ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

ΑΝΑΜΝΗΣΙΣ...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "¨Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 29/8/2010

ΑΝΑΜΝΗΣΙΣ

Μία ανάμνησις πάντα θολή
το μόνο π΄απομένει
απο το διάβα της ζωής
στέκει, σε περιμένει


Οτι κι αν έζησες, καπνός
σβήστηκε μές στο χώμα
πόνος,αγάπες κι οδυρμός
χαθήκαν με το σώμα


Στου τάφου μέσα την σιωπή
μονάχος σου σαν θα σε
θα ναι αργα για να σκεφτείς
αν ζείς η αν κοιμάσαι



Σαν θα σου λείψουν όλα αυτά
σαν λιώνεις μές το χώμα
πόσο θα ήθελες κρυφά
να χες μιά μέρα ακόμα

Νικηφόρος Βυζαντινός
Αυγουστος,2010

ΒΑΙΝΟΜΕΝ ΠΡΟΣ ΕΚΛΟΓΑΣ ΤΙΝΕΣ ΚΟΠΤΕΙ Η ΕΛΛΑΣ...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 29/8/2010


Είς μίαν περίοδον πλήρους "ανασυντάξεως" και κατ΄ουσίαν
εσωκομματικών συγκρούσεων προς κατάληψην εκλόγιμων θέσεων υπό τους
διαφόρους αυτοαποκαλουμένους και μή υποψηφίους των πολιτικών
σχηματισμών της χώρας και εν όψη δημοτικών εκλογών,παρατηρείται
δυστυχώς τουλάχιστον είς τον χώρον είς τον οποίον ανήκω ηθικώς και
πολιτικώς, το φαινόμενο υπό τίνας οι οποίοι πραγματικά αποτελούν
μιάσματα διά έναν καθαρόν κατά τα άλλα ιδεολογικόν χώρον διαθέτοντας
ξεκαθαρισμένας απόψεις και ουδεμία αμφισβητούμενην θέσην (αυτόν του
πατριωτισμού και της πίστης είς το έθνος) να χρησιμοποιείται κάτα
κόρον το ιερόν ιδεολόγημα της πατρίδος,προς αυτοπροβολήν και
αυτοανάδειξην είς θώκους εξουσίας, προς το παρόν και εκτός σημαντικού
απροόπτου,όσον αφορά τα κοινά και την τοπικήν αυτοδιοίκησην ανά την
επικράτειαν.
Οι κυρίες (χάριν ευγενείας αναφέρω αυτάς πρώτας) και οι κύριοι
λοιπόν,οι οποίοι μετέρχονται τέτοιων μεθόδων και οι οποίοι δρούν ώς
φορείς φιλικά προσκείμενης προς υμάς ιδεολογίας, που σκοπόν έχουν
μόνον και μόνον την αυτοπροβολήν και την προσωπικήν των
αυτοτακτοποίησην και ουχί καθ΄ελάχιστο, την έννοια προς την
καλυτέρευσιν ενός ήδη εξαθλιωμένου και αυτοαπαξιούμενου συνόλου εν
μέσω της οικονομικής δυσπραγίας μαστίζουσα την ελληνικήν κοινωνίαν,θα
πρέπει να γνωρίζουν πως τοιάυτας συμπεριφοράς αμαυρώνουν την πολιτικήν
των παρουσίαν και τους στοχοποιούν διά το μέλλον,παρά τους
τακτοποιούν,καθώς επίσης οφείλουν να γνωρίζουν πως ο πέλεκυς της
τιμωρίας θα επέλθει βαρύτατος επ΄αυτών πρωτίστως,διότι ενέπαιξαν επί
πολλώ τον ελληνικόν λαόν ώς συνυπέυθυνοι μετά των υπολοίπων πολιτικών
δυνάμεων και κατέστησαν αυτόν έρμαιον της κτηνωδίας του τέρατος της
οικονομικής εκμμεταλέυσεως του ανθρώπου υπό το μέγα κεφάλαιον,το οποίο
ώς γνωστόν δεν εβρίσκεται είς θέσην να γνωρίζει και ποσώς
αντιλαμβάνεται (και επουδενί διακατέχεται), υπό των εννοιών της
πατρίδος, των ηρώων,αγωνισθέντων και πεσόντων,των αγνών
αισθημάτων,διαφόρων συναισθηματισμών και τα τοιάυτα.
Εάν όλοι αυτοί οι προηγουμένως αναφερόμενοι είχον συναίσθησιν της
βαρυτάτης ευθύνης την οποίαν φέρουν ως ταγοί εξουσίας δοθήσης υπό του
λαού και ώς μονάδες ταγμένες είς την προάσπισην των εθνικών θέσεων
(τουλάχιστον αυτοπαρουσιαζόμενοι ώς τέτοιοι) όφειλαν να εβρίσκονται
την πάσαν ημέραν είς το πεζοδρόμιον,αφουγκραζόμενοι τα πραγματικά και
εκ των συνθηκων ακανθώδη προβλήματα ενός λαού,(επουδενί άμοιρου
ευθυνών και ο οποίος φέρει ακεραίως την ευθύνην διά την συμπεριφοράν
των, μέσω της προκλητικής του αδιαφορίας διά κάθε τί, το οποίο έχει
να κάνει με την δημοσίαν ζωήν και της απαξιώσεως του τίτλου "πολίτης")
τουναντίον άγουν και φέρουν τους εαυτούς των προσποιούμενοι,
περιγελώντας τον πάσα έναν και πραγματοποιούν την εμφάνισην των ολίγον
πρό των εκλογών καθ΄ εκάστην.
Εάν και εφόσον λοιπόν έχει απομείνει εν τω ελαχίστω η όποια ευθυξία
είς όλους εσάς (κάτι διά το οποίο αμφιβάλλω τα μέγιστα),τερματίστε τον
εμπαιγμό του λαού ο οποίος ώς προανέφερα φέρει ακεραίως την ευθύνην
διά την συμπεριφοράν σας τάυτην,αλλά δυστυχώς προσβλέπει προς εσάς
αποτινάσοντας πάντοτε την ειδικήν του προσωπικήν ευθύνην, καθώς και
εσύ έλλην πολίτη, λάβε πλέον την σκληράν αλλά αναγκαίαν υπό των
συνθηκών απόφασην, να τιμήσεις επιτέλους τον τίτλο ο οποίος σου εδώθη
κληρονομικώς (λίαν επιεικώς,ακρίτως και χωρίς κανενός είδους
αξιολόγησιν) και με μοναδικόν όπλο διαθέσιμον, είς το καθεστώς της
"Δημοκρατικής ασυδωσίας και ασελγίας των ολίγων έναντι των πολλών"
κατά το οποίον διαβιούμε,την ψήφον, απαξίωσε τοιάυτας συμπεριφοράς
άκρως επικινδύνους και απαξιωτικάς ώς προς το πρόσωπον σου, ειδάλλως
παρέμεινε δέσμιος των δικών σου στρεβλών επιλογών και επιδιώξεων, αι
οποίαι κατέληξαν τον τόπον είς τοιάυτην αθλιότητα,και επουδενί μην
αναζητήσεις την ευθύνην πέραν απο τον ίδιον σου τον μολυσμένον,ασθενήν
και συντόμως τεθνεόντα εαυτόν.


Μετά τιμής
Εν Αθήναις,τω σωτηρίω έτος 2010,μηνός Αυγούστου
Νικηφόρος Βυζαντινός

Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010

Η ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΩΣ ΤΡΟΧΟΠΕΔΗ ΕΞΕΛΙΞΕΩΣ...


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στις εφημερίδες "Καθημερινη" και "Ελευθερος κοσμος" στα φύλλα της 3/8 και 15/8/2010 αντιστοίχως



Η Ελλάδα από της ιδρύσεως της, υπήρξε μια χώρα στην οποίαν κυριαρχούσε η έντονη αντίθεση, οι διαμάχες κάθε είδους, από πολιτικές συγκρούσεις έως και ακόμη χειρότερες, οι οποίες πάντοτε σχεδόν λειτούργησαν αρνητικά και μάλιστα υπέρ συμφερόντων τρίτων, μιας και τα αντιμαχόμενα εκάστοτε στρατόπεδα τις περισσότερες φορές δεν ήταν σε θέση να έρθουν σε πραγματική συνεννόηση και σύνθεση των αντικρουόμενων απόψεων.

Ανάμεσα στις πολλές λοιπόν αντιθέσεις και συγκρούσεις παρατηρείται και μια τάση που έχει να κάνει με την απαξίωση του πολιτικού συστήματος από τη μια μεριά, αλλά από την άλλη, τη χρησιμοποίηση του ίδιου, ως εργαλείου προσωπικών επιδιώξεων, ακόμη και από τον απλό λαό, ενώ θα έλεγε κανείς ότι η συγκρουσιακή κατάσταση αυτή βρίσκεται πλέον μέσα στο συλλογικό ασυνείδητο. Κατά την προσωπική μου άποψη, όλο αυτό έχει να κάνει με το ότι η επανάσταση του 1821 υπήρξε σαφώς μια εθνική επανάσταση η οποία λειτούργησε ως καταλύτης προς την αλλαγή του σκηνικού άρδην ώς τότε, όμως επ’ ουδενί αυτή η ίδια η επανάσταση δεν επέφερε και την κοινωνική αντίστοιχή της, με αποτέλεσμα ο ελληνικός λαός να «σέρνει» μαζί του νοοτροπίες οι οποίες αναπτύχθηκαν επί τουρκοκρατίας, όπως το «ρουσφέτι» και το «φιλοδώρημα» προκειμένου να γίνει αυτό το οποίο επιδιώκει.

Πάνω, λοιπόν, σε αυτό το μάλλον σαπισμένο και σαθρό έδαφος, το από τουρκοκρατίας διαμορφούμενο, αναγκάστηκε η Ελλάς να χτίσει ένα όχι και τόσο ευοίωνο μέλλον, μιας και οι εκάστοτε πολιτικοί «κακόμαθαν» τους Ελληνες πολίτες στο ότι για να πραγματοποιηθεί κάτι θα πρέπει να «συνεισφέρουν» με κάποιο τρόπο, είτε αυτό λέγεται ψήφος είτε χρήμα είτε οτιδήποτε, ενώ οι ίδιοι οι πολιτικοί ουδέποτε θέλησαν να αντιληφθούν τον πραγματικό τους ρόλο, ο οποίος έχει να κάνει με την εξυπηρέτηση των αναγκών του πολίτη και τη διεκπεραίωση αυτών και όχι την κάλυψη των προσωπικών σκοπιμοτήτων εναντίον του συνόλου, αλλά και οι ίδιοι οι πολίτες στάθηκαν ανέτοιμοι και ανέντιμοι, πολλές φορές, ενάντια στο σύνολο.

Μιλούμε για ένα σαπισμένο πολιτικό σύστημα, όμως αγνοούμε (ηθελημένα ή μη)– το γεγονός ότι δεν είναι δυνατόν πολιτικοί σχηματισμοί ή και πολιτικά πρόσωπα να είναι υγιώς σκεπτόμενα και να μην κοιτάζουν τα μικροπολιτικά τους συμφέροντα, τη στιγμή κατά την οποία, τα ίδια τα κύτταρα της κοινωνίας, δηλαδή οι πολίτες, σκέπτονται άρρωστα και με βάση τον μικρόκοσμο στον οποίο έχουν περιέλθει, αγνοώντας τις πραγματικές ανάγκες του συνόλου.

Mέγα λάθος, λοιπόν, η απαξίωση του πολιτικού συστήματος, της Βουλής, καθώς και οποιουδήποτε μηχανισμού έχει θεσπιστεί με αγώνες, τουναντίον η ανάγκη της συμμετοχής υγιώς σκεπτόμενων δυνάμεων της κοινωνίας μας θα βοηθήσει την άθλια κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει, ενώ επιτέλους θα πρέπει ο καθένας εξ ημών να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν.

Για την εξοδο από την οποιαδήποτε κρίση απαιτείται κονωνικό όραμα, συμμετοχή στα κοινά και πάνω από όλα αυτοκριτική. Για να αλλάξουμε την Ελλάδα προς το καλύτερο, ας αλλάξουμε πρώτα τον εαυτό μας...

Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Αύγουστος 2010

Κυριακή, 15 Αυγούστου 2010

ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 15/8/2010


Ανήμερα της Παναγιάς
αστράφτει ο κόσμος μονομιάς
μές του χαμού τον πανικό
εχθροί χωρίς ιδανικό


Την χάρη της σαν προσκυνάς
κι αν σε σκοτώσει ο φονιάς
εκεί που πάς, μην φοβηθείς
το δώρο αυτό μην τ΄αρνηθείς


Τιμή και δόξα στα θεριά
π΄αφήσαν μάνα και παιδιά
να πάν να βρούν την λευτεριά
και των ηρώων την γενιά


Στον τάφο μέσα τον υγρό
κάντε για μας έναν σταυρό
να μην χαθούμε απο την γής
ανάξιοι,άθλιοι συγγενείς


Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Αυγουστος 2010

Ο ΤΟΡΠΙΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ....





Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της κυριακής 15/8/2010,χάρην μνημοσύνου προς την θυσία του πληρώματος του καταδρομικού "Ελλη" το οποίο υπέστη άνανδρον επίθεση υπό ιταλικού υποβρυχίου την 15ην αυγούστου 1940 και ώρα 8.25 πρωινήν.




Πρίν από μερικές ημέρες, βρέθηκα μετά απο πολλά χρόνια πραγματικά,στο
νησί της μεγαλόχαρης του ελληνισμού και μητέρας του θεού υμών,στην
ανεμοδαρμένη Τήνο μιάς και μία φίλη θέλησε να εκπληρώσει ένα τάμα της
για κάποιο προσωπικό της πρόβλημα το οποίο αντιμετώπιζε και με την
ευλογία της ξεπεράστηκε επιτυχώς.
Η ατμόσφαιρα στο νησί κατανυκτική, κάτι το οποίο νιώθεις απο την
πρώτη στιγμή που θα πατήσεις το πόδι σου εκεί,μία ατμόσφαιρα εντελώς
διαφορετική από άλλα νησιά του αιγαιου,μία ατμόσφαιρα η οποία αρμόζει
σε έναν τέτοιο χώρο δύναμης και προσευχής,τα ιεροσόλυμα του ελληνισμού
ώς αρέσει η φιλή μου να χαρακτηρίζει το εν λόγω μέρος και ένα νησί το
οποίο πρέπει να επισκεφτεί κανείς αν θεωρεί τον εαυτό του χριστιανό
ορθόδοξο.
Ανηφορίζουμε πλέον στον δρόμο όπου καταλήγει στον ναό,οι άνθρωποι
αρκετοί μα οχι πολλοί μιάς και ήταν καθημερινή όλοι όμως με ένα βλέμμα
στραμμένο πρός τα έκει ψηλά ο καθείς για τον δικό του λόγο... τί
όμορφο να νιώθεις πως άνθρωποι διαφορετικού
επιππέδου,μόρφωσης,κοινωνικής τάξης, έχουν έναν τόσο δυνατό συνεκτικό
κρίκο που τους κάνει πραγματικά ένα ενιαίο σύνολο έστω και για τα λίγα
λεπτά της προσευχής.
Η τήνος πέρα απο το ιερό νησί του χριστιανισμού για την ελλάδα
μας,είναι και ο τόπος της θυσίας για μερικά παλικάρια τα οποία
βρέθηκαν εκεί μέσα στο καταδρομικό "Ελλη" στις 15 αυγούστου του
1940,όταν εντελώς άνανδρα ένα ιταλικό υποβρύχιο, χτυπούσε πισόπλατα το
σκαρί του πλοίου, παίρνοντας μαζί του στον υγρό τους τάφο, αλλά και
στην αιωνιότητα που χαρακτηρίζει τις μεγάλες στιγμές του ανθρώπου,
όπως ο θάνατος,τις αγνές ψυχές των ελλήνων ναυτών και αξιωματικών,οι
οποίοι ήσαν εξάλου και οι πρώτοι νεκροί του εώς τότε ακύρηχτου πολέμου
της φασιστικής Ιταλίας με την πατρίδα μας η οποία λίγους μήνες
αργότερα θα δώσει ένα μάθημα ανδρείας και παλικαριάς στους άνανδρους
του μουσολίνι και των σύν αυτώ, αποδεικνύοντας για ακόμα μία φορά ότι
"ούκ εν τώ πολλώ το έυ".
Τελειώνοντας λοιπόν με το προσκύνημα μας εκεί στον ναό, πρόσεξα το
μικρό μαυσολείο το οποίο υπάρχει κάτω απο την εκκλησία κοντά στον χώρο
στον οποίο βρέθηκε η θαυματουργός εικόνα της παναγίας,είναι ένας
μικρός χώρος στον οποίο φυλάσονται για όσους δεν το γνωρίζουν ορισμένα
αντικείμενα του πλοίου, καθώς και τα οστά των νεκρών, απο το
καταδρομικό "Ελλη" το οποίο υπέστη την άνανδρη επίθεση του ιταλικού
υποβρυχίου ανήμερα της μεγάλης γιορτής του νησιού και του ελληνισμού,
στις 15 αυγούστου 1940 και υπήρξε το πρώτο θύμα του πολέμου που θα
ακολουθούσε και θα έφερνε μαζί του το έπος του 1940 για το ελληνικό
έθνος, γράφοντας ένδοξες σελίδες στην παγκόσμια ιστορία για το πως
δικαιώνεται κάποιος οταν πιστέυει και υπερασπίζεται με πάθος την
πατρίδα του, και το πρέπον.
Μέχρις εδώ λοιπόν, όλα καλά, όμως ήρθε κάτι απρόσμενο να ταράξει την
συνείδηση μου και να με βάλει πραγματικά σε σκέψεις σχετικά με το που
οδηγούμαστε ώς έθνος γιατί ενώ παρατηρούσαμε τα αντικείμενα του μικρού
μαυσολείου,ξαφνικά μια νέα (δυστυχώς) γυναίκα και μητέρα, όταν ο
μικρός της γιός την ρώτησε τί είναι όλο αυτό το οποίο έβλεπε,εκείνη
του απάντησε με έναν τρόπο ο οποίος χαράχτηκε στην μνήμη μου και
αποτέλεσε και το έναυσμα προκειμένου να συντάξω το παρόν,του είπε πολύ
απλά και σχεδόν κυνικά οτι "δεν είναι τίποτα παιδί μου ένα καράβι
είναι που βούλιαξε".
Ακούγοντας το αυτό ένιωσα να ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι μου και
αμέσως της ανταπάντησα "δεν βούλιαξε κυρία μου το τορπίλησαν οι ιταλοί
το 1940" ενώ εκείνη ούτε κάν έδωσε σημασία σε εμένα και απεχώρησε
παίρνοντας μαζί της το δύστυχο παιδί της, το οποίο είχε για γονιό μία
μητέρα η οποία μέν μιλούσε τα ελληνικά αλλά ουδεμία σχέση είχε με την
ελλάδα,τουλάχιστον την δική μου και δική σας ελλάδα,την ελλάδα της
ιστορίας,της τιμής των νεκρών,την ελλάδα του αγώνα για την
λευτεριά,του χυμένου αίματος για την πατρίδα και του πόνου ζυμωμένου
μαζί με τα όνειρα για ένα καλύτερο μέλλον για αυτόν τον τόπο.
Αυτό το απλό φαινομενικά περιστατικό,με έβαλε σε εντονότατες σκέψεις
και αποτέλεσε θέμα σχολιασμού κατά την επιστροφή μας απο το ιερό νησί
της τήνου και ώς προανέφερα για την εφετινή επέτειο του τορπιλισμού
και είς ένδειξη μνημοσύνου αλλά και διαμαρτυρίας, το εφετινό μου άρθρο
είναι μία αναφορά σε έναν άλλο "τορπιλισμό" του καταδρομικού και κατά
συνέπεια της ιστορίας του ελληνικού έθνους,έναν τορπιλισμό ο οποίος
είναι κατά τι χειρότερος απο το πραγματικό ιστορικό γεγονός και έχει
να κάνει με την άγνοια,την έλλειψη ενδιαφέροντος για την ιστορία
μας,την ενασχόληση με ότι επουσιώδες και γενικότερα με τον
αντικατοπτρισμό της σημερινής καταστάσεως ο οποίος σε θλίβει
πραγματικά αν ακόμη έχεις ελληνικό αίμα μέσα σου, βλέποντας να χάνεται
η συνείδηση και η συλλογική μνήμη απο τον απλό κόσμο και δυστυχώς και
αυτό να περνάει και στις νεότερες γενιές οι οποίες είναι αναγκασμένες
να διαβιούν σε ένα περιβάλλον αφελληνισμόυ ούτως ή άλλως, σβήνοντας με
τον χρόνο τα ίχνη της ιστορίας, τουλάχιστον σε επίππεδο συνείδησης.
Για ποιόν λόγο λοιπόν κύριοι γιορτάζουμε ένα ιστορικό γεγονός, την
στιγμή κατά την οποία ο ίδιος ο "ελληνικός" λαός έχει υποστεί τέτοιου
είδους αλλοιώσεις δεν μπορώ να το καταλάβω ώς τώρα και μάλιστα όταν
βλέπεις τέτοια φαινόμενα να συμβαίνουν σκέφτεσαι το πόσο πιά όλα
έγιναν θέμα εθιμοτυπίας και ότι μεγάλο κομμάτι του ελληνισμού δεν
σκέφτεται πλέον σαν σύνολο αλλά ώς μονάδες,
Οι απανταχού ήρωες μας άραγε, έπεσαν για να έχουμε την σήμερον,
τέτοια απαξιωτική συμπεριφορά συνοδευόμενη απο την αμάθεια και την
αδιαφορία ; και πώς άραγε αναμένει κάποιος να γίνει κάτι καλύτερο για
αυτόν τον τόπο όταν οι ίδιοι οι πολίτες του έχουν μία τέτοια στάση την
οποία δεν θα τηρούσε και ο πιό ανθέλληνας πληρωμένος πρακτορίσκος ;
πραγματικά πάντως το ότι το καράβι "βούλιαξε" δεν θα τολμούσαν να το
πούν ούτε οι πλέον εξυπηρετούντες συμφέροντα άλλων, τί μπορείς να
περιμένεις απο την ελλάδα του σήμερα όταν το ακούς από τα χείλη μιάς
ελληνιδας υποτίθεται πάντα, μητέρας άραγε...
Πικρές οι σκέψεις για το κατάντημα του λαού μας, πάντοτε
στοιχειώνουν το μυαλό και την συνείδηση μου,όμως γνωρίζω πολύ καλά ότι
όπως υπάρχουν όλοι αυτοί,υπάρχουν και οι λιγοστοί έλληνες οι οποίοι
είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμοι, να δώσουν το αίμα τους όπως οι ήρωες
του τότε εξάλλου οι άριστοι δεν είναι δυνατόν να είναι ποτέ πολλοί σε
αριθμό και οδηγούσαν πάντα το ανθρώπινο κοπάδι προς ένα καλύτερο
μέλλον,δείχνοντας σε όλους τον δρόμο τον οποίο είτε φοβούνται να
πάρουν είτε δεν μπορούν να δούν κάν.
Η ελλάς υπήρξε χώρα των ηρώων και καλό είναι να μην την αμαυρώνουν
κάποιοι ανάμεσα τους και γηγενείς,ενώ σκοπός μας όσο υπάρχουμε εδώ, θα
παραμείνει να μειώσουμε αυτούς που το κάνουν αυτό και να αναδείξουμε
τα φωτεινά παραδειίγματα του γέννους μας,μιάς και στην παρούσα φάση
της εγρήγορσης για τους λίγους και αποχάυνωσης για τους πολλούς, είναι
επιβεβλημένη μία τέτοια στάση από όσους είναι ακόμα ζωντανοί και
αισθάνονται έλληνες.
Οι ήρωες του καταδρομικού "Ελλη" δείχνουν λοιπόν τον δρόμο για μία
ακόμη φορά... λιγοστοί μέν άριστοι δέ, εξάλου ότι έκαναν δεν το έκαναν
για κάποιους αδαείς και αδρανείς γονείς,αλλά για την πατρίδα και
είμαι σίγουρος πώς θα το ΄ρκαναν για ακόμη μία φορά αν χρειάζονταν,
ενώ εμείς ώς ελαχιστότατο καθήκον ας έχουμε το να μην τους δολοφονούμε
ύπουλα για μία ακόμη φορά. ΑΘΑΝΑΤΟΙ !


* Αρχικελευστής Πυρ. Π. ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ

* Κελευστής Μηχ. Ν. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

* Υποκελευστής Α' Μηχ. Ι. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ

* Ναύτης Θερμ. Ι. ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

* Ναύτης Θερμ. Γ. ΓΡΙΒΑΣ

* Ναύτης Θερμ. Ι. ΜΠΟΝΟΣ

* Ναύτης Θερμ. Δ. ΚΑΛΛΙΑΣ

* Ναύτης Πρότ. Δ. ΤΟΜΑΡΑΣ





Τιμή και δόξα στους Ηρωες
Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Αυγουστός 2010

Σάββατο, 14 Αυγούστου 2010

Ο ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ


(Μνήμη Γρηγόρη Αυξεντίου)



Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" του σαββάτου της 13/8/2010



Μια μέρα κίνησες, να βρείς την λευτερία
τον Λεωνίδα και τον διάκο τον Θανάση
άντρες σωστούς με μιά παλληκαριά
οπού κανένας δεν μπορεί να ξεπεράσει


Δρόμος τραχύς και δύσκολος
μα πάντα δοξασμένος
σαν θα τον πάρεις πάντοτε
θα είσαι τιμημένος


Παλέυοντας μες την σπηλια
σε πήρε ο χάρος αγκαλιά
μα δεν κατάλαβαν πως μόνο
της λευτεριάς σ΄ανοίξανε, το δρόμο



Και μέσα απο τις στάχτες
σου παντοτινά θ΄ανάβει
τ΄άσβεστο φώς της λευτεριάς
να βλέπουνε οι σκλάβοι


Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Αυγουστός 2010

ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ...





Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" την 13/8/2010 χάρην μνημοσύνου της θυσίας των νεομαρτύρων του ελληνισμού, Ισαάκ-Σολωμού.




Στο μονοπάτι της μνήμης είναι ακόμα νωπά τα βήματα των ηρώων μας απο
την κύπρο, των τάσσου ισαάκ και σολωμού σολωμού,οι οποίοι χάθηκαν σε
μία στιγμή σε διάστημα λίγων ημερών, όπως άλλωστε είναι η μοίρα του
καθενός απο εμάς,όμως πέρασαν μέσω της θυσίας τους στην αιωνιότητα
ανάμεσα στο πάνθεο των ηρώων που πάλεψαν για το όραμα της ελευθερίας
και πότισαν με το αίμα τους για ακόμη μία φορά, την χιλιοβασανισμένη
και προδομένη κυπριακή γή, η οποία μετά απο τόσους αγώνες,βάσανα και
πολέμους μέσα στην μακραίωνη ιστορία της,παραμένει δυστυχώς σκλαβομένη
και παρατημένη στην γωνία της ιστορίας ακόμα και απο τους δικούς της
ανθρώπους μερικές φορές,με τόσο πόνο να κρύβει μέσα στα σπλάχνα
της,και μοναδικά ίσως σημάδια όλων αυτών των τραγικών γεγονότων της
προδοσίας πανταχόθεν του μεγάλου ονείρου της λευτεριάς,τα μνήμαατα των
ηρώων που είτε απο τους άγγλους,είτε απο τους τούρκους είτε απο τόσους
άλλους που πάτησαν το πόδι τους στην εβλογημένη ετούτη γή, έπεσαν για
ένα καλύτερο άυριο για τις μελλοντικές γενιές της.
Η θυσία των δύο νέων παληκαριών μας,οι οποίοι έφυγαν αφήνωντας πίσω
τους οικογένειες και ορφανά παιδιά,αποτελεί ένα ακόμα πλήγμα για την
ανθρωπότητα, η οποία υποτίθεται ότι έχει προοδέυσει, τουνανίιον όμως
παραμένει σκλήρη και απάνθρωπη ακόμα και σήμερα και ουδείς είναι σε
θέση να γνωρίζει το που μπορεί να φτάσει αυτή η απαξίωση της
ανθρώπινης ζωής, έναντι του συμφέροντος.Οι δύο αυτοί νεομάρτυρες του
ελληνισμού,διατράνωσαν μέσω της εκούσιας θυσίας της φυσικής τους
ύπαρξης, (ιδιαίτερα στην περίπτωση του Σολωμού) για μία ακόμη φορά,πως
ο άνθρωπος ζεί και δεν αναπνέει μόνον,πως ο άνθρωπος αν θέλει να
λέγεται και να λογαριάζεται άνθρωπος οφείλει να ζεί και για πράγματα
τα οποία δεν είναι αντιληπτά σε υλικό επίππεδο,πράγματα τα οποία ο
σημερινός "σύγχρονος πολιτισμός" της παγκοσμιοποίησης,της
απεθνοποίησης και του οικονομικού συμφέροντος έχει επίτηδες
απαξιώσει,προκειμένου να εκπληρώσει τις επιδιώξεις του οι οποίες δεν
είναι άλλες απο την στυγνή εκμμετάλευση του ανθρώπου σε όλα τα δυνατά
επίππεδα με σκοπό το κέρδος.
Για ακόμη μία φορά, έλληνες ύψωσαν το ανάστημα τους,το ανάστημα του
ενός και μόνο ανθρώπου ο οποίος βλέπει το άδικο και πολεμά με όλες τις
μικρές του δυνάμεις, να καταδείξει στους υπόλοιπους συνανθρώπους του
φίλους,σύμμαχους μα και εχθρούς, οι οποίοι αρνούνται να πάνε κόντρα
στο ρέυμα των καιρών,πως θα πρέπει κάποιος να παλέυει μέχρι τέλους για
τα ιδανικά και τα πιστέυω του και δεν θα πρέπει επουδενί να σκέπτεται
το ότι μπορεί η φυσική του ύπαρξη να χαθεί, κάτι απο το οποίο άλλωστε
κανείς δεν ειναι δυνατόν να ξεφύγει, απο την στιγμή που το όνομα του
έχει γραφτεί στην βίβλο της ζωής.
Ας μην κάνουμε το λάθος λοιπόν, για μία ακόμη φορά, να δούμε την
θυσία των ηρώων μας,ως μεμονομένο ιστορικό γεγονός, γιατί αυτή θα ήταν
μία μονοδιάστατη αντίληψη του γεγονότος και μόνον καθώς και του
μυνήματος της θυσίας αυτών, τουναντίον ενώ τα πρόσωπα και οι
πρωταγωνιστές της ιστορίας πάντοτε αλλάζουν, είτε αυτό λέγεται μάχη
των θερμοπυλών,είτε επανάστασις του 1821,είτε η περίπτωση των απλών
και καθημερινών ανθρώπων την οποία τιμούμε την σήμερον,το πραγματικό
μύνημα είναι η εναντίωση του ανθρώπου στο ρέυμα,μία εναντίωση η οποία
γίνεται οχι απλά για αντίδραση, αλλά γιατί πρέπει να υπάρχει πάντοτε
το σθένος να υπερασπίζεται κάποιος, οχι το δίκαιο των πολλών, το
οποίο είναι τις περισσότερες φορές άδικο ,αλλά το πραγματικό δίκαιο,
έστω και αν αποτελεί μειοψηφία η και μονοψηφία.
Η θυσία τους φέρνει ένα πανανθρώπινο μύνημα κατ΄εμέ προς όλους,πρός
τους συνέλληνες,κυπρίους ακόμα και πρός αυτούς οι οποίοι υπήρξαν τα
φονικά χέρια και εξετέλεσαν διαταγές,γιαυτό τον λόγο και οι μεγάλοι
αυτού του κόσμου απεχθάνονται την ελληνική φυλή,γιατί τους θυμίζει
πάντα ότι η ζωή ενός ανθρώπου οφείλει να καθορίζεται απο αξίες οι
οποίες δεν έχουν καμία σχέση με τα υλικά αγαθά και πως θα πρέπει αν
χρειαστεί,κάποιος να θυσιασεί την φυσική του ύπαρξη για κάτι το οποίο
πιστέυει και έτσι δυστυχώς για κάποιους , το γέννος μας δρά πάντα ώς
καθρέπτης της ασχήμιας τους,γιαυτό και επιδιώκουν με κάθε τρόπο την
απαξίωση,το θάψιμο και την καταστροφή του ελληνικού λαού και έθνους
γιατί τους θυμίζει αυτό που θα ήθελαν να είναι αλλα δεν μπορούν ή δεν
θέλουν να είναι για τους δικούς τους λόγους.
Ήρωας χαρακτηρίζεται κάποιος ο οποίος έχει πάντα την δυνατότητα να
ξεφύγει και να σώσει την φυσική ύπαρξη του,όμως αυτός όχι μόνον δεν
το κάνει, αλλά προχωρά με ταχύ βήμα προς την υπεράσπιση των πιστέυω
του και τις περισσότερες φορές προς την αιωνιότητα,δείχνοντας τον
δρόμο σε όλους όσοι ακόμη παραμένουν τυφλοί,ο ήρωας λοιπόν αποτελεί
έναν φάρο ελευθερίας του ανθρώπου,πραγματικής ελευθερίας και οχι
πλασματικής όπως αυτή που οι περισσότεροι νομίζουν ότι δίνει το χρήμα
και τα υλικά αγαθά για τα οποία τόσο κόπτωνται...
Το μύνημα τους απλό και διαχρονικό ανά τους αιώνες,πάλεψε για ότι
πιστέυεις και αν χρειαστεί υπέγραψε με το αίμα σου τα πιστέυω σου,μιάς
και είναι ο μόνος τρόπος να αποδείξεις ότι αξίζει να λέγεσαι άνθρωπος
ειδάλλως μείνε νεκροζωντανός, μιάς και δεν σου αξίζει κάτι παραπάνω...
Είθε το παράδειγμα και η στάση ζωής τους να φωτίζει τον δρόμο μας και
οι ψυχές τους να βρούν δικαίωση κάποτε, ενώ πόσο να ξέρατε μας είστε
αναγκαίοι στους καιρούς της απαξίας του ανθρώπου...ΑΘΑΝΑΤΟΙ.


Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Άυγουστος 2010

Κυριακή, 8 Αυγούστου 2010

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΟΥ ΟΝΕΙΡΟ...


Το παρόν δημοσιευθέν στην μόνιμη ποιητική στήλη της εφημερίδας "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 8/8/2010


Το μεγάλο σου όνειρο
να πηδήξεις τον φράχτη
να χάθεις απ΄τα μάτια τους
να σβηστείς απ΄τον χάρτη


Σου είπαν τόσοι
να το ξεγράψεις
μαζί του ζώντας
βαθιά να το θάψεις


Κόντρα στον άνεμο
αν πάς να το ξέρεις
θα μείνεις μόνος σου
θα υποφέρεις


Μα δε σε νοιάζει
τα΄χεις όλα σκεφτεί
τ΄όνειρο θέλεις
να μη θάφτει


Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,2010

Πέμπτη, 5 Αυγούστου 2010

ΙΣΚΙΟΣ ΒΑΡΥΣ


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 4/8/2010



(Μνήμη Ιωάννου Μεταξά)


Κείνη τη νύχτα που οι λύκοι ξεκινήσαν
για να δαμάσουν της Ελλάδας την ψυχή
αλλοιμονό τους που ποτέ τους δε μετρήσαν
τι τους περίμενε σαν θα ξημέρωνε η αυγή


Σαν βράχος στάθηκες φρουρός για την πατρίδα
μέσα στης μάχης την μακάβρια σιωπή
και στου θανάτου την αιώνια καταιγίδα
μια ηλιαχτίδα η μορφή σου πάντα εκεί


Τα ανθρωπάκια σαν ακούσαν πως αρνιέσαι
να παζαρέψεις των προγόνων την πνοή
αμέσως γέλασαν και είπαν πως γελιέσαι
μα που ν΄ακούσουν των πατέρων την φωνή


Ίσκιος βαρύς μονάχα στέκεις για τους ψέυτες
για τους προδότες που πουλάνε την τιμή
και πάντοτε θα κυνηγάς τους φταίχτες
που τον λαό σου τιμωρούνε με σιγή

Τετάρτη, 4 Αυγούστου 2010

ΟΤΑΝ ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΚΟΡΟΙΔΙΑ...


Το παρόν σχόλιο αδημοσίευτο...



Στο παρόν θα ήθελα να θίξω μέσω ενός καθημερινού περιστατικού το οποίο συνέβη προσωπικώς σε εμένα,το πως τις περισσότρες φορές και υπό τις κατάλληλες συνθήκες,ένας άνθρωπος μπορεί να έχει υπέρμετρο θράσος λόγω της όποιας θέσης ισχύος απέναντι στον πολίτη.
Ο δολοφονηθείς πρόεδρος των Ηνωμένων πολιτειών Αμερικής,Αβραάμ Λίνκολν συνήθιζε να λέει πως αν θέλεις να δείς πραγματικά τί αξίζει κάποιος και ποιός είναι, τότε δώσε του δύναμη και εξουσία,κάτι το οποίο γύριζε στο μυαλό μου μετά το περιστατικό το οποίο και θα περιγράψω παρακατω.
Βρίσκομαι καθ΄οδόν προς τον σταθμό του μετρό στην Δουκίσης πλακεντίας γιατί έχω κάποιο ραντεβού στον χώρο του αεροδρομίου,όντας αργοπορημένος βαδίζω γρήγορα προς τον χώρο των εισητηρίων, όμως πρίν περάσω απο τα μηχανήματα, σκέπτομαι να απευθυνθώ στον αρμόδιο υπάλληλο ο οποίος έχει να κάνει με την έκδοση εισητηρείων και να τον ρωτήσω αν και εφόσον είμαι νόμιμος στην μετάβαση μου στο αεροδρόμιο, αν χρησιμοποιήσω το κανονικό μου εισητήριο,αυτό το οποίο ισχύει για μιάμιση ώρα και αφορά όλα τα μέσα μεταφοράς.
Στον γκισέ πίσω απο το μεγάλο τζάμι, βρίσκεται μία μικροκαμωμένη υπάλληλος η οποία λίγα δευτερόλεπτα αργότερα θα αποδείξει πως το μικρό δέμας μπορεί να είναι εξίσου θρασύ η και περισσότερο απο ένα μεγαλύτερο σε όγκο.
Μην γνωρίζωντας λοιπόν, οτι θα πρέπει να εκδώσω και καινούριο εισητήριο, τολμώ να ρωτήσω την εν λόγω υπάλληλο αν το εισητήριο μου ισχύει κανονικά,ενώ εκείνη με κοιτάζει απαξιωτικά σαν να με θεώρησε απο επαρχία (απο την οποία ίσως αυτή να προέρχεται χωρίς να έχω κάτι με τους επαρχιώτες αλλά σίγουρα έχω με την συμπεριφορά ενός αγροίκου) ή ακόμα χειρότερο σαν να είχα κατέβει απο τον πλανήτη άρη,μου απήντησε κοφτά πως θα πρέπει να βγάλω καινούριο εισητήριο.
Η στυχομυθία που ακολούθησε έχει ώς εξής "πόσο έχει το εισητήριο ;" η απάντηση πάλι λές και θα έπρεπε να γνωρίζω με απότομο ύφος "έξι ευρώ", "καλώς μπορώ να το χρησιμοποιήσω για μιάμιση ώρα αυτό ;" τότε γυρίζει με ενα χαρακτηριστικό βλέμα απαξίωσης και μου λέγει "και τί θέλεις να πάς στο αεροδρόμιο με έξι ευρώ ; αν θές να γυρίσεις κάνει δέκα"
Φυσικά μένω εμβρόντητος και απο την απαιτούμενη τιμή του εισητηρίου για ΜΙΑ και μόνο στάση λές και θα πρέπει να πληρώσουμε χρυσό αυτό το αεροδρόμιο που κατασκέυασαν για εμάς τους ιθαγενείς κάποιοι "πολιτισμένοι" και το ότι απαιτούν δέκα ολόκληρα ευρώ αν θέλει κάποιος να επιστρέψει,αλλά ακόμα περισσότερο απο το θράσος της υπαλλήλου και την απαξία με την οποία με κοίταξε θεωρώντας με και τσιγγούνη που δεν έδινα το ληστρικό αντίτιμο προκειμένου να κάνω την δουλειά μου,πράγμα το οποίο αναγκάζονται να κάνουν χιλιάδες άλλοι καθημερινώς, ενώ φυσικά και δεν έδωσα το ποσόν και εδωσα ραντεβού κάπου αλλού.
Καμιά φορά λοιπόν βλέπει κανείς πως μόλις κάποιος αποκτήσει μία θεσούλα ακόμα και αυτήν την θέση που δεν σημαίνει απολύτως τίποτα,μετατρέπεται σε άνθρωπο θρασύ και απότομο βασιλικότερο του βασιλέως,χαρακτηριστικά τα οποία φυσικά και διέθετε εξ΄αρχής τα οποία όμως περίμεναν την κατάλληλη ευκαιρία για να βγούν στην επιφάνεια.
Επίσης έμαθα οτι ο λήσταρχος Νταβέλης κατοικοεδρέυει πλέον στα σπάτα και οχι στην πεντέλη για να μπορεί να επισκέπτεται την δούκισα τηνς πλακεντίας...


Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,ιούλιος 2010

Κυριακή, 1 Αυγούστου 2010

ΙΩΝΑΣ ΔΕΛΤΑ


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 31/7/2010



Σ΄ακούω ακόμη αδερφέ
κι΄ας πέρασε αιώνας
τα χρόνια δεν αλλάξανε
παντού βαρύς χειμώνας


Στο αίμα σου το ιερό
που πότισε το χώμα
για πάντα έχω ορκιστεί
με νού,ψυχή και σώμα


Η προδοσία του λαού
ο φόβος,η δειλία
στα χείλη σπρώξαν του γκρεμού
τα αδέρφια μ΄αηδία


Στης λησμονιάς το βάραθρο
κοιμάσαι ξεχασμένος
μα μες το νού τους τριγυρνάς
ενας δικός τους ξένος


Αν ήξεραν πόσο πονάς
γι'αυτούς που σε ξεγράψαν
μονάχοι τους θα κλαίγανε
που ζωντανό σε θάψαν


Κ΄αν σου τρυπήσαν το κορμί
οι ιδέες δεν πεθαίνουν
αν το αξίζουνε πολύ
παντοτινά θα μένουν


Όσοι κι΄αν στέκουν ζωντανοί
πατρίδα να φυλάνε
θα σε χουν πάντα οδηγό
όσο και να πονάνε


Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,ιούλιος 2010

Η ΕΚΤΕΛΕΣΙΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ...


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 31/7/2010 ανήμερα της εκτελέσεως του Ι. Δραγούμη στις 31/7/1920



Τα γεγονότα λίγο πολύ γνωστά,όσα τουλάχιστον δεν ξέφτισε το πέρασμα του χρόνου και δεν αλλοίωσε η ανθρώπινη κακία ποτισμένη με την χολή και το μίσος που νιώθει πάντοτε σχεδόν κάποιος, ο οποίος αντιδρά βάναυσα ζητώντας της να σωπάσει, στην δέυτερη εσωτερική φωνή της συνείδησης του, γιατί ο Ιωνας δραγούμης υπήρξε αναμφίβολα ένας απο τους συνυδριτές του ελληνικού εθνικισμού και κατ΄επέκτασιν υπήρξε ο άνθρωπος ο οποίος με τους λόγους,τα κείμενα του και την εν γέννει δράση του, κατέστη αυτή η εσωτερική φωνή της συνειδήσεως για ένα ελληνικό κράτος που ομοιάζει στην αδιαφορία,το βόλεμα των ημετέρων,την κακογουστιά,την προγονολαγνεία τον συμβιβασμό και την ανικανότητα είς μέγιστο βαθμό με το σημερινό ελληνικό κράτος, το οποίο μετασχηματίζεται ολοένα και με ταχύτερους ρυθμούς απο εθνικό κράτος με την όποα συνοχή και σταθερές πολιτισμικές βάσεις βασισμένες στους αρχαίους μας προγόνους, σε ένα πολύ πολυτισμικό έκτρωμα του οποίου την τελική μορφή κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει, ούτε κάν αυτοί οι ίδιοι οι εμπνευστές και οι δεξιές χείρες αυτών.
Ούτε τα χρόνια αλλά ούτε και η στάση αυτού του πραγματικού ιδεολόγου δεν φαίνεται να άλλαξαν διόλου τον λαό,ο οποίος μέσα στον ταραγμένο 20ο αιώνα που ανέδυε τότε, πέρασε πολλά και ουδείς γνωρίζει το πόσα ακόμα έπονται για αυτόν τον ταλαίπωρο ελληνικό λαό ο οποίος υπήρξε θύμα εκμμετάλευσης απο πολλούς και διάφορους οι οποίοι πέρασαν στην λήθη της ιστορίας ώς τους άξιζε,αλλά και απο άλλους οι οποίοι τιμώνται αδίκως σε σχέση με τα πεπραγμένα της ζωής τους και σε σχέση με το τί πραγματικά πρόσφεραν και σε ποιούς, σε αυτόν τον τόπο των ηρώων και μαρτύρων αλλα και των προδοτών και κλεφτών πάσης φύσης.
Η εκτέλεσις του Δραγούμη αν ειδοθή σε ένα ιστορικά στενά πλαίσιο, δεν είναι παρά μία εκτέλεσις με φυσικά μέσα και σφαίρες απο τους πολιτικούς του αντιπάλους του τότε,μέσα σε μία εποχή γεμάτη έριδες,πραξικοπήματα και αναταραχές κάθε είδους,λές και η μικρή ελλάδα του τότε πάλευε να γίνει μεγάλη,είναι σε αντιστοιχία στον άνθρωπο οταν απο παιδί μετασχηματίζεται σε έφηβο και ενήλικο ενώ πάντοτε η ελλάς υπήρξε ένα γιγάντιο χωνευτήρι σκέψεων,ιδεών και πολιτισμών οι οποίοι μέσα απο την σύνθεση ανέδειξαν τους προγόνους μας σε οτι υπήρξαν γνωστοί.
Η ελλάς του τότε πάλευε να ενσωματώσει τις νέες περιοχές στο μικρό της σώμα και να μετεξελιχθεί απο μικρή αλλά έντιμος, σε ρυθμιστή της περιοχής,σε ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών,πάλευε με την μεγάλη της ιδέα η οποία μετετράπει εν μία νυκτί απο μεγάλο και ΄άπιαστο όνειρο, σε πύρινο εφιάλτη ο οποίος και κατέκαψε τα οράματα γεννιών και γεννιών για την εθνική αναγέννηση που πάντα επιθυμούσε και βρήκε ώς ευκαιρία μετα την παλιγεννεσία του έθνους το 1821.
Μετά την επανάσταση όμως, ήρθε και πάλι η στασιμότητα,το βόλεμα και το τέλμα,αλλά μαζί τους όμως ήρθε και μία γεννιά,η γεννιά του ίωνα δραγούμη και και του περικλή γιαννόπουλου οι οποίοι και έθεσαν το σχέδιο, δίνοντας όραμα και καινούρια ώθηση για τον ελληνισμό,ο δραγούμης υπήρξε ο εμπνευστής του μακεδονικού αγώνα και ΄ρνας απο τους κύριους χρηματοδότες αυτού και μαζί με τον πάυλο μελά έβαλαν τα θεμέλια για την ανάκτηση της μακεδονικής γής,εκείνοι πίστεψαν σε κάτι το άπιαστο και τα κατάφεραν όμως για κακή τους τύχη ποτέ δεν είδαν να ολοκληρώνεται το όραμα τους μιάς και αυτή ειναι η μόνιμη μοίρα όλων των πρωτοπόρων ανθρώπων όπου γής πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων οι οποίες είναι πάντα εκεί για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα του οραματισμού πέρα απο τον χρόνο και τον τόπο, που διακρινει τον ανθωπο υπο τις καταλληλες συνθηκες,λές και το σκλήρο τέλος ειναι το τίμημα το οποίο πρέπει να πληρώσει κάποιος ο οποίος πηγαίνει μπροστά απο τους δικούς του καιρούς και συνανθρώπους.
Ουδείς γνωρίζει ποιά θα ήταν η μορφή της ελλάδας αν εκείνη την μάυρη μέρα κάποιοι δεν αποφάσιζαν να θέσουν τέρμα με φυσικό τρόπο στην ύπαρξη του ίωνος δραγούμη,ποιές θα ήταν οι πολιτικές εξελίξεις και μετασχηματισμοί, καθώς και τί θα γίνοταν με τα εθνικά ζητήματα του τότε,.όμως ώς είναι γνωστό, η φυσική μας ύπαρξη είναι πεπερασμένη και το μόνο που μένει αν μένει κάτι τελικώς,είναι οι ιδέες ενός ανθρώπου και το όραμα του για μία καινούρια κατάσταση θετική προς το σύνολο,αυτό που μένει είναι η αγάπη του ανθρώπου προς το σύνολο και μάλιστα πρός ένα σύνολο το οποίο ξεχνά με την πρώτη ευκαιρία και παραμένει αγνώμων όσο καλό και να του κάνει κανείς,ενώ κατατρώγη με λύσσα οτιδήποτε είναι πέραν του μετρίου,αυτό που μένει ειναι η θυσία για μία αιώνια ιδέα,και να στε σίγουροι οτι ο ίωνας δραγούμης δεν θα ήταν αυτός που είναι αν δεν σφράγιζε με το δικό του αίμα το τί πίστευε ότι έπρεπε να γίνει για το έθνος του,η θυσία του δίνει αξιοπιστία στους λόγους και τις σκέψεις τις οποίες και ανέπτυξε μέσα απο τα γραπτά του και τίποτε άλλο, μιάς και λόγια χωρίς πράξεις αποτελούν κενό γράμμα....
Απαιτείται να διαθέτεις συνείδηση προκειμένου να μην την σκοτώσεις....


ΑΘΑΝΑΤΟΣ
Νικηφόρος Βυζαντινός
http://iperalitheias.blogspot.com/