ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Κυριακή, 30 Μαΐου 2010

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΕΡΑ...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 29/5/2010


Στης πόλης μέσα την φώτια
σαν τρέχει ο λόγισμος σου
όλα τριγύρω χάνονται
λές κι έχασες δίκο σου


Απο πάντου ακούς κραυγές
ουρλιάζουνε τα πλήθη
αίμα και πόνος προσφορά
στα πεινασμένα στίφη


Μονάχος στέκει ο βασιλιάς
κανείς δεν έχει μείνει
μέσα στην κάψα της φώτιας
τον άθλιο κόσμο αφήνει


Σαν καπετάνιος καραβίου
που ξέρει πως εχάθει
πέφτει με σώμα και ψυχή
στης άβυσσου τα βάθη


Κόσμε πως μίκρηνες για δές
ανάξιος προγόνων
τη μοίρα σου πάντα να κλαίς
στα βάθη των αιώνων



Νικηφόρος Βυζαντινός

ΕΙΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΙΝ....


το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα¨ στο φύλλο της 29/5/2010


ΕΙΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΙΝ....


Ξημέρωσε για μία ακόμη φορά οπως εδώ και εκατοντάδες χρόνια, η αποφράς
ημέρα και η πλέον μάυρη γιορτή του ελληνισμού η οποία και δεν είναι
άλλη απο την την 29η Μαίου και είναι όντως γεγονός οτι αυτή η ημέρα
αποτελεί το τυπικό και επίσημο κλείσιμο ενός κύκλου ο οποίος διήρκεσε
για πάνω απο χίλια χρόνια,αυτού της ένδοξης βυζαντινής αυτοκρατορίας
με αρχή του τέλους την προηγούμενη κατάληψη της βασιλέυουσας ήδη απο
το έτος 1204 με τους σταυροφόρους και την δυτική εκκλησία η οποία
βρίσκονταν πάντα σε έναν ψυχρό πόλεμο σε σχέση με την ανατολική,
ιδιαίτερα μετά την επισημοποίηση του σχίσματος των δύο εκκλησιών ήδη
απο το 1054 μχ και είναι προφανές οτι συνετέλεσε με την σειρά της στην
διάβρωση της βυζαντινής αυτοκρατορίας και στην τελική επικράτηση του
οθωμανικού στοιχείου στα μέσα του 15ου αιώνα στην ευρύτερη περιοχή.
Το ποιός λοιπόν άνοιξε την περίφημη κερκόπορτα δεν θα το μάθουμε
ευτυχώς η δυστυχώς ποτέ, αν και το όλο ζήτημα ήταν σαφώς και μόνο
καθαρά θέμα χρόνου μιάς και η άλωση είχε ήδη ξεκινήσει δεκαετίες η και
εκατονταετίες πιο πρίν και στην ουσία την εποχή την οποία
πραγματοποιήθηκε, η κάποτε ένδοξη βυζαντινή αυτοκρατορία δεν
αποτελούσε παρά ένα ισχνό φάντασμα του ίδιου της του εαυτού μιάς και
αποτελούνταν απο τα περίχωρα της Κωνσταντινούπολης και την ίδια την
πόλη και καμία σχέση δεν είχε με την άλλοτε φημισμένη αυτοκρατορία του
Βυζαντίου η οποία και έστεκε κραταία για αιώνες.
Το κάτα πόσο η άλωση θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί και στο κάτα
πόσο αυτό θα άλαζε το ρού της ιστορίας,καθώς και το αν ακόμα είχε
αποφευχθεί τί θα σήμαινε κάτι τέτοιο για τον παγκόσμιο χάρτη,είναι
θέμα των ιστορικών αναλυτών της περιόδου να δούν απο κοντά και να
αναλύσουν όσο αυτό είναι δυνατόν με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία αλλά
και οτιδήποτε έρχεται στο φώς με τα χρόνια ΄και τις διάφορες
έρευνες,όμως όπως όλα στην ζωή έτσι και μία αυτοκρατορία γεννιέται,ζεί
και πεθαίνει κάποια στιγμή έχοντας αφήσει χαραγμένο το σημάδι της ανά
τους αιώνες τόσο κάτα τους οποίους έδρασε όσο και κάτα τους αιώνες οι
οποίοι έπονται αυτής.
Άν κάποιος με τα μάτια και το αισθητήριο της ψυχής του είναι σε θέση
να παραμερίσει την πραγματικότητα την οποία ζεί σαν φυσική ύπαρξη,τότε
είμαι σίγουρος πως θα μπορέσει ακόμα και σήμερα να αφουγκραστεί έπειτα
απο τόσες εκατονταετίες το τι έγινε εκείνες τίς μάυρες ημέρες του
μαίου για τον ελληνισμό,να ακούσει τίς φωνές των αμάχων να παρακαλούν
για βοήθεια που δεν ήρθε ποτέ και απο πουθενά και να μυρίσει το αίμα
των τόσων ψυχών οι οποίες χάθηκαν με την άγρια σφαγή του πληθυσμού που
ακολούθησε τόσο άδικα,όσο αδικα πάντοτε πληρώνει και θα πληρώνει ο
μικρός και αδύναμος και ο μή έχων τα μέσα να διέλθει μιάς τέτοιας
καταστάσεως.
Εντελώς "συμπτωματικά" με την άλωση της κωνσταντινούπολης και τον
χαμό του τελευταίου της αυτοκράτορα με τον τρόπο που έγινε, άρχισε
σιγά σιγά και ο δυτικός κόσμος να φωτίζεται και να βγαίνει απο τα
εξίσου μάυρα σκοτάδια μιάς εποχής η οποία και χαρακτηρίστηκε ώς
μεσσαιωνική καταλήγοντας στο "Θάυμα¨ της αναγέννησης για το οποίο
υπάρχουν όμως αρκετά φυσικά αίτια όπως η μεταλαμπάδευση της γνώσης
αλλά και ικανών και μορφωμένων ανθρώπων της άλλοτε κραταιάς βυζαντινής
αυτοκρατορίας στην ευρώπη του τότε και άρα μπορεί πλέον να καταστεί
σαφής ο διαβρωτικός ρόλος του δυτικού κόσμου και το πόσο ΄έντεχνα και
με σχεδιασμό αιώνων προλίανε το έδαφος για την τελική επικράτηση των
οθωμανών,οι οποίοι όντες άπληστοι κατάφεραν λίγο αργότερα να
απειλήσουν και την ίδια την ευρώπη.
Για άλλη μία φορά λοιπόν ο ελληνικός χώρος δεν έδωσε όπως όλοι λένε
τα φώτα της σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο αλλά μάλλον αναγκάστηκε να το
κάνει και οχι μόνον αυτό, αλλά παρέμεινε στο δικό του σκοτάδι για
τέσσερεις τουλάχιστον αιώνες περιμένοντας την λύτρωση απο τις κάθε
λογής μεγάλες δυνάμεις οι οποίες και φυσικά εξυπηρετούσαν μόνο τα δικά
τους συμφέροντα κάθε φορά και χρησιμοποιούσαν τον πόθο του ελληνικού
έθνους για λευτεριά κάτα το δοκούν, υποσχόμενες πράγματα τα οποία δεν
τηρούσαν σχεδόν ποτέ και αφήνωντας έρμαιο τους εκάστοτε
επαναστατημένους έλληνες στις ορμές του οθωμανού δυνάστη και έτσι
κάθε λίγα χρόνια η ελλάς ξανασταυρωνόταν απο εξωτερικούς εχθρούς
μεταμφιεσμένους σε συμμάχους αλλά και απο τους ντόπιους συνεργάτες
τους οι οποίοι διαβιούσαν μία άνετη ζωή είς βάρος ενός ολόκληρου λαού.
Όταν επιτέλους σήμανε η ώρα της λευτεριάς κάποιοι άλλοι καλοθελητές
ενθάρυνναν την επανάσταση και χάρη στον πόθο πραγματικά του λαού μας
να αποτινάξει πλέον τον τουρκικό ζυγό κατάφερε "η μικρή αλλά έντιμος"
ελλάς να "ελευθερωθεί" επιτέλους, απλά αλλάζοντας αφεντικά,απο τον
τούρκο στον φραντζέζο και όπως έχω ξανά αναφερθεί προσωπική μου άποψη
είναι ότι ποτέ η ελλάς δεν απελευθερώθηκε πραγματικά απο τον ζυγό της
απλά αυτός μετεξελίχθηκε και έγινε πιό εκλεπτυσμένος και ποια
τρανότερη απόδειξη για όλα αυτά, αν δεί κάποιος την σημερινή κατάσταση
της χώρας.
Μιάς χώρας και μιάς πατρίδας η οποία είναι αναγκασμένη να σκύβει το
κεφάλι κάθε φορά που τα πραγματικά αφεντικά της το απαιτήσουν,μιάς
χώρας υπερχρεωμένης και γεμάτης πληγές πολλές απο τίς οποίες δεν
πρόκειται να κλείσουν ποτέ γιατί κάποιοι έτσι το θέλουν,μιάς χώρας
χωρίς εθνικό όραμα και επιτελικό σχέδιο επιβίωσης,ενός λαού που
αποτελεί φάντασμα του ίδιου του εαυτού του,προδομένου κατασξεσκισμένου
απο τίς αυθαιρεσίες ντόπιων και ξένων πάνω στο πετσί του,ενός λαού
χωρίς όνειρα και χωρίς ελπίδα παρά μόνο για την καθημερινή
επιβίωση,ενός λαού διεφθαρμένου ώς το κόκκαλο και σε επίππεδο
ατόμου,ενός λαού με άδειο βλέμμα...
Πόσο λοιπόν αγαπητοί μου όλα αυτά δεν θυμίζουν το τέλος μιάς εποχής
? μιάς εποχής ψέυτικης ευδαιμονίας στην οποία αφεθήκαμε πέφτοντας στην
παγίδα του άκρατου υλισμού μιάς και μας τον στέρησαν πάρα πολύ κάποιοι
οι οποίοι σήμερα εμφανίζονται ώς σωτήρες μας μάλιστα με περίσιο θράσος
?
Κάτα πόσο η σημερινή εποχή μοιάζει με την εποχή της αλώσεως όπου ο
σώσων εαυτό σωθείτω ? πόσο σήμερα έχουμε αλωθεί εσωτερικά περισσότερο
αλλά και εξωτερικά απο την χαλάρωση των ηθών μας, αλλά και απο τα
εκατομμύρια ξένους οι οποίοι το μόνο που προσφέρουν στον κοινωνικό μας
ιστό είναι η διάβρωση και η επιπλέον χαλάρωση μιάς εθνικής
συνοχής,καθώς και η αλλαγή προτύπων πρός μία νέα εκτρωματική
κατάσταση ?
Η άλωση λοιπόν συμβαίνει κάθε μέρα,συμβαίνει στον κάθε ένα απο εμάς
απο το πρωί μέχρι το βράδυ και είναι μία άλωση η οποία γίνεται με
τρόπο ύπουλο και με μυθριδατισμό,προκαλώντας μας μία ανόσια στην
ανοησία και προσφέροντας μας μια βλακώδη ηρεμία μπροστά στην
πραγματική καταιγίδα που έρχεται.
Αγαπητοί μου,αναρωτήθειτε αναμεταξύ σας τι συμβαίνει και προ παντώς
ρωτήστε τον εαυτό σας απέναντι σε έναν καθρέπτη για το που πηγαίνουμε
ώς άτομα και ώς κοινωνία έν γέννει,για το πόσο βαθιά έχει φτάσει η
σαπίλα που ζούμε και θα δείτε και σείς οτι η άλωση συμβαίνει κάθε
μέρα.
Πραγματικά μηδιώ λοιπόν όταν κάποιοι λένε οτι θα ξανά
ανακαταλάβουν κάποτε οι έλληνες την κωνσταντινούπολη γιατί θα πρέπει
πρώτα απο όλα να ξάνα ανακαταλάβουν τον εαυτό τους και την Αθήνα ενώ
καμία προφητεία δεν μπορεί να πραγματοποίηθει αν δεν υπάρξουν οι
κατάλληλοι άνθρωποι που θα την πραγματοποιήσουν
Έλληνα μην ακούς κανέναν και μην αναζητάς ελπίδα σωτηρίας είτε απο
ξένους είτε απο τον θεό ο οποίος απεχθάνεται τους μή μαχητές της ζωής,
είσαι απόλυτα μόνος σε αυτόν τον δύσκολο και ανηφορικό δρόμο και είτε
θα νικήσεις είτε θα χαθείς για πάντα....


Η άλωσις μέν υπαρκτή ο δέ παλαιολόγος απών....

(Με πόνο ψυχής)
Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Μάιος 2010

Πέμπτη, 27 Μαΐου 2010

LAND OF THE BRAVE AND BETRAYED

Το παρόν είναι εξαιρετικά αφιερωμένο σε όλους τους προγόνους μας οι οποίοι και στοιχειώνουν τις νύχτες τα όνειρα και τις ζωές μας ζητώντας απο εμάς δικαίωση...


Παραγωγή,μουσική,επεξεργασία - Πάνος Χατζηγεωργιάδης C&P 2010


Τετάρτη, 26 Μαΐου 2010

Ο ΑΕΤΟΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ...


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 25/5//2010


Την ώρα που συντάσω το παρόν,δεν μπορώ να διανοηθώ καλύτερη έκφραση
απο αυτή με την οποία τιτλοφορείται και η οποία να είναι σε θέση να
περιγράψει την περηφάνια όσων η πατρίδα τους έταξε να φυλάνε
θερμοπύλες,των ανθρώπων που παίζουν κάθε μέρα με τον κίνδυνο και
αντιμετωπίζουν τους εχθρούς του έθνους εδώ και δεκαετίες πάνω απο τον
καταγάλανο ελληνικό ουρανό και όπου βρίσκονται άνα πάσα στιγμή σε όλη
την επικράτεια με έμφαση την απειλή απο τους κατά τα άλλα "καλούς
γείτονες¨ μας τούρκους.
Η παρούσα αναφορά γραφεται έν ήδη μνημοσύνου για ένα ακόμα παλικάρι
της γενιάς των ελληνικών αετών ανάμεσα στα πολλά ανά τα χρόνια που
πέρασαν, για το οποίο η μοίρα που καθορίζει των ανθρώπων τις ζωές
επεφύλασσε ένα διαφορετικό τέλος,ένα τέλος το οποίο έδρασε και δρά σαν
μία καινούρια αρχή,τόσο διαφορετική απο την πεπατημένη και την μοίρα
όλων των άλλων.
Στα ανθρώπινα μας μάτια τα οποία δεν μπορούν να δούν καθαρά και
μακριά στο μέλλον, η θυσία του Κώστα Ηλιάκη φαίνεται άδικη και ίσως
και να είναι άδικη οχι τόσο για τον τρόπο με τον οποίο "επιτέυχθηκε"
(κάτι το οποίο το ξέρει στην ουσία μόνον εκείνος η και μερικοί ακόμη
οχι όμως σίγουρα ο υπόλοιπος "κυρίαρχος¨ ελληνικός λαός) όμως στην
βαθύτερη της ουσία και όσο περνά ο χρόνος και τα πράγματα δυσκολέυουν
για ένα έθνος υπό πολιορκία, αφήνεται να διαφανεί η σημαντικότητα της
θυσίας τέτοιων ανθρώπων-φάρων του καθήκοντος,της αφοσίωσης και της
πίστης μέχρι θανάτου σε κάτι το οποίο δεν μπορεί να αποδειχτεί και να
κατανοηθεί με τις απλές πέντε αισθήσεις του ανθρώπου, όπως η αιώνια
ιδέα της πατρίδας.
Για τους δικούς του και για τον ίδιο στις 23 μαίου του 2006 ο
ανθρώπινος χρόνος σταμάτησε και ενώ εκείνος πέταξε ακόμα ψηλότερα για
να συναντήσει όλους τους ήρωες οι οποίοι έδωσαν οτι πολυτιμότερο είχαν
για αυτό το κομμάτι γής το οποίο ονομάζουμε πατρίδα,όλοι οι
άλλοι,εμείς ενώ στην αρχή ξαφνιαστήκαμε και ίσως και να κλάψαμε για
τον χαμό του,ξαναγυρίσαμε μετά απο λίγο στις δουλείες μας και στην
ουσία μείναμε εδώ κάτω στίβαγμενοι,απελπισμένοι και τυφλοί μπροστά
στο ζοφερό μέλλον που μας επιφυλλάσουν κάποιοι μέσω της αποχάυνωσης
και του καθημερινού θανάτου που μας επιβάλλουν ώς το τέλος της αντοχής
μας.
Η θυσία ανθρώπων όπως ο Κώστας είναι κάτι το οποίο το έχουμε
πραγματικά ανάγκη όσο σκληρό και αν ακούγεται κάτι τέτοιο,είναι μία
σανίδα σωτηρίας,ένας μπούσουλας για το πώς πρέπει και μείς αν
χρειαστεί να τον ακολουθήσουμε στην αιωνιότητα με τρόπο αντάξιο του
έλληνα,μιάς και το μόνο σίγουρο ταξίδι για όλους είναι ο τάφος.
Κάποιοι άνθρωποι σαν τον Κώστα είναι παντού και πουθενά,δεν τους
πρέπει λοιπόν ένας απλός τάφος σε μία απόμερη γωνιά ενός ταπεινού
νεκροταφείου γιατί έζησαν πέρα απο το όριο και άρα τους αξίζει να
πεθάνουν πέρα απο το όριο που βάζει πάντα στην ζωή του ο μικρός και
ταπεινός ανθρωπάκος,ο οποίος σχεδόν ποτέ δεν καταφέρνει να ξεπεράσει
τους φόβους και την ματαιοδοξία του.
Όχι κύριοι,υπάρχουν ακόμα φωτοδότες όσο το αιώνιο φώς της ελλάδας
γεμίζει τις ψυχές αυτών που μπορούν να το διαισθανθούν η ελπίδα ποτέ
δε θα σβήσει όσο άνθρωποι της θυσίας σαν τον Κώστα θα αποφασίζουν να
λένε ΟΧΙ,μην φοβάστε να λέτε ΟΧΙ αν χρειάζεται και αν φοβάστε
τουλάχιστον μην θάβετε στην λησμονιά ανθρώπους σαν το παιδί αυτό που
πέταξε κυριολεκτικά προς την αιωνιότητα και ακολούθησε μία μοίρα που
τάζει τέτοιο παιχνίδι σε ελάχιστους και μην κόβετε τα φτερά αυτών που
μπορούν να πετάξουν πραγματικά.
Στα παιδιά του,στην γυναίκα του και στους δικούς του, θα έλεγα πως
ο πατέρας,ο σύζυγος και ο γιός τους δεν πέθανε και δεν πέθανε γιατί
είμαι σίγουρος οτι πολλά παιδιά που είναι τώρα ιπτάμενοι αλλά και άλλα
παιδιά που βρίσκονται στην σχολή των ικάρων μας,έχουν κάπου κρυμμένη
μία φωτογραφία του κώστα και την κοιτάζουν στα κρύφα όποτε
αντιμετωπίζουν δυσκολίες για να παίρνουν δύναμη απο εκείνον.
Αυτό που κάνουν καθημερινά αυτά τα παιδιά δεν πληρώνεται κύριοι ούτε
με επιδόματα ούτε με οτιδήποτε υλικό απο αυτόν εδώ τον κόσμο παρά μόνο
πληρώνεται με το αίμα του εχθρού του έθνους αν χρειαστεί και το φέρει
έτσι η ζωή αλλά και με το αίμα των παλικαριών όπως ο Κώστας Ηλιάκης.
Άς κάνουμε λοιπόν ενός λεπτού σιγή αλλά και αναθεώρησης ζωής με ένα
ακόμα τρανό παράδειγμα μπροστά στα μάτια μας.
Φίλε Κώστα μαζί με τα άλλα παλικάρια μας, όπου και αν είσαι σε
έχουμε ανάγκη, φύλαξε τις θερμοπύλες των ελληνικών ουρανών για να
ζούμε όπως ζούμε τέλος πάντων και μείς οι ταπεινοί που στους
περισσότερους δεν αξίζει κάν να ζούν αλλά απλώς να αναπνέουν και ένα
το μόνο σίγουρο. Ότι εσύ έζησες....ΑΘΑΝΑΤΟΣ !!!

"Θάβεις τους άξιους στη σιωπή και τα σκουπίδια έχουν γιορτή" Ως ΠΟΤΕ ΕΛΛΗΝΑ ?


Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Μάιος 2010

Δευτέρα, 24 Μαΐου 2010

ΟΡΑΤΟΤΗΣ ΜΗΔΕΝ


Σκοτάδι μάυρο στέκει εμπρός μου
το μέλλον άθλιο και φρικτό
μονάχος σύμμαχος και εχθρός μου
έχω τον ένα μου εαυτό


Μήν με κοιτάζεις λυπημένη
και σύ πατρίδα μου γλυκιά
που είσαι απ'όλους πουλημένη
και ζείς μιά σκλάβα λευτεριά


Δυό μέτρα στέκω απο το τέρμα
άλλο δεν ξέρω αν βαστώ
θεέ μου φύλαγε τα έρμα
τί κάνουν λάθος τί σωστό


Πρέπει ξανά να βρώ τον δρόμο
που μ΄έχει τάξει η ζωή
θέλει δουλειά,ιδρώτα,πόνο
ν΄αναγεννιέσαι το πρωί



Νικηφόρος Βυζαντινός

ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΚΑΡΑΒΙ...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελέυθερη Ωρα" στο φύλλο της 23/5/2010


Δυστυχώς αυτή είναι η εικόνα που αποκομίζει κάποιος κοιτάζοντας την
ελλάδα του σήμερα η οποία και ομοιάζει πλέον με σπασμένο καράβι
βγαλμένο μέσα απο την ποίηση του Γιάννη Σκαρίμπα το οποίο και γεμάτο
πληγές πορέυεται πλέον ακυβέρνητο ενώ μπροστά του μαίνεται η
φουρτουνιασμένη θάλασσα και το μάυρο σύννεφο της καταστροφής το οποίο
ανοίγεται μπροστά μας πάντοτε έτοιμο να καταπιεί κυριολεκτικά όλους
τους κόπους,τα όνειρα και τις ελπίδες ενός ολόκληρου λαού με τόσο
ένδοξο παρελθόν όπως ο ελληνικός.
Μέσα του λοιπόν,μέσα σε αυτό το ρημαγμένο καράβι το καταπληγιασμένο
αυτό δημιούργημα των αιώνων, για τις ζημιές του οποίου φέρουμε
τέραστια ευθύνη και εμείς προσωπικά ώς γεννιές νεοελλήνων, είμεθα όλοι
αναγκασμένοι να διαβιούμε και δυστυχώς η ευτυχώς μαζί με έμας να
διαβιούν και πάρα πολλοί απρόσκλητοι επισκέπτες οι οποίοι ήλθαν και
οχι μόνο δε σεβάστηκαν τον τόπο μας αλλά διεκδικούν με πλήρη απαξία
και θράσος (ένα κομμάτι απο την δική μας ζώη) προς εμάς τους γηγενείς
και θα συνεχίσουν να το κάνουν για όσο εμείς δεν δείχνουμε να
σεβόμεθα τους ίδιους μας τους εαυτούς και είναι βεβαίως γνωστό οτι και
σε προσωπικό επίππεδο αν δεν σέβεσαι τον εαυτό σου δεν μπορείς να
έχεις την απαίτηση απο κανέναν κυριολεκτικά να σε σεβαστεί με την
σειρά του, πόσο μάλλον ΄όταν αναφέρεσαι σε πλυθησμούς με παραδεκτά
χαμηλότερο βιοτικό επίππεδο κάτι το οποίο και υποτίθεται τους έφερε
προς τα έδω προς αναζήτηση καλύτερης τύχης.
Όλοι αυτοί λοιπόν ενώ αρχικώς έφευγαν όπως όπως απο τις εστίες τους
μέσω των γνωστών κυκλωμάτων τα οποία και λυμαίνονται τον τόπο μας αλλά
και τις χώρες προέλευσης κατά κόρον, κατέφθασαν εδώ μέσω ενός πάντοτε
περίεργου ¨ανθρωπισμού¨ που ουδεμία σχέση έχει με την πραγματική του
έννοια και μάλλον σχετίζεται περισσότερο με την εκμμετάλευση,σε ένα
κράτος με μηδενική μεταναστευτική πολιτική,σαθρές και σαφώς ελλιπείς
υποδομές όσον αφορα την υποδοχή μεγάλου και συνεχούς ρέυματος
λαθρομεταναστών,τεράστια διαφθορά στον επίσης τεράστιο και υδροκέφαλο
κρατικό του μηχανισμό και έτσι "εντάχθηκαν" μαζί με τον γηγενή
πλυθησμό πραγματικά με το έτσι θέλω σε μία κοινωνία όπου η παραβατική
συμπεριφορά δεν τιμωρείται εδώ και δεκαετίες και το αποτέλεσμα όλων
αυτών μάλλον αναμενόμενο μιάς και ώς γνωστόν (αν οχι σε έμας
τουλάχιστον σε όλους τους άλλους) οτι η ατιμωρησία και η απάθεια
φέρνει αναγκαστικώς και την ασυδοσία
Επίσης το ακόμη επικυνδινότερο ειναι πως όλοι αυτοί οι πλυθησμοί δεν
ενσωματώθηκαν ούτε στο ελάχιστο απο την ελληνική κοινωνία διατηρώντας
τα φυλετικά τους χαρακτηριστικά σχεδόν ανεπαφά με αποτέλεσμα να
αποτελούν εν δυνάμη θύλακες ισχυρών κοινωνικών και οικονομικών
ανακατατάξεων πάντοτε είς βάρος του ελληνικού λαού και επ ουδενί προς
την καλυτέρευση του βιοτικού του επιππέδου.
Οτι συμβαίνει λοιπόν σε προσωπικό επίππεδο μπορεί άνετα να αναχθεί
σε επίππεδο κρατικού σχηματισμού και έθνους και δεν μπορούμε να
κατηγορούμε κανέναν οταν έμεις υποσκάπτουμε την ίδια μας την ύπαρξη
επί τόσες πολλές δεκαετίες ενώ το σημερινό αποτέλεσμα της κρίσης είναι
το λιγότερο αναμενόμενο και είναι λογικό να μας καταλήγει σε ένα
μέλλον το οποίο και δεν μπορεί να προβλεφθεί απο κανέναν πλέον.
Τα τελευταία γεγονότα,γνωστά σε όλους με την άνανδρη δολοφονία
αθώων εργαζομένων και μάλιστα εργαζομένων εν ώρα γενικής απεργίας
τρίων νέων ανθρώπων πραγματικά αυτών που αποκαλούμε ανθρώπων της
διπλανής πόρτας και μαζί με εκείνους μίας ακόμα αθώας ψυχής ενός
αγγένητου παιδιού,βάρυναν και εξακολουθούν να βαραίνουν το κλίμα το
οποίο πηγαίνει απο το κακό στο χειρότερο,ενώ δρούν πλέον και σαν
μάντεις μεγάλων κακών και συμφορών για τον κοινωνικό ιστό της χώρας
που εν μέσω ισχυρών αναταράξεων προσπαθεί με όποια μέσα διαθέτει να
αντιταχθεί στην επερχόμενη λαίλαπα που δεν πρόκειται να αφήσει τίποτα
όρθιο ούτε σε επίππεδο κεκτημένων των εργαζομένων αλλά και γενικότερα.
Η θυσία αυτών των τριών συννελλήνων σύν τον χάμο ενός αγγένητου
παιδίου, ήρθε σαν κεραυνός έν αιθρία να αναταράξει τα λιμνάζοντα νέρα
μίας κοινωνίας έν υπνώσει και να προμυνήσει το τί μέλλει γεννέσθαι σε
μία κατάσταση στην οποία πάντοτε θα τονίζω πως φέρουμε βαρύτατες
ευθύνες για τον απλό λόγο οτι θεωρήσαμε σαν κοινωνία οτι όλα αυτά τα
οποία μας δανείζονται δεν θα μας ζητηθούν και ποτέ πίσω,λές και είναι
σύνηθες να παρέχει κάποιος το οτιδήποτε στην ζωή χωρίς να περιμένει
ανταλλάγματα είς πολλαπλούν ακόμα και ανθρώπινες ζωές αν χρειαστεί
σκόπιμο.
Τα νέα αυτά θύματα και γώ δεν ξέρω πως να χαρακτηρίσω ποιού ακριβώς
(ίσως της δικής μας συλλογικής ευθύνης τελικά) έρχονται να προστεθούν
ως νεομάρτυρες βορά στο βωμό του κέρδους μέχρις εσχάτων,των
εργατοπατέρων,των μέσων μαζικής αποχάυνωσης,των διάφορων
ψευτοπατριωτών και ο θεός ξέρει ποιάς άλλης κατηγορίας στοιχείων τα
οποία υποσκάπτουν την ομαλότητα και το μέλλον μίας κοινωνίας με σκοπό
το ίδιον ώφελος,μίας κοινωνίας έστω και με τον δικό μας άναρχα
δομημένο χαρακτήρα,τον χαρακτήρα της τακτοποίησης και της απάθειας,τον
χαρακτήρα του υπερδανεισμού και της αδυναμίας αποληρωμής,του
ωχαδερφισμού,της ασυδωσίας και της ατιμωρησίας.
Κύριοι ακόμα και αν διέλθουμε της καταστάσεως με κάποιον
τρόπο,δυστυχώς επτωχέυσαμεν οικτρά... και επτωχέυσαμεν για τον
απλούστατο λόγο του οτι απομακρυνθήκαμε και αποτάξαμε μετά βδελυγμίας
αξίες και αγώνες αιώνων,αποκρύψαμε και συνεχίζουμε να αποκρύπτουμε την
ιστορική αλήθεια για το ένδοξο παρελθόν μας λές και είναι κάτι για το
οποίο θα πρέπει να ντρεπόμαστε στις υπό διαμόρφωσιν νέου τύπου
πολυπολυτισμικές κοινωνίες-εκτρώματα στις οποίες καλούμαστε να ζήσουμε
τόσο εμείς όσο και περισσότερο τα νεώτερα μέλη της κοινωνίας.
Επτωχέυσαμεν διότι πάσχουμε απο έλλειψη κοινωνικού και εθνικού
οράματος και επιτέλους η ελλάς θα πρέπει να αποφασίσει αν θα συνεχίσει
να είναι ένα εθνικό κράτος με στιβαρές αρχές (βασισμένο σε εθνολογική
συνέχεια και συγκρότηση) απο τις οποίες δεν πάμε ούτε βήμα πίσω,ή αν
θα μπεί και εκείνη στο χωνευτήρι που ετοιμάζουν κάποιοι για όλα τα
εθνικά κράτη εδώ και δεκαετίες με της κάθε μορφής μικρές
παγκοσμιοποιήσεις ανάμεσα τους και αυτής της ευρωπαικής ένωσης για την
δήθεν καλυτέρευση των όρων διαβίωσης και στήριξης των πλυθησμών τους
που στην ουσία έχουν να κάνουν με την αέναη επέκταση των αγορών και
την άυξηση των κερδών απο τους λίγους είς βάρους των πολλών.
Ελπίζω πως το δέυτερο θα αποφευχθεί και το ελπίζω περισσότερο απο
οτι έλπιζω του να διέλθουμε της κρίσης επιτυχώς, διότι εκεί τίθεται το
μεγάλο ναί η το μεγάλο όχι στο οποίο καλούμαστε να απαντήσουμε λίαν
συντόμως ενώ καμιά φορά θεώρω ότι θα ήταν καλύτερο να αποτύχουμε είς
τα οικονομικά και να μην μπορέσουμε τελικώς να ανταπεξέλθουμε, ώστε να
περάσουμε πραγματικα δύσκολα, τόσο δύσκολα όσο μας αρμόζει στην ουσία,
αλλά με την μεγάλη ελπίδα πως όλο αυτό να δράσει καταλυτικά στην
μεγάλη αντεπίθεση του ελληνισμού,μίαν αντεπίθεση οχι με όπλα αλλά μέσω
των αιωνίων ιδεών και ιδανικών του, τα οποία διέπουν την ένοια της
ελλάδας και έτσι τελίκα ίσως αποδειχθεί πως κάθε εμπόδιο για καλό
όπως αναφέρει συχνά ο θυμόσοφος λαός μας.
Καιροί χαλεποί έν όψει λοιπόν και για μία ακόμη φορά ανοίγεται ο
δρόμος και ίσως η μεγάλη μας ευκαιρία για μία ακόμη αναγέννηση του
ελληνισμού πάνω στις μοναδικές σωστές βάσεις του και οχι πάνω σε
ξενόφερτα κακέκτυπα πρότυπα τα οποία το μόνο που προκαλούν είναι
εκτροχιασμό απο τα μεγάλα ιδανικά και οράματα του παρελθόντος και για
τούτο τον σκοπό απαιτείται πλήρης πειθαρχία,αλληλεγγύη και ενδιαφέρον
για το σύνολο καθώς και μεγάλους και ουσιαστικούς
κόπους,χαρακτηριστικά τα οποία ξεχάσαμε ή κάποιοι μας έκαναν να
ξεχάσουμε για μεγάλο διάστημα και μας οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια
στο σημερινό τέλμα.
Η Ελλάς αγαπητοί μου, δεν ορίζεται απλώς και μόνο
γεωγραφικώς,τουναντίον παρά αποτελείται απο ένα στιβαρό σύνολο
πνευματικών αρχών και θέσεων τα οποία βρίσκουν την εφαρμογή τους
παγκοσμίως και γιαυτό είμαι πλέον σίγουρος οτι μετά το τέλος της
οιασδήποτε κρίσης πλασματικής η πραγματικής, πάντοτε η ανθρωπότητα θα
ανατρέχει σε αυτές τις πηγές της συμπαντικής αλήθειας προκειμένου να
ξεδιψάσει και να ξανά ανακαλύψει την πραγματική αλήθεια με την μορφή
της όποιας αναγέννησης του μέλλοντος.
Ο ρόλος που καλούμαστε λοιπόν να παίξουμε αν και εφόσον ακόμη
διεκδικούμε τον τίτλο του έλληνα μέσα στον παγκόσμιο χάρτη των εθνών,
είναι το να μπορέσουμε πρώτα εμείς να κρατηθούμε εν μέσω της τρικυμίας
και να κλείσουμε καλά τα αυτιά μας στο τραγούδι των σειρήνων του
λεγόμενου νέου κόσμου και αν δεν το έχετε αντιληφθεί εμείς και μόνον
εμείς είμαστε σε θέση και πρέπει να παίξουμε τον ρόλο του οδυσσέα και
να οδηγήσουμε όλο τον κόσμο στην ιθάκη του,στον μέγα προορισμό του
ανθρώπου.
Ο ρόλος της ελλάδος είναι και πάλι μεταιχμιακός μιάς και καλούμαστε
για μία ακόμη φορά να αποδείξουμε σε όλους ότι μπορούμε να
διαχειριστούμε την ζωή οχι μόνο σε προσωπικό επίππεδο αλλά και
γενικότερα με όλες της τις αντιφάσεις και τις μεταπτώσεις της,και απο
την δική μας συμπεριφορά θα κριθούν πλέον πολλά σε παγκόσμιο επίππεδο
διότι αν χαθούμε εμείς σαν τρόπος σκέψης τότε θα χαθεί και όλη η
ανθρωπότητα τουλάχιστον με την μορφή που την γνωρίζουμε ώς σήμερα και
απλώς θα μεταλαχθεί σε κάτι το οποίο κανείς μα κανείς δεν δύναται να
προβλέψει και να χαρακτηρίσει και που δεν παρέχει καμία είδους
ασφάλεια για το μελλόν της και το έυ ζήν.
Είμεθα υποχρεωμένοι λοιπόν να αναλάβουμε τις πλέον βαριές ευθύνες
για ακόμα μία φορά μέσα στο ρού της ιστορίας και να αναζητήσουμε την
δική μας μικρή η μεγάλη αναγέννηση τόσο σε εθνικό αλλά και σε
παγκόσμιο επίππεδο και να πράξουμε το καθήκον μας με αυτόν τον τρόπο
απέναντι στο ιστορικό μας παρελθόν,τους ένδοξους προγόνους μας αλλά
και πόσο μάλλον απέναντι στις επόμενες γεννιές των νεοελλήνων ενώ θα
πρέπει πάντοτε να αντιλαμβανόμαστε την φυσική μας ύπαρξη οχι ώς
αυτόνομη παρουσία αλλά ώς αναπόσπαστο κομμάτι ενός αδιέραιτου σώματος
το οποίο ζεί και κυριαρχεί στον κόσμο εδώ και χιλιάδες χρόνια και
είμαι απόλυτα πεποισμένος οτι όλοι μας με καταλύτη τις όποιες
δυσκολίες θα βρούμε και πάλι τον τρόπο του να μπορέσουμε να
αντιτάξουμε τις δυνάμεις μας μπροστα σε όλα αυτά τα οποία έρχονται για
να μας συναντήσουν στο εγγύς αλλά και απώτερο μέλλον και να κάνουμε
τους πάντες να θαυμάσουν τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τις
κρίσεις σε οποιοδήποτε επίππεδο μιας και είναι άλλωστε γνωστό πως ο
καλός ο καπετάνιος μόνον στην φουρτούνα φαίνεται.
Εδώ λοιπόν βρίσκεται το μεγάλο μας στοίχημα με την εθνική μας
συνήδειση αλλά και με την εν γέννει αξία μας ώς ανθρωπίνων όντων .Το
πώς θα μπορέσουμε όλοι μας απο φθαρτοί και αναλώσιμοι να γίνουμε κάτι
διαφορετικό,να γίνουμε οι φωτοδότες και οι φάροι της ανθρωπότητας για
μία ακόμα φορά και να μεταλαμπαδέυσουμε τις αξίες που μας διέπουν και
προς το παρόν αναπάυονται βαθιά μέσα μας, προς όλους.
Τα παραδείγματα χιλιάδες μέσα στην μακραίωνη ιστορία μας, ας
διδαχθούμε λοιπόν όλοι απο τις θυσίες των προγόνων μας γιατί δεν έχει
καμία αξία το να τους τιμούμε αν δεν είμαστε ικανοί να φέρουμε στην
δική μας ζωή με το ανάλογο μέτρο πάντοτε και όσο αυτό είναι δυνατόν,
το δικό τους παράδειγμα και την δική τους στάση ζωής, είναι κάτι το
οποίο πέρα απο το ότι το έχουμε ανάγκη ίσως περισσότερο απο κάθε άλλη
φορά το οφείλουμε πραγματικά σε όλο τον κόσμο.
Απαιτείται ώς προανέφερα σύμπνοια,πειθαρχία,αλληλεγγύη,γνώση αλλά
και πράξεις και όλα θα πάνε καλύτερα απο πρίν το μόνο σίγουρο, μιάς
και είμαστε αναγκασμένοι εκ των συνθηκών πλέον να ενεργοποιήσουμε
επιτέλους το συλλογικό ένστικτο αυτοσυντήρησης του έθνους λίγο πριν
βρεθούμε στο απόλυτο κενό και το βάραθρο της καταστροφής μας.
Ιδού λοιπόν πεδίο δόξης λαμπρόν και να είστε σίγουροι πως η ελλάς
προορίζεται να ζήσει και θα ζήσει...


Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθηνα,Μάιος 2010

Σάββατο, 22 Μαΐου 2010

Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΩΣ ΑΝΑΛΟΓΗ ΤΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ


Το παρόν μια απλή διαπίστωση σε σχέση με την "έκρηξη¨ της τεχνολογίας σήμερα - Αδημοσίευτο άρθρο.


Είναι πλέον παντού και το νοιώθουμε να μας κατακλύζει κάθε μέρα που περνάει όλο και περισσότερο.
Δεν περνάει σχέδον ημέρα δίχως την οποία να μην γινόμαστε κοινωνοί ολοένα και πιό νέων τεχνολογικών προιόντων προς "τέρψιν", ανάμεσα τους χιλιάδες μοντέλα κινητών τηλεφώνων κάθε χρόνο σε σημείο παράκρουσης,εκτεταμένες λειτουργίες στο διαδύκτιο με την τόσο αλματώδη ανάπτυξη των κοινωνικών λεγόμενων δυκτίων του, αλλά και γενικότερα, οπού όλοι μας έχουμε χιλιάδες γνωστούς αλλά επί της ουσίας, κανέναν πραγματικό η ελάχιστους πραγματικούς φίλους,πακέτα ομιλίας για πραγματικά εξαντλητικές συνομιλίες με όλους μας τους φίλους, τους γνωστούς και την οικογένεια οι οποίες και χαρίζουν χιλιάδες λεπτά χρόνου ομιλίας και ένα πραγματικό ορυμαγδό απο όλα αυτά τα νεοφανή προιόντα που έρχονται στο σπίτι μας με ένα απλό τηλεφώνημα τις περισσότερες φορές
Από την αλλή μερία όλοι σχέδον παραπονιούνται οτι υπάρχει μία φοβέρη μοναξιά και "έλλειψη επικοινωνίας".
Παρατηρώντας πλέον όλο αυτό το οξύμορο σχήμα δεν μένει παρά να ρωτήσω...Κατά πόσο όλα αυτά τα νέα προιόντα επικοινωνίας έχουν συμβάλει στην ίδια την ουσία της, μεταξύ των ανθρώπων ?...έδω θα πρέπει να διαχωρίσω λίγο των ρόλο τους και να πώ οτι σαφώς σε ορισμένες περιπτώσεις βοηθούν και μάλιστα με τον πλέον καταλυτικό τρόπο όπως σε περιπτώσεις οπού πρέπει κάποιος επαγγελματίας να μπορέσει να διεκπεραιώσει τις δουλειές του,η ακόμα περισσότερο καταλυτικά σε περιπτώσεις όπου υπάρχει θέμα υγείας, όμως ας αναλογιστούμε σε τί ποσοστό αναλογούν αυτές οι χρήσεις της εξελιγμένης όντως τεχνολογίας που όλοι χρησιμοποιούμε λίγο πολύ σήμερα, σε σχέση με το σύνολο των υπόλοιπων χρήσεων που στην ουσία καταντούν ανούσιες και πολλές φορές εξυπηρετούν και άλλα συμφέροντα και ο νοών νοωείτω.
Προσωπικώς δεν υποστηρίζω φυσικά το ότι θα πρέπει να γίνει κάποιος ολικός αρνητής της σύγχρονης τεχνολογίας για τον απλούστατο λόγο ότι κάτι τέτοιο είναι σαφώς ανέφικτο και οπισθοδρομικό και πηγαίνει την ζωή μας αρκετά πίσω, όμως όπως σε όλα καλό είναι να υπάρχει η έννοια του μέτρου και η γνώση απο πλευράς μας σχετικά με το ποιές ειναι όντως οι πραγματικές μας ανάγκες (κάτι το οποίο και αγνοούμε στην συντριπική μας πλεοψηφία δυστυχώς) τόσο για επικοινωνία μεταξύ των προσφιλών άλλα και άλλων προσώπων όσο και γενικότερα σε σχέση με το εύ ζήν.

Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα, Απρίλιος 2010

Πέμπτη, 20 Μαΐου 2010

ΜΙΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΟΣ...


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 19/5/2010


Μόλις τον φεβρουάριο του 1994 εδεήθη έν τέλει ο τότε πολιτικός κόσμος
να αναγνωρίσει επιτέλους το ολοκάυτωμα και την θυσία του ποντιακού
ελληνισμού και της σωρίας των εγκλημάτων εναντίον του, απο το κεμαλικό
καθεστώς και την εγκληματική συμμορία των νεοτούρκων (αλλά και τις
αντίστοιχες συμμορίες των νεοελλήνων απο την εδή μεριά του Αιγαίου) οι
οποίοι προέβησαν σε τέτοιου είδους έκτροπα απο αυτά τα οποία δεν
μπορεί να χωρέσει η ανθρώπινη λογική στέλνωντας στον θάνατο,άλλες
φορές αστραπιαία άλλες πάλι αργά και βασανιστικά,353.000 ψυχές
επιβεβαιωμένα, κατά την περίοδο 1916-1923 και ολοκληρώνοντας το μεγάλο
σχέδιο του ξεριζωμού των ποντίων απο τις πατρογονικές τους
εστίες,καθώς και την υφαρπαγή του πλούτου του, ο οποίος υπήρξε μεγάλος
και άλλαξε χέρια αναγκαστικώς πολλές φορές έν μία νυκτί.
Κάνοντας μία μικρή λοιπόν ιστορική αναφορά στις διώξεις αυτού του
μεγάλου,δραστήριου αλλά και τόσο βαθιά προδομένου κομματιού του
ελληνισμού το οποίο είχε την ατυχία να κατοικεί σε ένα τόσο νευραλγικό
κομμάτι γής, θα δούμε οτι λίγα χρόνια μετά την άλωση της
Κωνσταντινούπολης, μόλις το 1461 ξεκινούν τα πρώτα κύμματα
εκφοβισμού,δολοφονιών και γενικώτερα συστηματικών διώξεων τον ποντίων
απο τις ιδιαίτερες τους πατρίδες με την άλωση της τραπεζούντας το ίδιο
έτος,ενώ στα μέσα περίπου του 17ου αιώνα με το τέλος του πρώτου
ρωσοτουρκικού πολέμου,ξεκινούν οι καταστροφές και οι επιθέσεις ενάντια
στους χριστιανικούς πλυθησμούς γενικότερα, για να καταλήξουν δυστυχώς
απο το 1908 και εντέυθεν με την ανάπτυξη του κινήματος των νεοτούρκων
και κατά συνέπεια του τουρκικού εθνικισμού και να ολοκληρωθούν
"επίσημα" πλέον όπως γνωρίζουμε στις αρχές του 20ου αιωνα με την
φοβερή μικρασιατική καταστροφή που έφερε πάνω απο 1.500.000 προσφυγες
στην ήδη αδύναμη οικονομικά και κουρασμένη απο τους πολεμους
μητροπολιτική ελλάδα,πεινασμένους,κατατρεγμένους,προδομένους απο όλους
και πολλές φορές δακτυλοδικτούμενους απο τους εδώ "καθαρούς¨
έλληνες,σαν κάτι άσχημο και απρόσκλητο λές και όλοι εκείνοι ήθελαν να
εγκαταλείψουν τις εστίες τους και μάλιστα υπό τις συνθήκες υπό τις
οποίες αναγκάστηκαν να το κάνουν.
Τα μέσα επίτευξης του σκοπού μιάς τέτοιας εξόντωσης που
μεταχειρίστηκαν οι γείτονες πολλά και διάφορα απο ύπουλα όπως ο
οικονομικός πόλεμος,διατάξεις είς βάρος του συγκεκριμένου και μόνο
κομματιού του πλυθησμού, μέχρι και καθαρές δολοφονίες,τάγματα
εργασίας,βιασμοί,λεηλασίες και οτι άλλο πιο άρρωστο μπορεί κάποιος (αν
μπορεί τελικά να το κάνει) να βάλει με το μυαλό του ,με πρωταρχικό
στόχο των εκτουρκισμό της περιοχής αλλα και την αρπαγή των περιουσιών
μιάς τέτοιας πλούσιας κοινότητας όπως των ποντίων.
Φυσικά τα βάσανα και οι καημοί αυτών των ανθρώπων δεν σταμάτησαν με
το απλώς να γλιτώσουν την ζωή τους απο το μαχαίρι του τούρκου το
1922, αλλά τουναντίον συνεχίστηκαν και συνεχίζονται ακόμα και σήμερα
απο τους εδώ εκμμεταλευτές του πόνου και των ονείρων ενός λαού
υπερήφανου,εργατικού,φιλότιμου που στην ουσία έχω την εντύπωση οτι όσα
χρόνια και να περάσουν πάντοτε θα αισθάνεται οτι με την εκδίωξη του
απο τις πατρογονικές εστίες η ζωή του δεν θα είναι ποτέ η ίδια οσο και
καλύτερη η χειρότερη να είναι απο εκεί.
Και ανάμεσα σε όλα αυτά δεν θα έπρεπε να λείπει και μία αναφορα με
αφορμή αυτήν την γενοκτονία την οποία και "εορτάζουμε¨ στις 19 μαίου,
γιατί την συγκεκριμένη ημερομηνία το 1919 ο κεμάλ αποβιβάζεται στην
σαμσούντα και έρχεται σε επαφή με τις εκεί ομάδες οι οποίες θα
αναλάβουν εγκληματική δράση λίγο αργότερα, στην άλλη μεγαλύτερη
γενοκτονία των ημερών μας η οποία και στρέφεται οχι μόνο εναντίον του
ποντιακού ελληνισμού αλλά του ελληνισμού γενικότερα και
χρησιμοποιώντας παρόμοιες μεθόδους (ίσως πιό "επιστημονικές¨ για την
ώρα και οχι τόσο βάναυσες) οδηγεί στον πνευματικό θάνατο το ελληνικό
έθνος εδώ και πολλές δεκαετίες με απόγειο μάυρης δόξης τους σημερινούς
καιρούς.
Αυτό το μπόλιασμα του έθνους μας με κάθε λογής σάπιο χαρακτηριστικό
έξωθεν φερμένο,η αποχάυνωση του κόσμου καθώς και η καταρράκωση του
εθνικού και κοινωνικού ιστού και του φρονήματος του, προς μία κοινωνία
άοσμη,άγευστη και άχρωμη είναι μία μορφή φοβερά ύπουλης γενοκτονίας η
οποία και μετέρχεται τα τελειότερα μέσα προς την επίτευξη του σκοπού
της και σαφώς και αποτελεί την ασθένεια των καιρών μας και μάλιστα
πρόκειται για μία ασθένεια σχεδόν ασυμπτωματική που νεκρώνει τα πάντα
και σχεδόν ποτέ δεν γίνεται αντιληπτή εγκαίρως.
Μία τέτοια κατάσταση ζούμε απέναντι σε έναν εχθρό ο οποίος είναι
πολύ καλά κρυμμένος και θα κάνει την εμφάνιση του όταν πλέον θα είναι
πολύ αργά για όλους είτε είναι ακόμα υγιείς είτε προσβεβλημένοι απο
αυτήν να αντιδράσουν.
Ο ορισμός του όρου γενοκτονία έχει να κάνει με την μεθοδευμένη και
συστηματική εξόντωση μιάς εθνικής,φυλετικής η θρησκευτικής ομάδας και
είναι αυτό ακριβώς το οποίο συμβαίνει τώρα στην χώρα, οπότε ας
σταματήσουμε πλέον να "εορτάζουμε¨ καθαρά εθιμοτυπικά τέτοιες
επετείους και ας τις λάβουμε σοβαρά υπόψιν για το καλό του έθνους των
ελλήνων, μιάς και οι αρχές λειτουργίας ενός τέτοιου διβρωτικού
συστήματος είναι πάντοτε οι ίδιες και ας μην ξεχνούμε ποτέ πως ο
γενοκτόνος δεν εξοντώνει μια ομάδα για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι
που είναι και οι έλληνες είναι δυστυχώς για κάποιους πολλά...



Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Μάιος 2010

Παρασκευή, 14 Μαΐου 2010

ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα ¨Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 13/5/2010



Άγριες μάχες ήταν όλη η ζωή σου
ποτές δεν έζησες μικρά και ταπεινά
πληγές γεμάτο ήταν όλο το κορμί σου
μα κι η ψυχή σου προδομένη φοβερά


Εχθρό ποτέ σου δεν λογάριασες κανένα
πάντοτε έκανες αυτό που πρέπει το σωστό
γενιές μυριάδες ξαναζούν μέσα στο αίμα
π'άφησες άφθονο να τρέχει και ζέστο


Xιλιάδες σκύβουν οι εχθροί απ΄το σπαθί σου
το χέρι πιάνεται απ'το θανατικό
η προδοσία του λαού ανταμοιβή σου
όλοι σε ξέχασαν τον πιό σημαντικό


Η λησμονιά πάντοτε χαίρεται παιδιά της
να εχει εσένα κι όσους κάναν το σώστο
κι η αήδια αιώνες μες στην αγκαλία της
κλαίει για σάς που δεν σάς άξιζε αυτό


Μιά μέρα τα φερε η ζωή έξω στο κρύο
χέρι να απλώσεις για ακόμα μιά φορά
να πεις στον κ'οσμο τον μικρό στερνό αντίο
που μόνο πίκρες σε χει μάθει πως κερνά



Νικηφόρος Βυζαντινός

ΟΙ ΧΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΥΧΤΕΣ ΤΗΣ ΧΑΛΙΜΑΣ ΕΝ ΟΨΕΙ...


Το παρόν άρθρο δημοδιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 13/5/2010


Απομένουν μόλις μερικές μέρες για να καταφθάσει.Μαζί του πλήθος
υπουργών (αναφέρονται σε δέκα τουλάχιστον) και παρατρεχάμενων ενώ ο
λόγος γίνεται για τον πρωθυπουργό της τουρκίας Ερντογάν,τον άλλοτε
φίλο του προηγούμενου πρωθυπουργού της χώρας.Η τουρκία όμως δεν 'εχει
φ'ιλους παρά έχει σοβαρές εξωτερικές πολιτικές που σχεδιάζονται απο
χρόνια και εκτελούνται με χειρουργική ακρίβεια και πάρα πολύ μεγάλες
δόσεις υπομονής και αυτό και μόνο,το πόσο δηλαδή προσεκτικά και σε τί
βάθος σχεδιάζονται όλα απο την άλλη πλευρά του Αιγαίου, καθιστά την
συγκεκριμένη επίσκεψη υπό τις παρούσες συνθήκες πάρα πολύ ύποπτη.
Η Ελλάς στο χείλος του γκρεμού έτοιμη να ξεψυχήσει ενώ απο πάνω
της πετάνε οι γύπες και τα κοράκια τα οποία τρέφονται κάθε τόσο απο
τις σάρκες τις και επί τόσα χρόνια περιμένουν αυτή την στιγμή,τη
στιγμή που όλα θα είναι χαμένα προκειμένου να ολοκληρώσουν το μακάβριο
είς βάρος ενός ολόκληρου λαού έργο τους.
Το τί περνάει προς τον απλό λαό δεν έχει φοβάμαι ουδεμία σχέση με
την ζοφερή πραγματικότητα ομως όπως σχεδόν πάντοτε οι πολιτικοί μας
σκέφτονται όπως και μεγάλο μέρος του λαού με το απλό "και τί με
νοιάζει εμένα εγώ ας περνάω καλά και ας φτιάξουν τα πράγματα οι
επόμενοι",έτσι κάποιοι απο αυτούς,λογικά όσοι απο τους οποίους κάπως
εμπιστέυεται ο λαός αυτός ακόμα, έχουν αναλάβει το θλιβερό έργο της
αποχάυνωσης του κόσμου, σαν η πατρίδα μου να ομοιάζει με σφαχτό το
οποίο ο δήμιος του το κρατά ήρεμο μέχρι να του κόψει τον λαιμό.
Οι πραγματικά ουσιαστικές συμφωνίες και οχι αυτές τις οποίες θα
δείξουν οι τηλεοπτικές κάμερες, ποτέ δεν πρόκειται να έρθουν στο φώς
παρά μόνον όταν κλειθούν να γίνουν πράξη επάνω στο πετσί ενός
ταλαιπωρημένου και συνάμα προδομένου πολλάκις φορές λαού,ενός λαού
κατά βάση ιδεολόγου που αντιστέκεται αλλά και ο οποίος όμως φέρει και
αυτός ένα τεράστιο μερίδιο της ευθύνης για το πώς έφτασαν ώς εδώ και
το πώς έχουν τα πράγματα μέχρι σήμερον.
Στο μυαλό ακόμα οι εικόνες απο την μεγάλη τραγωδία της περασμένης
εβδομάδας με τους τρείς νέους ανθρώπους να έχουν χάσει την ζωή τους
απο ασφυξία όπως σε λίγο θα συμβεί και με όλους τους υπόλοιπους και
τελικ΄σ ΄ρρχεσαι να αναρωτι΄ρσε τί είναι πιό τραγικό ένας θάνατος απο
ασφυξία ο οποίος θα διαρκέσει μερικά λεπτά,ή αυτής η μορφής ασφυξία
που σε περιζώνει καθημερινά με τα πάσης φύσεως προβλήματα που μας
έχουν περικυκλώσει σε σημείο πραγματικά εφιαλτικό ενώ όσο περνά ο
καιρός μοιάζουμε πραγματικά αδύναμοι ώς προς την ένταση της αντίδρασης
μας μιάς και το δηλητήριο πέφτει μέσα μας με αργούς και σταθερούς
ρυθμούς,για τον απλούστατο λόγο ότι αυτοί που μας δηλητηριάζουν
καθημερινά με ότι πιό σάπιο και σαθρό μπορούμε να φανταστούμε, ξέρουν
πολύ καλά την δουλειά τους.
Στο κάτω κάτω της γραφής,αν το καλοσκεφτεί κανείς τα γεγονότα της
περασμένης τετάρτης και η πορεία,έγιναν για οικονομικά ζητήματα για
την ένταξη και όπως έγινε, στο γνώστο-άγνωστο διεθνές νομισματικό
ταμείο, για την οικονομική εξαθλίωση που προσπαθούν να ρίξουν τον
έλληνα μέρα με τη μέρα που περνάει,δεν αντιλέγω πολύ σωστά όλα αυτά
όμως ούτε λόγος για εθνικά θέματα, ούτε λόγος για το αλλισβερίσι (για
να χρησιμοποιήσω και μία έκφραση σύνομη με τις μέρες που έρχονται) είς
βάρος της εθνικής κυριαρχίας, απο τον κυρίαρχο ελληνικό λαό και
αναρωτιέμαι πάντοτε το γιατί.
Γιατί όλοι μας να είμαστε σαν τον άπιστο θωμά και να
αντιλαμβανόμαστε μόνο ότι μπορούμε να αγγίξουμε ? ο ελληνικός λαός δεν
ήταν ποτέ έτσι πώς τα κατάφερε η τον κατάφεραν μέσα σε τόσα λίγα
χρόνια να μην σκέφτεται ούτε τους προγόνους του,ούτε τους επόμενους
απο αυτόν,ούτε τίς θυσίες και το αίμα το οποίο έδωσαν κάποιοι και να
παραμένει κοντόφθαλμος και ιδιοτελής μονάχα ?
Γιαυτό παρακαλώ όλους, να μην ακούσουν για άλλη μιά φορά τα
παραμύθια της χαλιμάς για δήθεν έξοδο απο την κρισή,για έσοδα απο την
συνεκμετάλλευση του Αιγαίου (γιατί στην ουσία πρός τα εκεί βαδιζουμε)
και θυμηθείτε όλοι ότι όταν οι έλληνες οι αγράμματοι του 1821
πολιορκούσαν την ακρόπολη,και οι τούρκοι χαλούσαν τίς κολώνες για να
πάρουν το μολύβι,τότε τους έστειλαν πολεμοφόδια για να μην καταστραφεί
το μνημείο,θυμηθείτε τον Μακρυγιάννη όταν έλεγε για τα αγάλματα οτί
"εμείς γιαυτά πολεμήσαμε",θυμηθείτε τον Κουντουριώτη το 1912 να λέει
"Σπέυδω μεθ΄ορμής ακαθέκτου εναντίον των εχθρών του γέννους" και
εννούσε τους καλούς μας γίιτονες βεβαίως,θυμηθείτε την γεννοκτονία των
ποντίων την οποία θα "εορτάσουμε¨ σε λίγες μέρες,την Σμύρνη και το
1922,την προσφυγιά,την φτώχια και τον πόνο και κλείστε καλά τα αυτιά
σας στις όποιες υποσχέσεις για υλικά αγαθά μιάς και η ελλάδα ήταν
πάντα φτωχή ομως γεμάτη αξιοπρέπεια και μην ξεπουλήσετε αυτήν έναντι
πινακίου φακής.

ΑΠΛΩΣ ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ....

Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Μάιος 2010

Κυριακή, 9 Μαΐου 2010

Η ΜΗΧΑΝΗ (Στον άγνωστο εργαζόμενο)


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 9/5/2010



Απο την ώρα που γεννιέσαι
στην μηχανή πρέπει να μπείς
τί κι αν πεθάνεις και ξεχνιέσαι
σαν έρθει η ώρα ν΄αλλαχτείς


Καμιά δεν έχει σημασία
τα όνειρα σου και η ζωή
μόνο το χρήμα στην ουσία
μονάχα αυτό τους συγκινεί


Ποτέ τους δε θα σε αφήσουν
να ζήσεις όμορφα, κοινά
πάντα με πίκρα θα γεμίσουν
ότι αγάπησες,φτηνά


Γιατί το κάνουν μην ρωτήσεις
κανείς δεν ξέρει να σου πεί
και αν τολμήσεις και μιλήσεις
θα σε τελειώσει η μηχανή



Νικηφόρος Βυζαντινός

Σάββατο, 8 Μαΐου 2010

Η ΜΗΧΑΝΗ...


Το παρόν δημοδιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 7/5/2010

Αγαπητοί μου


Αιαθάνομαι την ανάγκη να γράψω δύο λέξεις για τους σημερινούς νεκρούς
πέρα απο ιδεολογίες,ταυτότητες,πολιτικές παρατάξεις και προφανώς πέρα
απο τον συρφετό των εκμμεταλευτών των τριών αδικοχαμένων συνανθρώπων
μου.
Εχτές μόλις ήταν και οι τρείς, νεότατοι άνθρωποι, ανάμεσα μας μην
γνωρίζοντες το τραγικό τους τέλος όπως άλλωστε άυριο μπορεί ο κάθε
ένας απο εμάς να έχει την δική τους τύχη, βορά στα κάθε μορφής
συμφέροντα τόσο όταν είμαστε εν ζωή αλλά και καμιά φορά όταν περνάμε
στην άλλη όχθη.
Πάλι τα τρία αυτά νέα παιδιά θα γίνουν σημαίες των όποιων
επιτήδειων,τα κανάλια θα κλαίνε απο συγκίνηση έχοντας βρεί θέμα για
τις επόμενες μέρες και πάλι τα τρία αυτά παιδιά θα ξεχαστούν μόλις το
επιβάλλουν οι συνθήκες.
Πόσες φορές άραγε θα τους ξανασκοτώσουν όλοι, κανείς δεν το ξέρει και
στο τέλος σαν δε θα έχει απομείνει τίποτα απο αυτούς θα τους
παραδώσουν και πάλι στους συγγενείς τους για να αναλάβουν μόνοι τον
βαρύ σταυρό του χαμού τους....
Η μηχανή βλέπετε πάντοτε καλά στημένη,τα γρανάζια μόνο αλλάζουν ,οπότε
και αν πρέπει γιατι πρέπει να συνεχίσει να δουλέυει στην εντέλεια.
Απο μέρους μου λοιπόν θα πώ στην Παρασκευη,στην Αγγελική και στον
Επαμεινώνδα να έχουν καλό ταξιδι και βγαίνοντας έξω στον καθαρό αέρα
της εξοχής,πέρα απο την βρωμιά της πόλης και τον ανθρώπων θα κάνω μια
σκέψη μόνο για κείνους...για εκείνους που θα εκμμεταλέυονται όλοι,
είτε είναι εν ζωή είτε ακόμα περισσότερο και με χυδαιότερο τρόπο οταν
φέυγουν με αυτόν τον τρόπο απο αυτήν, μέσα στο άνθος της ηλικίας
τους,βλέπετε ποτέ σχεδόν δεν επιλέγεις σχεδόν τίιποτα όσο και αν
νομίζουν κάποιοι το αντίθετο...
Και γώ ακόμη τους εκμεταλέυομαι γιατί μπορώ και γράφω αυτό το κείμενο απόψε...
Δεν ήθελαν να γίνουν ήρωες δεν το επεδίωξαν ποτέ, παρά είναι οι πρώτοι
και ευελπιστώ οι τελευταίοι νεκροί αυτών που έρχονται για όλους...Ας
είναι ελαφρύ το χώμα που θα τους σκεπάσει λοιπόν και μην ξεχνάμε η
μηχανή πρέπει ΠΑΝΤΑ να συνεχίσει να δουλέυει με ή χωρίς εμάς...


ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ
Ένας φίλος...

Παρασκευή, 7 Μαΐου 2010

Η ΠΛΕΟΝ ΑΔΙΚΗ ΔΙΚΗ...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Στοχος" στο φύλλο της 6/5/2010




Χρόνος είναι ο Απρίλιος του 1834. Τόπος είναι το Νάυπλιο η τότε
πρωτέυουσα της "μικρής αλλά έντιμης" Ελλάδος. Πρωταγωνιστές στην θέση
των κατηγορουμένων οι μεγάλοι αγωνιστές της επανάστασης του
γένους,Κολοκοτρώνης και Πλαπούτας ενώ όλοι οι υπόλοιποι πέραν των
άξιων υπερασπιστών τους, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου και ενός
δικάστη που δεν δέχτηκαν να υπογράψουν την καταδίκη, σε άπλο ρόλο
κομπάρσου.
Όταν ο πρόεδρος ρώτησε τον μεγάλο στρατηγό και ακόμα μεγαλύτερο
έλληνα τί επαγγέλεται εκείνος απάντησε «Στρατιωτικός! Κρατάω σαράντα
εννιά χρόνους στο χέρι το ντουφέκι και πολεμώ για την πατρίδα!» και
αμέσως όλοι ρίγησαν απο συγκίνηση.
Το ποιοί ενέπλεξαν τον στρατηγό αλλά και τον άλλο μεγάλο αγωνιστή σε
όλο αυτό, είναι λίγο πολύ και γνωστό αλλά και άγνωστο συνάμα για
ευνόητους λόγους και ίσως δεν έχει την παραμικρή σημασία διότι το ότι
συνέβαινε ήδη μία δίκη είς βάρος δύο τόσο μεγάλων αγωνιστών και με
τέτοιοι σαθρό και άθλιο κατηγορητίριο είναι το πλέον κατακριτέο από
όλα.
Αλήθεια ας προσπαθήσουμε να έρθουμε στην θέση του γέρου του Μοριά
για μία μονάχα στιγμή.Πώς είναι δυνατόν να έζησε την ζωή που έζησε με
τόσους κινδύνους,πόνο,αγωνίες διαμάχες,χαμό των καλύτερων του
συμπολεμιστών και τώρα να κινδυνέυει να χαθεί οχι απο τους
φαινομενικά, όπως αποδείχθηκε καλύτερα αντιμετωπίσιμους εχθρούς, με
άλλα λόγια τους τούρκους,αλλά απο το ίδιο το κράτος για το οποίο
πολέμησε,τραυματίστηκε και κυνηγήθηκε όσο κανένας άλλος και αυτός αλλά
και ολόκληρη η οικογένεια του ?
Είναι απορίας άξιον πώς άντεξε αυτός ο αγνός αγωνιστής ακόμα και να
ακούσει την αναγγελία της καταδίκης του σε θάνατο απο τους τότε
εντεταλμένους και πουλημένους οι οποίοι απλώς χάθηκαν μέσα στην δίνη
του χρόνου και κανείς δεν μπαίνει κάν στον κόπο να μνημονέυσει τα
ονόματα τους και ακόμα και αν το κάνει το μόνο σίγουρο είναι οτι θα
μιλήσει απαξιωτικά για τα τότε όργανα του καθεστώτος που προσπάθησαν
να κάνουν την "Βρώμικη δουλειά¨ απαξιώνοντας έναν τεράστιο έλληνα και
προσπαθώντας οχι μόνο να τερματίσουν την φυσική του ύπαρξη μέσω μίας
εκτέλεσης αλλά και να σπιλώσουν το μέγα έργο που προσέφερε για την
πατρίδα του και γιά όλες τις επόμενες γενιές καταδικάζοντας τον ως
υποκίνητη και "τρομοκράτη" της εποχης που επεδίωκε ανατροπή της
οθωνικής εξωγενως υποβληθείσης κλίκας.
Και αργότερα αν διαβάσει κανείς τα απομνημονέυματα του, θα δακρύσει
απο θλίψη αλλά και οργή ξαναζώντας τις εικόνες που δίνει γλαφυρά και
παραστατικά, με άθλια υποκείμενα να τον διαπομπέυουν μέσα στους
δρόμους του Ναυπλίου ακόμα και φτύνοντας τον αγνοόντας όλοι αυτοί οι
ξεπουλημένοι το τι προσέφερε αυτός ο άνθρωπος και πόσο πότισε με το
αίμα της καρδιάς του το δέντρο της λευτεριάς για τον
χιλιοταλαιπωρημένο αυτόν τόπο.
Τί να πρωτοαισθανθεί κανείς λοιπόν ? ντροπή είναι το λιγότερο μαζί
με την οργή και την απαξίωση για τα άθλια υποκείμενα που τόλμησαν να
υψώσουν το τιποτένιο τους ανάστημα μπροστά σε δύο γίγαντες της
λευτεριάς και του ονείρου για ανεξαρτησία,
Ενός ονείρου που όπως υποστήριξα και σε προηγούμενη αναφορά μου
στην εθνεγερσία παρέμεινε όνειρο και ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε όπως το
είχαν οραματιστεί όλοι εκείνοι οι γνώστοι και άγνωστοι,μεγάλοι και
μικροί,άνδρες και γυναίκες του μεγάλου ξεσηκωμού του γένους.
Ένα μεγάλο γιατί πάντοτε έρχεται στο μυαλό και τα χείλη κάθε
σκεπτόμενου έλληνα που ακόμη σκέφτεται ως έλληνας όσο τον έχουν αφήσει
οι καταστάσεις να το κάνει, απλώς ενα αναπάντητο γιατί...
Ανάμεσα σε όλα αυτά τα άσχημα λοιπόν, μία σκέψη είναι το καλύτερο
μνημόσυνο για όλους εκείνους γιατί όπως λέγω πάντοτε αν δεν είμαστε
ικανοί για παρόμοιες πράξεις τουλάχιστον ας θυμόμαστε αυτούς που
υπήρξαν ικανοί έστω και αν αυτό μας πληγώνει και μας κάνει να
φαινόμαστε αστείοι μπροστά τους.
Άς είναι ελαφρύ λοιπόν το χώμα που σκεπάζει όλους αυτούς και το
παράδειγμα της ιόβιας υπομονής τους μπροστά στον κίνδυνο,την πείνα,τις
αρρώστιες και κακουχίες,το τόσο αίμα που χύθηκε,των χαμό αγαπημένων
προσώπων αλλά και της πλήρους απαγοήτευσης και απαξίωσης της προσφοράς
τους,ας γίνει επιτέλουςφωτεινό παράδειγμα για ΄όλους τους
εναπομείναντες στην ψυχή έλληνες και τους απόγονους τους...

Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθηνα,Μάιος 2010

Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

ΝΥΝ ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ Ο ΑΓΩΝ...


Το Παρόν δημοσιεθέν στην εφημερίδα "Ελέυθερη Ωρα" στο φύλλο της τρίτης 4/5/2010


Αγαπητοί μου

Απο της περασμένης μόλις κυριακής,η Ελλάς βρίσκεται πλέον και
επισήμως είς τίς αγκάλες του φοβερού και τρομερού διεθνούς
νομισματικού ταμείου ενώ το μέλλον αυτής ουδείς γνωρίζει παρά μόνο ο
ίδιος ο θεός της,αυτός ο οποίος συνυπέγραψε υπέρ της ελευθερίας της
προ 189 ετων την 25ήν μαρτίου του 1821.
Οι καιροί λοιπόν,διαφαίνονται για όλους πέραν του δέοντος ζοφεροί
και είναι ανδιαμφισβήτητα οι πλέον χαλεποί το μόνο σίγουρο, απο της
εποχής του Χαριλάου τρικούπη ο οποίος κάποτε και αναφώνησε το γνωστό
σε όλους "Δυστυχώς επτωχέυσαμεν" ενώ τα μέτρα ελέγχου ουδείς είναι σε
θέση να γνωρίζει είς πάσαν λεπτομέρειαν την σκληρότηταν των, και τα
οποία πάντοτε ευελπιστώ οτι θα βοηθήσουν είς την συνολικήν εικόνα της
χώρας καθώς και την βελτίωσην αυτής μιάς και δειχνουν να ειναι η
μοναδικη ρεαλιστικη λυσις.
Η κοινωνική αναταραχή διαφαίνεται είς τον ορίζοντα ως μία
αναπόφευκτος κατάστασις όμως θέλω να πιστέυω πως όλα αυτά θα είναι
περαστικά λίαν συντόμως και αμέσως μετά η χώρα θα μπορέσει να
ανακάμψει και να σταθεί εκ νέου επάνω σε στιβαρά θεμέλια προκειμένου
να διαβιεί εν αξιοπρεπεία έν μέσω των άλλων εθνών και είς καμίαν
περίπτωσιν να μην καταστεί περίγελος αυτών, κάτι το οποίο επ'ουδενί
δεν αρμόζει στην ένδοξον ιστορίαν τόσο αυτής όσο και του μεγάλου
αγωνιστή ελληνικού λαού.
Τώρα πλέον υπάρχει η μεγαλύτερη ανάγκη για εθνική συμφιλίωση πέρα
απο κομματικές,πολιτικές,ταξικές,κοινωνικές οι όποιου άλλου είδους
ταυτότητες αποκτήσαμε κατά τα παρελθόντα έτη και πραγματικώς δεν έχει
ουδεμία σημασία το τίς πταίει τουλάχιστον για την ώρα παρά το να
φροντίσουμε πλέον για το συμφέρον αυτού του τόπου.παραμερίζοντας το
προσωπικό μας ώφελος επιτέλους και κοιτάζοντας το συμφέρον της
πατρίδας
Για το κολοσσιαίο τούτο εγχείρημα απαιτείται πίστις είς τον
αγώνα,επιμονή και υπομονή καθώς και απόλυτη πειθαρχία έτσι ώστε μέτα
απο την πάροδο κάποιων ετών να μπορέσουμε να ξαναυπάρξουμε ώς
αυτοτελές κράτος όσο αυτό είναι δυνατόν μέσα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι,
ενώ πραγματική προυπόθεση για κάτι τέτοιο είναι να
ξαναυπάρξουμε ώς έθνος το οποίο επίσης ευελπιστώ πως θα αποτελέσει
πράξη στο σύντομο μέλλον.
Αυτό το οποίο πραγματικώς προέχει είναι ο επανελληνισμός μας καθώς
και η γαλούχηση των νεωτέρων γεννεών με όλες τις αξίες οι οποίες και
κατέστησαν την πατρίδα μας πρώτη ανάμεσα των εθνών και ας μην
αναζητήσουμε αυτές είς κάποιο σκονισμένο απο τον χρόνο και την λήθη
βιβλίο, διότι δεν υφίστανται σε κανενός είδους βιβλιοθήκη παρά είναι
κλεισμένες μέσα στο κύτταρο και το αίμα του καθενός απο εμάς που
υποστηρίζει πως είναι έλληνας.
Ο καθένας απο έμας τους απλούς πολίτες αλλα πολύ περισότερο απο
τους πολιτικούς οι οποίοι και κάλουνται να διαχειρισθούν την
κατάσταση, θα κρίθει απο τον ιστόρικο του μέλλοντος,εμείς στο κομμάτι
που μας αναλογεί ας πράξουμε αναλογώς της συνειδήσεως μας.
Νύν υπέρ πάντων ο αγών λοιπόν ειδάλλως είμεθα καταδικασμένοι είς αφανισμόν...

Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα Μάιος 2010

Τρίτη, 4 Μαΐου 2010

ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ...


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στο φύλλο της εφημερίδας "Ελέυθερη Ωρα" την 3/5/2010


Κάθε χρόνο βιώνουμε την ίδια ακριβώς κατάσταση σε κάθε επέτειο της
εργατικής πρωτομαγιάς δηλαδή αυτό τον κλασικό πλέον τυπικό εορτασμό
προκειμένου να περάσει και αυτή η χρονιά, με τους διάφορους
τηλέ-μαιντανούς και εργατοπατέρες να εκθιάζουν τους αγώνες και τις
θυσίες της εργατικής τάξης την οποία είναι αυτοί οι πρώτοι που
εκμμεταλέυονται με τον πλέον επαίσχυντο τρόπο και με τα αθλιότερα μέσα
τα οποία και τους παρέχονται αφιδώς εξαντλώντας την θεωρία στο έπακρον
και στην ουσία πρατωντας τα εντελώς αντίθετα. (κλασσικότερο παράδειγμα
η επί του πρακτέου κατάργηση του οκταώρου ενός απο τους βασικούς
λόγους της αιματοβαμμένης εργατικής πρωτομαγιάς του 1886 στο σικάγο)
Φυσικά κάτι τέτοιο είναι λογικό και επόμενο να έχει κουράσει όλους
όσους εμπλέκονται σε όλο αυτό το ζήτημα και τους αφορά άμεσα και
δυστυχώς το αιώνιο συμπέρασμα που είναι ικανό να εξαχθεί είναι το πόσο
για άλλη μία φορά οι όποιοι επιτήδειοι έχουν ανακαλύψει έναν ακόμη
τρόπο προκειμένου να εκμεταλευτούν τα όνειρα,τις ελπίδες και τις
προσδοκίες της συντρηπτικής πλειοψηφείας ενός λαού ο οποίος πέρα απο
τα γνωστά οικονομικά του προβλήματα τα οποία γιγαντώνονται μέρα με την
ημέρα χωρίς κανείς στην ουσία να νοιάζεται για όλα αυτά,έχουν να
αντιπαλέψουν και με τον κατακλυσμό των ξένων εργατών οι οποίοι
χαμηλώνουν ακόμα περισσότερο τις όποιες διεκδικήσεις και απαιτήσεις
του γηγενούς εργατικού δυναμικού και δρούν ανασταλτικά απέναντι στην
όποια προσπάθεια αντίδρασης κάτι που στο τέλος καταλήγει στην πλήρη
αδράνεια και αποχάυνωση απο τίς πραγματικά όποιες υγειής δυνάμεις
έχουν απομείνει μέσα σε όλο αυτό το αρρωστημένο η αλήθεια σκηνικό
Με λίγα λόγια πάντοτε ΄έχω την εντύπωση πως όλος αυτός ο εορτασμός
γίνεται χωρίς να είναι καλεσμένος αυτός ο οποίος υποτίθεται πως
εορτάζει.
Η κατάληξη λοιπόν η ίδια πάντοτε όπως σχεδόν συμβαίνει σε όλα τα
φαινόμενα τα όποια και διέπονται απο μία όποια ιδεολογία είναι πως
κάποιοι πραγματικά άθλιοι αναλαμβάνουν δράση,διαβρώνοντας το
ιδεολογικό κομμάτι και πάντοτε όλο αυτό το αγνό κίνημα καταντά σε
εκφυλισμό και καθίσταται γιά άλλη μία φορά έρμαιο προς εκμετάλευση
απο διάφορες ομάδες με πραγματικά τυχοδιωκτικό χαρακτήρα οι οποίες στο
ρόλο του θύτη πάντοτε εκμμεταλέυονται στο έπακρον τις ευκαιρίες
προκειμένου να πλουτίσουν και να αναδειχθούν κοινωνικά με άλλα λόγια
δηλαδή δεν κάνουν τίποτα παραπάνω παρά να εφαρμόζουν την κοινωνική
κινητικότητα με την μόνη και ουσιαστική διαφορά οτι το κάνουν πάντοτε
προς ίδιο ώφελος,σαν σκάλα προς ανέλιξη πραγματικά ενώ απο την άλλη
μεριά όλοι οι υπόλοιποι όντας στο ρόλο του θύματος πάυουν πλέον να
ασχολούνται με το όλο ζήτημα και αποζητούν την επιβίωση με όποιο μέσο
είναι δυνατόν απαξιώνοντας την ιδεολογία και πολλές φορές οχι αυτούς
τους ίδιους τους φορείς της, οι οποίοι είναι και οι πραγματικά
υπέυθυνοι για όλα αυτό τα κακώς κείμενα.
Η εργατική πρωτομαγιά καθιερώθηκε στην πατρίδα μας απο το μεταξικό
καθεστώς εν έτει 1937 όπως και τόσα άλλα φιλεργατικά μέτρα τα οποία
εντέχνως πάντοτε αποκρύπτουν οι αυριανοί εορτάζοντες αυτήν, όπως το
ζήτημα της κοινωνικής ασφαλίσεως κλπ. προκειμένου να συνενώσει όλους
τους έλληνες για την πραγματοποίηση των μεγάλων εθνικών οραμάτων και
την αναγέννηση του έθνους καθώς και την αποκατάσταση του στην θέση
που του αρμόζει στον χάρτη των εθνών και την ανάδειξη του λαού σε
ενεργό κομμάτι της ζωής της χώρας και οχι σε απλή γλάστρα απο την
οποία απαιτείται σχεδόν εκβιαστικά παρακαλώ η ψήφος κάθε τέσσερα
χρόνια, η ψήφος σε ένα πολιτιακό σύστημα το οποίο όλοι ψηφίζουν όμως
και συγχρόνως απαξιώνουν καθημερινώς.
Πόση λοιπόν η διαφορά απο την θεωρία στην πράξη και πως μία ημέρα
μνήμης μίας κοινωνικής επαναστάσεως καταντά προιόν στιγνής
εκμμετάλευσης απο τους ίδιους τους φέροντες ως σημαία αυτήν.
Η αλήθεια λοιπόν σχεδόν πάντοτε είναι καταδικασμένη να χάνεται
κάπου στον δρόμο για τον απλούστατο λόγο οτι μεταφέρεται απο
ανθρώπους...

Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Μάιος 2010

Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

ΟΙ ΤΙΠΟΤΕΝΙΟΙ


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελέυθερη Ωρα" στο φύλλο της Κυριακής 2/5/2010 το οποίο κυκλοφόρησε το Σάββατο 1/5/2010 λογώ της αργίας της εργατικής πρωτομαγιάς.




Τί άθλιοι μικροί και τιποτένιοι
που στέκονται μπροστά σου μερικοί
απ'την ζωή τους την μικρή και την θλιμμένη
θέλουν να παίρνουν και ποτέ δεν τους αρκεί


Νομίσαν γίνηκαν σπουδαίοι και μεγάλοι
μέσα στο ψέμα και το χρήμα κολυμπούν
τον εαυτό τους κοροιδέυουν όμως πάλι
με λάθος τρόπο προσπαθήσανε να δούν


Μάθαν πως όλα πάνω κάτω τ΄αγοράζεις
πως ο καθένας έχει πάντα μιά τιμή
ποτέ δεν σ΄άκουσαν που πάντα τους φωνάζεις
πόσο αξία έχει μία όμορφη στιγμή



Θέλουνε χρήμα δόξα κ΄εξουσία
να σκύβουν όλοι το κεφάλι σαν περνούν
μα δεν κατάλαβαν πως μόνη περιουσία
παίρνουν δυο μέτρα μες το χώμα που πατούν



Νικηφόρος Βυζαντινός

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΑΚΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΙΝΑ...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελέυθερη Ωρα" στο φύλλο της Κυριακής 2/5/2010 το οποίο κυκλοφόρησε το Σάββατο 1/5/2010 λογώ της αργίας της εργατικής πρωτομαγιάς.


Η κατάστασις πλέον αποπνικτική και ομιχλώδης μάλιστα μετά και τα
τελευταία γεγονότα με την επιβολή στην ουσία του Διεθνούς Νομισματικού
Ταμείου ώς μίας νέας ακόμη καταναγκαστικής δικλείδας στην ζωή του
ελληνικού λαού και ουδείς γνωρίζει το ύπο ποίες ακριβώς συνθήκες και
με ποιό τρόπο καλούμαστε να διέλθουμε της σημερινής κατάστασης και
βάση ποιών συμφωνιών θα πορευτούμε τελικώς.
.Ο ελληνικός λαός περιτρυγιρισμένος απο χιλιάδες προβλήματα πάσης
φύσεως,ονομάστε τα ληστείες κάθε είδους,δολοφονίες,βιασμοί κάθε
κατηγορίας είτε σε ρεαλιστικό επίππεδο είτε είς βάρος της ιστορικής
μας μνήμης και της συνειδήσεως μας,χρέη τα οποία βρίσκονται είς
δυσθεώρητα επίππεδα και αποκλείουν την αποπληρωμή τους παρά μόνο
κάποια στιγμή σε είδος το οποίο μέν υποπτέυομαι αλλά αδυνατώ να
διακρίνω ποιό θα είναι,απειλές όσον αφορά την εθνική μας υπόσταση και
επικράτεια,ανεξέλεγκτή εισροή λαθρομεταναστών και νομιμοποίηση τους με
συνοπτικές διαδικασίες και με λίγα λόγια ένα εφιαλτικό σενάριο
βγαλμένο μέσα απο την κόλαση του Δάντη και δυστυχώς χωρίς κανένα φώς
στο τούνελ της πολυεπίππεδης καταστροφής στην οποία έχουμε περιέλθει
εδώ και αρκετά χρόνια με αποκορύφωμα τους καιρούς μας.
Και ανάμεσα σε όλα αυτά τα ιδιεταίρως σημαντικά προβλήματα τα
οποία μας μαστιγώνουν πραγματικά σε καθημερινό επίππεδο ιδού και δύο
απο τα αθλιέστερα εγκλήματα είς βάρος μας,είς βάρος του απλού πατριώτη
αλλά και απλού ανθρώπου με την κοινή λογική τα οποία όπως πολλές
χιλιάδες άλλα εγκλήματα συνεχίζει οχι μόνον να παραμένει ατιμώρητο
αλλά να γιγαντώνεται και να λαμβάνει χώρα κάτα συρροήν με αφορμή όλα
αυτά τα ζητήματα τα οποία και προανέφερα.
Ο λόγος για την πατριδοκαπηλεία αλλά και τον καναπεδισμό των δήθεν
πατριωτών οι οποίοι και λυμαίνονται τον πατριωτικό χώρο με όλες τις
γνωστές συνέπειες που έχει ένα τέτοιο γεγονός.
Αν ασχολείται κάποιος κάπως με όλα αυτά τα ζητήματα, το διακρίνει
παντού σχεδόν, σε όλες τις εκδηλώσεις οι οποίες λαμβάνουν χώρα και
αφορούν θέματα πέρι πατριωτισμού και εθνικής υπόστασης ή έτερες
εκδηλώσεις μνήμης και τέτοια φαινόμενα αποτελούν πραγματικά μία μάυρη
σελίδα η οποία δεν κάνει τίποτα περισσότερο παρά να προστίθεται στην
μεγάλη μάυρη βίβλο των προβλημάτων που ήδη μας απασχολούν και
καλούμαστε με τον ένα η τον άλλο τρόπο να επιλύσουμε το συντομότερο
προκειμένου να μην χαθεί τελείως η παρτίδα και η πατρίδα επίσης.
Το ποιός το διαπράττει όλο αυτό είναι λίγο πολύ γνώστο στους
κύκλους του πατριωτικού κινήματος καθώς επίσης είναι γνωστός και ο
διαχρονικός χαρακτήρας του φαινομένου μιάς και σχεδόν πάντοτε υπήρχε
είτε υποβόσκουσα είτε πιό ξεκάθαρη η εκκμετάλευση κάποιων πραγμάτων
και ουσιαστίκα δεν έχει σημασία είτε πρόκειται για φυσικά πρόσωπα αλλά
είτε και για μεγαλύτερους οργανισμούς όπως οι διάφορες ενώσεις
πατριωτικού χαρακτήρα αλλά και ακόμα μεγαλύτεροι σχηματισμοί και ο
νοών νοωείτω, ενώ οι στόχοι και οι αφορμές του φαινομένου της
πατριδοκαπηλείας ιδιέταιρα, είναι τα ίδια, με βασικότερο λόγο ύπαρξης
την ενδόμυχη καθώς και επιτακτική ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου να
πιαστεί απο κάπου και να δημιουργήσει τα κατάλληλα κίνητρα προκειμένου
να αντισταθεί στην λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και της συντριβής της
προσωπικότητας του απο το σύστημα,ένα σύστημα που τον θέλει να
παλέυει μόνο και μόνο για την βιολογική επιβίωση του,να παλέυει σε
ατομικό επίππεδο χωρίς ίχνος σύμπνοιας και συμπόρευσης με τους άλλους
συνανθρώπους του και με την παντελή έλλειψη κοινού οράματος,πράγμα
που εννοίται πως τον καθιστά ευκολότερα ελεγχόμενο στόχο για όσους
επιβουλέυονται την ελευθερία του και θέλουν την ουσιαστική εκμετάλευση
και της τελευταίας ικμάδας των δυνάμεων του με αποκλειστικό κίνητρο το
κέρδος χρηματικό η όποιου άλλου είδους.
Με λίγα λόγια κάποιοι άθλιοι πραγματικά διαβλέποντας την φυσική
σχεδόν ανάγκη αυτή του ανθρώπου να ανήκει σε ένα μεγαλύτερο σύνολο με
το οποίο να μοιράζεται κάποια κοινά χαρακτηριστικά και να έχει
κοινούς στόχους όπως η πατρίδα, προσφέρουν "φύκια για μεταξωτές
κορδέλες" σε όσους πιστέυουν ακόμη σε αξίες και ιδανικά τα οποία οι
περισσότεροι σήμερα χαρακτηρίζουν ώς άλλων εποχών και πλέον
αναχρονιστικά.
Έτσι λοιπόν με οποιοδήποτε μέσο όλοι αυτοί που χρησιμοποιούν σαν
πραγματική σκάλα κοινωνικής,οικονομικής η οιασδήποτε άλλης ανέλιξης
τον πατριωτισμό και την αγάπη προς το σύνολο παίζουν κυριολεκτικά με
τον πόνο ανθρώπων ιδεολόγων,ανθρώπων που πιστέυουν ακόμη ότι υπάρχουν
και πράγματα πέραν του υλικού κόσμου τούτου και πασχίζουν καθημερινώς
όχι μόνο να διατηρήσουν τις αξίες αυτές με όποιο τρόπο (και πολλές
φορές είς βάρος τους πραγματικά) αυτό τους είναι δυνατόν,αλλά και να
τις διαδώσουν παραπέρα.σε όσους τις αγνοούν και τις προσπερνούν
θεωρώντας τες ασήμαντες προκειμένου να "προκόψει" κάποιος.
Και μιλώντας για ασημαντότητα εδώ τίθεται και το ΄έτερο έγκλημα το
οποίο αναζητά εναγωνίως τον ένοχο και την τιμωρία του και αυτό
δυστυχώς έχει να κάνει με τον ψευτοπατριωτισμό ο οποίος δεν γίνεται με
σκοπό την εκμμετάλευση αυτή την φορά αλλά είναι ένας ιδιότυπος
ψευτοπατριωτισμός μίας κοροιδίας οχι του ένος προς τους άλλους αλλα
του ενός προς τον ίδιον του τον εαυτό.
Αλήθεια πόσοι είναι αυτοί οι οποίοι δηλώνουν συμμετοχή σε
εκδηλώσεις πατριωτικού χαρακτήρα και ποτέ μα ποτέ δεν παρευρίσκονται
λόγω "ανηλημένων" υποχρεώσεων και τί είδους τέτοιον επιδεικνύουν όταν
όλοι τους αυτοί δεν συμμετέχουν πουθενά ?
Έχουν άραγε την εντύπωση πως τα προβλήματα της ζωής και του τόπου
πιό συγκεκριμένα θα λυθούν απο κάποιον καναπέ η την οθόνη του
υπολογιστή τους τρώγοντας και πίνοντας ενώ δηλώνουν απλώς πατριώτες ?.
Επίσης πόσοι άλλοι παρατηρημένα δεν βρίσκονται στον χώρο προκειμένου
να καλύψουν τις όποιες ψυχολογικές η ακόμα και βιολογικές τους (και ο
νοών νοωείτω) ανάγκες χωρίς πραγματικά να ενδιαφέρονται για το όλο
ζήτημα παρά μόνο ώς μέσο κάλυψης αναγκών σε προσωπικό επίππεδο ?
Στην πατρίδα μας βέβαια είναι γνωστή η ρήση του τσαρούχη που έλεγε
"ότι δηλώσεις είσαι" όμως αυτό δεν νομιμοποιεί κανέναν να προτάσει τα
δήθεν πατριωτικά του αισθήματα προκειμένου να προσεταιριστεί ανθρώπους
με σκοπό ίδιον ώφελος όποιο και αν είναι αυτό,
Όχι κύριοι. ο πατριωτισμός δεν είναι άλλη μία οπαδική συμπεριφορά
όπως διεκπαιρεώνεται μέσω τον διάφορων ομάδων όπου συγκεντρωνόμαστε
σε κάποιο σημείο με την όποια ευκαιρία μας δίνεται, για να
αναφωνίσουμε πέντε συνθήματα η για να συναντήσουμε φίλους και γνωστούς
και να περνάμε με έναν ακόμη τρόπο ανούσια τον χρόνο μας,είναι μία
ολόκληρη στάση ζωής και φιλοσοφία επίσης την οποία δεν είναι δυνατόν
να ακολουθήσουν όλοι και είναι κατανοητό στην ουσία αυτό, όμως για
κάποιον προσωπικό τους λόγο είναι πολλοί οι οποίοι πραγματώνουν την
όποια ασημαντότητα τους μέσα απο το ιερό πραγματικά αυτό συναίσθημα
της αγάπης προς την πατρίδα και το κοινωνικό σύνολο ενώ είναι σαφώς
φρονιμότερο να ακολουθείς κάτι μόνο αν έχεις πλήρη αντίληψη του τί
ακολουθείς και διάθεση για πλήρη αφοσίωση στον σκοπό που πρεσβέυει
χωρίς να περιμένεις κανενός είδους ανταλλάγματα.
Πατριωτισμός πέρα απο όλα τα άλλα σημαίνει συμμετοχή σε πολλά
επίπεδα και οχι θεωρία εξάλλου τι σημασία έχει η θεωρία χωρίς την
πράξη και το αντίθετο παρά να καταντά κένο γράμμα χωρίς πραγματική
ουσία και να καταλήγει σε απαξίωση της ίδιας της ιδέας την οποία και
υποτίθεται οτι υπηρετούν κάποιοι.
Είναι χρέος λοιπόν του πατριωτικού χώρου να φροντίσει για την
εκκαθάριση τέτοιων στοιχείων και συμπεριφορών προκειμένου να πορευτεί
με βάση της δικές του υγιείς δυνάμεις προς την επίτευξη των στόχων του
που δεν είναι άλλοι απο την βελτίωση του συνόλου σε όλα τα επίππεδα
είτε αυτό λέγεται οικονομικό,πολιτιστικό η κοινωνικό γιατί σε αντίθετη
περίπτωση όλα αυτά σπρώχνουν προς την έξοδο τους πραγματικά ιδεολόγους
καθώς και αποκλείουν την εισροή νέων και ικανών ανθρώπων οι οποίοι θα
πλουτίσουν και θα ενδυναμώσουν με την παρουσία και την προσφορά τους
και δεν θα δρούν ενάντια στην κοινή προσπάθεια.
Ας εξαναγκάσουμε λοιπόν όλους αυτούς οι οποίοι βρέθηκαν όπως
βρέθηκαν στον χώρο να ασχοληθούν με κάτι άλλο εξάλλου υπάρχουν
χιλιάδες ασχολίες στην ζωή ενός ανθρώπου πρός εκμετάλλευση και ας
τους αποτρέψουμε απο το να ρυπαίνουν με την παρουσία τους είτε
εσκεμμένα (στην περίπτωση της πατριδοκαπηλείας) είτε λόγω ανοησίας και
ανωριμότητας (στην περίπτωση του ψευτοπατριωτισμού) τον χώρο και
επιτέλους ας ξεκαθαρίσει πλέον το τοπίο γιατί οι καιροί εν όψει είναι
πραγματικά χαλεποί και η πραγματική θύελλα η οποια μόλις τώρα αρχίζει
να διαφαίνεται στον ορίζοντα απαιτεί στιβαρά χέρια στο τιμόνι και
πραγματικά χρειαζονταί αληθινα υπερανθρωπές προσπαθειές προκειμένου να
διέλθουμε αυτής με όσο το δυνατόν λιγότερες συνέπειες προκειμένου να
μπορεσουμε να ορθοποδησουμε εν τέλεί.




Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Μάιος 2010