ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Τρίτη, 4 Μαΐου 2010

ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ...


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στο φύλλο της εφημερίδας "Ελέυθερη Ωρα" την 3/5/2010


Κάθε χρόνο βιώνουμε την ίδια ακριβώς κατάσταση σε κάθε επέτειο της
εργατικής πρωτομαγιάς δηλαδή αυτό τον κλασικό πλέον τυπικό εορτασμό
προκειμένου να περάσει και αυτή η χρονιά, με τους διάφορους
τηλέ-μαιντανούς και εργατοπατέρες να εκθιάζουν τους αγώνες και τις
θυσίες της εργατικής τάξης την οποία είναι αυτοί οι πρώτοι που
εκμμεταλέυονται με τον πλέον επαίσχυντο τρόπο και με τα αθλιότερα μέσα
τα οποία και τους παρέχονται αφιδώς εξαντλώντας την θεωρία στο έπακρον
και στην ουσία πρατωντας τα εντελώς αντίθετα. (κλασσικότερο παράδειγμα
η επί του πρακτέου κατάργηση του οκταώρου ενός απο τους βασικούς
λόγους της αιματοβαμμένης εργατικής πρωτομαγιάς του 1886 στο σικάγο)
Φυσικά κάτι τέτοιο είναι λογικό και επόμενο να έχει κουράσει όλους
όσους εμπλέκονται σε όλο αυτό το ζήτημα και τους αφορά άμεσα και
δυστυχώς το αιώνιο συμπέρασμα που είναι ικανό να εξαχθεί είναι το πόσο
για άλλη μία φορά οι όποιοι επιτήδειοι έχουν ανακαλύψει έναν ακόμη
τρόπο προκειμένου να εκμεταλευτούν τα όνειρα,τις ελπίδες και τις
προσδοκίες της συντρηπτικής πλειοψηφείας ενός λαού ο οποίος πέρα απο
τα γνωστά οικονομικά του προβλήματα τα οποία γιγαντώνονται μέρα με την
ημέρα χωρίς κανείς στην ουσία να νοιάζεται για όλα αυτά,έχουν να
αντιπαλέψουν και με τον κατακλυσμό των ξένων εργατών οι οποίοι
χαμηλώνουν ακόμα περισσότερο τις όποιες διεκδικήσεις και απαιτήσεις
του γηγενούς εργατικού δυναμικού και δρούν ανασταλτικά απέναντι στην
όποια προσπάθεια αντίδρασης κάτι που στο τέλος καταλήγει στην πλήρη
αδράνεια και αποχάυνωση απο τίς πραγματικά όποιες υγειής δυνάμεις
έχουν απομείνει μέσα σε όλο αυτό το αρρωστημένο η αλήθεια σκηνικό
Με λίγα λόγια πάντοτε ΄έχω την εντύπωση πως όλος αυτός ο εορτασμός
γίνεται χωρίς να είναι καλεσμένος αυτός ο οποίος υποτίθεται πως
εορτάζει.
Η κατάληξη λοιπόν η ίδια πάντοτε όπως σχεδόν συμβαίνει σε όλα τα
φαινόμενα τα όποια και διέπονται απο μία όποια ιδεολογία είναι πως
κάποιοι πραγματικά άθλιοι αναλαμβάνουν δράση,διαβρώνοντας το
ιδεολογικό κομμάτι και πάντοτε όλο αυτό το αγνό κίνημα καταντά σε
εκφυλισμό και καθίσταται γιά άλλη μία φορά έρμαιο προς εκμετάλευση
απο διάφορες ομάδες με πραγματικά τυχοδιωκτικό χαρακτήρα οι οποίες στο
ρόλο του θύτη πάντοτε εκμμεταλέυονται στο έπακρον τις ευκαιρίες
προκειμένου να πλουτίσουν και να αναδειχθούν κοινωνικά με άλλα λόγια
δηλαδή δεν κάνουν τίποτα παραπάνω παρά να εφαρμόζουν την κοινωνική
κινητικότητα με την μόνη και ουσιαστική διαφορά οτι το κάνουν πάντοτε
προς ίδιο ώφελος,σαν σκάλα προς ανέλιξη πραγματικά ενώ απο την άλλη
μεριά όλοι οι υπόλοιποι όντας στο ρόλο του θύματος πάυουν πλέον να
ασχολούνται με το όλο ζήτημα και αποζητούν την επιβίωση με όποιο μέσο
είναι δυνατόν απαξιώνοντας την ιδεολογία και πολλές φορές οχι αυτούς
τους ίδιους τους φορείς της, οι οποίοι είναι και οι πραγματικά
υπέυθυνοι για όλα αυτό τα κακώς κείμενα.
Η εργατική πρωτομαγιά καθιερώθηκε στην πατρίδα μας απο το μεταξικό
καθεστώς εν έτει 1937 όπως και τόσα άλλα φιλεργατικά μέτρα τα οποία
εντέχνως πάντοτε αποκρύπτουν οι αυριανοί εορτάζοντες αυτήν, όπως το
ζήτημα της κοινωνικής ασφαλίσεως κλπ. προκειμένου να συνενώσει όλους
τους έλληνες για την πραγματοποίηση των μεγάλων εθνικών οραμάτων και
την αναγέννηση του έθνους καθώς και την αποκατάσταση του στην θέση
που του αρμόζει στον χάρτη των εθνών και την ανάδειξη του λαού σε
ενεργό κομμάτι της ζωής της χώρας και οχι σε απλή γλάστρα απο την
οποία απαιτείται σχεδόν εκβιαστικά παρακαλώ η ψήφος κάθε τέσσερα
χρόνια, η ψήφος σε ένα πολιτιακό σύστημα το οποίο όλοι ψηφίζουν όμως
και συγχρόνως απαξιώνουν καθημερινώς.
Πόση λοιπόν η διαφορά απο την θεωρία στην πράξη και πως μία ημέρα
μνήμης μίας κοινωνικής επαναστάσεως καταντά προιόν στιγνής
εκμμετάλευσης απο τους ίδιους τους φέροντες ως σημαία αυτήν.
Η αλήθεια λοιπόν σχεδόν πάντοτε είναι καταδικασμένη να χάνεται
κάπου στον δρόμο για τον απλούστατο λόγο οτι μεταφέρεται απο
ανθρώπους...

Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Μάιος 2010

Δεν υπάρχουν σχόλια: