ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Κυριακή, 1 Αυγούστου 2010

Η ΕΚΤΕΛΕΣΙΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ...


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 31/7/2010 ανήμερα της εκτελέσεως του Ι. Δραγούμη στις 31/7/1920



Τα γεγονότα λίγο πολύ γνωστά,όσα τουλάχιστον δεν ξέφτισε το πέρασμα του χρόνου και δεν αλλοίωσε η ανθρώπινη κακία ποτισμένη με την χολή και το μίσος που νιώθει πάντοτε σχεδόν κάποιος, ο οποίος αντιδρά βάναυσα ζητώντας της να σωπάσει, στην δέυτερη εσωτερική φωνή της συνείδησης του, γιατί ο Ιωνας δραγούμης υπήρξε αναμφίβολα ένας απο τους συνυδριτές του ελληνικού εθνικισμού και κατ΄επέκτασιν υπήρξε ο άνθρωπος ο οποίος με τους λόγους,τα κείμενα του και την εν γέννει δράση του, κατέστη αυτή η εσωτερική φωνή της συνειδήσεως για ένα ελληνικό κράτος που ομοιάζει στην αδιαφορία,το βόλεμα των ημετέρων,την κακογουστιά,την προγονολαγνεία τον συμβιβασμό και την ανικανότητα είς μέγιστο βαθμό με το σημερινό ελληνικό κράτος, το οποίο μετασχηματίζεται ολοένα και με ταχύτερους ρυθμούς απο εθνικό κράτος με την όποα συνοχή και σταθερές πολιτισμικές βάσεις βασισμένες στους αρχαίους μας προγόνους, σε ένα πολύ πολυτισμικό έκτρωμα του οποίου την τελική μορφή κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει, ούτε κάν αυτοί οι ίδιοι οι εμπνευστές και οι δεξιές χείρες αυτών.
Ούτε τα χρόνια αλλά ούτε και η στάση αυτού του πραγματικού ιδεολόγου δεν φαίνεται να άλλαξαν διόλου τον λαό,ο οποίος μέσα στον ταραγμένο 20ο αιώνα που ανέδυε τότε, πέρασε πολλά και ουδείς γνωρίζει το πόσα ακόμα έπονται για αυτόν τον ταλαίπωρο ελληνικό λαό ο οποίος υπήρξε θύμα εκμμετάλευσης απο πολλούς και διάφορους οι οποίοι πέρασαν στην λήθη της ιστορίας ώς τους άξιζε,αλλά και απο άλλους οι οποίοι τιμώνται αδίκως σε σχέση με τα πεπραγμένα της ζωής τους και σε σχέση με το τί πραγματικά πρόσφεραν και σε ποιούς, σε αυτόν τον τόπο των ηρώων και μαρτύρων αλλα και των προδοτών και κλεφτών πάσης φύσης.
Η εκτέλεσις του Δραγούμη αν ειδοθή σε ένα ιστορικά στενά πλαίσιο, δεν είναι παρά μία εκτέλεσις με φυσικά μέσα και σφαίρες απο τους πολιτικούς του αντιπάλους του τότε,μέσα σε μία εποχή γεμάτη έριδες,πραξικοπήματα και αναταραχές κάθε είδους,λές και η μικρή ελλάδα του τότε πάλευε να γίνει μεγάλη,είναι σε αντιστοιχία στον άνθρωπο οταν απο παιδί μετασχηματίζεται σε έφηβο και ενήλικο ενώ πάντοτε η ελλάς υπήρξε ένα γιγάντιο χωνευτήρι σκέψεων,ιδεών και πολιτισμών οι οποίοι μέσα απο την σύνθεση ανέδειξαν τους προγόνους μας σε οτι υπήρξαν γνωστοί.
Η ελλάς του τότε πάλευε να ενσωματώσει τις νέες περιοχές στο μικρό της σώμα και να μετεξελιχθεί απο μικρή αλλά έντιμος, σε ρυθμιστή της περιοχής,σε ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών,πάλευε με την μεγάλη της ιδέα η οποία μετετράπει εν μία νυκτί απο μεγάλο και ΄άπιαστο όνειρο, σε πύρινο εφιάλτη ο οποίος και κατέκαψε τα οράματα γεννιών και γεννιών για την εθνική αναγέννηση που πάντα επιθυμούσε και βρήκε ώς ευκαιρία μετα την παλιγεννεσία του έθνους το 1821.
Μετά την επανάσταση όμως, ήρθε και πάλι η στασιμότητα,το βόλεμα και το τέλμα,αλλά μαζί τους όμως ήρθε και μία γεννιά,η γεννιά του ίωνα δραγούμη και και του περικλή γιαννόπουλου οι οποίοι και έθεσαν το σχέδιο, δίνοντας όραμα και καινούρια ώθηση για τον ελληνισμό,ο δραγούμης υπήρξε ο εμπνευστής του μακεδονικού αγώνα και ΄ρνας απο τους κύριους χρηματοδότες αυτού και μαζί με τον πάυλο μελά έβαλαν τα θεμέλια για την ανάκτηση της μακεδονικής γής,εκείνοι πίστεψαν σε κάτι το άπιαστο και τα κατάφεραν όμως για κακή τους τύχη ποτέ δεν είδαν να ολοκληρώνεται το όραμα τους μιάς και αυτή ειναι η μόνιμη μοίρα όλων των πρωτοπόρων ανθρώπων όπου γής πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων οι οποίες είναι πάντα εκεί για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα του οραματισμού πέρα απο τον χρόνο και τον τόπο, που διακρινει τον ανθωπο υπο τις καταλληλες συνθηκες,λές και το σκλήρο τέλος ειναι το τίμημα το οποίο πρέπει να πληρώσει κάποιος ο οποίος πηγαίνει μπροστά απο τους δικούς του καιρούς και συνανθρώπους.
Ουδείς γνωρίζει ποιά θα ήταν η μορφή της ελλάδας αν εκείνη την μάυρη μέρα κάποιοι δεν αποφάσιζαν να θέσουν τέρμα με φυσικό τρόπο στην ύπαρξη του ίωνος δραγούμη,ποιές θα ήταν οι πολιτικές εξελίξεις και μετασχηματισμοί, καθώς και τί θα γίνοταν με τα εθνικά ζητήματα του τότε,.όμως ώς είναι γνωστό, η φυσική μας ύπαρξη είναι πεπερασμένη και το μόνο που μένει αν μένει κάτι τελικώς,είναι οι ιδέες ενός ανθρώπου και το όραμα του για μία καινούρια κατάσταση θετική προς το σύνολο,αυτό που μένει είναι η αγάπη του ανθρώπου προς το σύνολο και μάλιστα πρός ένα σύνολο το οποίο ξεχνά με την πρώτη ευκαιρία και παραμένει αγνώμων όσο καλό και να του κάνει κανείς,ενώ κατατρώγη με λύσσα οτιδήποτε είναι πέραν του μετρίου,αυτό που μένει ειναι η θυσία για μία αιώνια ιδέα,και να στε σίγουροι οτι ο ίωνας δραγούμης δεν θα ήταν αυτός που είναι αν δεν σφράγιζε με το δικό του αίμα το τί πίστευε ότι έπρεπε να γίνει για το έθνος του,η θυσία του δίνει αξιοπιστία στους λόγους και τις σκέψεις τις οποίες και ανέπτυξε μέσα απο τα γραπτά του και τίποτε άλλο, μιάς και λόγια χωρίς πράξεις αποτελούν κενό γράμμα....
Απαιτείται να διαθέτεις συνείδηση προκειμένου να μην την σκοτώσεις....


ΑΘΑΝΑΤΟΣ
Νικηφόρος Βυζαντινός
http://iperalitheias.blogspot.com/

Δεν υπάρχουν σχόλια: