ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Πέμπτη, 20 Μαΐου 2010

ΜΙΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΟΣ...


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 19/5/2010


Μόλις τον φεβρουάριο του 1994 εδεήθη έν τέλει ο τότε πολιτικός κόσμος
να αναγνωρίσει επιτέλους το ολοκάυτωμα και την θυσία του ποντιακού
ελληνισμού και της σωρίας των εγκλημάτων εναντίον του, απο το κεμαλικό
καθεστώς και την εγκληματική συμμορία των νεοτούρκων (αλλά και τις
αντίστοιχες συμμορίες των νεοελλήνων απο την εδή μεριά του Αιγαίου) οι
οποίοι προέβησαν σε τέτοιου είδους έκτροπα απο αυτά τα οποία δεν
μπορεί να χωρέσει η ανθρώπινη λογική στέλνωντας στον θάνατο,άλλες
φορές αστραπιαία άλλες πάλι αργά και βασανιστικά,353.000 ψυχές
επιβεβαιωμένα, κατά την περίοδο 1916-1923 και ολοκληρώνοντας το μεγάλο
σχέδιο του ξεριζωμού των ποντίων απο τις πατρογονικές τους
εστίες,καθώς και την υφαρπαγή του πλούτου του, ο οποίος υπήρξε μεγάλος
και άλλαξε χέρια αναγκαστικώς πολλές φορές έν μία νυκτί.
Κάνοντας μία μικρή λοιπόν ιστορική αναφορά στις διώξεις αυτού του
μεγάλου,δραστήριου αλλά και τόσο βαθιά προδομένου κομματιού του
ελληνισμού το οποίο είχε την ατυχία να κατοικεί σε ένα τόσο νευραλγικό
κομμάτι γής, θα δούμε οτι λίγα χρόνια μετά την άλωση της
Κωνσταντινούπολης, μόλις το 1461 ξεκινούν τα πρώτα κύμματα
εκφοβισμού,δολοφονιών και γενικώτερα συστηματικών διώξεων τον ποντίων
απο τις ιδιαίτερες τους πατρίδες με την άλωση της τραπεζούντας το ίδιο
έτος,ενώ στα μέσα περίπου του 17ου αιώνα με το τέλος του πρώτου
ρωσοτουρκικού πολέμου,ξεκινούν οι καταστροφές και οι επιθέσεις ενάντια
στους χριστιανικούς πλυθησμούς γενικότερα, για να καταλήξουν δυστυχώς
απο το 1908 και εντέυθεν με την ανάπτυξη του κινήματος των νεοτούρκων
και κατά συνέπεια του τουρκικού εθνικισμού και να ολοκληρωθούν
"επίσημα" πλέον όπως γνωρίζουμε στις αρχές του 20ου αιωνα με την
φοβερή μικρασιατική καταστροφή που έφερε πάνω απο 1.500.000 προσφυγες
στην ήδη αδύναμη οικονομικά και κουρασμένη απο τους πολεμους
μητροπολιτική ελλάδα,πεινασμένους,κατατρεγμένους,προδομένους απο όλους
και πολλές φορές δακτυλοδικτούμενους απο τους εδώ "καθαρούς¨
έλληνες,σαν κάτι άσχημο και απρόσκλητο λές και όλοι εκείνοι ήθελαν να
εγκαταλείψουν τις εστίες τους και μάλιστα υπό τις συνθήκες υπό τις
οποίες αναγκάστηκαν να το κάνουν.
Τα μέσα επίτευξης του σκοπού μιάς τέτοιας εξόντωσης που
μεταχειρίστηκαν οι γείτονες πολλά και διάφορα απο ύπουλα όπως ο
οικονομικός πόλεμος,διατάξεις είς βάρος του συγκεκριμένου και μόνο
κομματιού του πλυθησμού, μέχρι και καθαρές δολοφονίες,τάγματα
εργασίας,βιασμοί,λεηλασίες και οτι άλλο πιο άρρωστο μπορεί κάποιος (αν
μπορεί τελικά να το κάνει) να βάλει με το μυαλό του ,με πρωταρχικό
στόχο των εκτουρκισμό της περιοχής αλλα και την αρπαγή των περιουσιών
μιάς τέτοιας πλούσιας κοινότητας όπως των ποντίων.
Φυσικά τα βάσανα και οι καημοί αυτών των ανθρώπων δεν σταμάτησαν με
το απλώς να γλιτώσουν την ζωή τους απο το μαχαίρι του τούρκου το
1922, αλλά τουναντίον συνεχίστηκαν και συνεχίζονται ακόμα και σήμερα
απο τους εδώ εκμμεταλευτές του πόνου και των ονείρων ενός λαού
υπερήφανου,εργατικού,φιλότιμου που στην ουσία έχω την εντύπωση οτι όσα
χρόνια και να περάσουν πάντοτε θα αισθάνεται οτι με την εκδίωξη του
απο τις πατρογονικές εστίες η ζωή του δεν θα είναι ποτέ η ίδια οσο και
καλύτερη η χειρότερη να είναι απο εκεί.
Και ανάμεσα σε όλα αυτά δεν θα έπρεπε να λείπει και μία αναφορα με
αφορμή αυτήν την γενοκτονία την οποία και "εορτάζουμε¨ στις 19 μαίου,
γιατί την συγκεκριμένη ημερομηνία το 1919 ο κεμάλ αποβιβάζεται στην
σαμσούντα και έρχεται σε επαφή με τις εκεί ομάδες οι οποίες θα
αναλάβουν εγκληματική δράση λίγο αργότερα, στην άλλη μεγαλύτερη
γενοκτονία των ημερών μας η οποία και στρέφεται οχι μόνο εναντίον του
ποντιακού ελληνισμού αλλά του ελληνισμού γενικότερα και
χρησιμοποιώντας παρόμοιες μεθόδους (ίσως πιό "επιστημονικές¨ για την
ώρα και οχι τόσο βάναυσες) οδηγεί στον πνευματικό θάνατο το ελληνικό
έθνος εδώ και πολλές δεκαετίες με απόγειο μάυρης δόξης τους σημερινούς
καιρούς.
Αυτό το μπόλιασμα του έθνους μας με κάθε λογής σάπιο χαρακτηριστικό
έξωθεν φερμένο,η αποχάυνωση του κόσμου καθώς και η καταρράκωση του
εθνικού και κοινωνικού ιστού και του φρονήματος του, προς μία κοινωνία
άοσμη,άγευστη και άχρωμη είναι μία μορφή φοβερά ύπουλης γενοκτονίας η
οποία και μετέρχεται τα τελειότερα μέσα προς την επίτευξη του σκοπού
της και σαφώς και αποτελεί την ασθένεια των καιρών μας και μάλιστα
πρόκειται για μία ασθένεια σχεδόν ασυμπτωματική που νεκρώνει τα πάντα
και σχεδόν ποτέ δεν γίνεται αντιληπτή εγκαίρως.
Μία τέτοια κατάσταση ζούμε απέναντι σε έναν εχθρό ο οποίος είναι
πολύ καλά κρυμμένος και θα κάνει την εμφάνιση του όταν πλέον θα είναι
πολύ αργά για όλους είτε είναι ακόμα υγιείς είτε προσβεβλημένοι απο
αυτήν να αντιδράσουν.
Ο ορισμός του όρου γενοκτονία έχει να κάνει με την μεθοδευμένη και
συστηματική εξόντωση μιάς εθνικής,φυλετικής η θρησκευτικής ομάδας και
είναι αυτό ακριβώς το οποίο συμβαίνει τώρα στην χώρα, οπότε ας
σταματήσουμε πλέον να "εορτάζουμε¨ καθαρά εθιμοτυπικά τέτοιες
επετείους και ας τις λάβουμε σοβαρά υπόψιν για το καλό του έθνους των
ελλήνων, μιάς και οι αρχές λειτουργίας ενός τέτοιου διβρωτικού
συστήματος είναι πάντοτε οι ίδιες και ας μην ξεχνούμε ποτέ πως ο
γενοκτόνος δεν εξοντώνει μια ομάδα για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι
που είναι και οι έλληνες είναι δυστυχώς για κάποιους πολλά...



Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Μάιος 2010

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Ανήμερα της θλιβερής επετείου της Ποντιακής Γενοκτονίας, την Τετάρτη 19 Μαΐου, η Κεντρική Επιτροπή Εξετάσεων του υπουργείου Παιδείας, ζήτησε από τους μαθητές θεωρητικής κατεύθυνσης της Γ΄ λυκείου που συμμετέχουν στις απολυτήριες εξετάσεις, να αναλύσουν στο μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας το έργο του Γιώργου Ιωάννου … «Το σπίτι του Κεμάλ». Η επιλογή του συγκεκριμένου κειμένου την συγκεκριμένη ημέρα, προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις αφού το έργο πραγματεύεται τις διαδοχικές επισκέψεις μίας Τουρκάλας, που εγκατέλειψε τη Θεσσαλονίκη με την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923, στο σπίτι που έζησε, δίπλα ακριβώς από αυτό που γεννήθηκε ο Κεμάλ Ατατούρκ και σήμερα στεγάζει το τουρκικό προξενείο. [...]

«Λυπάμαι για αυτό που έγινε. Την ίδια ώρα που ο Ελληνισμός τιμάει τους 350.000 νεκρούς της Ποντιακής Γενοκτονίας, το υπουργείο Παιδείας επέλεξε να τιμήσει τον σφαγέα τον προγόνων μας. Δεν ξέρω αν είναι συμπτωματικό, αλλά πολλά περίεργα συμβαίνουν τελευταία στο υπουργείο Παιδείας» δήλωσε ο πρόεδρος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδας κ.Γεώργιος Παρχαρίδης που θα αποστείλει σχετική επιστολή διαμαρτυρίας προς την υπουργό Παιδείας κυρία Άννα Διαμαντοπούλου.
«Με προβληματίζει η επιλογή του συγκεκριμένου θέματος, τη συγκεκριμένη μέρα. Σκεφτείτε τι θα πουν οι Σουηδοί συνάδελφοι που πρόσφατα ψήφισαν υπέρ της αναγνώρισης της Ποντιακής Γενοκτονίας, αν πληροφορηθούν πως αντιμετωπίζει το θέμα το ελληνικό υπουργείο Παιδείας» δήλωσε από την πλευρά του ο βουλευτής Σερρών της ΝΔ κ.Αναστάσιος Καρυπίδης.



Την ίδια ώρα, χιλιάδες κόσμου συμμετείχαν στη συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε χθες το απόγευμα στην πλατεία Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη για να τιμήσουν τη Γενοκτονία των 353.000 Ελλήνων του Πόντου.
Στην εκδήλωση μίλησαν οι βουλευτές που πρωταγωνίστησαν στην αναγνώριση της Γενοκτονίας από τη σουηδική Βουλή, ενώ συγκίνηση προκάλεσε η ομιλία του υπερασιωνόβιου (108 ετών) Χαράλαμπου Μητσόγλου, από την Μπάφρα του Πόντου, ο οποίος αναφέρθηκε στα βιώματά του από τις τραγικές εκείνες ημέρες.
Μετά τη συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε πορεία η οποία ολοκληρώθηκε στο τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης, όπου οι εκπρόσωποι της ΠΟΕ θυροκόλλησαν το ψήφισμα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας.