ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Πέμπτη, 29 Απριλίου 2010

ΕΝΑ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΜΕ ΣΑΡΚΑ ΚΑΙ ΟΣΤΑ, ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΤΥΠΟΥ ΚΑΤΟΧΗ ΠΟΥ ΒΙΩΝΟΥΜΕ...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελέυθερη Ωρα" στο φύλλο της 28ής Απριλίου 2010.



Tο ιστορικό γεγονός είναι γνωστό. Όταν στις 27 Απριλίου του 1941 οι Γερμανοί εισέρχονται στην Αθήνα μετά την κατάρρευση του μετώπου και την παράδοση του ελληνικού στρατού, ανεβαίνοντας στον ιστορικό βράχο της Ακροπόλεως συναντούν τον τελευταίο Έλληνα στρατιώτη ο οποίος είναι επιφορτισμένος με το ιερό καθήκον του να προστατεύει την ελληνική σημαία. Τον Κωνσταντίνο Κουκίδη, το όνομά του άγνωστο έως τότε.

Είναι για όλους ένας απλός στρατιώτης ο οποίος στέκεται εκεί που τον έταξε η πατρίδα του αλλά έμελλε να αποτελέσει το μεταίχμιο της αντίστασης του ελληνικού λαού για τα επόμενα τέσσερα βασανιστικά χρόνια της τριπλής κατοχής της χώρας από την Γερμανία, Ιταλία και Βουλγαρία. Οι εισβολείς του ζητούν με το θράσος του νικητή να υποστείλει και να παραδώσει χωρίς αντίσταση την ελληνική σημαία και όχι μόνον αυτό αλλά να την αντικαταστήσει με την φασιστική σβάστικα.

Εκείνος στέκει ατάραχος μπροστά στην θέα των πάνοπλων εχθρών της πατρίδας, τους κοιτάζει με απαξία έχοντας ήδη πάρει την απόφασή του και εφόσον υποστέλλει την ελληνική σημαία, τυλίγεται με αυτήν και ευθύς αμέσως πέφτει στο κενό παίρνοντάς την μαζί του στον θάνατο και την αθανασία συνάμα και έτσι με αυτόν τον τραγικό τρόπο κλείνει την σελίδα της ηρωικής αντίστασης του ελληνικού στρατού ενάντια στις επιβουλές του εχθρού και ταυτοχρόνως σηματοδοτεί την απαρχή άλλων ένδοξων σελίδων αντίστασης του ελληνικού λαού.

Αυτή την φορά, μέσα στην πείνα και τις κακουχίες, τους προδότες και μαυραγορίτες που θησαύρισαν με το δικό του αίμα και πόνο, βρίσκει την υπεράνθρωπη και σχεδόν ανεξήγητη δύναμη να αντισταθεί με νύχια και με δόντια ανεξάρτητα από την ηλικία ή το φύλο σε έναν εχθρό που αμαύρωνε με την παρουσία του τον καταγάλανο ουρανό της Ελλάδας και βρώμιζε με την ύπαρξή του το ιερό χώμα των προγόνων του.

Ο Κωνσταντίνος Κουκίδης υπήρξε ένα ακόμη σύμβολο μάταιης αλλά συνάμα και πείσμονος αντίστασης, μίας αντίστασης που σκοπό έχει όχι να νικήσει τον εχθρό αλλά να περάσει το μήνυμα ότι ο αγώνας της ζωής ποτέ δεν σταματά ούτε ακόμα και με το τέλος της φυσικής παρουσίας ενός και μόνο ανθρώπου, και σαν άλλος Κωνσταντίνος Παλαιολόγος μέσα σε μία άλλη πόλη η οποία είχε αλωθεί για πολλοστή φορά μέσα στους αιώνες και μέσα στην πολυτάραχη ζωή της άνοιξε το φωτεινό μονοπάτι ενός άλλου έπους. Γι’ αυτό και ο ρόλος του κατά την προσωπική μου άποψη είναι σαφώς μεταιχμιακός και καθοριστικός ως προς την συνέχεια του αγώνα ενάντια σε όλους τους εχθρούς της πατρίδας είτε είναι εξωτερικοί είτε ακόμα και εσωτερικοί οι οποίοι είναι και οι πλέον επικίνδυνοι.

Η θυσία λοιπόν αυτού του παλικαριού ας σημειωθεί ως ακόμα μία φωτεινή απόδειξη της αγάπης του ανθρώπου για αυτό που ονομάζουμε πατρίδα έστω και αν κάτι τέτοιο λυπεί πολλούς στην σημερινή κατάσταση από την οποία και είμεθα αναγκασμένοι να διέλθουμε ως έθνος και ως κοινωνία έστω και αν ακόμη τόλμησαν να αμφισβητήσουν την ύπαρξή του, με την ίδια ευκολία που αύριο ίσως αμφισβητήσουν ότι έγινε η μάχη των Θερμοπυλών.

Ο Κουκίδης, κύριοι, θυσιάστηκε για όλους εμάς και συγκαταλέγεται άνετα ανάμεσα στον Παλαιολόγο και τον Λεωνίδα ως σύμβολο αντίστασης ίσως και περισσότερο ακόμη γιατί ό,τι έκανε το έκανε μόνος.

Θυσιάστηκε αγκαλιάζοντας την ελληνική σημαία δείχνοντας σε όλους εκείνους που την θεωρούν τίποτα παραπάνω από ένα κομμάτι υφασμάτινο πανί και την ποδοπατούν και την καίνε είτε με τα λόγια, είτε κυριολεκτικά, χωρίς να μπορούν να αντιληφθούν με πόσο αίμα, αγώνα και θυσίες μπόρεσε να υπάρξει, το πόσο σημαντική είναι, ενώ αν ζούσε έχω την ταπεινή εντύπωση πως θα μιλούσε σε όλους αυτούς όχι απαξιωτικά παρά μόνο με λόγια αγάπης για όλους. Πλανημένους και μη στο να έχουν επιτέλους ομόνοια και να μπορέσουν να συμπορευθούν μαζί στο μέλλον. Αλλά, βλέπετε, καμιά φορά δεν χρειάζεται να μιλάς για να παραδειγματίζεις…
ΑΘΑΝΑΤΟΣ !!!

Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθηνα,Απριλιος 2010

Δευτέρα, 26 Απριλίου 2010

ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΔΕΝ ΜΕΝΟΥΝ ΠΙΑ ΕΔΩ...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελέυθερη Ωρα" στο φύλλο του Σαββάτου 24/4/2010



Αγαπητοί μου το παρόν κείμενο δεν γράφεται για κανέναν συγκεκριμένο
λόγο.Δεν γράφεται λόγω κάποιας εθνικής επετείου την οποία καλούμαστε
να εορτάσουμε εν μέσω τυμπανοκρουσιών (αν και είμαι βεβαιότατος πώς
εντός ολίγων ετών όλα αυτά δεν θα υπάρχουν καν η αν υπάρχουν θα
εξηπηρετούν πλέον μόνο το οικονομικό τους κομμάτι αφηνωντάς απ'έξω
τους όποιους συμβολισμούς τους οποίους γνωρίζαμε).
Επίσης δεν είναι απόρεια του καταγγελτικού ύφους που διέπει συνήθως
ότι ταπεινό τολμώ να συνταιριάξω και να το ονομάσω κείμενο προς
δημοσίευση παρά συντάσεται απο μία εσωτερική μου ανάγκη,μία ανάγκη
πέρα απο τον επετειακό κονφορμισμό και του να αναφέρεται κάποιος σε
ενα ιστορικό γεγονός λόγω της συγκεκριμένης ημέρας.
Η συγκεκριμένη ημέρα κυρίες και κύριοι δεν υπάρχει λοιπόν και δεν
υπάρχει γιατί θα έπρεπε όλοι μας να νιώθουμε ώς το ελαχιστότατο χρέος
μας να τιμούμε όλους αυτούς που έπεσαν για την πατρίδα κάθε ημέρα και
η καλύτερη τιμή για εκείνους δεν είναι να γίνουν αγάλματα η μνημεία
παρά φωτεινοί φάροι της ελευθερίας,της αξιοπρέπειας και της τιμής του
ανθρώπου και παραδείγματα ζωής ενώ η στάση που τήρησαν εκείνοι θα
έπρεπε υπό κανονικές συνθήκες, να είναι το παράδειγμα του γονιού προς
το παίδι του,θα ΄έπρεπε να είναι το παράδειγμα του δασκάλου προς τους
μαθητές και ούτω καθεξής.
Και μπορεί αγαπητοί μου να μην υπάρχει συγκεκριμένος λόγος για το
παρόν όμως υπάρχει η αφορμή για κάτι τέτοιο,μία αφορμή που ξύπνησε
εντός μου κάτι το οποίο κοιμόταν βαθιά όμως υπήρχε ριζωμένο εξίσου
βαθιά και απλώς βρήκε την μοναδική ευκαιρία να καταδείξει την δύναμη
της υπάρξεως του μέσα στην ψυχή μου.
Όλα ξεκίνησαν απο ένα συνταρακτικό ντοκυμανταίρ το οποίο είχα την
τύχη να παρακολουθήσω κάποτε,τότε που γυρίζονταν ακόμη πράγματα με
ουσία και οχι χωρίς ίχνος αυτής και χωρίς λόγο, προκειμένου να
δικαιολογηθούν υπέρογκοι μισθοί στην κρατική τηλεόραση και υψηλά
κονδύλια παραγωγής εκπομπών,τότε που και ο δημοσιογράφος και ο
παραγωγός και ο κάθε ένας που συμμετείχε, κατέθετε ένα μικρό η
μεγαλύτερο κομμάτι της ψυχής του και περνούσε μυνήματα οχι σαν
υποβολέας αλλά γιατί τα αισθάνονταν ο ίδιος και αυτό φαίνονταν στην
τέχνη του.
. Θέμα του, το έπος του 1940 και οι πρωταγωνιστές του, κάποιοι απο
τους αυτούς οι οποίοι εκείνη την δευτέρα στις 28 Οκτωβρίου ξεκίνησαν
αμούστακα παιδιά με τον ενθουσιασμό της νιότης τους, για να δαμάσουν
το θηρίο της φασιστικής Ιταλίας ένα θηρίο το οποίο αποδείχτηκε ένα
τιποτένιο κατασκέυασμα μπροστά σε αυτό το οποίο έκρυβαν οι έλληνες
μέσα τους και απλώς περίμενε την αφορμή για να ξεπεταχτεί και να
προκαλέσει τον πανικό στους εχθρούς και το σέβας στους "συμμάχους".
Μαζί τους, στο ίδιο πλάνο αλλά στην απέναντι όχθη βρίσκονταν
όλοι οι ήρωες μας, όλα αυτά τα παιδιά για τα οποία η μοίρα επεφύλαξε
μιάν άλλη κατάληξη και δεν τα ευλόγησε με το να κάνουν οικογένεια,
πολλά παιδιά και εγγόνια ούτε τα αξίωσε να γεράσουν, όμως τους
απέδωσε την μεγαλύτερη τιμή που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος,να
θυσιαστούν για την πατρίδα τους και να γίνουν φωτεινό παράδειγμα για
όλους τους υπόλοιπους και να είστε σίγουροι οτι η ζωή και το πεπρωμένο
δεν είναι τόσο χαριστικό για όλους γιατί οι περισσότεροι είναι
αναγκασμένοι να σέρνουν την μικρή και ταπεινή τους ύπαρξη πλανημένοι
και πέρα απο τα μεγάλα ιδανικά εώς ότου έρθει και για εκείνους το
κάλεσμα του θανάτου.
Εκεί λοιπόν,στα βουνά της αλβανίας διαδραματίστηκε η πλέον
συγκινητική σκηνή η οποία έχει περάσει απο τα μάτια μου, είδα
ανθρώπους πολύ μεγάλης ηλικίας με στρατιωτικά αξιώματα και βαθμούς
αποκτημένους στο πεδίο της μάχης, να φιλούν το χώμα κάτω απο το οποίο
κοίτονται κάποια απο εκείνα τα παιδιά και να κλαίνε με λυγμούς απο
την συγκίνηση που ο θεός τους αξίωσε και να επιβιώσουν των καταστάσεων
τότε αλλά και να μπορέσουν να ξαναεπισκεφθούν έστω και με αυτόν τον
τρόπο κάποιους απο τους αγαπημένους τους φίλους και συμπολεμιστές που
άφησαν έκει πάνω.
Από τότε αυτές οι σκηνές στοίχειωσαν το μυαλό μου και ήταν αδύνατον
να τις βγάλω απο την σκέψη μου ενώ αργότερα έμαθα σχετικά ότι δεν
υπάρχει καμία ουσιαστική μέριμνα για το όλο θέμα και όλες οι
προσπάθειες αναλώνονται σε επουσιώδη ζητήματα διπλωματικών σχέσεων και
άλλων τέτοιων ανοησιών για επτά ολόκληρες δεκαετίες πλέον.
Κύριοι, οι ήρωες μας δεν έχουν ανάγκη απο τα νεκροταφεία τα οποία
θέλετε να χτίσετε αλλά δεν το κάνετε εδώ και δεκαετίες με δικαιολογία
ένα σωρό ανοησίες και επουσιώδεις λόγους,όλα τα εμπόδια θα ήταν εύκολο
να αρθούν αν υπήρχε μία σοβαρή πολιτική επάνω στο όλο ζήτημα και
δυστυχώς για μία ακόμη φορά και αυτή η περίπτωση κρατικής αδιαφορίας
έρχεται να συγκατελεγεί ανάμεσα στις χιλιάδες περιπτώσεις οπού το
ελληνικό κράτος απουσιάζει.
Τώρα είναι φυσιολογικό ότι θα μου αντιτάξετε το ορθόν επιχείρημα
πως το κράτος δεν νοιάζεται για τους ζωντανούς πολίτες του άρα πόσο
μάλλον να θελήσει να αναλάβει δράση σε μία περίπτωση η οποία αφορά
κεκοιμημένους έλληνες ήρωες και δυστυχώς φαίνεται ότι η θυσία όλων
αυτών των ανθρώπων ενοχλεί, όμως το ελαχιστότατο ανθρωπιστικό μας
καθήκον είναι όλοι αυτοί να αποκατασταθούν έστω και με αυτόν τον
τρόπο, έστω και μετά απο την πάροδο τόσων πολλων δεκαετίων.
Αδυνατούν άραγε να αντιληφθούν οι όποιοι χειρίζονται αυτά τα
ζητήματα ότι το θέμα δεν βρίσκεται μεταξύ δυο χωρών παρά έχει
ανθρωπιστικό χαρακτήρα ; είναι τόσο δύσκολο να ξεχωρίσουν τα νομικά
ζητήματα και βλέπουν τα οστά των προγόνων μας σαν ιδιοκτησία και σαν
μέσο άσκησης πολιτικης και μικροσυμφερόντων ακόμα και για
ψηφοθηρικούς λόγους ;
Όλοι εσείς κύριοι μπορεί να το βλέπετε έτσι, όμως κάτι τέτοιο μου
είναι τελείως αδιανόητο ώς έλλην πολίτης, να σκέπτομαι και μόνο ότι
πραγματικοί ήρωες οι οποίοι σφράγισαν το καθήκον τους πρός την πατρίδα
με το ιερώτερο αγαθό που διαθέτει ένας άνθρωπος,την ίδια του την
φυσική ύπαρξη, παραμένουν άταφοι οσάν μα είναι νεκρά ζώα που κάποιοι
επίσης ασυνήδειτοι κατακρεουργούν καθημερινά στους ελληνικούς δρόμους
ανά την επικράτεια.
Ακόμη και οι πιό στυγνοί εκγληματίες στο τέλος της ζωής τους
αναπάυονται μέσα σε έναν τάφο όποιος και όπως και άν είναι αυτός, Τί
ειδους λοιπόν έγκλημα διέπραξαν όλοι αυτοί οι πραγματικοί ήρωες μας
και μένουν άταφοι ;
Μήπως το έγκλημα της φιλοπατρίας η της αφιέρωσης στο σύνολο ? είναι
πραγματικά ντροπή μας για ένα κράτος το όποιο θέλει να υποστηρίζει οτι
είναι σύγχρονο και με δομές, να μην έχει πραγματοποιήσει ακόμα αυτό το
έργο του ενταφιασμού και της απόδοσης τιμής απέναντι όλων αυτών των
αγνώστων ηρώων που άλλαξαν με την θυσία τους το ρού της παγκόσμιας
ιστορίας παλέυοντας απο χωριό σε χωριό,σπίτι σε σπίτι μέσα στη λάσπη
και στο χιόνι μέσα στην πείνα και μέσα στην τρομερές κακουχίες του
χειμώνα με έναν άδικο αντίπαλο,έναν αντίπαλο ο οποίος δεν στάθηκε
ικανός ούτε κάν να κοιτάξει τον έλληνα στρατιώτη στα μάτια και ο λόγος
ειναι γνωστός, δεν μπορούσε να το κάνει γιατί τον βάραινε το άδικο που
διέπρατε και που το γνώριζε καλά.
Η γερμανία που ας μην κρυβόμαστε, σε αυτήν οφείλεται το παγκόσμιο
αιματοκύλισμα και η αναταραχή του ΒΠΠ, διαθέτει ειδική υπηρεσία
στρατιωτικών νεκροταφείων άνα την ευρώπη και όπου αλλού πολέμησαν
γερμανοί στρατιώτες και μεριμνά για την ανακάλυψη,ενταφιασμό και
απόδοση τιμών σε όλα τα στελέχη και απλούς στρατιώτες του γερμανικού
στρατού οι οποίοι έπεσαν εν ώρα καθήκοντος.
Αν λοιπόν αυτοί μεριμνούν για τα θύματα και τους νεκρούς τους στους
άδικους και κατακτητικούς πολέμους τους οποίους και διεξήγαγαν
τουλάχιστον ώς προς εμάς, γιατί εμείς να μην μεριμνούμε για τους
δικούς μας νεκρούς που έπεσαν υπερασπιζόμενοι τα σπίτια,τις
οικογένειες και τα παιδιά τους και πολέμησαν για να παραμείνει ο τόπος
μας ελέυθερος άσχετα με το ποιά υπήρξε η συνέχεια ;
Δεν μπορώ ειλικρηνώς να καταλάβω γιατί φερόμαστε λές και θα πρέπει
να ντρεπόμαστε επιτέλους για το ένδοξο παρελθόν μας (εκτός και αν δεν
πρόκειται ακριβώς για ντροπή και ο νοών νοωείτω) και να μην
διεκδικούμε τα απολύτως αυτονόητα την στιγμή που θα έπρεπε να
διεθνοποιήσουμε το θέμα αυτό και να αντιμετωπιστεί πλέον ώς διεθνές
πρόβλημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων αντί να αντιμετωπίζεται ως απλό
διμερές θέμα το οποίο δεν δείχνει να μας ενδιαφέρει και αν λυθεί
έπειτα απο εκατό η διακόσια χρόνια.
Τέλος πιά στον επιλέκτικό ανθρωπισμό.
Η μήπως δεν αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα τα δύο μέτρα γής και η
τελευταία κατοικία ενός ανθρώπου ; όλοι έχουν δικαίωμα σε μία έντιμη
ζωή και έναν επίσης έντιμο θάνατο και εμείς ώς ανάξιοι απόγονοι όλων
αυτών, είμαστε οι τελευταίοι που δικαιούμεθα να στερήσουμε απο
τέτοιους γίγαντες της ελευθερίας και της παλικαριάς το ύστατο
παναανθρώπινο δικαίωμα που στο κάτω κάτω της γραφής το κατέκτησαν με
την τεράστια αξία τους αυτομάτως μέσω της θυσίας κάτι που απέφυγαν
επιμελώς αλλοί τους οποίους εξακολουθούμε να τιμούμε χωρίς λόγο και
ουσία σήμερα.
Έχω επίσης ξεκινήσει μέσω του διαδικτύου την συλλογή υπογραφών
προκειμένου να υπάρξει πίεση προς όλες τίς κατευθύνσεις για την
επιτέλους διεκπαιρέωση όλου αυτού του έργου που όσο περνούν τα χρόνια
γίνεται όλο και περισσότερο δύσκολο να εφαρμοστεί λόγω αντικειμενικών
δυσκολιών που είναι κατανοητές πιστέυω.
Η συμμετοχή του κόσμου μικρή ώς αναμενόμενο μιάς και πλέον άλλα
είναι τα προβλήματα που μας απασχολούν ώς κοινωνία και οχι το τί
απέγιναν όλοι εκείνοι που πολέμησαν για να έχουμε εμείς το δικαίωμα να
ζούμε όπως ζούμε τέλος πάντων,άκουσα δέ και απο κάποιους ότι τους
είναι δύσκολο να υπογράψουν προκειμένου να μην χαρακτηριστούν ώς
ακραίοι, την στιγμή που κάποιοι άντι για την υπογραφή τους έδωσαν το
αίμα και την ίδια τους την ζωή...
Οι μεγάλοι μας ήρωες που στοιχειώνουν αυτόν εδώ τον τόπο δεν έχουν
άναγκη επαναλαμβάνω, από νεκροταφεία και τιμές όποιου είδους ενω είμαι
βαθύτατα πεπεισμένος ότι θα έπραταν ακριβώς ότι έπραξαν έστω και αν
γνώριζαν το τέλος της παραστάσεως και της ίδιας τους της ζωής.
Αυτοί που έχουμε όντως ανάγκη απο αποκατάσταση των αξιών μας
είμαστε όλοι εμείς που είτε σωπαίνουμε, είτε αγνούμε επιλεκτικά και
αναλωνόμαστε καθημερινώς σε ότι ανουσιοδέστερο μπορούμε να βρούμε στον
δρόμο μας ενώ απαξιώνουμε τα πλέον σημαντικά ζητήματα που θα πρέπει
να τηρεί ο κάθε ένας απο εμάς που ακόμη θέλει να θεωρεί τον εαυτό του
άνθρωπο και πολίτη μιάς χώρας με τόσο ένδοξο παρελθόν αλλά και τόσο
αβέβαιο μέλλον.
Ας μήν αποδειχτούμε μικροί για ακόμα μιά φορά και όπως αναφέρω και
αλλού αν δεν είμαστε ικανοί για τα μεγάλα τουλάχιστον δεν έχουμε
δικαίωμα να ξεχνάμε όσους τα πραγματοποίησαν, είναι κάτι το οποίο στο
τέλος θα γυρίσει εναντίον μας όσο και αν θέλουμε να το αποφύγουμε
Και τέλος μία έκκληση πρός τους όποιους πολιτικούς μας να κάνουν ότι
γίνεται υπέρ αυτού του σχεδίου αποκατάστασης μνήμης έστω και αν αυτοί
οι οποίοι θα ωφεληθούν δεν μπορούν να τους ψηφίσουν πλέον. ΝΤΡΟΠΗ
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ !!!


Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Απρίλιος 2010

Κυριακή, 25 Απριλίου 2010

ΑΓΝΩΣΤΟΣ


Το Παρόν ποίημα μου δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελέυθερη Ωρα" στο φύλλο του Σαββάτου 24/4/2010




(Στον άγνωστο στρατιώτη)


Πέρασαν κιόλας τόσα χρόνια
απ΄του θανάτου σου την μάυρη την γιορτή
σαν να σε τύλιξε μέσα στα χιόνια
αιώνια δόξα μα κι΄απέραντη σιώπη


Την μάνα φίλησες στα χέρια
κι΄είπες θα γύριζες ξανά
μόνο δυο μάυρα περιστέρια
γυρίσαν πίσω και ειν΄όλα σκοτεινά


Ποιός να το ξέρει που κοιμάσαι
αν θα κρυώνεις τώρα πιά
τον θάνατο σου αν θυμάσαι
και το πως πέθανες φρικτά


Άγνωστος μένεις μες το μνήμα
μακριά απ'την θάλασσα των ζωντανών
μικρή η ζωή σαν ενα κύμα
που τρεμοπαίζει μεταξύ των αστεριών



Νικηφόρος Βυζαντινός

Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

ΤΟ ΜΥΝΗΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημεριδα "Ελευθερη Ωρα" στο φυλλο της 21/4/2010


Έφθασε λοιπόν και εφέτος η επέτειος της 21ής Απριλίου 1967. Πάλι θα
ακούσουμε όλους τους γνωστούς-αγνώστους μέσω όλων των καναλιών και
εφημερίδων τα οποία έχουν στην διάθεση τους να μας μιλούν για την
κακή "Δικτατορία" και για το πόσο άσχημα και βάναυσα φέρθηκε στον
ελληνικό λαό, το πόσο τον βασάνισε επί μία επταετία αφαιρώντας του το
κάθε δικαίωμα εκφοράς λόγου και συμμετοχής στις αποφάσεις που αφορούν
αυτόν τον τόπο.
Για μία ακόμη φορά θα εκθειασθούν όλοι όσοι "αγωνίστηκαν" ενάντια
στην κατάλυση των δημοκρατικών θεσμών αυτής της ταλαιπωρημένης εν τη
γεννέση της χώρας,και πάντοτε το συμπέρασμα που θα εξαχθεί στο τέλος
της ημέρας θα είναι το πως οι καλοί και "Δημοκρατικοί" φορείς αυτού
του τόπου θα αποτρέψουν για πάντα το ενδεχόμενο να ξανασυμβεί κάτι
τόσο κακό για την ελλάδα.
Κύριοι ειλικρινά δεν έχει σημασία το τί πιστέυει ο καθείς για την
21ή απριλίου 1967 για τον απλούστατο λόγο πώς όλα σχεδόν τα πράγματα
στην ζωή κρίνονται απο το αποτέλεσμα και δυστυχώς το αποτέλεσμα όλου
αυτού του οργασμού - ας μου επιτραπεί η επίκαιρη αυτή έκφραση -
δημοκρατίας είναι γνωστό σε όλους έμας με τον χειρότερο τρόπο.
Είναι αυτό που μας έκανε να ζούμε μέσα σε καταστάσεις
ασυδοσίας,να θέλουμε να βολευτούμε και εμείς αλλά και οι υμέτεροι μας
στο δημόσιο, έφερε τα κύμματα των λαθρομεταναστών να συρρέουν άφοβα
και χωρίς συνέπειες κατά εκατοντάδες χιλιάδες στην πατρίδα μας με τα
γνωστά σε όλους μας δυσάρεστα για τον γηγενή πληθυσμό γεγονότα,μας
ώθησε επί πολλά χρόνια στην επετεία και τον υπερβολικό δανεισμό,μας
στέρησε απο παραγωγικές μονάδες και δυνατότητα εξαγωγών και λίαν
συντόμως θα μας καταλήξει στην χρεωκοπία μέσω της επιβολής μηχανισμών
ελέγχου όπως το διεθνές νομισματικό ταμείο και ποιός άραγε είναι
πλέον σε θέση να γνωρίζει το πόσο σκοτεινό μέλλον μας επιφυλάσσει
ακόμη.
Ο γέρος του Μωριά στον κλασικό πλέον λόγο του στην Πνύκα μίλησε για
την φρόνιμον ελευθερία και σίγουρα εκστόμισε αυτήν την έκφραση εν
πλήρη συνηδείσει σε σχέση με την άτακτη φύση του λαού που είχε μπροστά
του ενώ εμείς κάναμε το πάν για να διαψέυσουμε τίς προσδοκίες του και
δυστυχώς δεν έχω την δυνατότητα να προβλέπω το μέλλον σχετικά με το τί
θα επικρατήσει στο τέλος, όμως τούτο διαφαίνεται λίαν ζοφερό
δυστυχώς.
Ίσως τελικώς χρειάζεται ένα καινούριο ξεκίνημα πλέον και ο νοών νοωείτω....


Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Απρίλιος 2010

Δευτέρα, 19 Απριλίου 2010

ΟΙ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΟΥ...


Το παρόν άρθο δημοσιευθέν στο φύλο της κύριακης 18/4/2010 στην εφημεριδα "Ελευθερη Ώρα"




Το ημερολόγιο έδειχνε 17 Αυγούστου του 480 π.χ. Κάποιοι απο τους
οποίους έχουμε την τιμή να υποστηρίζουμε ότι καταγόμαστε, στέκονταν
απέναντι σε έναν πολυάριθμο στρατό ο οποίος όμως έπασχε απο κάτι το
οποίο και δεν διορθώνεται με κανενός είδους εκπαίδευση.
Έπασχε απο τον φόβο που έχει κάποιος όταν έχει άδικο και έρχεται
ως εισβολέας και κλέφτης στο σπίτι κάποιου και έκεινοι ήξεραν πολύ
καλά το πόσο άδικο είχαν σε ότι έκαναν.
Απο την άλλη πλευρά μία χούφτα ψυχωμένοι άνθρωποι και γεννημένοι
πολεμιστές κλήθηκαν έκεινη τη ζεστή αυγουστιάτικη μέρα (την ίδια εποχή
που εμείς προτιμούμε να κάνουμε τα μπάνια μας σε κάποια παραλία και να
πέρναμε ανούσια τον καιρό μας "γεμίζοντας" όποιες μπαταρίες μας έχουν
απομείνει) να γράψουν ιστορία έναντι των εαυτών τους,των δικών τους
προγόνων αλλα και των επόμενων γεννεών.
Βλέπετε,η ιστορία δεν έρχεται για να σε βρεί πάρα εσύ την
δημιουργείς με τις πράξεις η και καμιά φορά με την απραξία.Ο αγώνας
άνισος αριθμητικά και μαθηματικά χαμένος όμως αυτό τους έδινε
μεγαλύτερη ώθηση στο παράτολμο εγχείρημα τους, γιατί εκείνοι οι
μαχητές και οικογενειάρχες, εκείνα τα ανθρώπινα πλάσματα τα οποία
έμαθαν να στέκονται πέρα απο τον χρόνο και τον τόπο που διέπουν μία
απλή φυσική ύπαρξη, ήξεραν καλά πως δεν θα ξήμερωνε άλλη ημέρα για
εκείνους πάνω στην γή και είχαν πλήρη συναίσθηση της θυσίας τους και
εκείνη την ώρα με την στάση ζωής τους έβαζαν άλλη μία ακόμη τεράστια
πέτρα πάνω στο μεγαλείο του ελληνικού πολιτισμού ανά τους αιώνες γιατί
τα μνημεία ενός πολιτισμού δεν είναι ποτέ και μόνο υλικά παρά τα υλικά
ειναι απόρεια των πνευματικών προιόντων της διανόησης ενός έθνους.
Εκείνη λοιπόν την ιερή στγμή έχτιζαν μαζί με όλους τους
προηγούμενους άλλα και τους επόμενους που ακολούθησαν το παράδειγμα
τους, το τείχος της θυσίας της φυσικής ύπαρξης και της πλήρους
αφιέρωσης σε μια αιώνια ιδέα όπως η πατρίδα.
Υλικό τους ότι πολυτιμότερο μπορεί να προσφέρει ένας άνθρωπος,η
ίδια τους η ζωή.
Αν τους ρωτούσες θα έλεγαν ότι απλώς έκαναν το καθήκον τους και ότι
δεν είχαν μάθει να ξεφέυγουν προκειμένου να γλυτώσουν το σαρκίον τους
με τον έναν η τον άλλον τρόπο,εξάλλου η παιδεία τους και ο τρόπος της
ζωής τους, τους έκανε να το απεχθάνονται αυτό.
Απέναντι τώρα και απο αυτούς και τους εχθρούς τους στεκόμαστε εμείς.
Πόσο άθλιοι και μικροί δείχνουμε... ένα θέαμα πραγματικά γελίο
για όποιον μπορεί να μας διακρίνει μέσα στο χρόνο και να δεί την τόση
διαφόρα μας μαζί τους,ένα συνοθύλευμα απο κακώς εννούμενα
εγωιστές,δειλούς,τυχοδιώκτες σαπισμένους εώς το μεδούλι και άρρωστους
απο την αρρώστια που μας θέλει να μην νοιαζόμαστε για κανέναν άλλον
παρά για τον μικρό και ασήμαντο εαυτό μας, χαμένους πραγματικά στους
μικρόκοσμους που πλάθουμε προκειμένου να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι
ζούμε.
Έναν εαυτό που τροφοδοτούμε με εγωισμό γιατί στην ουσία γνωρίζουμε
οτι δεν είμαστε παρά ένα φτερό στον μανιασμένο άνεμο της αιωνιότητας
και προσπαθούμε να χρησιμοποιήσουμε ως πραγματικά βαρύδια προκειμένου
να δικαιολογίσουμε την υπαρξή μας ότι αθλιέστερο και ιδιοτελές
μπορούμε να φανταστούμε.
Προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε μια ύπαρξη που καμία σημασία δεν
έχει και αν χάθει την επομένη και γιατί μάθαμε να αγνοούμε , βλέπετε,
οτι η φυσική μας παρουσία είναι σαφώς πεπερασμένη και ανούσια αν δεν
εξυπηρετεί το σύνολο και μία αιώνια ιδέα όπως αυτή της πατρίδας.
Και μείς στέκουμε νομίζωντας πως ζούμε... όμως τι διαφορά ανάμεσα
στο αναπνέω και στο ζώ.Έμεις απλά αναπνέουμε στρουθοκαμηλίζοντας και
κλαίγοντας για τα παθήματα μας,παρακαλώντας για δανεικά και υπό τους
ορούς που τα παίρνουμε αγύριστα, έτσι ώστε να περάσουμε καλά για ακόμα
μία μέρα (όπως εννοιεί ο καθείς μας το "καλά"),δουλέυοντας και
μαζέυοντας υλικά αγαθά μόνο γιά εμάς και γιά τους "δικούς¨μας¨και
φυσικά προσπαθώντας να ξεχάσουμε.
Να ξεχάσουμε την θυσία όλων αυτών όπως κάνουμε σχεδόν πάντα όταν
μας θυμίζουν κάποιοι με τις πράξεις τους ότι υπάρχουν χιλιάδες φορές
ανώτεροι απο εμάς και πνίγουμε για πάντα την ανυπαρξία μας μέσα σε
ανούσιες ασχολίες και κάθε λογής δραστηριότητες που μας κάνουν να
ξεχνάμε το πόσο ασήμαντοι καταντήσαμε να είμαστε.
Δυστυχώς ο δικός μας τωρα τελευταιώς εντονότερα διεθνιστικός
"πολιτισμός¨δεν μας έμαθε ποτέ τί σημαίνει να συναναστρέφεσαι πάντα
τους καλύτερους σου ,παρά μόνο το αντίθετο, το πώς δηλαδή μπορείς να
συναναστραφείς με χειρότερους σου προκειμένου να νιώσεις εσύ
καλά,γιατί βλέπετε οτι είναι πολύ πιό έυκολο να καταστρέψω απο το να
χτίσω το οτιδήποτε και είναι πραγματικά λιγοστοί όσοι πέρνουν τον
αντίθετο αλλά σωστό δρόμο.
Ανταμοιβή αυτών των ξεχωριστών ανθρώπινων πλασμάτων είναι πάντοτε η
απαξία και η μοναξιά του πρωτοπόρου, εκείνου του ανθρώπου που
πραγματικά άνω θρώσκει και οδηγεί τους υπόλοιπους τυφλούς συνανθρώπους
του προς την συνάντηση με το αιώνιο Ον, τον πραγματικό θεό.
Εδώ και αρκετό διάστημα έχω ξεκινήσει μία κίνηση που υποστηρίζει
οτι θα πρέπει να καθιερωθεί η 17η αυγούστου (η ημέρα έναρξης της μάχης
των Θερμοπυλών) ως εθνική μας εορτή, και πέραν τούτου να επιδιωχθεί, η
ίδια ημέρα να εορτάζεται ως διεθνής ημέρα πατριωτισμού και ανδρείας.
Η ανταπόκριση ως αναμενόμενο ήταν μικρή όμως πραγματική συγκίνηση
μου προκάλεσε το ενδιαφέρον ξένων για όλο αυτό το ζήτημα
(πράγμα που επιβεβαιώνει την θέση την οποία και διατυπώνω παρακάτω)
και μεγαλύτερη πικρία η αδιαφορία ορισμένων ιθυνόντων αν και αυτή στο
τέλος είναι κάτι το εξίσου αναμενόμενο υπό τις παρούσες συνθήκες που
όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε.
Οι θυσίες των πραγματικών αγωνιστών κύριοι, δεν θα πρέπει επουδενί
να είναι προιόν εκμμετάλευσης και κέρδους οιασδήποτε μορφής απο
κανέναν τυχοδιώκτη και έμπορο της ελλάδας και του πατριωτισμού εν
γέννει για τον απλούστατο λόγο του ότι είναι κάτι πέρα απο όλα αυτά
που με βάση την μικροαστική η όπως αλλιώς θέλετε να την ονομάσετε,
αντίληψη σας, αδυνατείτε να αντιληφθείτε, και γιατί είναι κάτι το
οποίο είτε το θέλουν κάποιοι ή όχι , στέκεται πέρα απο τα δικά τους
μικρά και ταπεινά αισθητήρια του κόσμου τούτου ,κάτι που στέκει πέρα
και μακριά απο τον πεπερασμένο ανθρώπινο χρόνο και τόπο, ενώ οι ίδιες
οι θερμοπύλες δεν αποτελούν καν κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι γής πάρα
ομοιάζουν περισσότερο με μία κατάσταση του μυαλού και μια στάση ζωής
απέναντι σε ιερά και όσια, αυτό είναι στην ουσία τους,και εκείνο το
κομμάτι της δικής μου πατρίδας αλλά και ο κάθε τόπος όπου θυσιάστηκαν
άνθρωποι για κάτι το οποίο δεν είναι αντιληπτό απο τις γνωστές
αίσθησεις,για κάτι το οποίο ανήκει σε έναν ανώτερο πνευματικό κόσμο
και όλοι εμείς οι μικροί και ταπεινοί προσπαθούμε με τις όποιες μας
δυνάμεις να αφουγκραστούμε.
Πολλοί λίγοι είναι αυτοί που το κατακτούν και φτάνουν στην θέωση όπως
άλλωστε γίνεται με όλα τα μεγάλα αγαθά που κόποις κτώνται,ενώ οι
περισσότεροι ούτε καν είναι ποτέ σε θέση να αντιληφθούν το μεγάλο
δώρο και τις ευκαιρίες της ζωής καθώς και το πόσα χάνουν προσπαθώντας
να ξεχάσουν ότι ζούν και απλώς αναπνέουν.
Τέλος, ας παραδειγματιστούμε επιτέλους απο το πώς διαχειρίστηκαν
εκείνοι τις δικές τους ζωές και ας μην σκορπίζουμε το δώρο του θεού
που μας δώθηκε αφειδώς, στον κάλαθο της ασημαντότητας και ας μην
φοβόμαστε να δούμε με τα μάτια της ψυχής μας το χέρι που μας τείνουν
οι ψυχές όλων των μαχητών και αγωνιστών ηρώων μας παρά ας το
κρατήσουμε σταθερά προκειμένου να βγούμε απο την κινούμενη άμμο και
τον φαύλο κύκλο στον οποίο έχουμε περιπέσει.
Είναι πραγματικά ο μοναδικός σωστός δρόμος.

Η ΑΠΑΞΙΑ ΙΔΙΟΝ ΤΩΝ ΑΣΗΜΑΝΤΩΝ...

Νικηφορος Βυζαντινος
Αθηνα,Απριλιος 2010

"Ο ΓΕΡΟΣ"


¨Το παρόν ποίημα δημοσιευθέν στην εφημερίδα ¨Ελέυθερη Ώρα" στο φύλο της κυριακής 18/4/2010


Ο ΓΕΡΟΣ


Εχτές σε είδα μια στιγμή στο ονειρό μου
ακόμα τριγυρίζεις δώ και κεί
μ΄αμέσως χάθηκες μες΄τη βουή του δρόμου
ποιός είσαι γέρο ρώτησα,τι ψάχνεις κάτα κεί


Παιδί μου μ΄αποκρίθηκες
ο γέρος έιμαι του μωριά
πέρασαν κιόλας τόσοι χρόνοι
κι΄ακόμη ψάχνω για την λευτεριά


Την είδες,την απάντησες
μην έμαθες κάτι γι΄αυτή
αν θα τη βρείς πες με συνάντησες
και στείλτην ένα γειά για να μου πεί


Όχι ρε γέρο δεν την βρήκα
ίσως ποτέ να μην υπήρξε
μόνο μη κλαίς φύγε μακριά μου
και τον καημό για πάντα πνίξε



Νικηφόρος Βυζαντινός

Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ ΩΣ ΦΑΡΟΣ ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΣ


Το παρον Δημοσιευθεν στην εφημεριδα "Ελευθερη Ωρα" στο φυλλο της Πεμπτης 15/4/2010 επι τη ευκαιρια των εξηντα εννεα ετων απο τον Απριλιο του 1941 και της μαχης των Οχυρων Μεταξα.


«Σας διαβιβάζω τα συγχαρητήρια και τον θαυμασμό των ανωτέρων μου. Οι Γερμανοί αισθανόμεθα υπερήφανοι που είχαμε αντίπαλο έναν τόσο ηρωικό Στρατό» - Γερμανός Ταγματάρχης, Max Wuensche.
Λένε πως ο η αξία του ηττημένου δίνει δόξα στον νικητή και στο παρόν ιστορικό γεγονός της μάχης και της κατόπιν παράδοσης των Οχυρών τον Απρίλιο του 1941,μπορεί να χαρακτηριστεί ως ο ορισμός αυτής της φράσης.
Για ακόμα μιά φορά οι έλληνες ολιγάριθμοι και άοπλοι σε σχέση με τους εισβολείς γερμανούς όμως γεμάτοι με απαράμιλλο θάρρος που τους το έδινε το δίκαιο ενώ απο την άλλη οι εισβολείς πάντοτε με τον φόβο ζωγραφισμένο στίς πράξεις τους και με την ψυχολογία του κλέφτη που μπαίνει σε ένα σπίτι και νιώθει ΄ότι αυτό το οποίο κάνει η τον διέταξαν να κάνει δεν είναι καθόλου μα καθόλου σωστό και ενάντια σε μια ηθική που δεν εκφράζεται σε μιά συγκεκριμένη γλώσσα,δεν υπάρχει γραμμένη σε νομικά βιβλία ούτε περιορίζεται στα στενά πλαίσια του χρόνου και του χώρου, παρά είναι κάτι το οποίο υπάρχει και θα υπάρχει για πάντα,κάτι το οποίο διέπει και καθορίζει την διαχωριστική γραμμή μεταξύ του λάθους και του σωστού,του ανήθικου και του ηθικού.
Οι αιώνιοι έλληνες απλοί ανθρωποι σχεδόν δεν τους έπιανε το μάτι σου,άνθρωποι οι οποίοι μετά τον πόλεμο γύρισαν πίσω στην καθημερινότητα τους όσοι τουλάχιστον μπόρεσαν και επιβίωσαν αρτιμελείς,γύρισαν πίσω στα χωράφια τους και στις οικογένειες τους και ποτέ μα ποτέ δεν άνοιξαν το στόμα τους προκειμένου να περηφανευτούν για τα πολεμικά τους κατορθώματα παρά πήραν το βαρύ μυστικό τους για τις ζωές που αναγκαστικά αφαίρεσαν για να παραμείνουν ζωντανοί,βαθιά μέσα στον τάφο όταν θα έρχονταν για τον καθένα η ώρα που θα έπρεπε να αποχωρήσει.
Άνθρωποι του καθήκοντος που ακόμα και αν έμειναν ανάπηροι ξέρω καλά πως τον 'ιδιο δρόμο θα διάλεγαν γιατί κάτι μέσα τους,η φωνή των πατέρων και της φυλής μαζί με το αίσθημα δικαίου που τους διακατείχε δεν τους επέτρεπε με κανέναν τρόπο να σώσουν τον εαυτό τους πρίν να σώσουν τον σύντροφο τους,την γυναίκα τους τα παιδιά τους και κατά συνέπεια ολόκληρη την ελλάδα.
Θαρρείς πως δίπλα τους πολεμούσαν όλες οι ψυχές των ηρώων μας,του κολοκοτρώνη και όλων τον οπλαρχηγών της επανάστασης μαζί με τους αρχαίους του Λεωνίδα και δεν τους άφηναν να χάσουν το κουράγιο τους μέσα στην μακάβρια σιωπή της μάχης που σημαίνει ένα καινούριο ακόμα χτύπημα το οποίο καλούνταν να αντέξουν για να βγούν ζωντανοί.
Όσον αφορά τους γερμανούς τώρα αν και στα χαρτιά νίκησαν η στάση τους δείχνει πως ένιωθαν ηττημένοι και βαθύτατα ντροπιασμένοι,από μιά ντροπή που σε πιάνει όταν έχεις κάνει το άδικο και το ξέρεις,όταν έχεις μπεί για να κλέψεις και σε πιάνουν επ΄αυτοφώρο αν και φαινομενικά πρωταγωνιστές στα χαρτιά αποδείχτηκαν ταπεινοί κομπάρσοι στο έργο της μάχης των οχυρών και μόνο ως τέτοιοι τους αξίζει να τους θυμάται κανείς βλέπετε οι μάχες 'οπως και η ζωή ολάκερη δεν κερδίζεται στα χαρτιά παρά μόνο στο γήπεδο.
Γιαυτό είναι επιβεβλημένη η ανάγκη να θυμόμαστε αυτές τις στιγμές και έχουμε υποχρεωση να παίρνουμε φώς άπο έναν ακόμα φάρο αυτοθυσίας τον οποίο εστησαν οι όχι και τόσο μακρινοί πρόγονοι μας και να τον μεταλαμπαδέυουμε στα παιδιά μας και στο κάτω κάτω της γραφής, αν δεν είμαστε ικανοί για παρόμοια αυτό είναι το ελαχιστότατο μας καθήκον, να διατηρούμε στην συλλογική μνήμη και την προσφορά αίματος και ανδρείας των προγόνων μας γιατί όποτε στήνεται μιά μάχη όλοι όσοι σκοτώθηκαν άνα τους αιώνες ξαναζούν και μας φωνάζουν να πράξουμε το σωστό.Σήμερα λοιπόν εξήντα εννιά χρόνια μετά ας ανάψουμε όλοι μας ένα κεράκι στην μνήμη των κεκοιμημένων αδερφών μας και ας ανατρέξει ο νούς μας εκεί ψηλά στο καθαρό αερά της αιωνιοτητας. ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!


Νικηφορος Βυζαντινος
Αθηνα,Απριλιος 2010

Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΣΟΥ ΕΧΘΡΟΣ...


Το παρον αρθρο δημοσιευθεν στην εφημεριδα "Ελευθερη Ωρα" στο φυλλο του Σαββατου 10/4/2010






Εδώ και αρκετό καιρό ακούμε όλο και περισσότερο για την παρατεταμένη
οικονομική κρίση η οποία μαστίζει όλο τον κόσμο και αναπόφευκτα
έρχεται να χτυπήσει και την δική μας πόρτα με τα γνωστά λίγο πολύ σε
όλους αποτελέσματα το οποία προσδίδουν ένα ολοένα και πιό ζοφερό
μέλλον για την τύχη αυτού του τύπου, χωρίς ουσιαστικά να μπορούν να
προσδιοριστούν ακριβώς τα βαθύτερα αίτια αυτής της κατάστασης.
Έχω την ταπεινή εντύπωση λοιπόν,πως το πραγματικό πρόβλημα το οποίο
και καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε δεν έχει να κάνει με ενα άπλο
οικονομικό ζήτημα και πως αυτό το τελευταίο είναι η κορυφή απλώς, ενός
τεράστιου παγόβουνου στην δημιουργία του οποίου συντελέσαμε και εμείς
για όσο βαθμό μας αναλογεί, και αφήσαμε να υπάρχει,
στρουθοκαμηλίζοντας κάθε φορά που έπρεπε να πάρουμε τις σωστές
αποφάσεις και αφήνοντας να λύσουν τα θέματα αυτά οι επόμενοι απο έμας
η και οι σύγχρονοι μας χωρίς σχεδόν ποτέ να είμαστε ικανοί να
αντιμετωπίσουμε και να κοιτάξουμε κατάματα το ουσιαστικό πρόβλημα των
καιρών μας που πιστέυω ακράδαντα πως δεν ειναι τοσο η ελλειψη των
οικονομικών,παρά η απαξίωση και ο παραγκωνισμός των ηθικών αξιών.
Η πατρίδα μας καλείται για άκομη μιά φορά να γιατρέψει τις πληγές
της,πληγές οι οποίες προκλήθηκαν απο την αδιαφορία μας και τον
ωχαδερφισμό που μας διακατέχει τις περισσότερες φορές,με τραγικά
συνήθως αποτελέσματα και μας καταστά έρμαια εκμμετάλευσης απο δυνάμεις
οι οποίες λειτουργούν με το σκεπτικό της κατάλυσης μας ως έθνους αλλά
και ως κράτους και το χειρότερο όλων είναι το γεγονός οτι το κάνουν
βάσει ενός πολυετούς σχεδιασμού και βασιζόμενοι στην δική μας
αδιαφορία για το σύνολο.
Καμιά φορά ακούω να λένε οτι το τάδε κόμμα εξυπηρετεί τις
μικροπολιτικές του σκοπιμότητες η οτίδηποτε τέτοιο και μειδιώ στην
σκέψη και μόνο ότι οι όποιοι πολιτικοί σχηματισμοί δεν είναι τίποτα
άλλο παρά η μεγένθυνση και η αντανάκλαση της νοοτροπίας του ατόμου.Πώς
είναι λοιπόν δυνατόν ένα οποιοδήποτε τέτοιο πολιτικό κόμμα να μην δρά
και να μην "σκέφτεται" κατ΄αυτόν τον τρόπο,όταν τα άτομα που το
αποτελούν σκέφτονται και εκείνα με την σειρά τους (κατά γενική
παραδοχή πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων) τα δικά τους μικροσυμφέροντα και
είναι δυστυχώς εγκλωβισμένοι μέσα στον δικό τους μικρόκοσμο,ενώ
αγνοούν είτε εσκεμμένα είτε οχι την γενική εικόνα και δεν ασχολούνται
στο παραμικρό με την βελτιωσή της ;
Η χώρα μας μου θυμίζει ένα καράβι το οποίο πέρνει απο παντού νερά
και κανείς δεν ενδιαφέρεται παρά να σώσει την καμπίνα του αγνοόντας
οτι αν βουλιάξει το καράβι θα συμπαρασύρει μαζί του και ότι υπάρχει
εντός του.Γιατί πάντα λοιπόν κοιτάζουμε το δέντρο μας και χάνουμε το
δάσος ? έχουμε άραγε τόσο τυφλωθεί απο τις δικές μας μικρές η
μεγαλύτερες ανάγκες και δεν καταλαβαίνουμε πως αν γίνει το ναυάγιο
είτε βρίσκεσαι στην πρώτη θέση είτε στην τελευταία θα καταλήξουμε
όλοι στον βυθό ;
Όταν εσύ αγαπητέ κατά τα άλλα έλληνα εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες
μιλας και συνωστίζεσαι στα διάφορα πολιτικά γραφεία προκειμένου να
τακτοποιήσεις το παιδί σου σε μια θέση στο δημόσιο προκειμένου να
εξασφαλιστεί εκείνο πολλές φορές μην δουλέυοντας είς βάρος του συνόλου
και μέτα έρχεσαι και κατηγορείς τους πολιτικούς που εσύ εκλέγεις για
το πελατιακό σύστημα που έχουν αναπτύξει τίς πταίει άραγε ;
Και φυσικά οι πολιτικοί το θεωρούν την έυκολη λύση να σου
υποσχεθούν και πολλές φορές να πραγματοποιήσουν μιά τέτοια τακτοποίηση
που θα σε κάνει να τους ψηφίζεις μιά ζωή και εσύ και το παιδί σου και
δεν καταλαβαίνεις ότι με αυτόν τον τρόπο υποθηκέυεις μόνος σου το
μέλλον αυτής της χώρας και ότι υποσκάπτεις μόνος σου τον λάκκο των
επόμενων γενιών άρα και των παιδιών σου ;
Ποιός λοιπόν δημιούργησε όλες αυτές τις γενιές ψηφοφόρων και το
ομολογουμένως επαίσχυντο πελατιακό τους σύστημα το οποίο ταλανίζει την
ελληνική κοινωνία εδώ και δεκαετίες και μονό συμφορές εχει να
προσφέρει στον τόπο ;
Όταν εσύ έλληνα χρησιμοποιείς εδώ και δύο περίπου δεκαετίες τους
αλλοδαπούς σαν φτηνή εργατική δύναμη προκειμένου να κάνεις την δουλειά
σου με το μικρότερο δυνατόν κόστος, και παγίωσες μιά κατάσταση ποιός
σου δίνει το δικαίωμα να έρχεσε και να διαπιστώνεις ότι γεμίσαμε
ξένους (κάτι το οποίο και είναι αλήθεια φυσικά) και ότι δεν αντέχεις
άλλο αυτή την κατάσταση οτάν έσυ ο ίδιος με το ομολογουμένως
χαμηλομένο βιοτικό σου επίππεδο συντηρείς όλους αυτούς με τον ένα η
τον άλλο τρόπο και αγοράζεις τα προιόντα τους,τους νοικιάζεις τα
σπίτια σου κλπ. Είναι τόσο δύσκολο να αντιληφθείς ότι παίζεις έκεινη
την ώρα το παιχνίδι κάποιων που χρησιμοποιούν την ίδια σου την δύναμη
για να σε πετάξουν εξουθενωμένο στο περιθώριο και στην απαξία της
ιστορίας όταν πλέον δε θα σε έχουν την παραμικρή αναγκή ;
Ενδεχωμένος εδώ να αντιτάξεις το επιχείρημα οτι αυτό γίνονταν
πάντα (δυστυχώς το έχω ακούσει και αυτό) έγινε το 1922 με τους
πρόσφυγες η και αργότερα με την εσωτερική μετανάστευση του 1960 και
την λεγόμενη "Αστυφιλία" που καμία σχέση δεν έχει με την
πραγματικότητα και ως γνωστόν η άνοδος του βιοτικού επιππέδου
πραγματοποιείται μόνο με την ανάπτυξη και ποτέ με την εισαγωγή
πλυθησμών με χαμηλότερο βιοτικό επίππεδο απο το υπάρχον υπό κανονικές
συνθήκες πάντα.
Ως γνωστον οι λόγοι μιάς μετανάστευσης ποικίλουν και σίγουρα οι
ελληνικοί πλυθησμοί του 1922 (απο τον οποίο έχω την τιμή να κατάγομαι)
και του 1960 δεν μετανάστευσαν ακριβώς και παρόλα αυτά τόνωσαν τον
ελληνισμό αποτελώντας ένα απο τα δυνατότερα κομμάτια του,δημιούργησαν
παραγωγή και νέους κλάδους απασχόλησης σαν άξιοι και τεχνήτες που ήταν
και ΦΥΣΙΚΑ ουδεμία σχέση έχουν ποιοτικά και φύσικα εθνολογικά με τους
λαθρομετανάστες του σήμερα που αλωνίζουν ανά την επικράτεια
ανεξέλεγκτοι χάριν ενός περίεργου "ανθρωπισμού" που πέρα απο τα
οικονομικά στοιχεία ζημιώνει και αλλιώνει σε πολλά άλλα επίππεδα την
ελληνική κοινωνία.
Ξέρω την απάντηση σου και δεν έχεις άδικο.Τα έκανες όλα αυτά
και εξακολουθείς να τα κάνεις γιατί δεν υφίσταται εκεινο το σωστό
κράτος που θα σε στηρίξει όταν το έχεις ανάγκη,ένα σχολείο στο οποίο
τα παιδιά σου να μαθαίνουν γράμματα,ένα νοσοκομείο στο οποίο να
μπορείς να νοσηλευτείς αξιοπρεπώς αν δεν καταθέσεις μιά μικρή η μεγάλη
περιουσία και όλα αυτά που όλοι μας συζητούμε παντού.Έκανες και κάνεις
ότι γίνεται γιατί είσαι ΑΠΟΛΥΤΑ μόνος τα έκανες όλα αυτά γιατί είσαι
αναγκασμένος να ζείς μέσα σε έναν φάυλο κύκλο του οποίου όμως την
ευθύνη αν οχι της δημιουργίας αλλά σίγουρα την συντήρησης έχεις
αναλογικά και εσύ.
Δυστυχώς τα ¨Όταν¨¨ δεν έχουν τελειωμό και ίσως και σημασία.Αυτό
που πραγματικά έχει κεφαλαιώδη σημασία είναι μιά ενδοσκόπηση μας και η
σώστη διάγνωση και θέραπεια της κοινώνιας μας,σημασία έχει να
κατανοήσουμε ότι ελλάδα είμαστε όλοι εμείς και όχι ότι ένα απρόσωπο
κράτος ευθύνεται για ότι συμβαίνει.
Η πατρίδα μας είναι βαθία άρρωστη και αν δεν βρεθεί γρήγορα μιά
μορφή θεραπείας θα χαθεί για πάντα και θα μπεί στο χρονοντούλαπο της
ιστορίας για να θυμηθώ και μιά έκφραση αρεστή σε κάποιους στο
παρελθόν.Είμαστε λοιπόν όλοι μα όλοι αναλογικά συνυπέυθυνοι και ως εκ
τούτου υποχρεωμένοι να κοιτάξουμε τους εαυτούς μας στα μάτια και να
αναζητήσουμε λύσεις εφικτές και ρεαλιστικές προκειμένου να την
σώσουμε και ας μάθουμε επιτέλους να κοιτάμε την ουσία των πραγμάτων
και όχι την επιφάνεια γιατί οικονομικές κρισείς θα ερθούν,θα περάσουν
και θα ξαναέρθουν,το πραγματικό μας προβλήμα ειναι μιά αέναη κρίση
ταυτότητας και σίγουρα ο επανακαθορισμός των ηθικών αξιών που πάσχει
εδώ και πάρα πολλά χρόνια.
Άς ψάξει ο καθένας μόνος του το τί κακό έκανε έκεινος για την
πατρίδα του και ας το περιορίσει όσο αυτό είναι δυνατόν (Βλέπετε
καμία ΄φορά κάνουμε κάλο αποφέυγοντας απλώς να κάνουμε κακό).Επίσης ας
σταματήσει ο καθένας απο εμάς να κάνει μόνο κριτική για το καθετί και
ας δεί τι μπορεί να κάνει η μπορεί να αποφύγει με γνώμονα το κοίνο
συμφέρον και την εξυπηρέτηση του συνόλου, και να είμαστε σίγουροι πως
αν οι περισσότεροι το κάνουν αυτό, τότε όλα θα αλλάξουν πρός το
καλύτερο αργά και σταθερά,τα άσχημα θα περιοριστούν στο ελάχιστο και
οι μη σώστοι θα μπούν στο περιθώριο...Ας καθαρίσει λοιπόν ο καθένας το
κομμάτι γής που του αναλογεί και το σύνολο θα ανακάμψει (Οπώς μου έχει
αναφέρει ο πατέρας μου χαρακτηριστικά στον οποίο χρωστάω πολλά, όταν
συζητούσα γιά όλα αυτά μαζί του, με μιά απλότητα μου είπε να πάω έξω
και να καθαρίσω το δικό μου χωράφι πρώτα απο τα χόρτα και έπειτα να
μιλάω για τα χωραφία των άλλων)...Ας σταματήσουμε να αναζητούμε
έχθρους της πατρίδας μας γιατί δεν υπάρχουν στην ουσία, ενώ το μόνο
που όντως υπάρχει είναι μία σείρα απο αντικρουόμενα συμφέροντα και
πολιτικές κρατών χωρίς συναισθηματισμούς.
Εμείς δημιουργήσαμε τα προβλήματα μας άρα εμείς και θα τα λύσουμε
και ας μην ζητάμε απο κανέναν να μας βοηθήσει γιατί δεν πρόκειται να
το κάνει άνευ ανταλλάγματος και επιτέλους ας σταματήσουμε να ξεπουλάμε
την περιουσία που μας άφησαν οι προηγούμενες γενιές και στην ουσία δεν
μας ανήκει, έναντι πινακίου φακής,ας σταματήσουμε να ζούμε στον
μικρόκοσμο μας γιατί αυτό είναι που θα μας καταστρέψει στο τέλος, όταν
τελείως ξεπεσμένοι και αναξιόπιστοι θα συρόμαστε έρμαια των δικών μας
επιλογών στο βάραθρο της αποτυχίας κάτι το οποίο ήδη διαφαίνεται και
το επιδιώκουν κάποιοι με την πρώτη ευκαιρία δυστυχως και ντόπιοι αλλά
και φυσικά ξένοι.Άς δούμε την ζωή μας αλλιώς στο κάτω κάτω της γραφής
ας την δούμε σαν συνεισφορά σε ένα σύνολο που δεν πρέπει να χαθεί, ΔΕΝ
ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΧΑΘΕΙ και ας μην ψάχνουμε φαντάσματα, γιατί ο
χειρότερος μας εχθρός είναι πολύ πιό κοντά από όσο φανταζόμαστε, είναι
ο κακός μας εαυτός...ΑΣ ΤΟΛΜΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΔΟΥΜΕ ΚΑΤΑΜΑΤΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ
ΚΑΘΡΕΠΤΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗΣ και ας πάμε επιτέλους στο ΕΜΕΙΣ και όχι στο
ΕΓΩ όπως έλεγε ο στρατηγός Μακρυγιάννης γιατί το έχουμε πλέον ανάγκη
περισσότερο απο κάθε τι άλλο στην σημερινή μεταιχμιακή
κατάσταση.ΜΠΟΡΟΥΜΕ.

ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΣ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΠΡΩΤΑ ΕΜΕΙΣ...

Νικηφόρος βυζαντινός
Αθηνα,Απριλιος 2010

ΧΑΡΙΝ ΕΥΚΟΛΙΑΣ...


Το παρον αρθρο δημοσιευθεν στην Εφημεριδα "Ελευθερη Ωρα" στο φυλλο της κυριακης 11/4/2010



Αφορμή για τον παρόν,στάθηκε η επικράτηση του γυναικείου
τμήματος πόλο (υδατοσφαίρισης) του Εθνικού πειραιώς για το
επωνομαζόμενο Λέν Τρόφυ (Τρόπαιο) κάτι μου μας συγκίνησε βαθύτατα
όπως και κάθε αθλητικό επίτευγμα για τα ελληνικά χρώματα που μας
φέρνει στο προσκήνιο της παγκόσμιας αθλητικής σκηνής και επί τι
ευκαιρία ένα μεγάλο μπράβο στις παίκτριες της ομάδας που στα πέναλτυ
(Ποινη) κατάφεραν να επικρατήσουν της ρωσσικής ομάδος.
Πέραν όμως από την επικράτηση του Εθνικού πειραιώς στο εν λόγω
άθλημα,διακρίνω και την επικράτηση όλων αυτών των ξενόφερτων λέξεων
και εννοιών στους χώρους του αθλητισμού,κάτι το οποίο βεβαίως και
γίνεται εδώ και πάρα πολλά χράνια αλλά δυστυχώς με όλο και
αυξανόμενους ρυθμούς είς βάρος των δικών μας ελληνικών αντίστοιχων
λέξεων οι οποίες τις περισσότερες φορές είναι κατά πολύ ποιοτικότερες
και περιγραφικότερες των κακέκτυπων της αγγλικής η όποιας άλλης
γλώσσας. Άς πούμε θεωρώ τόσο ενοχλητική την λέξη λίγκα αντί της δικής
μας πρωτάθλημα η την λέξη μπάσκετ αντί καλαθοσφαίρισης κλπ.
Δυστυχώς "χάριν ευκολίας" όπως συνηθίσαμε να λέμε όλοι αυτοί οι
όροι έχουν γίνει πλέον κομμάτι της καθημερινότητας μας και ακάμα
χειρότερα δεν είμαστε πλέον σε θέση να θυμήθουμε καν την αντίστοιχη
ερμηνεία στα ελληνικά,άρα μόνοι μας στην ουσία εισάγουμε όλα αυτά
θέλωντας να "εκμορντενίσουμε" την ελληνική γλώσσα γιατί επιδιώκουμε
να μοιάσουμε η καλύτερα να ενσωματωθούμε χρησιμοποιώντας μία λάθος
νοοτροπία, μέσα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι αποκρύπτωντας τις περισσότερες
φορές το ποιοί είμαστε (γιάτι κάποιοι εσκεμμένα μας έκαναν να
αισθανόμαστε άβολα με τους εαυτούς μας) και αγνοόντας ότι η μεγάλη
πλειοψηφία όλων αυτών των όρων ΄εχουν την καταγωγή τους στα αρχαία
ελληνικά όπως παραδείγματος χάριν η λέξη φάουλ από το αρχαιοελληνικό
"Σφάλλω¨ η και πόσες άλλες που χρησιμοποιηούμε κάτα κόρον χωρίς να
γνωρίζουμε οτί ανήκουν στην ουσία σε εμάς και ότι είναι δάνεια των
ξένων απο τον δίκο μας λεκτικό θυσάυρο και επιστροφές των αρχικών
λέξεων (εξάλλου η ταση του να αποκρύπτουμε συνεχώς το ποιοί είμαστε
ειναι απόρεια της άγνοιας του ποιοί είμαστε στην ουσία)
Φυσικά δεν υποστηρίζω με το παρόν οτι θα πρέπει να είμαστε
αναχρονιστικοί στο επίπεδο της γελοιότητας αλλά ότι θα πρέπει όπου
δυνατόν να κρατάμε την δική μας ορολογία και λέξεις, τόσο γιατί ειναι
σαφώς καλύτερες νοηματικά και περιγραφικά όσο και γιατί θα πρέπει
πάντοτε μέσα στο μυαλό μας να έχουμε ότι μιά λέξη και κατά συνέπεια
μιά γλώσσα είναι και ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας ενός τόπου και
καλό είναι να μην αγνοούμε την δική μας καταγωγή (τουναντίον μάλιστα)
η οποία και βρίσκει έναν καθοριστικό τρόπο έκφρασης μέσα απο τις απλές
λέξεις της καθημερινότητας.
Ναί λοιπόν στην εξέλιξη αλλά μόνον εάν έχει να προσφέρει κάτι
το ουσιαστικό και ποτέ στην εξέλιξη για την εξέλιξη ,οπότε την επόμενη
φόρα ας σκεφτούμε λίγο προσεκτικότερα για το ποιές λέξεις
χρησιμοποιούμε γιατί δυστυχώς η ευτυχώς στην ζώη, η λεπτομέρεια κάνει
την διαφορά.

ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΟΥΜΕ ΠΩΣ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΕΧΕΙ ΠΟΛΛΑ ΕΠΙΠΠΕΔΑ...


Νικηφόρος Βυζαντινός
Άθηνα,Απρίλιος 2010

ΟΙ ΚΟΝΣΕΡΒΕΣ ΑΝΘΕΚΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΤΩΝ ΤΕΘΩΡΑΚΙΣΜΕΝΩΝ


Το παρον άρθρο δημοσιευθεν στην εφημεριδα "Ελευθερη Ωρα" στο φυλλο της τεταρτης 7/4/2010



Πάρακολουθησα για λίγα λέπτα και πραγμάτικα απο περιέργεια,το
βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου ξημερώματα της κυριακής του Πάσχα,ολες
αυτές τις δήθεν "εορταστίκες" εκπομπές με τα στημένα τραπεζία όπου
διαφόροι τηλέ - μαιντανοί εκθίαζουν ο ένας τον άλλον και
αυτοδιαφημίζουν την δουλειά τους είτε είναι ηθοποίοι είτε τραγουδιστές
ειτε κάθε αλλής λογής "καλλιτέχνες" σε σημείο που ξεπέρνα τα όρια και
καταντά εξοργιστίκο μεσούσης της τόσο δύσκολης οικονομικής
καταστασεώς την οποία διέρχεται η χώρα.
Ιδιέταιρα άσχημη εντύπωση μου προκάλεσαν οι άντιστοιχες εκπομπές στην
κρατική τήλεοραση οπού και ολοί οι συνδαιτημόνες πέρα απο το να
εξαίρουν ο ένας τον άλλο, στα προκατασκευασένα τους λογίδρια,είχαν το
θράσος να ομίλουν για την ανάγκη του να αναλάβει ο ελληνικός λαός τις
ευθύνες του την στιγμή που όλοι γνωρίζουμε το πως και πόσο ακριβά
πληρώνονται όλες αυτές οι προκάτ παρέες οι οποίες και στήνουν γλέντια
τα όποια κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να παρακολουθήσει γιατί ως
γνωστόν όλοι μας πληρώνουμε τους κρατικοδίαιτους ομώς η τηλεθέαση
ειναι σχεδόν αστεία σε ποσόστα.
Όλοι αυτοί λοιπόν μου δίνουν την εντύπωση μίας παρέας η οποία και
μοιράζεται αναιδώς τα χρήματα του ελληνικού λαού μέσα στην τρικυμία
της σημερινής κατάστασης.
Η Ελλάς κύριοι δεν έχει την παραμικρή ανάγκη απο την παρουσία
σας,παρά απο λίγο ντροπή απο πλευράς κάποιων και τουλάχιστον, αν δεν
είστε ικανοί να προσφέρετε το αναλογούμενο σε εσάς στην εθνική
προσπαθεια, μην γίνεστε
προκλητικοί με όλη αυτή την στάση που κρατάτε απέναντι στον κόσμο που
σας δίδει ακούσια η αλήθεια τον επιούσιον (και πολύ παραπάνω), την
ίδια στιγμή που
εκείνος δεν γνωρίζει το τι μέλει γεννέσθαι την επομένην.
Οι πανάκριβες κονσέρβες χωρίς περιεχόμενο λοιπόν, αποδείχτηκαν
ανθεκτικότερες των τεθωρακίσμενων και άλλων μηχανοκίνητων τμημάτων, τα
οποία και περιεκόπησαν απο τις στρατιωτικές μας παρελάσεις "λόγω
οικονομίας"... γειράσκω αεί διδασκόμενος λοιπόν σε αυτόν τον τόπο για
- Απόκρυψη αναφερόμενου κειμένου -
μία ακόμα φορά.

Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Απρίλιος 2010

ΓΙΑΤΙ ΧΑΙΡΕΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ ΠΑΤΕΡΑ...


Το παρον αρθο δημοσιευθέν στην εφημεριδα "Ελευθερη Ωρα" στο φυλλο της κυριακης του πασχα το οποιο κυκλοφορησε το Μεγαλο Σαββατο.



"Γιά να ισάσετε την πατρίδα πρέπει να ΄έχετε θεμέλια της πολιτείας
την Όμονοια,την Θρησκεία και την φρόνιμη ελευθερία και να μη
στηρίζεστε στους ξένους αλλά στον εαυτό σας και το Θεό". Αυτά τα σοφά
λόγια εκστόμισε κάποτε ο γέρος του Μωριά και στρατηγός των Ελλήνων
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ήταν χωρίς άλλο η δική του και μοναδική ίσως
συνταγή επιτυχίας για το νεοιδρυθέν ελληνικό κράτος.
Λόγια βγαλμένα απο την πείρα της σκληρής του ζωής η οποία τον
έφτασε λίγο πρίν την εκτέλεση για ¨αντέθνικη δραση" διότι έτσι έχει
μάθει ως γνωστόν να πληρώνει η πατρίδα μας όσους πραγματικά
αγωνίστηκαν για αυτήν.
Τα λόγια αυτά,διαποτισμένα με πραγματική πατρική στοργή ενος
γονιού που αφήνει αυτόν τον κόσμο και συμβουλέυει τα παιδιά του πως θα
πρέπει να πορευτούν στην δική τους ζωή,είναι τόσο διαχρονικά στην
σημερινή έποχη μας, την πραγματικά χωρίς περιεχόμενο και ουσία γεμάτη
απο την έλλειψη οραμάτων και μέσα στον καταναλωτισμό και την διαφθορά
των ηθών.
Κάποιες στιγμές λοιπόν που, ολοένα όσο περνούν τα χρόνια αυξάνονται
και πλυθήνονται, μου έρχονται στο νού τα σοφά αυτά λόγια και το μόνο
που διαπιστώνω είναι το πόσο δίκιο είχε και το πόσο μακριά έβλεπε ο
γέρος του Μωριά,ο οποίος αν και αγράμματος υπήρξε φοβερό μυαλό πέρα
απο την ομολογουμένως στρατιωτική του ιδιοφυία.
Αλήθεια όμως αγαπητοί μου ποιά είναι η κατάσταση της κοινωνίας μας
σήμερα ? έχει καμία σχέση με αυτό που ονειρέυτηκαν όλοι αυτοί οι
αγωνιστές η είναι το αποτέλεσμα μιάς κοινωνίας η οποία αφέθηκε στην
τύχη της να αναπτυχθεί όπως όπως σε τραγικό σημείο χώρις πραγματικά
φρόνιμη ελευθερία και με τον κάθε έναν να κάει ότι νομίζει σωστό
πρώτα για τον εαυτό του και έπειτα για το σύνολο ?.
Έχω την εντύπωση (η οποία και παγιώνεται με το πέρασμα των ετών)
οτι ζούμε σε μία εποχή ψέυτικης ευδαιμονίας με δανεικά πλέον,άκρατου
καταναλωτισμού και τεχνητών αναγκών και ότι έχουμε απο καιρό ξεχάσει
αξίες οι οποίες θα έπρεπε να είναι ο θεμέλιος λίθος της σημερινής μας
κοινωνίας,άξιες οι οποίες δυστυχώς αν εκλείψουν τότε μιά κοινωνία
είναι απόλυτα καταδικασμένη να καταστραφεί και να φτάσει στον πάτο του
βαρελιού χωρίς καν ελπίδα ανάκαμψης,ενώ το μόνο στοιχείο με το οποίο
παλέυει είναι ο χρόνος που της απομενει προκειμένου να εξαφανιστεί
τελείως.
Επίσης είναι παραπάνω απο σαφές ότι βρισκόμαστε εδώ και πολλά ίσως
χρόνια στο τέλος μιάς εποχής και στην απαρχή μιάς νέας, άγνωστο του τι
θα φέρει κατάστασης με λίγα λόγια δηλαδή τόσο η πατρίδα μας αλλά και
όλος ο κόσμος βρίσκεται σε ΄ένα μεταβατικό στάδιο και σε μιά
μεταιχμιακή κατάσταση η οποία μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια προς
το τέλος του παλιού κόσμου και του αξιακού συστήματος το οποίο κομίζει
και την αρχή ενός νέου,"θαυμαστού" η οχι και τόσο για να θυμηθούμε και
τον Άλντους Χάξλευ με το κλάσικο του πλέον βιβλίο.
Υπάρχουν στιγμές που πραγματικά θυμίζουν καταστάσεις μεσοπολέμου
με όλο τον κόσμο να θέλει να περάσει καλά με οποιοδήποτε κόστος και να
θέλει να ξεφύγει απο την σκληρή πραγματικότητα ενός πολέμου που
γίνεται οχι πάντα με συμβατικά όπλα αλλά έχει και άλλες παραμέτρους η
οποίες και επηρεάζουν την ζωή του καθενός απο εμάς.
Αυτό είναι ίσως και το πλέον επικίδυνο κομμάτι της καταστάσεως που
ζούμε.Υπάρχει ένας μυστικός πόλεμος που μαίνεται και τον οποίον οι
περισσότεροι απο εμάς αγνούν, είναι ο πόλεμος που προσπαθεί να
ξεριζώσει απο μέσα μας όλα όσα γνωρίζουμε για τον κόσμο και να μας
καταστήσει έτσι έρμαια και ευκόλως καθοδηγούμενα ανδρίκελα και
υποχείρια του. Ένα του μόνο κομμάτι, έμφανες στην πατρίδα μας, είναι
αυτη η όλο και αυξανόμενη αμφισβήτηση του πατριωτισμού με τα τόσα που
συμβαίνουν γύρω μας και συνθέτουν κομμάτι με κομμάτι ενα εφιαλτικό
πάζλ που η συνολική του θέα θα πέτρωνε όποιον το αντίκρυζε σαν το
κεφάλι της Μέδουσας.
Εδώ λοιπόν μπαίνει και το θέμα της προσωπικής μας ευθύνης,το κατά
πόσο δηλαδή όλοι μας ΄έχουμε συμβάλει στην υπο διαμόρφωση
κατάσταση,στο κατά πόσο μένουμε αμέτοχοι στο συντελούμενο έγκλημα
(γιατί ίσως δεν το θεωρούμε έγκλημα και δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε
την σοβαρότητα της κατάστασης) ενάντια τόσο στην δική μας ζωή όσο και
στις ζωές των επερχόμενων γενιών.
Δυστυχώς πάντοτε ο αρχέγονος φόβος του θανάτου μας καταστά αδύναμους
να δούμε το μέλλον πέρα απο την δική μας ύπαρξη γιατί η σημερινές
κοινωνίες έχουν ¨"μάθει" να διατηρούν 'εναν τέτοιο φόβο πολύ βαθιά
κρυμένο μέσα στο μυαλό των ανθρώπων,αντί να τονίζουν οτι η φυσική
ύπαρξη μας δεν αποτελεί ενα σταθερό μέγεθος και οτι μπορεί να
τελειώσει ανα πάσα στιγμή (είναι προφανές οτι μια τέτοια στάση ζωής θα
γίνονταν τροχοπέδη προς την ανάπτυξη του κάκως εννόουμενου εγώισμου
και ατομισμού και οτι θα χαλούσε τα σχέδια για περιορισμό του ανθρώπου
σε επίπεδο ατόμου που ειναι σάφως πιο εύκολο να ελεγχθεί) .Όλοι
λοιπόν έχουμε ένα αναλογικά μοιρασμένο ποσοστό ευθύνης για το σημερινό
χάλι το οποίο είμαστε αναγκασμένοι να ζήσουμε,και η μόνη λύση για να
εξέλθουμε της κρίσης είναι πραγματικά να νοιαστούμε για το σύνολο των
συνανθρώπων μας σίγουρα με πρώτο μέλημα μας την διατήρηση του εθνικού
ιστού και της ενότητας του ελληνισμού.
Όταν λοιπόν ένα έθνος αναμφίβολα δέχτει επιρροές λόγω της
αναγκαστικής συναναστροφής του με άλλα έθνη και δεν έχει τις
κατάλληλες άμυνες (εδώ υπάγεται και το ζήτημα του καθορισμού της
ελληνικότητας όπου και θίχτηκε σε προηγούμενο άρθρο) έτσι ώστε να
αφομοιώσει τα όποια κάλα στοιχεία και να απορίψει τα άσχημα είναι εκ
των προτέρων καταδικασμένο να πεθάνει γιατί σε αναλογία αντιστοιχεί με
έναν ανθρώπινο οργανισμό ο οποίος δεν αφομοιώνει τα θρέπτικα στοιχεία
των τροφών και πέραν τούτου το απεκριτικό του σύστημα είναι υπό
διάλυση.
Ο σωστός τρόπος λοιπόν πάντα κατά την προσωπική μου άποψη είναι οτι
για να μπορέσουμε να κρατήσουμε την πατρίδα μας εν ζωή,θα πρέπει να
μπορέσουμε με κάποιον τρόπο να ξεχωρίσουμε τα κάλα στοιχεία του
παρελθόντος και με βάση αυτά τα υπέροχα χωρίς αμφιβολία δομικά υλικά
να μπορέσουμε να οικοδομήσουμε την κοινωνία του μέλλοντος μέσα σε έναν
ομολογουμένως ολοένα και πιό δραματικά εξελισσόμενο κόσμο.
Άλλος δρόμος δεν υπάρχει παρά το να χαθούμε για πάντα στην σκιά του
ίδιου μας του καλού εαυτού όπως συνεχίζουμε και κάνουμε ως σήμερα και
καταλήγουμε να είμαστε απόγονοι ένος πολύ σπουδαίου γονέα αλλά
ευνουχισμένοι λόγω της τεράστιας κληρονομιάς του, και χωρίς ίχνος
αυτόβουλης κρίσης και έκφρασης.


ΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΓΟΝΟΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΑΣ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ
ΛΙΘΑΡΑΚΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ...

ΟΤΑΝ ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΚΑΤΑΝΤΑ ΑΝΟΗΣΙΑ...


Το παρον αρθρο δημοσιευθέν στην εφημεριδα "Ελευθερη Ωρα" στο φυλλο του Σαββατου 27//3/2010



Μάλιστα. Το ακούσαμε και αυτό και το ακούσαμε απο τους
λεγόμενους σύμμαχους μας και εταίρους σε μια ευρωπαική ένωση η οποία
δείχνει για τα καλά τα δόντια και τις αληθινές της προθέσεις και
ουδεμία σχέση έχει με την ουτοπική εκείνη ευρωπαική ένωση η οποία
οφείλει να σέβεται την διαφορετικότητα των αναγκαστικά διαφορετικών
εθνοτήτων που την αποτελούν.
Μάλλον λειτουργεί πλέον σαν ενα χωνευτήρι των λαών ενάντια στην
μοναδικότητα του καθενός απο αυτούς, και την μικρή η μεγαλύτερη
συμβολή του στο πολιτισμικό γίγνεσθαι της ανθρωπότητας γεγονός που δεν
έχει καμία σχέση με οτι αρχικά πιστέψαμε η μας έκαναν κάποιοι να
πιστέψουμε.
Φυσικά μια τέτοια ένωση έστω και με αυτά τα χαρακτηριστικά
βολέυει μια χαρά κάποιους που μοναδικό τους σκοπό έχουν το κέρδος και
την εκμετάλλευση των λαών και δεν έχουν μπεί ποτέ στην λογική του οτι
υπάρχουν και άλλα πράγματα στην ζωή εκτός απο την καθαρά λογιστική
άποψη του τι μπορώ να κερδίσω απο κάτι.
Αξίες όπως η φιλοπατρία,η αξιοπρέπεια του ένδοξου θανάτου και
γενικότερα η αγάπη και ο σεβασμός προς τους προγόνους δεν έχουν καμία
ουσία για το νεο-πολυπολυτισμικό έκτρωμα που μας ετοιμάζουν εδώ και
καιρό για εμάς και για τα παιδιά μας αλλά και για τα παιδιά των
παιδιών μας.Όλα λοιπόν στον βωμό του κέρδους και μεγαλύτερες αγορές
σημαίνουν μεγαλύτερα κέρδη,άρα τα εθνικά κράτη θα πρέπει με τον έναν η
άλλο τρόπο να εκλείψουν τόσο απο τον χάρτη αλλά πολύ περισσότερο απο
τον τρόπο σκέψης του νεο-χόμοσαπιενς, τεχνοκράτη και καθάρα λογιστικά
σκεπτόμενου "ανθρώπου".Βλέπετε πρότυπα πατριωτισμού όπως ο Λεωνίδας
και οι τριακόσιοι σπαρτιάτες συμπολεμιστές του η ο Μέγας Αλέξανδρος με
το ότι πέτυχε, έχουν νόημα μόνο αν έχουν εμπορική αξία και μπορεί
κάποιος να τους εκμεταλευτεί έστω και τώρα, χιλιάδες χρόνια μετά τον
φυσικό τους θάνατο, λες και εκείνοι έκαναν ότι έκαναν για να μπορούν
να ειναι πρωταγωνιστές σε κάποιες κακέκτυπες της πραγματικότητας,
υπερπαραγωγές που έχουν ως μοναδίκο σκοπό το κέρδος.
Σκεφτείτε όμως όλοι εσεις γιατί ολες αυτές οι ταινίες έχουν
πράγματι εμπορική επιτυχία,ο λόγος πέραν απο του οτι πρόκειται για
σχετικά δομημένες ιστορίες είναι πραγματικά πιο βαθύς,ένας απο τους
βασικούς λόγους της επιτυχίας είναι οτι δείχνουν στον σημερινό άνθρωπο
μια σειρά απο αξίες περασμένων εποχών οι οποίες και συγκινούν ακόμη
γιατί είναι πράγματι διαχρονικές, όπως οι αξίες της περηφάνιας και της
τιμής ορισμένων πραγμάτων σαν τον θεσμό οικογένειας και το ενδιαφέρον
για το σύνολο της κοινωνίας.Δείχνουν πραγματικές αξίες που ο σημερινός
άνθρωπος ο εύκολα καθοδηγούμενος,ο κακώς εννούμενα εγωιστής και
άτομιστης καθώς και όλα τα συναφή, έχει πραγματικά ανάγκη να
αισθανθεί.Η σημερινή κοινωνία πάσχει απο έλλειψη στιβαρών προτύπων και
αξιών πάσχει απο την έλλειψη μιάς σανίδας σωτηρίας μέσα στο ναυάγιο
και την θαλασσοταραχή της παγκοσμιοποιήσης και της προσπάθειας
ομογενοποιήσης των λαών.
Και τι να πεί κανείς για τους "φίλους" μας από την γερμανία ?
τόλμησαν να εκστομίσουν ακόμα και την ιδέα να πουλήσουμε την ακρόπολη
η να παραχωρίσουμε μερικά νησιά μας προκειμένου να ανταπεξέλθουμε
οικονομικά.Μα εΊναι να γελάει πραγματικά κανείς με το πόσο στο σκοτάδι
(παρόλη την φαινομενική αναγέννηση μετα των μεσσαίωνα, που στην
βαθύτερη ουσία της αποτελεί κακή αντιγραφή των αρχών της αρχαίας
ελλάδας, σε μιά απέλπιδα προσπάθεια εξευγενισμού των βαρβαρικών στην
πλειοψηφία τους φυλών, που αποτελούσαν την ευρώπη του τότε)
βρίσκονται, όταν δεν μπορούν να αντιληφθούν τίποτα πέραν του κέρδους.
Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι γίνεται κατί τέτοιο ότι δηλαδή μπορεί
να υπάρξει κυβέρνηση η οποία θα αποτολμούσε να εκχωρήσει τα αρχαία μας
μνημεία σαν απλό εμπόρευμα, το πρόβλημα είναι άλλο.Ότι ακόμα και αν
πουλήθει η ψαριά έναντι πινακίου φακής,ο ψαράς δεν πωλείται...μα κάλα
δεν μπορούν όλοι αυτοί να αντιληφθούν ότι αυτά που προτίθενται να
αγοράσουν είναι το προιόν και μόνο, ένος ένδοξου πολιτισμού και ποτέ ο
ίδιος ο πολιτισμός που γέννησε όλα αυτά τα αριστουργήματα ?
Σε πόσο μικρόνοους ανθρώπους απευθυνόμαστε λοιπόν ? και γιατί
να θέλει κάποιος να βρίσκεται μέσα σε μιά ένωση η οποία αποσκοπεί στην
απάλειψη των εθνικών χαρακτηριστικών με μοναδικό σκοπό την εξάπλωση
των αγορών ? δεν καταλαβαίνουν όλοι αυτοί ότι δεν ειναι σοβαρή μιά
τέτοια προσπάθεια και ότι είναι καταδικασμένη να αποτύχει λόγω της
έλλειψης σταθερών βάσεων όπως ο πολιτισμός και οι αξίες που γεννά ?
και έστω ότι παραμένουμε μέσα σε μιά τέτοια ένωση, ποιές είναι οι νέες
πολιτισμικές αξίες που κομίζει και που θα αντικαταστήσουν τις δήθεν
πεπαλαιωμένες δικές μας ? καμία στην ουσία, πέρα απο την μονοδιάστατη
θεώρηση του κόσμου ως αντικείμενο εκμετάλευσης,την λάθος καλλιέργεια
του ατομισμού εις βάρος του συνόλου, και την παντελή έλλειψη προτύπων
και στάσεων ζωής περαν της απομόνωσης του νεοανθρώπου σε επίππεδο
ατόμου. ΟΧΙ λοιπόν κύριοι. αποτάσουμε μετά βδελυγμίας μιά τέτοια
ένωση χωρίς καμία ουσία για το πραγματικό μέλλον των λαών και δεν
συνυπογράφουμε στο ξεπούλημα ενός πολιτίσμου που στο κατώ κατώ της
γραφής δεν είναι ουτέ καν δικός μας, παρά εχει κατατεθεί εδω και
χιλιάδες χρόνια στην τράπεζα της παγκόσμιας ιστορίας ως το πλέον
πολυτιμότερο κεφάλαιο της.


Νικηφορος Βυζαντινος
Αθηνα,Μαρτιος 2010

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑ ΣΤΟΝ ΩΧΑΔΕΡΦΙΣΜΟ


Το παρόν αρθο δημοσιευθέν στην εφημεριδα "Ελευθερη Ωρα" στο φυλλο της 24ης Μαρτιου 2010.


Μάρτης του 1821. Σύμφωνα με τις ιστορικές καταγραφές (κατ΄άλλους λίγο
νωρίτερα) στον ιστορικό τόπο της περιοχής Καλαβρύτων γίνεται η έναρξη
του ένοπλου αγώνα κατά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.Έιναι η αρχή μιάς
επικής αναμέτρησης ανάμεσα σε έναν καταπιέσμενο επί τετρακόσια
τουλάχιστον χρόνια λαό, του ελληνικού, και μιας αυτοκρατορίας η οποία
βρίσκονταν όμως απο όσο αποδείχτηκε αργότερα, στο τέλος της ζωής και
της κυριαρχίας της πάνω στους λαούς της βαλκανικής χερσονήσου.
Τα ιστορικά γεγονότα είναι λίγο πολύ γνωστά έχουν ερευνηθεί κάτα
κόρον επί δεκαετίες και θα συνεχίσουν να απασχολούν τον ιστορικό του
μέλλοντος με ολοένα και νεώτερα στοιχεία που αναμφίβολα κάνουν και θα
κάνουν την εμφάνιση τους.
Έτσι λοιπόν μετά απο πολλούς κόπους και δυστυχώς και έπειτα απο
διαφωνίες ανάμεσα στους οπλαρχηγούς,πολιτικούς και προεστούς της
επανάστασης,φτάνουμε στην πολυπόθητη "ανεξαρτησία" τον Μάιο του 1832
με την αναγνώριση της επικράτησης των ελληνικών δυνάμεων απο την Πύλη
και τον καθορισμό της επικράτειας του νέου ελληνικού κράτους.
Οι λόγοι της επιτυχίας ένος τέτοιου τιτάνιου εγχειρήματος,είναι
πολλοί και διάφοροι και σάφως δεν πρέπει να ξεχνούμε οτι υπήρξαν πάρα
πολλές επαναστατικές κινήσεις πρίν απο την ίδια την εθνεγέρσια του
1821, οι οποίες είτε λόγω γεωπολιτικής συγκυρίας,σάφους ελλείψεως
σόβαρης οργάνωσης και κινητοποίησης των δυνάμεων τόσο στον ελλαδικό
χώρο τόσο και στο εξωτερικό, είτε ακόμα και απο απλή ασυνενοησία των
επαναστατημένων πληθυσμών, αναλώθηκαν σε σπασμωδικές κινήσεις οι
οποίες καπνίγηκαν στο άιμα με τον ένα η τον ΄άλλο τρόπο ευκολότερα η
δυσκολότερα για τους Οθωμανούς.
Το "θαύμα" λοιπόν έγινε πραγματικότητα και κάτι το οποίο φάνταζε
όνειρο θερινής νυκτός,ενα όνειρο που κοιμόταν απο την κατάληψη της
Κων/λης το 1453 επί πολλούς αιώνες, αποτελούσε πλέον αδιαμφισβήτητο
γεγονός.Το νεοσύστατο ελληνικό κράτος ήταν σε εμβρυακό επίππεδο με
καμία σχεδόν άξια λόγου υποδομή πράγμα που το κατέστησε απο την
γέννεση του, σε πλήρη εξάρτηση και κατά συνέπεια πλήρως ελεγχόμενο
απο τις μεγάλες "προστάτιδες¨ δυνάμεις του καίρου, δηλαδή τις
Αγγλία,Γαλλία και Ρωσσία οι οποίες και έπερναν τα σκήπτρα του ελέγχου,
αναλόγως των γεωπολιτικών παιχνιδιών και συμφερόντων που παίζονταν
στην περιοχή κάθε φορά.
Αποτέλεσμα όλων αυτών των παιχνιδιών στην διεθνή διπλωματικώ
σκακιέρα υπήρξαν τόσα και τόσα άσχημα γεγονότα για τον πολύπαθο αυτόν
τόπο,όπως η δολοφονία του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια (Τον σεπτέμβριο
του 1831),η κατόπιν επιβολή του Όθωνα ως νέου κυβερνήτη και μονάρχη
για το νεοσύστατο ελληνικό κράτος (ενός ανθρώπου με ιστορικά
αποδεδειγμένα μειωμένη αντίληψη και συνεπώς αδυναμία λήψης
αποφάσεων),η συνεχής δανειοδότηση της Ελλάδας με δυσβάσταχτους
οικονομικούς όρους κλπ.
Είμαστε υποχρεωμένοι λοιπόν να θέσουμε μια σείρα απο αμείληκτα
ερωτήματα (Δυστυχώς κατόπιν εορτής όπως σχεδόν παντοτε συμβαίνει με τα
ιστορικά γεγονότα) προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Πόσο αναγκαία ήταν η
ίδια η επανάσταση του 1821 ?, για ποιούς λόγους επέτυχε τον σκοπο της
? (πέρα απο την ανδιαμφισβήτητη ανδρεία των άξιων προγόνων μας) και
τέλος ποιούς εξυπηρετούσε η δημιούργια του νέου ελληνικού κράτους ?
(προτεκτοράτου οπως εξελίχθηκε).
Είναι παραπάνω απο σαφές οτι τα κίνητρα της δημιούργιας του νέου
αυτού κράτους (και σάφως δεν αναφέρομαι στους αγνούς αγωνιστές που
σκοτώθηκαν κατά την διάρκεια του ένοπλου αγώνα αλλά ούτε και στους
ατυχέστερους εξ΄αυτών που επέζησαν για να δούν το τέλος του έργου και
πέθαναν παραγκωνισμένοι απο το νεοεπιβλυθέν καθεστώς) δεν
ήσαν και τόσο ιδεώδη απο κάποιους και είχαν μεγάλη δόση απο την
επιθυμία για κέρδος εις βάρος ένος ολόκληρου λαού (και δυστυχώς και
κάποιους προδότες "έλληνες" και τυχοδιωκτικά στοιχεία σε πόλλα κέντρα
εξουσίας τα οποία έδρασαν σε απόλυτη συνεργασία με εξωγενείς
παράγοντες
ελέγχου της νέας κατάστασης) και για εκμετάλευση
- Απόκρυψη αναφερόμενου κειμένου -
του σε σημείο μερικές φορές χειρότερο και απο τον προηγούμενο δυνάστη
του. Eίναι σαφές λοιπόν οτι κάποιοι έπαιξαν με τον πόνο μας και το
όνειρο μας για ελευθερία.
Ο ελληνικός λαός που τότε αριθμούσε περί τις 800.000 ψυχές και
ηταν στην μεγαλύτερη του πλειοψηφία αγράμματος και χωρίς συνηδείτη
επίγνωση του ποιός πραγματικά είναι, πράγμα το οποίο εξακολουθεί να
αγνοεί ακόμη και σήμερα, λόγω της συνεχόμενης και εσκεμμένης έλλειψης
ενημέρωσης σχετικά με το απώτερο παρελθοόν του, καθίσταται συνεχώς
έρμαιο των σκοτεινών επιδιώξεων δυνάμεων που δρούν ανθελληνικά και
τότε και σήμερα χωρίς αμφιβολία.
Όλη αυτή λοιπόν η ξαφνική αλλαγή στο κοινωνικό γίγνεσθε απο την
εποχή της τουρκοκρατίας μέχρι την μετεπαναστατική περίοδο και ως
σήμερα, κατα την προσωπική μου άποψη, δημιούργησε ενα
ψυχολογικοιστορικό κενό στην νοοτροπία του μέσου έλληνα ο οποίος είτε
συνειδητά είτε ασυνείδητα προσπαθούσε πάντα να συνδέσει και να
συνθέσει τον πίνακα του τι σημαίνει να είσαι έλληνας.Αυτή λοιπόν ι
ιστορική ασυνέχεια με καταλύτη την επανάσταση του 1821,είχε σαν
αποτέλεσμα την συνεχή αναζήτηση των ελλήνων μέσα στον χάρτη των εθνών
και τον ας μου επιτραπεί, ασαφή προσδιορισμό της ελληνικότητας.
Με λίγα λόγια έχουμε πάντα την αίσθηση οτι προερχόμαστε απο ένα
ένδοξο παρελθόν διαμορφωμένο απο εξίσου ένδοξους προγόνους, όμως λίγοι
είναι αυτοί που πραγματικά γνωρίζουν το πόσο καταλυτικές υπήρξαν όλες
αυτές οι αλλαγές στην ψυχοσύνθεση ένος λαού που απο ραγιάς και σκλάβος
σε έναν Οθωμανό δυνάστη επί πολλούς αιώνες εκαλείτο να κατάστει
υπέυθυνος πολίτης ένος λίγο η πολύ "ανεξάρτητου" κράτους.
Έχω την εντύπωση λοιπόν πως το ένστικτο μας οδηγεί τις
περισσότερες φορές είτε αυτό ειναι καλό είτε κακό, και οχι η
πραγματική γνώση του που βρισκόμαστε και το ποίοι είμαστε πραγματικά.
Αναμενόμενο λοιπόν μέσα στο "καινούριο" αυτό κράτος - μόρφωμα
το οποίο υπήρξε εν τη γεννέση του προβληματικό, και χωρίς καμία στην
ουσία μετατροπή όσον αφορά την ψυχοσύνθεση ενός ολόκληρου λαού, να
συνεχιστούν "παραδόσεις" όπως το ρουσφέτι και η δωροδοκία "για να
γίνει η δουλεία μας" και όλα σχεδόν τα άσχημα της προηγούμενης
κατάστασης επί τουρκοκρατίας και όλος ο λαός να ειναι αναγκασμένος να
ζεί μέσα σε ένα κλίμα έντονης οικονομικοκοινωνικής αστάθειας σε σημείο
που όλα μπορούσαν να αλλάξουν κάθε στιγμή, πράγμα που φυσικά γίνεται
εντονότερο με το πέρασμα των χρόνων και οδηγεί στην τάση του
ωχαδερφισμού,της προσωπικής τακτοποίησης και μόνο, καθώς και στην
παντελή έλλειψη κοινωνικού και έθνικου οράματος.


Όλα αυτά αγαπητοί μου με κάνουν να διερωτώμαι εντόνως το εξής

ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΟΝΤΩΣ ΕΤΟΙΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821 ?

Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα Μάρτιος 2010

Καλώς ήλθατε


Αγαπητοί μου

Σας καλωσορίζω στο νέο μου ιστολόγιο στο οποίο και θα παραθέτω δικές μου απόψεις καθώς και αρθογραφία μου σχετικά με ότι μας απασχολεί και που ελπίζω να βρείτε ενδιαφέρουσα.
Περιμένω πάντοτε τις κρίσεις και τα σχόλια σας.

Με εκτίμηση
Νικηφόρος Βυζαντινός