ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Παρασκευή, 30 Ιουλίου 2010

36 ΧΡΟΝΙΑ ΕΜΠΑΙΓΜΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ...


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 29/7/2010.



Πρίν απο λίγες μόνο ημέρες στις 20 του ιουλίου για ακόμη μία φορά
"εορτάσαμε" την εισβολή του αττίλα στην κύπρο μας,μίαν εισβολή η οποία
σχεδιάστηκε και επέτυχε χάρις την προδοτική στάση ορισμένων δυστυχώς
και πολιτικών και μάλιστα πολιτικών οι οποίοι με την δράση τους ή
μάλλον και με την αδράνεια τους, συνετέλεσαν τα μέγιστα στην εθνική
αυτή μειωδοσία (γιατί πολλές φορές η αδράνεια είναι χειρότερη απο μία
προδοτική δράση),ενώ η διακυβέρνηση του τόπου άλλαζε χέρια απο την
"κακή" δικτατορία με την μηδενική εγκληματικότητα και τα τόσα έργα ανά
την επικράτεια,καθώς και τους άριστους οικονομικούς δείκτες, στην
"καλή" δημοκρατία της χρεωκοπίας,του λαικισμού,της απεμπόλησης εθνικών
δικαιωμάτων και ο κατάλογος είναι ατελείωτος και δυστυχώς δεν έχει
συμπληρωθεί μέχρι τώρα. μιάς και έπεται δυστυχώς συνέχεια στο έργο
αυτό της καταστροφής το οποίο επιτελείται καθημερινώς και σε όποιο
επίππεδο μπορεί να διανοηθεί κάποιος.
Φυσικά το λογικό και επόμενο για κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο και πολίτη
της οποιασδήποτε χώρας,είναι να μην επιθυμεί να κυβερνάται απο
στρατιωτικούς υπο την μορφή δικτατορίας (εκτός και αν το αξίζει),παρά
να είναι πραγματικά ελέυθερος να αποφασίζει για το ποιός θα αναλάβει
τα ινία της χώρας και της ζωής του καθενός, ενώ το επίσης λογικό
είναι ότι περιμένει κάποιος και αγωνίζεται μάλιστα (αν και οι
αγωνιστές εναντίον της δικτατορίας υπήρξαν μετρημένοι στα δάχτυλα του
ενός χεριού, άσχετα αν μετά απο την πτώση της ώς διά μαγείας, έγιναν
δεκάδες χιλιάδες) να καταλήξει σε μία καλύτερη κατάσταση απο την
προηγούμενη, γιατί αλλιώς δεν θα υπήρχε κανείς λόγος για την λεγόμενη
"μεταπολίτευση" και αλλαγή του σκηνικού εξουσίας την στιγμή που ώς
διαφαίνεται απο τις σημερινές καταστάσεις καταλήξαμε σε πολύ χειρότερα
και όσον αφορά το εθνος αλλά και σε ατομικό επίππεδο πάνω απο όλα,
μιάς και το άτομο αποτελεί αναμφίβολα τον καθρέπτη ενός έθνους μέσα
στο διαδραστικό παιχνίδι των δύο αυτών εννοιών.
Για άλλη μιά χρονιά λοιπόν μέσα στην ζέστη του ιουλίου του
σωτηρίου έτους το οποίο διανύουμε μετά πολλών κόπων και βασάνων, οι
οποίοι ειναι λίγο πολύ γνωστοί σε όλους εσάς που μπαίνετε στον κόπο
να αναγνώσετε το παρόν,,είς το προεδρικό μέγαρο διαδραματίζεται για
ακόμα μία φορά,το γνωστό έργο περί του εορτασμού της "αποκαταστάσεως"
της δημοκρατίας και των θεσμών, με πάντα η σχεδόν πάντα τους ίδιους
πρωταγωνιστές (βλέπετε κάποιοι απουσιάζουν οχι λόγω ντροπής βέβαια
αλλά λόγω της φύσης η οποία ανακυκλώνει και τους ρύπους της μαζί με τα
υγιή μέλη μιάς κοινωνίας δυστυχώς) στα πολιτικά πράγματα και τον
ελληνικό λαό πάντοτε, απόντα και δοκιμαζόμενο ώς συνήθως.
Περί ποιάς δημοκρατίας αναφέρεστε κυρίες και κύριοι ήθελα να
γνωρίζω και γώ ώς ένας απλός αλλά συνάμα σκεπτόμενος πολίτης (δυστυχώς
για κάποιους απο εσάς) αυτού του τόπου,περί μίας "αριστοκρατίας" η
οποία λυμαίνεται των δημοσίων πραγμάτων επί σχεδόν τέσσερεις δεκαετίες
με την ανοχή και των όποιων υγειών πολιτικών δυνάμεων του τόπου ; περί
της "δημοκρατίας" που δεν δείχνει να σέβεται ούτε κάν το όνομα της και
να έχει κατανοήσει αυτό ; ή μήπως περί της δημοκρατίας της διαφθοράς
ώς στο κόκκαλο παντού σε σημείο όπου οι ξένοι να μας θεωρούν πλήρως
αναξιόπιστους και γελοίους,ανθρώπους τυχοδιώκτες που λέμε ναί σε όλα
τους τα θέλω,ασυνεπείς ώς προς το καθετί και γενικώς παραδείγματα
ανθρώπων προς αποφυγήν, πέραν ελαχίστων δυστυχώς και πάλι εξαιρέσεων,
οι οποίες για μία ακόμη φορά επιβεβαιώνουν τον μάυρο κανόνα της
ντροπής για ενα τόσο ένδοξο έθνος όπως το ελληνικό ;
Όσοι αγωνίστηκαν και τότε για την αποκατάσταση της δημοκρατίας,
αλλά και όσοι ονειρέυονταν πάντα μια γενιά που θα ζεί ελέυθερη μέσα σε
ένα πραγματικά ευνομούμενο κράτος δικαίου, για ακόμη μία φορά ένιωσαν
στο πετσί τους την πίκρα,την απογοήτευση καθώς και τον παραγκωνισμό
είς βάρος τους, απο τους "αλεξιπτωτιστές" αγωνιστές της
μεταπολιτευτικής καταστάσεως, οι οποίοι απο τα ακριβά και πολυτελή
τους καταλύματα είς την αλλοδαπήν,έδιναν τον υπέρ πάντων αγώνα ώς
άλλοι αγωνιστές του 1821 προς αποκατάσταση της τάξης ή μάλλον προς
κατάληψη της εξουσίας κα κατ΄επέκτασιν της κουτάλας
Αντιγράφω εδώ μία μικρή παράγραφο ενός πραγματικού κυβερνήτου της
ελλάδας του Ιωάννη Μεταξά, ο οποίος την 8ή Απριλίου 1935 αναφέρει
μεταξύ άλλων στο προσωπικό του ημερολόγιο το εξής... "Ο πολιτικός
κόσμος σάπιος μέχρι μυελού οστέων.... Την 1ην Μαίου Χρεωκοπία του
πολιτικού κόσμου. Κατάστασις γενική πνικτική. Ο κόσμος θέλει την
ησυχίαν του και αφοσιωμένος εις την βιοπάλην του δεν βλέπει τίποτε
άλλο. Ανέχεται όλα, καταχρήσεις κλεψιές. Ανάτασις καμία" πόσο οι
καιροί ομοιάζουν λοιπόν και πόσο είμαστε όλοι μας συνυπέυθυνοι για την
τροπή που πήρε το δημοκρατικό μας πολίτευμα, το οποίο από όνειρο
λευτεριάς μετεξελίχθηκε με την δική μας ανοχή,άγνοια,αμέλεια αλλά και
πολλά άλλα, σε έναν καθημερινό εφιάλτη επιβίωσης προσωπικής αλλά και
εθνικής και απο όπου δεν βρίσκεται πλέον κανείς για να μας
ξυπνήσει...
Κάποτε ο γέρος του μωριά ο στρατηγός των ελλήνων Θεόδωρος
κολοκοτρώνης, μιλούσε στον σημαντικότατο και πάντα διαχρονικό λόγο του
στα παιδιά στην πνύκα,στις μελλοντικές γενιές αυτού του ευλογημένου
τόπου με τους καταραμένους πολίτες,του τόπου οπού όλα απαγορέυονται
και όλα επιτρέπονται,του τόπου οπού η προδοσία και η αναξιότητα
ανταμοίβεται αδρά ενώ η δουλειά και ο πραγματικός κόπος του ανθρώπου,η
συνεισφορά στο σύνολο χωρίς την απαίτηση ουδενός και οι αξίες που
κατέστησαν τους προγόνους μας γνωστούς ανά την υφήλιο, απαξιώνονται
απο τα μηδενικά και θάβονται για πάντα μέσα στην λησμονιά και την
αφάνια του καιροσκοπισμού και της στυγνής εκμμετάλευσης.
Τους μιλούσε περί ομόνοιας και πάνω απο όλα δίνοντας έναν
μνημειώδη χαρακτηρισμό στο θέμα της ελευθερίας του ανθρώπου,μίλησε σε
όλους για την λεγόμενη φρόνιμον ελευθερία.Πόσο μακριά στο μέλλον
έβλεπε αυτός ο μεγάλος στρατιώτης του έθνους μας, χτυπώντας το κακό
στην ρίζα του, μιάς και γνώριζε πολύ καλά σε ποιόν λαό απευθυνόταν και
με ποιούς αυριανούς πολίτες είχε να κάνει, ενώ αν ζούσε σήμερα πόσο
απαξιωτικά θα μας κοιτούσε και πόσο "δικαιωμένος" θα ένιωθε μέσα στην
πίκρα του.
Άραγε όλοι εσείς οι "αγωνιστές" και οι "καλοί δημοκράτες" που
φέρατε την πατρέδα μου σε τέτοιο χάλι, θα καταδεχόσαστε να τον
καλέσετε στις γιορτές σας οι οποίες σπαταλούν αφιδώς το χρήμα και τον
κόπο, του μονίμως ακάλεστου, ελληνικού λαού ;
Αλλά ακόμα και αν γίνονταν αυτό,πολύ αμφιβάλλω αν θα σας έκανε την
τίμη να έρχονταν εκείνος....


Πάν μέτρον άριστον,ακόμα και στο θράσος...
Νικηφόρος Βυζαντινός
Ιούλιος,2010

Πέμπτη, 29 Ιουλίου 2010

ΝΕΟ ΦΟΡΟΥΜ - ΥΠΕΡ ΑΛΗΘΕΙΑΣ




Αγαπητοί μου

Δημιούργησα ένα νέο φόρουμ το οποίο ασχολείται ώς επί το πλείστον, με εθνικά θέματα αλλά και ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα.
Ευελπιστώ να το βρείτε ενδιαφέρον καθώς και να το στηρίξετε μέσω της ενεργού συμμετοχής σας σε αυτό.
Το αναφερόμενο βρίσκεται στην κάτωθι διέυθυνση.

http://yper-alitheias.9forum.biz/forum.htm

Αν ο σύνδεσμος δεν λειτουργεί,αντιγράψτε τον στο πρόγραμμα περιήγησης ίντερνετ το οποίο διαθέτετε ή εναλλακτικά, πατήστε στον μόνιμα εγκατεστημένο σύνδεσμο του φόρουμ, σε αυτή την σελίδα, ο οποίος βρίσκεται πάνω και αριστερά.

Με εκτίμηση
Νικηφόρος Βυζαντινός

Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010

ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 20/7/2010



Πές μου το άκουσες ξανά
μάνα την κόρη να πουλά
για ένα πιάτο της ντροπής
στα δυό σε κόψαν κι΄όμως ζείς


Μές τις σπηλιές του μαχαιρά
ζήσαν θηρία ανθρωπινά
και στις κρεμάλες της οργής
σβήσαν τα όνειρα θαρρείς


Κόρη εσύ της ομορφιάς
μην κλαίς και μην λυπάσαι
με τ΄όνειρο της λευτερίας
ξύπνας μα και κοιμάσαι


Πάνω στην τρέλλα των καιρών
ψάχνεις το δίκιο των θεών
μα δε θα τό βρεις δώ στη γή
κύπρος, πληγή μας ανοιχτή


Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Ιούλιος 2010

Η ΚΥΠΡΟΣ ΚΕΙΤΑΙ ΜΑΚΡΑΝ...



Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 20/7/2010.




Μία ακόμα χρονιά και μία ακόμα μάυρη επέτειος για τον ελληνισμό,μία
επέτειος η οποία "γιορτάζεται" καθαρά εθιμοτυπικά, χωρίς να
διαφαίνεται απο πουθενά μία αποδεκτή λύση και ότι μας βοήθησε ώς
έθνος στην εξαγωγή κάποιων συμπερασμάτων χρήσιμων για το εγγύς και
απώτερο μέλλον, ενώ μέσα στο σκοτάδι των ημερών της σημερινής
οικονομικής δυσπραγίας και κρίσης (τεχνητής η μή) η προδοσία της
κύπρου και των αδελφών μας, πάλι για μια ακόμα χρονιά φαίνεται
καταδικασμένη να περάσει στα "ψιλά" με πηχαίους τίτλους όμως.
Ενώ υποτίθεται οτι όλοι κόπτονται για τους "κακούς" δικτάτορες οι
οποίοι παρέδωσαν στα πεινασμένα όρνεα την κύπρο μας,την προδομένη
κόρη της "μητέρας" ελλάδας, οι σημερινοι "καλοί" και δημοκράτες
συνεχίζουν να προδίδουν με την στάση τους μιάς και φαίνεται οτι έχουν
πλέον αποδεχτεί την μοίρα την οποία η ίδιοι διαμόρφωσαν,μιάς και
φαίνεται οτι τα βρήκαν με τον κατακτητή και εισβολέα ο οποίος
βαφτίστηκε εν μία νυκτί σε "απελευθερωτής" της υποτιθέμενης τουρκικής
μειονότητας η οποία ενδυναμώνεται όσο περνούν τα χρόνια και ο
εθνολογικός της χαρακτήρας αλλοιώνει την πλυθισμιακή σύσταση του
νησίου υπέρ της τουρκίας και την καταστά όλο και περισσότερο δέσμια
στο άρμα της.
Τα βιβλία (όσων συγγραφέων δηλαδή έχουν ακόμα το θάρος της γνώμης
τους) γράφουν για την μεγάλη προδοσία της δικτατορίας,για τα
πραξικοπήματα που προηγήθηκαν και αναλώνονται στην καταγραφή των
γεγονότων της ιστορίας,μιάς ιστορίας βρώμικης η οποία γράφεται και
σβήνεται κάτα το δοκούν και κατα το πως εξυπηρετεί τα συμφέροντα
κάποιων τόσο την κύπρο όσο και την ελλάδα.
Αυτά τα θέματα τα πολύ σοβαρά θα απασχολήσουν αναπόφευκτα τον
ιστορικό του μέλλοντος αν έχει το θάρρος της επιστήμης του και δεν
άγεται και φέρεται και εκείνος με την σειρά του απο
μικροσυμφέροντα,καθηγητικές έδρες και τα σύν αυτώ, για μένα που δεν
είμαι σε θέση να γνωρίζω όλα αυτά τα οποία ειπώθηκαν πίσω απο κλειστά
δωμάτια εδώ στην ελλάδα αλλά και στην κύπρο και φυσικά και αλλού,
μένουν άλλα πράγματα πιό ουσιαστικά,μένει ο πόνος του προδομένου λαού
της κύπρου,μένει το αίμα των ελλήνων πολεμιστών που έτρεξε άφθονο κατά
την διάρκεια των μαχών σώμα με σώμα κατά την τουρκική προσυνενοημένη
απόβαση, των ελλήνων και κυπρίων που έδωσαν οτι είχαν για να
υπερασπιστούν μιά ήδη τετελεσμένη κατάσταση και σαφώς
προαποφασισμένη,που γύρισαν μισότρελλοι γεμάτοι πληγές απο τα μέτωπα
του άνισου αγώνα,ανάπηροι χωρίς πόδια και χέρια ή πάνω σε μιά
αναπηρική καρέκλα για έναν πόλεμο που για την ελλάδα της μεταπολίευσης
και της δήθεν δημοκρατίας ποτέ δεν έγινε,μένει το βλέμμα εκείνου του
κοριτσιού της μικρής προσφυγοπούλας καρφωμένο μέσα στο μυαλό και την
συνείδηση μου,μένουν τόσα πολλά και σημαντικά που περνούν πάντοτε στα
ψιλά γραμματα γιατί "έτσι γίνεται πάντα σε έναν πόλεμο",μένει το
ανθρώπινο κομμάτι που ξεχνούν πάντα οι τεχνοκράτες των λαών οι οποίοι
βλέπουν τον κόσμο σαν ταπεινές υπάρξεις οι οποίες ανά πάσα στιγμή
πέφτουν στην φωτιά για τους μεγάλους και ποτέ δεν έχουν δικαίωμα
γνώμης.
Κάποτε υπήρξα στην αγγλία και πηγαίνοντας σε ένα εστιατόριο για να
φάω κάτι,άκουσα ξάφνικα τον μαγαζάτορα να μιλάει στα ελληνικά στην
γυναίκα του,γεμάτος χαρά τον ρώτησα "φίλε μου είσαι απο ελλάδα πόσο
χαίρομαι" και κείνος αφού μου ερίξε ένα εξεταστικό βλέμμα μου έκανε
μιά ερωτήση που με σκότωσε πραγματικά γιατί ακόμα και τώρα μετά απο
τόσα χρόνια δεν μπόρεσα να καταλάβω.
Με ρώτησε λοιπόν το εξής "είσαι έλληνας η κύπριος ;" του είπα "είμαι
απο ελλάδα φίλε μου"¨και κείνος γυρνώντας απαξιωτικά στην γυναίκα του
της είπε κάτι το οποίο με έκανε να κατεβάσω το κεφάλι, "βάλτου να
φάε騨 και έφυγε αφήνοντας με εμβρόντητο.
Αργότερα φυσικά κατάλαβα το γιατί,το γιατί οι αδελφοί μας απο την
κύπρο έχουν τέτοια γνώμη για τους έλληνες όμως αγαπητέ μου αν τύχει
και διαβάζεις το παρόν σε βεβαιώνω και μέσω εσού όλον τον κυπριακό
λαό, πως εμείς εδώ στην ελλάδα (τουλάχιστον όσοι έχουμε ακόμα
απομείνει) πονάμε για την προδοσία όπως πονάς και σύ που ποιός ξέρει
τί πέρασες ή ποιόν έχασες για να μου φερθείς με αυτόν τον απαξιωτικό
τρόπο.
Ισως να φταίμε για τις επιλογές μας ναί το μόνο σίγουρο,ίσως να
κοιτάμε τον μικρόκοσμο μας ναί και αυτό το μόνο σίγουρο,όμως να στε
σίγουροι πως πολλοί απο εμάς δεν βλέπουν την προδοσία της κύπρου σαν
"γιορτή" παρά την βλέπουν σαν μάθημα και σαν παράδειγμα προς αποφυγήν
για τις γεννιές του μέλλοντος και οταν λέμε "δεν ξεχνώ" το λέμε εν
πλήρει συνηδείσει, έστω και αν ουδεμία σχέση έχουμε με τα γεγονότα της
κύπρου μιάς και η δική μου γεννιά ήταν αγγένητη τότε, χωρίς όμως αυτό
να μας απαλλάσει απο την συλλογική ευθύνη την οποία φέρουμε όλοι μας
βαρέως για το σημερινό χάλι τόσο στην μητροπολιτική ελλάδα όσο και
στην κόρη της την κύπρο, αλλά και όπου αλλού ζεί και αναπνέει ο
απαξιωμένος και ξεχασμένος ελληνισμός.
Το πάθημα θα πρέπει να γίνεται μάθημα, γιατί μόνον έτσι η ιστορία
ανακτά την χρησιμότητα της και τον εκπαιδευτικό της χαρακτήρα,ενώ δεν
θα πρέπει επουδενί όλα αυτά να αποκτούν εθιμοτυπικό χαρακτήρα και
μάλιστα στο άθλιο σημείο όπου κάποιοι επωφελούνται απο τους εορτασμούς
με μικροεργολαβίες και ηλίθια μικροσυμφέροντα καθώς και το αιώνιο
βόλεμα των ημετέρων.
Αν είναι έτσι σταματήστε να γιορτάζετε την κυπριακή προδοσία,
αποτελεί αίσχος και ντροπή για όσους χάθηκαν έτσι άδικα και ακόμα σας
κοιτάζουν σαστισμένοι με το πόσο εύκολα τους "θυμάστε" στις ψέυτικες
γιορτές μνήμης και το πόσο μερικοί απο εσάς, τους ευγνωμονείτε που
υπάρχουν και είχαν το τέλος που είχαν, προκειμένου να τα οικονομάτε
και να τους δολοφονείτε για μία ακόμα φορά,για μία ακόμα
χρονιά,σκοτώστε επιτέλους την ποταπή σας υποκρισία γιατί η αλήθεια
πάντα αξίζει περισσότερο και σταματήστε να ζειίε μέσα στο ψέμμα και το
βόλεμα των καταστάσεων,σταματήστε να είστε "όπου φυσάει ο
άνεμος"¨γιατί αυτό δεν συνάδει με την ιδιοσυγκρασία του έλληνα και
κατά συνέπεια και του κυπρίου και επιτέλους σταματήστε την κοροιδία
του εαυτού σας ότι δήθεν δεν ξεχνάτε γιατι η πράξη δείνει
άλλα...ξεχάσαμε και ξεχάσατε ήδη πολλά.
Η κύπρος κύριοι και το κάθε κομμάτι του ελληνισμού,εκ των πραγμάτων
θα κείται πάντα μακράν αν δεν αισθάνεσαι αρκετά έλληνας ενώ θα είναι
πάντα δίπλα, αν νιώθεις την συνέχεια της φυλής μέσα στους αιώνες.

Εχω βαρεθεί να μετράω μάυρες επετείους για το έθνος μου,φέτος 36
χρόνια και του χρόνου 37...ε και τί μ΄αυτό ; δεν καταλαβαίνει
επιτέλους κανείς οτι ο χρόνος μετράει εναντίον μας ; σταματήστε το
μέτρημα και δράστε επιτέλους, ειδάλλως μείνετε ώς νεκροζωντανοί για το
υπόλοιπο της ζωής σας....

ΕΛΛΑΣ - ΚΥΠΡΟΣ - ΕΝΩΣΙΣ



Δεν Ξεχνώ
Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Ιουλιός 2010

Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΜΕΤΡΗΜΑ,ΑΝΑΛΑΒΕΤΕ ΕΥΘΥΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ


Το Παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Απογευματινή" την 19/7/2010 καθώς και αναμένεται να δημοσιευθεί στο ομογενειακό περιοδικό του καναδά "ΠΑΤΡΙΔΕΣ" στην έκδοση της 26/7/2010.



Για μία ακόμη φορά είμεθα αναγκασμένοι εκ των συνθηκών,να εορτάσουμε
τρόπον τινά (εντός πολλών εισαγωγικών).μία ακόμη μάυρη επέτειο για τον
ελληνισμό,αυτήν της εισβολής της τουρκίας τον Ιούλιο του 1974, μία
κατάσταση που πλέον δείχνει να έχει παγιωθεί υπέρ του εισβολέα και
όλοι να σκέφτονται την ενδεχόμενη λύση του κυπριακού ζητήματος πάντοτε
συνυπολογίζοντας και τον κατακτητή,ο οποίος και λόγω της παρούσης
οικονομικής δυσπραγίας της χώρας, δείχνει περισσότερο ενδυναμωμένος
απο ποτέ.
Στο παρόν,δεν επιδιώκω ιστορική ή γεωπολιτική ανάλυση, μιάς και όλα
αυτά το μόνο που οφελούν είναι η εξαγωγή συμπερασμάτων για το μέλλον
ενός τόπου,συμπερασμάτων τα οποία δεν φαίνεται να μας οδηγούν πουθενά
ύστερα απο 34 ολόκληρα χρόνια, κάτι το οποίο μας οδηγεί με την σειρά
μας αντιληφθούμε (τουλάχιστον όσοι εξ υμών διαθέτουν κοινόν νού) οτι
επί παραπάνω απο τρείς δεκαετίες καταλήγουμε να πελαγοδρομούμε μέσα σε
εναν αέναο και φάυλο κύκλο δυστυχώς για τα εθνικά μας συμφέροντα.
Κάποιοι ιστορικοί και μή, μιλούν για εθνική προδοσία,όμως για εμένα
σημασία δεν έχει τόσο το τί ειπώθηκε μέσα σε κάποια γραφεία των
Αθηνών,κύπρου η και οπουδήποτε αλλού μιάς και πάντοτε σχεδιασμοί
υπάρχουν, όπως και οι ανατροπή αυτών επίσης,
Για εμένα, το πλέον σημαντικό είναι ο πόνος και το αίμα που χύθηκε
απο τους κυπρίους αδελφούς μας και φυσικά απο τους έλληνες πολεμιστές
της κύπρου,τους οποίους κατήντησαν κάποιοι μισότρελλους και ανάπηρους
λόγω των μαχών τις περισσότερες φορές, με απόγειο αγνωμοσύνης την μή
αναγνώριση του πολέμου τούτου σε σημείο γελειότητος μάλιστα, μιάς και
αρκετοί εξ΄αυτών απο όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, λαμβάνουν συντάξεις
εθνικής αντίστασης, την στιγμή που αρκέτοι ήσαν αγέννητοι τότε.
Οι στιγμές για το έθνος είναι πλέον πέραν του δέοντος δυσοίονες και
η ανάγκη ανάληψης της προσωπικής μας ευθύνης,καθίσταται περισσότερο
αναγκαία απο ποτέ, ενώ η ανάγκη συνεργασίας όλων των υγειών δυνάμεων
τόσο σε ελλάδα, όσο και σε κύπρο, είναι επιτακτική και πλήρως χρήσιμη
προς αποφυγήν των χειρότερων για όλους σε όλα τα επίππεδα, καθώς θα
πρέπει οχι μόνον να αποτρέψουμε την παγίωση της κατοχής, αλλά και να
πείσουμε την διεθνή κοινή γνώμη επιτέλους με μία στιβαρή και
αποφασιστική στάση και πολιτικη, έναντι των ορέξεων της γείτονως.
Κάποτε υπήρξα στο Λονδίνο πριν απο αρκετά χρόνια και ένιωσα
πραγματικά άσχημα, όταν ακούγωντας ελληνικά είς ένα εστιατόριο,χάρηκα
ιδιαιτέρως και προσπάθησα να μιλήσω στον ιδιοκτήτη,ενώ τότε εκείνος με
κοίταξε απαξιωτικά λές και διασθάνονταν την απάντηση στην ερώτηση που
μου έκανε αμέσως μετά και η οποία είχε να κάνει με το αν είμαι έλληνας
ή κύπριος.
Πραγματικά σάστισα όταν απαντώντας ότι είμαι έλληνας, εκείνος γύρισε
στην γυναίκα του και της είπε να με σερβίρει αποχωρώντας σε ένδειξη
απαξίωσης απο το χώρο,ενώ περνώντας τα χρόνια έμαθα.
Εμαθα πολλά τα οποία με βοήθησαν να καταλάβω την εν λόγω
συμπεριφορά και τα οποία δεν με κάνουν καθόλου περήφανο ώς έλληνα,όμως
επιτέλους θα πρέπει να μπορέσουμε να διέλθουμε όλων αυτών των
προβλημάτων του πρόσφατου ιστορικά παρελθόντος και της πραγματικά
πονεμένης ιστορίας της τουρκικής εισβολής του ιουλίου του
74,προκειμένου να αντιμετωπίσουμε με καθαρό βλέμμα τα προβλήματα που
ανέκυψαν απο τότε και αφορούν την σχέση μας τόσο με τους αδελφούς μας
στην κύπρο όσο και με τους γείτονες μας στην τουρκια.
Επίσης καταληκτικά, θα ήθελα να αναφερθώ με το παρόν και στο γεγονός
των "εορτών" μνήμης η οποίες θα πρέπει να γίνονται ναι μέν με σεβασμό
ώς προς τα γεγονότα, αλλά επουδενί με εθιμοτυπικό χαρακτήρα και
επιτέλους θα πρέπει να μας γίνει πλέον μάθημα το πάθημα της εισβολής
και να μην χαρακτηρίζεται ως μία απλή "εορτή" μνήμης γιατί αν τα λάθη
δεν χρησιμεύουν ως προς την αυτοβελτίωση, δεν έχουν και κανέναν ρόλο
αναφοράς,καταγραφής η εορτασμού κανενός είδους.
Με λίγα λόγια, ναί στην μνήμη προς παραδειγματισμό και
συμμόρφωση,οχι όμως στις γιορτές διαδικαστικού χαρακτήρα, γιατί έχω
βαρεθεί πλέον να μετρώ μάυρες επετείους για το έθνος μου, οπότε τί και
αν "γιορτάζουμε" τα 36 χρόνια εισβολής και του χρόνου τα 37 ;
πραγματικά δωρόν άδωρον.
Ας σταμτατήσουμε πλέον το μέτρημα και ας δράσουμε προς καλυτέρευσην
της καταστάσεως υπέρ των εθνικών μας συμφερόντων.,το έχουμε ανάγκη ώς
έθνος για την παρούσα φάση, αλλά και απαράβατο χρέος τιμής προς όλα
τα θύματα ενός ακύρηχτου πολέμου ο οποίος συνεχίζεται επ'αοριστον...


Δεν ξεχνώ
Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Ιούλιος 2010

Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ...


Dedicated to the dead,the heroes and those who have forgotten the turkish invasion in Cyprus on the 20th of july 1974...

Αφιερωμένο στους νεκρούς,τους ήρωες και οσους ξέχασαν την τουρκική εισβολή της κύπρου στις 20 ιουλίου 1974...







Πέμπτη, 15 Ιουλίου 2010

ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ...




Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 25/7/2010


Ανθρωπάκια των καιρών
την ψυχή σας ξεπουλάτε
ζήσατε μέσα στα πλούτη
μα κανείς δεν σας θυμάται


Μόνο κέρδος σας το χρήμα
μιά θέσουλα ταπεινή
μάυρη νύχτα έχει πέσει
στο μυαλό σας σκοτεινή


Η ψυχή σας λερωμένη
άθλια και ζοφερή
η ζωή σας δικασμένη
άσπρη μέρα να μην δεί


Ανθρωπάκια σας λυπάμαι
νοιώθω τόση μοναξιά
σαν μονάχος μου βαδίζω
μές του κόσμου την κλεψιά



Νικηφόρος Βυζαντινός

Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2010

ΑΝΑΠΑΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΓΩΝΙΑ...







Πριν απο λίγες μέρες υπήρξα σε εξόδιο ακολουθία για κάποιο στέλεχος
του τέως κόμματος στο οποίο και ανήκα,το οποίο γνώριζα προσωπικώς
μιάς και είχε κάνει την εγγραφή μου λίγες μέρες πριν απο τις
προηγούμενες ευρωεκλογές και φυσικά παραμέρισα ώς όφειλα τις όποιες
πολιτικές διαφωνιίες και αντιπαραθέσεις, οι οποίες άλλωστε και με
οδήγησαν στο να αποχωρήσω,και παρέστην με την ιδιότητα μου ώς ανθρώπου
και μόνον, στην παρούσα κηδεία.
Δυστυχώς για μία ακόμη φορά, είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω το πόσο
οι ζωντανοί έχουν χάσει κάθε ίχνος ανθρωπισμού,αγάπης και αν μή τί
άλλο σεβασμού ώς προς τον πόνο των συγγενών, της συντρόφου και των
παιδιών του εκλιπόντος καθώς και τον ίδιο και νιώθω την ανάγκη να
γράψω δύο λόγια χάριν μνημοσύνου για τον εκλιπόντα,δυό λόγια βγαλμένα
μέσα απο την καρδιά μου, γιατί ενώ δεν γνώριζα η αλήθεια μου τόσο
καλά, τον άνθρωπο ο οποίος απεδήμησε τόσο ξαφνικά,δεν ανέχομαι κάποιοι
να θεωρούν την όποια απώλεια ως κάτι με το οποίο μπορούν να παίζουν
και να χαριεντίζονται και μάλιστα την στιγμή που υπήρξαν σε στενότερη
επαφή μαζί του, απο ότι εγω.
Καθισμένος λοιπόν έξω απο τον ναό και πέρα απο όλους, γιατί οι
περισσότεροι δεν με γνώριζαν και ασχολούντο με τα δικά τους
θέματα,ένιωσα για ακόμα μιά φορά,παρατηρητής της ζωής που περνά και
χάνεται, καθώς και όλων οι οποίοι βρίσκονταν εκεί, ο καθείς με τα δικά
του κίνητρα,απο την απλή πραγματική αγάπη και νοιάξιμο για αυτόν που
μας άφησε,μέχρι και για λόγους "κοινωνικής υποχρέωσης" αλλά και άλλους
ρηχότερους όπως το να συναναστραφούν τους συνεργάτες τους οιασδήποτε
μορφής εν ήδη χοροεσπερίδος,αγνοώντας τον πόνο των στενών συγγενών
επιδεικτικά.
Η επίδειξις δε τάυτη της απαξίωσης, έφτασε στο απώτερο σημείο της
οταν έπρεπε να "αποφασίσουμε" αν θα πάμε στην ταφή η αν θα πάμε για
τον λεγόμενο "καφέ της παρηγοριάς" σε κάποιο κοντινό κέντρο και πολλοί
είσαν αυτοί οι οποίοι ούτε κάν συζητούσαν προκειμένου να παραστούν
στην ταφή και απεχώρησαν προς "πολιτικάς συζητησεις"¨είς άγνωστον
κατέυθυνσιν καθώς είχαν και το θράσος να με ρωτήσουν εάν πρόκειται να
γράψω και κάτι για την εφημερίδα στην οποία έμαθαν οτι αρθρογραφώ.
Εγώ, όντας έξω απο όλα αυτά και πραγματικά πηγαίνοντας για να
τιμήσω την μνήμη του ανθρώπου φορώντας το ανθρώπινο πρόσωπο μου, που
πολλοί έχουν ξεχασμένο για χρόνια στην ντουλάπα - αν οχι απο τότε που
πρωτοείδαν το φώς του κόσμου τούτου - αποφάσισα να βρεθώ στην ταφή και
παρεκάλεσα κάποιους άγνωστους να με πάρουν μαζί τους προς το
νεκροταφείο, πράγμα το οποίο και έκαναν και τους ευχαριστώ ιδιαιτέρως
για αυτό.
Εκεί ο δρόμος ήταν ανηφορικός και έφτασα στο τέλος της ταφής, ενώ
όλοι άρχισαν να φέυγουν,τους άφησα να περάσουν και έμεινα μόνος με τον
εργάτη ο οποίος είχε αναλάβει το μακάβριο έργο της ολοκλήρωσης της.
Υπήρξα ο τελευταίος ο οποίος πήρα μία χούφτα χώμα και την πέταξα
μέσα στον τάφο και στάθηκα παράμερα προκειμένου ο εργάτης να ξεκινήσει
την επιχωμάτωση του λάκκου, γυριζοντας την πλάτη μου, με κάθε φτυαρια
χώματος πάνω στο φέρετρο να χτυπάει βαθιά μέσα μου.
Το αεράκι απαλό εκείνο το καλοκαιρινό απογευματάκι και τότε σαν να
ήρθες φίλε, μέσα στο μυαλό μου και μου είπες "τα ξέρω όλα
αγαπητέ,λίγοι πραγματικά ήρθαν γιατί το θέλανε,όλοι οι άλλοι βράστα"
Κατηφορίζω πλέον απο το αγνάντι οπού ο φίλος έστησε την τελευταία
του κατοικία,ξαλαφρωμένος και νιώθοντας πως εγώ δεν είχα καμία άλλη
υποχρέωση που να με φέρει κόντα στον εκλιπόντα, παρά απο την ανθρώπινη
μου υπόσταση που όσο ζώ θα υποστηρίζω με κάθε τρόπο και κόστος.
Η παράστασις έλαβε τέλος,οι όσοι θεατρίνοι σχόλασαν κλαίγοντας απο
τα γέλια συνεχίζοντας την ζωή και την υποκρισία που τους δέρνει και γώ
με τον άνεμο να χτυπά στο πρόσωπο μου, επιστρέφω σπίτι, σκεπτόμενος
πόσες τέτοιες παραστάσεις στήνονται καθημερινά...

Μιλούμε πάντα για την ανάγκη επανελληνισμού όμως τί γίνεται με την
ανάγκη επαναθρωπισμού πάντα θα αναρωτιέμαι ώς το τέλος, καθώς και με
πόσο περίσιο θράσος μπορεί κάποιος να αυτοαποκαλείται έλληνας την
στιγμή που δεν δειχνεί σεβασμό στους νεκρούς και μάλιστα υποτιθέμενους
φίλους και οχι εχθρούς του...
Καλή αντάμωση αγαπητέ αν υπάρχει τέτοιο πράμα, ο θεός να σε
αναπάυσει έν ειρήνη και τα βαθυτατα και προπάντων ειλικρινή
συλληπητηρια μου στην οικογενεια
σου...

"Γη ει και εις γην απελευσει"
Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Ιούλιος 2010

Κυριακή, 11 Ιουλίου 2010

Η ΚΟΙΜΩΜΕΝΗ...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 10/7/2010



(Γή εί και είς γήν απελέυσει...)


Κορίτσι νέο κι όμορφο
τι στέκεις εδώ πέρα
δεν έχεις μάνα,αδερφούς
και δύστυχο πατέρα ;


Χρόνια πολλά επέρασαν
απο την μάυρη μέρα
π΄άφησες φίλους και γνωστούς
σαν την πνοή του αγέρα


Η ομορφιά σου έδυσε
βαθιά μέσα στο χώμα
και η ζωή σου έσβυσε
σαν μια στιγμή ακόμα


Γεννήθηκες σ΄άλλους καιρούς
μακριά απο τους δικούς μου
υπάρχεις χρόνε σε ρωτώ
η σε γένναει ο νούς μου


Στέκεις παντού και πουθενά
στην μνήμη καρφωμένη
στου αγέρα την γλυκιά πνοή
αιώνια ξεχασμένη


Kι αν κάποιος σκύψει στα κρυφά
στην πλάκα που σε κρύβει
πάντα θα έρχεσαι κλεφτά
με πόνο να σε πνίγει...


Νικηφόρος Βυζαντινός

ΤΟ "ΕΛΛΗΝΙΚΟ" ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΑΤΡΙΔΕΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ



Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 10/7/2010

Είναι απογευματάκι τετάρτης,τα μαγαζία (όσα τουλάχιστον έχουν ακόμα
απομείνει) κλειστά και γώ ο δύσμοιρος προσπαθώ να διέλθω το κέντρο των
αθηνών. Μιά δοκιμή-βόλτα θα σας πείσει περί του λόγου το αληθές και
ίσως αναγκάσει κάποιους να αλλάξουν λίγο ή περισσότερο νοοτροπία ως
προς τα καλά της πολυ-πολυτισμικότητος, γιατί στην μικρή μου βόλτα
δεν μπόρεσα να διακρίνω κανένα.
Παντού υπόκοσμος λοιπόν,ξένοι κάθε λογής απο τους "δικούς" μας
αλβανούς (οι οποίοι πρέπει να τονίσω πως έχουν πλέον "αναβαθμισθεί" σε
σχέση με το οτι κυκλοφορεί),ντόπιους και αλλοδαπούς ναρκομανείς κάθε
είδους και διαλογής με χιλιάδες έγχρωμους μικρέμπορους οι οποίοι
πωλούν οτιδήποτε άχρηστο στην ουσία μπορεί να φανταστεί και να
χρειαστεί κανείς,κάνοντας την ήδη ζεστή και με μεγάλη υγρασία
ατμόσφαιρα της "πολυ-πολυτισμικής" αθήνας πλέον οσο πιό αποπνικτική
και δυσώδης γίνεται.
Περνώ απο το δημαρχείο. Απ'έξω ένα λεοφορείο και αρκετοί
καλοντυμένοι οι οποίοι φαίνονται να περιμένουν κάτι ή κάποιον και νά
που σε λίγο μέσα απο το μέγαρο, ξεπροβάλλουν μερικοί επίσης
καλοντυμένοι έγχρωμοι, για τους οποίους γίνεται και ο τόσος ντόρος,
(προφανώς απο όσα θα σας αναφέρω είναι οι πλέον αξιοπρεπείς φυσικά,
μιάς και είπα να ξεκινήσω απο τα λιγότερο άσχημα) και γώ προχωρώ
ασήμαντος και ανώνυμος όπως θέλουν όλα τα σημεία των καιρών,και αφήνω
πίσω μου το άγαλμα του περικλέους (κακόμοιρε περικλή το ύφος του
αγάλματος συνταιριάζει πλήρως απο τα τεκτενόμενα μιάς και στέκεται
ανάμεσα μας, σκεπτικός διά το μέλλον αυτού του τόπου) με κατέυθυνση
προς μοναστηράκι στην αγορά των αθηνών.
Άλλο πολυ-πολυτισμικό σόκ εκεί και δεν αναφέρομαι διόλου στα μικρά
στενάκια, παρά στους κεντρικούς δρόμους απο τους οποίους είχα το
θάρρος πραγματικά να διέλθω,όλοι αυτοί που δουλέυουν εκεί ξένοι, απο
τον περιπτερά που με αγριοκοίταξε γιατί δεν κατάλαβε ότι θέλω ένα
μπουκάλι με νερό (η μάλλον γιατί κατάλαβε ότι θέλω μόνον αυτό) μέχρι
και τους υπαλλήλους των παραδίπλα ταχυφαγίων και ότι άλλου είδους
εμπορέυματος χρήσιμου και άχρηστου μπορεί να διαθέτει μία
"σύγχρονη"και σιχαμερή μεγαλούπολη, όπως η αθήνα.
Η περιήγησης συνεχίζεται και το ελληνικό "ήχος και φώς" της
δεκαετίας του 60, αντοιχεί τόσο γελίο στα αυτία της συνείδησης μου
πλέον,που δεν μπορώ παρά να μειδιάσω πικραμένα για το σημερινό χάλι
και για το πού μας κατήντησε η εκποίησης των πάντων τις περισσότερες
φορές έναντι πινακίου φακής,καθώς και το τι μέλλει γεννέσθαι πλέον σε
μία κατάσταση ώς φαίνεται μή αναστρέψιμη, για την οποία και φέρουμε
ακέραια την ευθύνη μέσω της απολιτίκ και μή συμμετοχικής μας
συμπεριφοράς στα κοινά αυτού του ευλογημένου τόπου με καταραμένους
πολίτες.
Παντού η αθήνα γεμάτη απο αφίσες υπέρ των μεταναστών,μα τόση
"συμπόνοια" και "ανθρωπισμό" δεν βρήκα πουθενά αλλού στην ευρώπη
τουλάχιστον όπου είχα την ευκαιρία να υπάρξω, λές και κάποιοι
εφαρμόζουν ένα πιλοτικό πρόγραμμα απεθνοποίησης, το οποίο ισχύει μόνο
για την πατρίδα μου,από συναυλίες αλληλεγύης μέχρι και αφίσες της
διεθνούς αμνησ(τ)ίας οι οποίες εξαντλώντας τους όρους του μάρκετινγκ
και της αρνητικής διαφήμισης,δείχνουν εξαθλιωμένους μετανάστες,
προκαλώντας τον πόνο και τον οίκτο ενός ήδη εξαθλιωμένου ελληνικού
λαού και έθνους.
Προς τί τα μίση και ο αλληλοσπαραγμός κυρίες και κύριοι ; θέλουμε
μία χώρα ξέφραγο-αμπέλι οπού ο κάθε κατατρεγμένος του κόσμου τούτου,ο
μή γνωρίζων πατρίδα και ο εγκαταλείπων αυτήν την γεννέτειρα του,να
υπάρχει ανεμπόδιστα και με συνοπτικές διαδικασίες δίπλα στο παιδί του
έλληνα που και φορολογείται,και υπηρέτησε τις ένοπλες δυνάμεις τις
χώρας και στο τέλος κατήντησε φάντασμα του ιδίου του του ένδοξου
εαυτού του,παράδειγμα πρός αποφυγήν και τραγικό απομεινάρι της
ελληνικής φυλής,το οποίο ούτε ξέρει που πατάει και που βρίσκεται,
έχοντας χάσει πλήρως τον προσανατολισμό του και παλέυοντας διά τα προς
το ζήν και μόνον,μέσα σε έναν φάυλο κύκλο κοροιδίας απο ένα σάπιο
πολιτικό σύστημα, ξεπουλήματος της ελπίδας και των ονείρων του για μια
καλύτερη ελλάδα κάτι για το οποίο πάλεψαν τόσοι και τόσοι απο τους
προγόνους μας και είναι ο μοναδικός λόγος περηφάνιας αυτής της
εξαθλιωμένης μάζας που θέλει να λέγεται έλληνες.
Θέλουμε(;) μία χώρα, χωρίς σύνορα οπως την είχε ονειρευτεί κάποτε ο
μακαρίτης τραγουδιστής των Beattles,John lennon στο πλέον επίκαιρο
τραγούδι του με τίτλο "Imagine" - (γιά) "Φαντάσου" χωρίς εθνικά
σύνοραμ όπου ο κάθε τυχάρπαστος,ασθενής η μή και πονεμένος, θα μπορεί
να βρεί "ενα πιάτο φαγητό και αγάπη" όπως ο διεθνισμός μεταφράζει την
εκμμετάλευση των εξαθλιωμένων μαζών απο το μεγάλο κεφάλαιο προς ίδιον
όφελος βεβαίως,βεβαίως...
Και η περιπλάνηση στους δρόμους και τα στενά της αθήνας συνεχίζεται,
για εμένα τον δυστυχή, ο οποίος αν και ζώ στην αθήνα βρίσκομαι μπροστά
σε πρωτόγνωρες καταστάσεις ακόμα και πρίν απο λίγα χρόνια, και που
κανείς,ακόμα και ο πιό απαισιόδοξος δεν θα πίστευε ότι θα τις
είχαμε,με εναν τόσο ιλιγγιώδη ρυθμό που ζαλίζει πραγματικά.
Περιδιαβαίνω την περιοχή του πολυτεχνείου τώρα. Δεκάδες με
εκατοντάδες οι έγχρωμοι μικροπωλητές κάθε είδους (απο ναρκωτικά μέχρι
αναπτήρες τεραστίου μεγέθους) οι πάγκοι τους γεμάτοι απο άθλια και
ηλίθια προιόντα τα οποία απευθύνονται στο ίδιο άθλιο και ηλίθιο κοινό
τους, ενώ απέξω απο τις πύλες του δικού σας πολυτεχνείου,του
"πολυτεχνείου - μύθος" (το τελευταίο το παίρνετε όπως θέλετε),
συνωστίζονται ναρκομανείς,πόρνες και οτι αθλιέστερο τολμά κάποιος να
φανταστεί,αν και η πραγματικότης είναι πολλές φορές πολύ πιό μπροστά,
πέρα απο κάθε φαντασία.
Απ'έξω λοιπόν απο την πύλη του πολυτεχνείου της δικής σας
μεταπολιτέυσεως η οποία και έγινε για να αποτραβηχτεί για πάντα ο
"ζυγός" της δικτατορίας αποβλέποντας υποτίθεται πάντοτε σε κάτι
καλύτερο,δεν διανοείται κάποιος να περάσει αν δεν είναι με παρέα μέσα
σε μια σιχαμερή ατμόσφαιρα που πνίγει κάθε σκέψη, πέρα απο την ανοχή
που θα πρέπει αναγκαστικά να δείχνουμε ως προς τα "καινούρια φρούτα"
της εποχής τα οποία μας κάθησαν αναγκαστικώς στον σβέρκο και δείχνουμε
πλέον ανίκανοι να αντιδράσουμε συστηματικά και με τρόπο ουσιαστικό
προς καλυτέρευση των συνθηκών όσο μπορεί αυτό πλέον να καταστεί
δυνατόν.
Ανάμεσα σε όλη αυτή την νέα "εκλογική πελατεία" για την οποία
ξερογλύφωνται κομματικά στελέχη και το οποίο ας μην κρυβόμαστε πλέον
θα μπορέσει να τους απεγκλωβίσει απο την εγχώρια εκλογική πελατεία,
που τόσα χρόνια απειλούσε,΄έβριζε,έγλυφε πισινούς για μιά θεσούλα στο
δημόσιο,ανάμεσα λοιπόν σε όλα αυτά,νά και "διεθνοποίηση" της ελληνικής
γλώσσας ανάμεσα σε όλους αυτούς τους ξενόφερτους και απρόσκλητους
επισκέπτες μιάς και βλέπεις συχνότατα πλέον έναν πακιστανό να
συνδιαλέγεται με έναν αλβανό σε σπασμένα βεβαίως ελληνικά,προσπαθώντας
να κλείσουν μία συμφωνία.

Δυστυχώς δεν ήταν αυτό το όνειρο μου πέρι διεθνοποιήσεως της
ελληνικής,και εξάπλωσης του ελληνικού πολιτισμού...


Απο όλα αυτά τα εφιαλτικά λοιπόν,τα οποία κανείς δεν θα τολμούσε
μέχρι και πριν λίγα χρόνια να φανταστεί ούτε στους χειρότερους
εφιάλτες του,μές το μυαλό μου καρφωμένο το μύνημα μιάς
προπαγανδιστικής αφίσας απο τις χιλιάδες που κυκλοφορούν πλέον στο
κέντρο των αθηνών.

"Μου στέρησαν την πατρίδα,δεν θα μου στερήσουν και το μέλλον"

Άραγε ποιός νοιάζεται κύριοι της εξαθλίωσης του ελληνικού λαού και
πρωτομάστορες της εκμμετάλευσης,έμποροι των εθνών και σύγχρονοι
δουλέμποροι,άθλιοι καιροσκόποι και ανθρωπάκια των καιρών,γεννίτσαροι
και εκτελεστές του πλέον σημαντικού έθνους άνα την υφήλιο και
τρομοκράτες της ηρέμιας ενός λαού που ακόμα ψάχνει τον δρόμο του μετά
την "Ανεξαρτησία" του 1821,ποιός νοιάζεται απο σάς για το ΔΙΚΟ ΜΟΥ
μέλλον και την ΔΙΚΗ ΜΟΥ πατρίδα ;

Το "ελληνικό" όνειρο για κάποιους,μετατράπηκε εν μία νυκτί σε εφιάλτη
για τους γηγενείς,ενώ απο ένα απέραντο φρενοκομείο καταντήσαμε ένας
απέραντος οίκος ανοχής...



Μετά Βδελλυγμίας
Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Ιούλιος 2010

Τρίτη, 6 Ιουλίου 2010

ΓΗ ΕΙ ΚΑΙ ΕΙΣ ΓΗΝ ΑΠΕΛΕΥΣΕΙ...

Αφιερωμένο στην Μητέρα μου
και σε έναν άγγελο που δεν είναι πιά μαζί μας...




Παρασκευή, 2 Ιουλίου 2010

ΟΠΛΑ ΕΛΛΗΝΩΝ



Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 1/7/2010



Τα σίδερα δές, δεν μπορούν
τις θερμοπύλες να κρατούν
θέλουν ανθρώπους με καρδιά
να τα βαστούν, κι οχι παιδιά


Μάτια ανάξια σας κοιτούν
μάτια που δεν μπορούν να δούν
μές στα σκουπίδια μόνο ζούν
στην γή ανάξια περπατούν



Μές το παζάρι των λαών
πραμάτεια στήνουν ιδεών
πουλάν πατρίδα και τιμή
τόσο φτηνά,οι ταπεινοί



Όπλα ελλήνων ιερά
κειμηλια αγώνων φοβερά
σας ντρέπομαι που σας κοιτώ
φτύστε με πρώτο δε βαστώ


Νικηφόρος Βυζαντινός

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΖΑΡΙ ΚΑΙ Η ΗΘΙΚΗ ΕΝ ΕΚΠΤΩΣΕΙ



Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 1/7/2010





Μάλιστα. Στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας,της προαγωγής πάσης
ανηθικότητος και βλακείας ώς μορφής τέχνης και τρόπου ζωής, στην χώρα
που πασχίζει να μετατραπεί με ταχύτατους ρυθμούς (Λές και κυνηγάμε
κάποιο τρένο το οποίο φοβάμαι να κοιτάξω σε σχέση με το ποίοι
επιβαίνουν σε αυτό) απο εθνικό κράτος με σταθερές βάσεις σε ένα
πολύ-πολυτισμικό έκτρωμα της νέας εποχής,στην χώρα όπου στην λέξη
διαφθορά σε κάθε παγκόσμιο λεξικό βρίσκεται η φωτογραφία της,στην χώρα
που όλα απαξιώνονται με την μέγιστη ευκολία και που όλα τα θετικά είτε
περνάνε στην λήθη είτε βρίσκουν την τύχη τους στο εξωτερικό,σε αυτή
την χώρα όπου καμία σχέση δεν έχει ούτε κάν με το πρόσφατο μόλις
παρελθόν της και που κάποιοι την κατάντησαν πραγματική ψώρο-κώσταινα
προς ίδιον ώφελος και είς βάρος ενός λαού
άγευστου,άοσμου,άκαπνου,ανίκανου να υπάρξει ως σύνολο και γενικότερα
χαρακτηρισμένου με οτι στερητικό μπορεί να σκεφτεί κάποιος, συνέβη ένα
ακόμα χτύπημα κάτω απο την ζώνη και ενάντια σε κάθε κανόνα ηθικής στον
βωμό και γώ δεν ξέρω ποιών σκοπιμοτήτων αν και μπορώ εύκολα να υποθέσω
τόσο εγώ όσο και όσοι κάνετε τον κόπο να διαβάζετε το παρόν.
Το εν λόγω άρθρο μου έχει να κάνει με το καινούριο θέμα που
ανέκυψε λίγες μόλις ημέρες μετά τα αίσχη τα οποία διαδραματίστηκαν
επάνω στο ιστορικό θωρηκτό του στόλου μας "Γ. Αβέρωφ" (την ιστορική
ναυαρχίδα που μόνο νίκες έφερε για τα ελληνικά όπλα και ενέπνεε τον
σεβασμό στους φίλους και τον φόβο στους εχθρούς του γέννους) με τις
πληρωμένες μοντέλλες και τους λοιπούς διασκεδαστές μιάς νεοφανούς έν
ελλάδι τουλάχιστον κοινωνικής τάξης οχι τόσο ώς προς την οικονομική
της επιφάνεια αλλά ώς προς το θράσος και το σκεπτικό που την
διακατέχει, η έστω το ποσοστό άγνοιας της ιστορίας που θα ώφειλε να
γνωρίζει, κάποιοι άλλοι είχαν την εξίσου φαινή ιδέα να μετατρέψουν το
πολεμικό μουσείο της χώρας οπού εκεί φυλάσσονται με σεβασμό επί
δεκαετίες τα όπλα του ελληνικού στρατού τα οποία αν μή τί άλλο έκαναν
την δουλειά τους και χειριζόμενα απο άξια και έντιμα χέρια, τίμησαν το
έθνος στο έπακρον, σε παζάρι γυναικείων ενδυμάτων και μάλιστα για
λόγους ώς είθεισται πλέον, στήριξης κάποιων φιλανθρωπικών σκοπών
αγνώστου υπάρξεως λόγων, με την μορφή "φιλόπτωχου ταμείου"¨όπου οι
διάφορες κυρίες του ¨καλού κόσμου" και της λεγόμενης υψηλής
μεγαλοαστικής κοινωνίας, διέθεταν αφιδώς,μέσα στα πλαίσια της
ευγενέστερης άμμυλας παρόμοιας με το δελφικό πνέυμα των ολυμπιακών
αγώνων και ιδεωδών, σε σχέση με το ποιά θα παραχωρούσε για τις
ανάγκες της εκδήλωσης το ακριβότερο μοντελλάκι, διάφορα μεταχειρισμένα
ρούχα και αξεσουάρ για γυναίκες με αποτέλεσμα να μετατραπεί επί
τριήμερο (25-27 Ιουνιου) χώρος του πολεμικού μουσείου σε παζάρι.
Πολλές φορές την ημέρα δυστυχώς, μου δίνεται λοιπόν η φοβερή
ευκαιρία να αναρωτηθώ σε σχέση με το αν ζώ στην ίδια χώρα με τις εν
λόγω κυριες και κυρίους καθώς και με όσους ΔΥΣΤΥΧΩΣ ένστολους
αξιωματικούς οι οποίοι αδειοδότησαν και συνυπέγραψαν την διεξαγωγή
της εν λόγω εκδήλωσης, ή αν πραγματικά είμαστε δύο διαφορετικοί κόσμοι
ώς πρός το πώς αντιλαμβανόμαστε βασικά πράγματα για την ζωή εν γέννει
και ενώ ο σκοπός ίσως να ήταν σωστός μιάς και υποτίθεται οτι επρόκειτο
για στήριξη συλλόγου για άτομα με προβλήματα όρασης η επιλογή του
χώρου ιδιαίτερα μετά τα χάλια στο θωρηκτό ηταν το λιγότερο ατυχής λές
και κάποιοι διαγωνίζονται στο ποιός θα προκαλέσει περισσότερο.
Και ας αφήσουμε στην ακρή όλους αυτούς τους καλοκάγαθους κυρίες και
κυρίους που έχουν ώς μοναδική ασχολία την φροντίδα των φτωχών και
κατατρεγμένων εν ήδη ενός περίεργου σπόρ και ακόμα ακόμα επίδειξης,
όπως επίσης ας αφήσουμε στην άκρη τις δεκάδες χορηγούς της εκδήλωσης
οι οποίοι είδαν άλλη μία επιχειρηματική ευκαιρία να προβληθούν και
μέσω της πρόκλησης η οποία εντυπώνεται άλλωστε και καλύτερα στο
συλλογικό ασυνείδητο,όμως αυτούς που δεν πρέπει να αφήσουμε με τίποτα
στην άκρη, είναι οι εν λόγω αξιωματικοί σε οποιαδήποτε βαθμίδα και αν
βρίσκονται οι οποίοι ξέχασαν πως το πολεμικό μουσείο πέρα απο μουσείο
είναι και στρατιωτική μονάδα και επουδενί εκθεσιακός χώρος,γιατί αυτοί
και φέρουν το μεγαλύτερο ποσοστό ευθύνης ανάμεσα σε όλους όσους
αναμείχθηκαν σε όλο αυτό μιάς και υποτίθεται πως είναι οι
θεματοφύλακες του έθνους και όταν λαμβάνεις μία τέτοια απαξιωτική
συμπεριφορά για έναν τόσο σημαντικό χώρο που εμπεριέχει αντικείμενα
ανεκτίμητης ιστορικής και συναισθηματικής αξίας για ένα έθνος που
πάντα έχει μάθει να πολεμά όπως το ελληνικό, τότε πραγματικά τί
μπορείς να περιμένεις απο τους απλούς πολίτες,τότε πραγματικά
συμπεραίνεις με απογοήτευση πως "βάλαμε τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα"
και πως για μερικούς ένστολους η χαλαρότητα έχει ξεπεράσει κάθε όριο
με αποτέλεσμα να μην γνωρίζουν ούτε οι ίδιοι το που βρίσκονται ούτε
και ποιό είναι το αντικείμενο της "δουλειάς" τους που δεν θα έπρεπε
να θεωρούν δουλειά παρά λειτούργημα.
Είς αναμονήν λοιπόν της επόμενης απαξιωτικής εκδηλώσεως παρόμοιου
χαρακτήρα, ποιός ξέρει αραγε που, ίσως και μέσα στο ίδιο το υπουργείο
εθνικής αμύνης η ακόμα καλύτερα πάνω στον ιερό βράχο της ακρόπολης
οπού τα ποτά και οι γελειότητες ενός αυτοαπαξιούμενου συνόλου ταγμένο
στην μικρότητα της παρούσης ύπαρξης και επουδενί έθνους θα ρέουν για
μία ακόμα φορά ασταμάτητα προς την κατρακύλα της ηθικής που κάποιοι
τεχνιέντως μας εχουν καταλήξει.
Κάποτε κίριοι όταν το υποβρύχιο "Παπανικολής" (το οποίο φροντίσατε
να δώσετε το μεγαλύτερο μέρος του για παλιοσίδερα) βρίσκοταν στην
αφρική για επισκευές και κάποιος εγγλέζος αξιωματικός θέλησε να το δεί
απο κοντά έχοντας ακούσει για αυτό ενώ μόλις το αντίκρυσε απόρισε
γιατί είναι τόσο διάσημο μιάς και ήταν πολύ παλιό σκαρί,όμως ο
κυβερνήτης του ένδοξου αυτού υποβρυχίου τον επανέφερε στην τάξη
λέγοντας του
"Δεν είναι τα σίδερα που το κάνανε γνωστό αλλά η καρδιά αυτών που
είναι μέσα" και τότε ντροπιασμένος ο ξένος έφυγε σκύβωντας το κεφάλι
για την ηλιθιότητα του να προσβάλει το εν λόγω υποβρύχιο.
Αυτό λοιπόν κύριοι ισχύει και για όλα όσα είναι φυλαγμένα εκεί μέσα
στο πολεμικό μας μουσείο γιατί εκεί δεν φυλλάσονται τα σίδερα παρά οι
καρδιές και οι ψυχές όσων τα χειρίστηκαν και είναι ποτισμένα απο τον
ιδρώτα και το αίμα τους και ζυμωμένα μαζί με τα όνειρα τους για μία
καλύτερη ελλάδα και κάνεις ένστολος η μή δεν έχει το δικαίωμα να τα
λερώνει με την παρουσία του,και σείς τέτοιοι άνθρωποι σαν τον
κυβερνήτη του "Παπανικολής" και του "Αβερωφ" δεν ειστε το μονο
σιγουρο.
Βλεπετε μπορει η εκδηλωση να εγινε για ατομα με προβληματα
ορασης ομως υπαρχουν ανθρωποι με υγιεστατα ματια που δεν βλεπουν
καθολου...
Κλεινοντας παραθετω τον τελευταιο στιχο του ποιητη Κωστα Καρυωτακη
απο το τελευταιο του ποιημα και κύκνειο άσμα του με τίτλο "Πρεβεζα"¨

'Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους αυτούς,
ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.

Ας μάθουμε επιτέλους να κοκινίζουμε απο ντροπή μερικές φορές, δεν
είναι κακό τουναντίον μας κάνει καλύτερους...


Μετά τιμής
Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Ιούνιος 2010