισμένα με αίμα,αγώνιες,οράματα,και πόνο
χώματα τα ντροπιάζουν όταν ζείς μόνο για την σήμερον,όταν μαθαίνεις τα
παιδιά σου το πώς θα βγάζουν χρήματα και μόνον,να κάνουν
"επιτυχημένους" γάμους ενώ είναι στην ουσία τους δυστυχισμένα,
πατώντας ο ένας τον άλλον χωρίς ιδανικά και δεν τα μαθαίνεις να
γίνονται σωστοί,ηθικοί και με αξίες άνθρωποι που να νοιάζονται για το
σύνολο και να αγαπούν το μέρος τούτο.
Ολοι εσείς που για διάφορους λόγους λέτε οχι,είτε γιατί είστε
βολεμένοι με την παρούσα κατάσταση,είτε γιατί είστε σκεπτικιστές πέρι
των κινήτρων,είτε γιατι δεν σαν ενδιαφέρουν όλα αυτά,είτε γιατί είστε
απλώς δειλοί,έχω να σας πώ,πως αυτή η ευκαιρία για όραμα και συνένωση,
είναι απο τις τελευταίες τις οποίες θα έχουμε για τα χρόνια που
έρχονται,ώς ελληνικό έθνος καταπληγωμένο και εξαθλιωμένο υπό τις
παρούσες συνθήκες για ανάκαμψη,ενώ τίθεστε απέναντι των ευθυνών σας
στην ιστορία γιατί η ιστορία δεν γράφεται μόνον με τις πράξεις, αλλά
και με την απραξία,πρέπει να συνειδητοποιήσετε το πόσο ανάγκη έχει
πλέον το έθνος απο παρόμοιες κινήσεις απο όπου και αν προέρχονται...
Στο κάτω κάτω της γραφής,αν δεν είμαστε σε θέση πλέον να
διαχειριστούμε τις τύχες του ίδιου μας του τόπου είμεθα αναγκασμένοι
να διεθνοποιήσουμε κάποιες καταστάσεις, φέρνοντας τες στο προσκήνιο
της διεθνούς πολιτικής σκακιέρας,είμεθα άξιοι των επιλογών μας είτε ώς
πολίτες είτε ώς πολιτικό σύστημα διαμορφούμενο απο τους πολίτες και
πάλι τονίζω,έτσι ενώ παρόμοια θέματα θα μπορούσαν να λυθούν σε διμερές
επίππεδο μεταξύ δύο σοβαρών κρατών και υπό την μορφή ανταλλαγμάτων
ίσου δυναμικού και χαρακτήρα,δυστυχώς θα πρέπει να φωνάξουμε και
άλλους για να μας λύσουν τα όποια προβλήματα μας,εμείς το λοιπόν
φταίμε και ουδείς άλλος, το μόνον σίγουρο για αυτό το κατάντημα της
χώρας...
Πως μπορούμε να ζητούμε ίση μεταχείριση,όταν βλέπεις την γείτονα να
τα βάζει ακόμα και με τις ΗΠΑ αν χρειαστεί προασπίζοντας τα εθνικά της
συμφέροντα,ενώ εμείς απολαμβάνουμε καθημερινώς ραπίσματα ακόμα και
απο τα μικροσκοπικά σκόπια ή άλλους βαλκάνιους γείτονες μας σε όλα τα
επίππεδα,έχω λοιπόν ξανατονίσει πώς αν δεν σέβεσαι εσύ ο ίδιος τον
εαυτό σου και δεν θέτεις εσύ τις κόκκινες γραμμές όπου απο κεί και
πέρα μιλάς και πράτεις αλλιώς,τότε μην περιμένεις κανέναν να σε
σεβαστεί,στην κοινωνία των κρατών όπου άλλωστε είναι μία μακροσκοπική
θεώρηση της κοινωνίας των ατόμων.
Στην ιστορική στιγμή που θα κλειθούμε να ζήσουμε λοιπόν,ενώ θα
είναι παρόντες όλοι όσοι προανέφερα ζωντανοί και κεκοιμημένοι,θέση δεν
θα έχουν τα ποταπά σκουλήκια,οι ανθέλληνες και οι λάτρεις της εφήμερης
ύπαρξης έναντι της αιωνιότητος,είναι εξάλλου τόσο βρώμικοι που η οσμή
τους θα τους κρατά πάντα μακριά απο την αιωνιότητα και η ύπαρξη τους
θα σβύνει διά παντός με το φυσικό τους τέλος...
Εάν η ελλάς στο τέλος χαθεί για πάντα, μοναδικοί υπαίτιοι θα είναι
όσοι πέρασαν απο αυτόν τον τόπο και δεν έπραξαν το παραμικρό,παρά
κοίταξαν το παρόν τους και μόνον είς βάρος του συνόλου και της
φυλής,στάση η οποία είναι ισάξια με προδοσία έναντι του γένους
,το
χωράφι που λέγεται ελλάς απαιτεί σκληρή δουλειά για το ξεκαθάρισμα απο
τα σαπισμένα χόρτα και αυτο δεν μπορεί να γίνει απο ανθρώπους που
έχουν μάθει στην επανάπαυση και την ευθυνοφοβία,είθε λοιπόν
πρωτοβουλίες σαν του κύριου σπύρου να δώσουν το έναυσμα για την
καινούρια αρχή που απαιτείται προκειμένου να βγούμε απο τα κάθε λογής
αδιέξοδα,η ζωή έχει πάντοτε δύο δρόμους,ο ένας μέν άνετος και πλατύς
που καταλήγει σε αδιέξοδο ο άλλος τραχύς και δύσβατος που καταλήγει
στην εύφορη γή της δόξας της τιμής και του καθήκοντος,η επιλογή είναι
πάντοτε δική σας και ώς γνωστόν η απόλυτη ελευθερία είναι η
μεγαλύτερη σκλαβιά,πάρετε τον δρόμο που ο καθείς του αρμόζει αλλα ποτέ
μην παραπονεθείτε για τις δικές σας επιλογές,μάθετε να είστε της τιμής
και οχι της στιγμής.

Ευχαριστώ τον κύριο ημών που με αξιώνει να ζήσω το παρόν γεγονός και
οχι το παρόν της ταπεινής μου ύπαρξης και μόνον....


Σώσων κύριε τον λαόν σου,ο θεός μαζί μας...
Αθήνα,Σεπτέμβριος 2010
http://iperalitheias.blogspot.com/
Νικηφόρος Βυζαντινός

Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2010

ΤΡΕΙΣ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 12/9/2010


ΤΡΕΙΣ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Το όνειρο της λευτεριάς
πουλήθηκε στα ξένα
χαθήκαν όλα μονομιάς
και μοιάζουν ξεφτισμένα


Τρείς του σεπτέμβρη κίνησες
τον κόσμο για ν΄αλλάξεις
απ΄το μηδέν ξεκίνησες
που χρόνος να προφτάξεις


Την λευτεριά κυνήγησες
πλήγωσες το κορμί σου
σπαθιά και σφαίρες λύγισες
μα που η ανταμοιβή σου


Μα δεν αλλάζουν οι καιροί
αυτό είναι το γραμμένο
στου κόσμου τούτου την βοή
με αίμα ποτισμένο...

Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Σεπτέμβριος 2010

ΜΟΝΟ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ Τ΄ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ...


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 12/9/2010


Τρείς του σεπτέμβρη 1843 και ο ελληνικός λαός ξεσηκώνεται για μία
ακόμη φορά ενάντια οχι πλέον στον τούρκο απο τον οποίον είχε πριν λίγα
χρόνια μόλις απαλλαγεί,αλλά ενάντια στον βαυαρό νεοκατακτητή και
δυνάστη Οθωνα και την κουστωδία του αποτελούμενη απο ξένους αλλά και
πολλούς ντόπιους "αγωνιστές" και κατ΄ουσίαν σκουλήκια και προδότες του
αγώνα ενός καταξεσκισμένου και καταματωμένου ελληνικού λαού,ο
οποίος,βρήκε το ψυχικό σθένος και την παρρησία να τα βάλει με μία
ολόκληρη αυτοκρατορία και να ανακτήσει την ελευθερία του μετά απο
τετρακόσια και πλέον χρόνια σκλαβιάς.
Μία ελευθερία που ως αποδείχθηκε λίγο αργότερα υπήρχε μόνο μέσα στο
μυαλό των αγράμματων,πεινασμένων μα και συνάμα τίμιων και καθαρών
ανθρωπων που αποτέλεσαν το χέρι το οποίο αποτίναξε τις φριχτές
αλυσίδες της σκλαβιάς του τούρκου και άθελα του η αποδεχόμενο τις
πιέσεις των μεγάλων του κόσμου τούτου, πέρασε τις αλυσίδες του βαυαρού
και των δυτικών,οι οποίοι σε ούκ ολίγες περιπτώσεις αποδείχτηκαν
σκληρότεροι και βαναυσότεροι των οθωμανών.
Αρχηγός των εκ νέου επαναστατημένων μέσα σε λίγα μόλις χρόνια
ελλήνων, εκείνου του σεπτέμβρη,ο γέροντας πιά στρατηγός Μακρυγιάννης ο
οποίος ως αγνός πατριώτης ετάχθη για ακόμη μία φορά ενάντια σε όσους
πείραζαν την λευτεριά εκείνου και του λαού του και βγαίνοντας στον
δρόμο, ζήτησε για μία ακόμη φορά την απόδοση της δικαιοσύνης που
εκείνος και τόσοι άλλοι της γενιάς τους ονειρέυτηκαν,βγήκε στο δρόμο
για μία ακόμη φορά κυνηγώντας το όνειρο που ενώ πάντα το έφτανε, ένα
βήμα πριν το πιάσει χάνονταν και έπρεπε να ξανακυνηγήσει με
περισσότερη λύσσα αυτην την φορά.
Τον κατηγόρησαν οτι ήθελε δήθεν να στραφεί ενάντια στον διανοητικά
καθυστερημένο και ανίκανο προς τεκνοποίηση (για ευνόητους λόγους είχε
όλα τα "προσόντα" που ήθελαν όσοι τον έστησαν στον θρόνο του μικρού
βασιλείου της μετεπαναστατικής ελλάδας) Οθωνα,ποιός αυτός που είχε
βαφτίσει τον γιό του με το ίδιο όνομα σε τιμή του νέου βασιλιά της
ελλάδος,τόσο πολύ τον είχε πιστέψει και αυτός αλλά και όλη η γενιά
του,ομως τα όμορφα όνειρα κρατούν λίγο και έτσι δεν πέρασαν πολλά
χρόνια για να καταλάβει και αυτός αλλά και όλοι οι τίμιοι συναγωνιστές
του,πως ένα βρώμικο παιχνίδι παίζονταν πίσω απο την πλάτη τους με
σκοπό την κατάληψη της εξουσίας απο άθλια υποκείμενα τα οποία είτε
εμπρός είτε πίσω απο την σκηνή διαχειρίζονταν τις τύχες της χώρας και
συνεχίζουν να το κάνουν μέχρι σήμερα.
Τι πίκρα μεγάλε στρατηγέ των ελλήνων να ένιωσες οταν κατάλαβες την
αλητεία και το παιχνίδι που έπαιξαν κάποιοι ποταποί εναντίον σου που
είχαν ώς μοναδικό στόχο την εκμμετάλευση του λαού σου και τί κρίμα για
σένα στο τέλος της ζωής σου να φτάνεις να συνειδητοποιείς κάτι
τέτοιο,όταν ξέρεις οτι δεν σου απέμεινε πλέον χρόνος για να αλλάξεις
τα πράγματα για ακόμη μία φορά όπως είχες μάθει πάντα να
αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες της περιπετειώδους σου ύπαρξης και του
περάσματος σου πάνω απο αυτήν την ευλογημένη γή.
Πως να ένιωθες τάχα όταν ενώ ήσουν κατάκοιτος, κάποια ανθρώπινα
σκουλήκια πετούσαν περιττώματα στην αυλή σου και σου φώναζαν "φάε τώρα
σκατά στρατηγέ που ήθελες και σύνταμα" ομως ξέρω καλά πως η δική σου
πάστα είναι η πάστα του ανθρώπου που και αν ξαναγεννιόταν, τα ίδια θα
έκανε και για τα ίδια θα πάλευε έστω και μόνος...
Οταν πέθανε ο στρατηγός Μακρυγιάννης σαν μοναδική περιουσία απο τον
αγώνα υπέρ της πατρίδος,έλαβε μερικές σφαίρες στο κορμί που δεν τις
έβγαλε ποτέ και τις πήρε μαζί του στον τάφο αυτή ηταν η ανταμοιβή του
για ότι έκανε και οταν βρίσκονταν στο νεκροκρέβατο κάποιος
χρησιμοποίησε ένα εκμαγείο προκειμένου να αποτυπώση το κεφάλι του,το
οποίο είχε απομείνει μιά μικρή γροθιά απο τις κακουχίες,φανταστείτε
λοιπόν τί ειχε απομείνει απο έναν άντρα ψηλό και σωματώδη οπως εκείνος
και πάντοτε αν θέλετε να διαπιστώσετε το ποιόν κάποιου αγωνιστή εντός
ή εκτός εισαγωγικών να κοιτάζετε το τέλος του, το οποίο για τον
στρατηγό ήρθε μέσα στο μικρό και φτωχικό καμαράκι που έμενε τα
τελευταία χρόνια της ζωής του ενώ άλλοι δήθεν αγωνιστές πέθαναν μέσα
στην χλιδή και τον πλούτο και ακόμη ο ελληνικός λαός πληρώνει διά την
φύλαξη των...
Κάποιοι της νεότερης ιστορίας επίσης, τόλμησαν να καταχραστούν το
ορόσημο της ελευθερίας που απέδωσε στον ελληνικό λαό η τρίτη του
σεπτέμβρη, δεν θα πώ σχεδόν τίποτα για αυτους μιάς και δεν είναι άξιοι
αναφοράς και σύγκρισης ούτε με τον πλέον μικρότερο αγωνιστή της
επανάστασης του 1821, το μόνο που εχω να τονίσω στους υμνητές τους
είναι πως καλό θα είναι να μην ανακατέυουν τα μήλα με τα πορτοκάλια
για να μην το χαρακτηρίσω χειρότερα σεβόμενος τον διατιθέμενο χώρο...
Στρατηγέ Μακρυγιάννη μην ξαναπεράσεις απο τους μπαξέδες, γιατί
ούτε αυτοί υπάρχουν ούτε και παλικάρια πλέον για να τους
κεράσεις,βλέπεις χαθήκαν όλα μές στην σιγή και την λησμονια που έφεραν
στον τόπο η δήθεν καλοπέραση,ο ατομισμός,η ανηθικότητα και η κατάπτωση
των ηθών...σε ευχαριστώ που κάποτε φώτισες με το πέρασμα σου τον τόπο
μου και που πότισες το χώμα που πατώ με το αγνό σου αίμα...


Υπέρ τιμίων αγωνιστών εθνικής παλιγεννεσίας εν έτει 1821
Νικηφόρος Βυζαντινός
Εν αθήναι,Σεπτέμβριος 2010

Κυριακή, 5 Σεπτεμβρίου 2010

ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο του σαββάτου 4/9/2010



Μέρες Σεπτέμβρη χάθηκε
σμύρνη και μικρασία
μα η καρδιά ψυχράθηκε
κι΄έχασε την ουσία


Στις φλόγες μέσα της ντροπής
πέσαν ατιμασμένοι
παιδιά,παππούδες συγγενείς
για πάντα προδομένοι


Και κείνοι που χαθήκανε
ακόμα σου φωνάζουν
μέσα απ΄τα μνήματα θαρρείς
ακόμα αναστενάζουν


Μα θάρθει ώρα και στιγμή
το ξύπνημα το μέγα
να σηκωθεί ο βασιλιάς
και να σου πεί ανέβα


Ανέβα έλληνα φτωχέ
που τόσο πλούτο έχεις
μα πάντα σε κατάφερναν
ποτέ να μην προσέχεις


Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Σεπτεμβριός 2010

ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ...


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο του Σαββάτου 4/9/2010


Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες θαρρείς πως μαζί με το αυγουστιάτικο
μελτεμάκι και την δροσιά των αρχών του φθινοπώρου,έρχονται με την πνοή
του ανέμου και οι παλιές θύμισες της γιαγιάς μου για την μάνα σμύρνη
που χάθηκε μέσα σε λίγες μέρες μέσα σε ένα σύννεφο καπνού,πόνου και
οδυρμού λές και δεν υπήρξε ποτέ σαν σε όνειρο και άλλαξε χέρια τόσο
ξαφνικά σχεδόν σε μία νύχτα,για το αίμα που χύθηκε άφθονα και εντελώς
άδικα για μία ακόμα φορά στον βωμό της θυσίας του ελληνικού λαού προς
τέρψιν κάποιων πάντοτε αγνώστων και κινούντων τα νήματα της
καταστροφής,για την προδοσία των δήθεν συμμάχων που έκαναν πως δεν
έβλεπαν την ώρα που ο ελληνισμός της μικράς ασίας ξεριζωνόταν μετά απο
χιλιάδες χρόνια ύπαρξης στην γή της εγγύς ανατολής,έκαναν πως δεν
άκουγαν τα ουρλιαχτά των μωρών παιδιών που οι τούρκοι έσφαζαν χωρίς
κανέναν οίκτο και αδιακρίτως ή που έψαχναν για μία μάνα που είχε χαθεί
για πάντα πριν απο λίγες στιγμές...
Αυτήν την μάνα έψαχναν και όλοι εκείνοι που ρακένδυτοι,πρώην
άρχοντες στον τόπο που τους ανάθρεψε για χιλιάδες χρόνια και τώρα
ζητιάνοι αλλά ζωντανοί τουλάχιστον, έφταναν στην μητροπολιτική ελλάδα
αναζητώντας λίγη στοργή και λίγη κατανόηση,για να εισπράξουν και απο
αυτήν την μεριά του αιγαίου την απαξίωση και τον εξευτελισμό,να τους
λένε τουρκόσπορους όπου σταθούν και όπου βρεθούν,τουρκόσπορους αυτούς
τους πιό έλληνες απο κάθε έλληνα,τι κρίμα και άδικο και μέχρι το τέλος
της ζωής μου θα προσπαθώ να καταλάβω πως να ένιωθε ο προπάππους μου ο
οποίος ξεκίνησε απο άρχοντας κάπου στην αντάλεια και περνώντας τα
μπλόκα του θανάτου με τις μπανανότες που είχε κρυμμένες στα μαξιλάρια
κατέληξε να πεθάνει σκουπιδιάρης μετά απο λίγα χρόνια μέσα στον δρόμο
απο την στεναχώρια για την πορεία της ζώης του στην αθήνα, στιβαγμένος
αυτός και η οικογένεια του - τουλάχιστον όσους μπόρεσε να περισώσει
απο την μανία του τούρκου (μέσα σε λίγα τετραγωνικά,χωρις τουαλέτες
στην αρχή και μετα με κοινές για 4-5 οικογένειες,χωρίς μπάνια και
κυρίως χωρίς ελπίδα) που το ελληνικό κράτος εδεήθη να παραχωρήση σε
κάθε έναν απο αυτούς τους νεκροζωντανούς που το ίδιο καταδίκασε σε
έναν αργό και βασανιστικότερο θάνατο απο τον θάνατο του τούρκικου
όχλου,πόση πίκρα θεέ μου να αντέξει ένας άνθρωπος και πόση απαξίωση
για την ύπαρξη του άραγε...
Θυμάμαι τον κυρ-χρήστο τον παππού μου που ποτέ δεν πρόλαβα, να μου
τον περιγράφει ο πατέρας μου σαν εβδομήντα χρονών γέρο και ας πέθανε
στα πενήντα επτά ενώ ήταν δώδεκα χρόνια με εγκεφαλικό σε μια καρέκλα
ταλαιπωρημένος απο τις κακουχίες και τις δεξαέξι ώρες ορθοστασίας στην
φάμπρικα την ημέρα,θυμάμαι την κυρά ευαγγελία την γιαγιά μου δώδεκα
χρονώ κορίτσι να έχει έρθει απο την κόλαση της προσφυγιάς και ακομά
και στα γεράματα να τρώει ότι έβρισκε μπροστά της γιατί πάντα φοβόταν
αν θα είχε να φάει την άλλη μέρα και να στέκεται βράχος υπομονής στο
πλάι του άντρα της του ανάπηρου για δώδεκα ολόκληρα χρόνια την στιγμή
που οι περισσότερες σημερινές γυναίκες σε πετάνε στα αζήτητα με το
παραμικρό, σηκώνοντας τον δικό της σταυρό ώς ετάχθη και μην
εκφράζοντας ποτέ το παραμικρό παράπονο παρά να λέει δόξα το
θεό..θυμάμαι απλώς...
Η μάνα σμύρνη καίγεται έλεγε εκείνο το τραγούδι το πονεμένο,που
όπως καθετί αληθινό παραμένει διαχρονικό να περιπλανιέται σαν φάντασμα
των κακών επιλογών και της κοντόφθαλμης εξωτερικής πολιτικής του
τότε,που ώς συνήθως δεν μπαίνει στην διαδικασία να υπολογίσει το
κόστος των ανθρώπινων ζωών,τουναντίον θεωρεί τον κόσμο αναλώσιμο είδος
και άρα απαραίτητο προς χρήση και φθορά,προκειμένου να επιτευχθούν τα
επιτελικά σχέδια τα οποία αποτυγχάνουν οικτρά τις περισσότερες φορές
και το μόνο που αφήνουν πίσω είναι ο πόνος,το δάκρυ,το παράπονο και η
αδικία αποτυπωμένα σε πέντε γραμμές και μερικές νότες του καημού που
ακόμα μαρτυρούν το τί έγινε τότε...
Σιγά σιγά οι περισσότεροι φυσικοί πρωταγωνιστές έχουν πλέον
αποχωρίσει απο την σκηνή,αφήνωντας ένα παλιό τραγούδι απο γραμμόφωνο
στην θέση τους,μερικές κάρτ-ποστάλ τις οποίες πουλούν για λίγα λεπτά
κάποιοι ξένοι στο γιουσουρούμ χωρίς καν να φαντάζονται και να
γνωρίζουν οτι πουλούν ένα κομμάτι μιάς πονεμένης και συνάμα βρώμικης
ιστορίας,μία παλιά φωτογραφία σκονισμένη απο τον χρόνο και χωρίς καλά
καλά να μπορείς να διακρίνεις τα πρόσωπα, γιατί ώς είπαμε τί σημασία
έχουν τα πρόσωπα κυρίες και κύριοι για τους μεγάλους αυτού του
κόσμου...καμία απολύτως.

Και μετά ακούς για συνωστισμό...

Ελληνικέ λαέ,που ο μόνος συνωστισμός ο οποίος γνωρίζεις την σήμερον,
είναι το πολύ πολύ κανένας συνωστισμός για την μύκονο ντυμένος μέσα
στα παρδαλά σου ρούχα και με τα μυαλά και τις συνειδήσεις να τα
παίρνει ο αέρας του αιγαίου πρός τέρψιν της στιγμής
- το οποίο σε λίγο
δεν θα σου ανήκει κάν αλλά τί σημασία θα έχει αρκεί να μπορείς να
κάνεις τις διακοπές σου βεβαίως - πολύ φοβούμαι πως αν δεν αλλάξεις
ρότα,σύντομα θα είσαι αναγκασμένος να ξαναζήσεις στιγμές ξεριζωμού απο
πατρογονικές εστίες γιατί ώς δείχνεις,δεν διδάσκεσαι απο το παρελθόν
επουδενί, παρά κοιτάζεις μονάχα το δικό σου παρόν εδώ και τώρα και
τίποτε μπροστά ή πίσω απο αυτό και έτσι αφήνεις χώρο σε όσους το
θέλουν και το επιδιώκουν να σε αλώνουν καθημερινά με την δίκη σου
συμμετοχή και να αλλοιώνουν ότι έχει απομείνει απο την αλήθεια,να σου
λένε και σε σένα και στα παιδιά που ανατρέφεις με τον τρόπο που το
κάνεις,ότι δεν έγινε και τίποτα τότε και φυσικά όσο περνούν τα χρόνια
χωρίς την πραγματική αποκατάσταση της ιστορίας και με τους φυσικούς
πρωταγωνιστές απόντες και μιάς και οι νεκροί δεν μιλούν πλέον για όλα
αυτά,όλοι αυτοί θα έχουν πάντα γόνιμο έδαφος για να σπείρουν τις
αηδιαστικές και προφανώς υποβολιμιαίες τους απόψεις και να σε
καταστήσουν έρμαιο των δικών τους σχεδίων...
Συνωστισμός υπάρχει ναί,είναι ο συνωστισμός της αλητείας,της
βλακείας,της ανωριμότητας,της ανηθικότητας και της εύκολης ζωής είς
βάρος του συνόλου ένας τόσο αποπνικτικός συνωστισμός που σε κάνει να
θές να φύγεις έξω απο το μικρό δωμάτιο που λέγεται σύγχρονη ελλάδα
προκειμένου να αναπνέυσεις καθαρό αέρα και αυτός ο συνωστισμός το μόνο
βέβαιο,εχει τον ίδιο προορισμό με τον "συνωστισμό" της σμύρνης.

Προορισμός άγνωστος λοιπόν....


Χάριν μνημοσύνου συγγενών και αδίκως τεθνεόντων εν έτει 1922
Νικηφόρος Βυζαντινός
http://iperalitheias.blogspot.com/
Αθήνα,Σεπτέμβριος 2010

Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

ΑΝΑΜΝΗΣΙΣ...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "¨Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 29/8/2010

ΑΝΑΜΝΗΣΙΣ

Μία ανάμνησις πάντα θολή
το μόνο π΄απομένει
απο το διάβα της ζωής
στέκει, σε περιμένει


Οτι κι αν έζησες, καπνός
σβήστηκε μές στο χώμα
πόνος,αγάπες κι οδυρμός
χαθήκαν με το σώμα


Στου τάφου μέσα την σιωπή
μονάχος σου σαν θα σε
θα ναι αργα για να σκεφτείς
αν ζείς η αν κοιμάσαι



Σαν θα σου λείψουν όλα αυτά
σαν λιώνεις μές το χώμα
πόσο θα ήθελες κρυφά
να χες μιά μέρα ακόμα

Νικηφόρος Βυζαντινός
Αυγουστος,2010

ΒΑΙΝΟΜΕΝ ΠΡΟΣ ΕΚΛΟΓΑΣ ΤΙΝΕΣ ΚΟΠΤΕΙ Η ΕΛΛΑΣ...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 29/8/2010


Είς μίαν περίοδον πλήρους "ανασυντάξεως" και κατ΄ουσίαν
εσωκομματικών συγκρούσεων προς κατάληψην εκλόγιμων θέσεων υπό τους
διαφόρους αυτοαποκαλουμένους και μή υποψηφίους των πολιτικών
σχηματισμών της χώρας και εν όψη δημοτικών εκλογών,παρατηρείται
δυστυχώς τουλάχιστον είς τον χώρον είς τον οποίον ανήκω ηθικώς και
πολιτικώς, το φαινόμενο υπό τίνας οι οποίοι πραγματικά αποτελούν
μιάσματα διά έναν καθαρόν κατά τα άλλα ιδεολογικόν χώρον διαθέτοντας
ξεκαθαρισμένας απόψεις και ουδεμία αμφισβητούμενην θέσην (αυτόν του
πατριωτισμού και της πίστης είς το έθνος) να χρησιμοποιείται κάτα
κόρον το ιερόν ιδεολόγημα της πατρίδος,προς αυτοπροβολήν και
αυτοανάδειξην είς θώκους εξουσίας, προς το παρόν και εκτός σημαντικού
απροόπτου,όσον αφορά τα κοινά και την τοπικήν αυτοδιοίκησην ανά την
επικράτειαν.
Οι κυρίες (χάριν ευγενείας αναφέρω αυτάς πρώτας) και οι κύριοι
λοιπόν,οι οποίοι μετέρχονται τέτοιων μεθόδων και οι οποίοι δρούν ώς
φορείς φιλικά προσκείμενης προς υμάς ιδεολογίας, που σκοπόν έχουν
μόνον και μόνον την αυτοπροβολήν και την προσωπικήν των
αυτοτακτοποίησην και ουχί καθ΄ελάχιστο, την έννοια προς την
καλυτέρευσιν ενός ήδη εξαθλιωμένου και αυτοαπαξιούμενου συνόλου εν
μέσω της οικονομικής δυσπραγίας μαστίζουσα την ελληνικήν κοινωνίαν,θα
πρέπει να γνωρίζουν πως τοιάυτας συμπεριφοράς αμαυρώνουν την πολιτικήν
των παρουσίαν και τους στοχοποιούν διά το μέλλον,παρά τους
τακτοποιούν,καθώς επίσης οφείλουν να γνωρίζουν πως ο πέλεκυς της
τιμωρίας θα επέλθει βαρύτατος επ΄αυτών πρωτίστως,διότι ενέπαιξαν επί
πολλώ τον ελληνικόν λαόν ώς συνυπέυθυνοι μετά των υπολοίπων πολιτικών
δυνάμεων και κατέστησαν αυτόν έρμαιον της κτηνωδίας του τέρατος της
οικονομικής εκμμεταλέυσεως του ανθρώπου υπό το μέγα κεφάλαιον,το οποίο
ώς γνωστόν δεν εβρίσκεται είς θέσην να γνωρίζει και ποσώς
αντιλαμβάνεται (και επουδενί διακατέχεται), υπό των εννοιών της
πατρίδος, των ηρώων,αγωνισθέντων και πεσόντων,των αγνών
αισθημάτων,διαφόρων συναισθηματισμών και τα τοιάυτα.
Εάν όλοι αυτοί οι προηγουμένως αναφερόμενοι είχον συναίσθησιν της
βαρυτάτης ευθύνης την οποίαν φέρουν ως ταγοί εξουσίας δοθήσης υπό του
λαού και ώς μονάδες ταγμένες είς την προάσπισην των εθνικών θέσεων
(τουλάχιστον αυτοπαρουσιαζόμενοι ώς τέτοιοι) όφειλαν να εβρίσκονται
την πάσαν ημέραν είς το πεζοδρόμιον,αφουγκραζόμενοι τα πραγματικά και
εκ των συνθηκων ακανθώδη προβλήματα ενός λαού,(επουδενί άμοιρου
ευθυνών και ο οποίος φέρει ακεραίως την ευθύνην διά την συμπεριφοράν
των, μέσω της προκλητικής του αδιαφορίας διά κάθε τί, το οποίο έχει
να κάνει με την δημοσίαν ζωήν και της απαξιώσεως του τίτλου "πολίτης")
τουναντίον άγουν και φέρουν τους εαυτούς των προσποιούμενοι,
περιγελώντας τον πάσα έναν και πραγματοποιούν την εμφάνισην των ολίγον
πρό των εκλογών καθ΄ εκάστην.
Εάν και εφόσον λοιπόν έχει απομείνει εν τω ελαχίστω η όποια ευθυξία
είς όλους εσάς (κάτι διά το οποίο αμφιβάλλω τα μέγιστα),τερματίστε τον
εμπαιγμό του λαού ο οποίος ώς προανέφερα φέρει ακεραίως την ευθύνην
διά την συμπεριφοράν σας τάυτην,αλλά δυστυχώς προσβλέπει προς εσάς
αποτινάσοντας πάντοτε την ειδικήν του προσωπικήν ευθύνην, καθώς και
εσύ έλλην πολίτη, λάβε πλέον την σκληράν αλλά αναγκαίαν υπό των
συνθηκών απόφασην, να τιμήσεις επιτέλους τον τίτλο ο οποίος σου εδώθη
κληρονομικώς (λίαν επιεικώς,ακρίτως και χωρίς κανενός είδους
αξιολόγησιν) και με μοναδικόν όπλο διαθέσιμον, είς το καθεστώς της
"Δημοκρατικής ασυδωσίας και ασελγίας των ολίγων έναντι των πολλών"
κατά το οποίον διαβιούμε,την ψήφον, απαξίωσε τοιάυτας συμπεριφοράς
άκρως επικινδύνους και απαξιωτικάς ώς προς το πρόσωπον σου, ειδάλλως
παρέμεινε δέσμιος των δικών σου στρεβλών επιλογών και επιδιώξεων, αι
οποίαι κατέληξαν τον τόπον είς τοιάυτην αθλιότητα,και επουδενί μην
αναζητήσεις την ευθύνην πέραν απο τον ίδιον σου τον μολυσμένον,ασθενήν
και συντόμως τεθνεόντα εαυτόν.


Μετά τιμής
Εν Αθήναις,τω σωτηρίω έτος 2010,μηνός Αυγούστου
Νικηφόρος Βυζαντινός

Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010

Η ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΩΣ ΤΡΟΧΟΠΕΔΗ ΕΞΕΛΙΞΕΩΣ...


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στις εφημερίδες "Καθημερινη" και "Ελευθερος κοσμος" στα φύλλα της 3/8 και 15/8/2010 αντιστοίχως



Η Ελλάδα από της ιδρύσεως της, υπήρξε μια χώρα στην οποίαν κυριαρχούσε η έντονη αντίθεση, οι διαμάχες κάθε είδους, από πολιτικές συγκρούσεις έως και ακόμη χειρότερες, οι οποίες πάντοτε σχεδόν λειτούργησαν αρνητικά και μάλιστα υπέρ συμφερόντων τρίτων, μιας και τα αντιμαχόμενα εκάστοτε στρατόπεδα τις περισσότερες φορές δεν ήταν σε θέση να έρθουν σε πραγματική συνεννόηση και σύνθεση των αντικρουόμενων απόψεων.

Ανάμεσα στις πολλές λοιπόν αντιθέσεις και συγκρούσεις παρατηρείται και μια τάση που έχει να κάνει με την απαξίωση του πολιτικού συστήματος από τη μια μεριά, αλλά από την άλλη, τη χρησιμοποίηση του ίδιου, ως εργαλείου προσωπικών επιδιώξεων, ακόμη και από τον απλό λαό, ενώ θα έλεγε κανείς ότι η συγκρουσιακή κατάσταση αυτή βρίσκεται πλέον μέσα στο συλλογικό ασυνείδητο. Κατά την προσωπική μου άποψη, όλο αυτό έχει να κάνει με το ότι η επανάσταση του 1821 υπήρξε σαφώς μια εθνική επανάσταση η οποία λειτούργησε ως καταλύτης προς την αλλαγή του σκηνικού άρδην ώς τότε, όμως επ’ ουδενί αυτή η ίδια η επανάσταση δεν επέφερε και την κοινωνική αντίστοιχή της, με αποτέλεσμα ο ελληνικός λαός να «σέρνει» μαζί του νοοτροπίες οι οποίες αναπτύχθηκαν επί τουρκοκρατίας, όπως το «ρουσφέτι» και το «φιλοδώρημα» προκειμένου να γίνει αυτό το οποίο επιδιώκει.

Πάνω, λοιπόν, σε αυτό το μάλλον σαπισμένο και σαθρό έδαφος, το από τουρκοκρατίας διαμορφούμενο, αναγκάστηκε η Ελλάς να χτίσει ένα όχι και τόσο ευοίωνο μέλλον, μιας και οι εκάστοτε πολιτικοί «κακόμαθαν» τους Ελληνες πολίτες στο ότι για να πραγματοποιηθεί κάτι θα πρέπει να «συνεισφέρουν» με κάποιο τρόπο, είτε αυτό λέγεται ψήφος είτε χρήμα είτε οτιδήποτε, ενώ οι ίδιοι οι πολιτικοί ουδέποτε θέλησαν να αντιληφθούν τον πραγματικό τους ρόλο, ο οποίος έχει να κάνει με την εξυπηρέτηση των αναγκών του πολίτη και τη διεκπεραίωση αυτών και όχι την κάλυψη των προσωπικών σκοπιμοτήτων εναντίον του συνόλου, αλλά και οι ίδιοι οι πολίτες στάθηκαν ανέτοιμοι και ανέντιμοι, πολλές φορές, ενάντια στο σύνολο.

Μιλούμε για ένα σαπισμένο πολιτικό σύστημα, όμως αγνοούμε (ηθελημένα ή μη)– το γεγονός ότι δεν είναι δυνατόν πολιτικοί σχηματισμοί ή και πολιτικά πρόσωπα να είναι υγιώς σκεπτόμενα και να μην κοιτάζουν τα μικροπολιτικά τους συμφέροντα, τη στιγμή κατά την οποία, τα ίδια τα κύτταρα της κοινωνίας, δηλαδή οι πολίτες, σκέπτονται άρρωστα και με βάση τον μικρόκοσμο στον οποίο έχουν περιέλθει, αγνοώντας τις πραγματικές ανάγκες του συνόλου.

Mέγα λάθος, λοιπόν, η απαξίωση του πολιτικού συστήματος, της Βουλής, καθώς και οποιουδήποτε μηχανισμού έχει θεσπιστεί με αγώνες, τουναντίον η ανάγκη της συμμετοχής υγιώς σκεπτόμενων δυνάμεων της κοινωνίας μας θα βοηθήσει την άθλια κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει, ενώ επιτέλους θα πρέπει ο καθένας εξ ημών να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν.

Για την εξοδο από την οποιαδήποτε κρίση απαιτείται κονωνικό όραμα, συμμετοχή στα κοινά και πάνω από όλα αυτοκριτική. Για να αλλάξουμε την Ελλάδα προς το καλύτερο, ας αλλάξουμε πρώτα τον εαυτό μας...

Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Αύγουστος 2010

Κυριακή, 15 Αυγούστου 2010

ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 15/8/2010


Ανήμερα της Παναγιάς
αστράφτει ο κόσμος μονομιάς
μές του χαμού τον πανικό
εχθροί χωρίς ιδανικό


Την χάρη της σαν προσκυνάς
κι αν σε σκοτώσει ο φονιάς
εκεί που πάς, μην φοβηθείς
το δώρο αυτό μην τ΄αρνηθείς


Τιμή και δόξα στα θεριά
π΄αφήσαν μάνα και παιδιά
να πάν να βρούν την λευτεριά
και των ηρώων την γενιά


Στον τάφο μέσα τον υγρό
κάντε για μας έναν σταυρό
να μην χαθούμε απο την γής
ανάξιοι,άθλιοι συγγενείς


Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Αυγουστος 2010