ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Τετάρτη, 4 Αυγούστου 2010

ΟΤΑΝ ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΚΟΡΟΙΔΙΑ...


Το παρόν σχόλιο αδημοσίευτο...



Στο παρόν θα ήθελα να θίξω μέσω ενός καθημερινού περιστατικού το οποίο συνέβη προσωπικώς σε εμένα,το πως τις περισσότρες φορές και υπό τις κατάλληλες συνθήκες,ένας άνθρωπος μπορεί να έχει υπέρμετρο θράσος λόγω της όποιας θέσης ισχύος απέναντι στον πολίτη.
Ο δολοφονηθείς πρόεδρος των Ηνωμένων πολιτειών Αμερικής,Αβραάμ Λίνκολν συνήθιζε να λέει πως αν θέλεις να δείς πραγματικά τί αξίζει κάποιος και ποιός είναι, τότε δώσε του δύναμη και εξουσία,κάτι το οποίο γύριζε στο μυαλό μου μετά το περιστατικό το οποίο και θα περιγράψω παρακατω.
Βρίσκομαι καθ΄οδόν προς τον σταθμό του μετρό στην Δουκίσης πλακεντίας γιατί έχω κάποιο ραντεβού στον χώρο του αεροδρομίου,όντας αργοπορημένος βαδίζω γρήγορα προς τον χώρο των εισητηρίων, όμως πρίν περάσω απο τα μηχανήματα, σκέπτομαι να απευθυνθώ στον αρμόδιο υπάλληλο ο οποίος έχει να κάνει με την έκδοση εισητηρείων και να τον ρωτήσω αν και εφόσον είμαι νόμιμος στην μετάβαση μου στο αεροδρόμιο, αν χρησιμοποιήσω το κανονικό μου εισητήριο,αυτό το οποίο ισχύει για μιάμιση ώρα και αφορά όλα τα μέσα μεταφοράς.
Στον γκισέ πίσω απο το μεγάλο τζάμι, βρίσκεται μία μικροκαμωμένη υπάλληλος η οποία λίγα δευτερόλεπτα αργότερα θα αποδείξει πως το μικρό δέμας μπορεί να είναι εξίσου θρασύ η και περισσότερο απο ένα μεγαλύτερο σε όγκο.
Μην γνωρίζωντας λοιπόν, οτι θα πρέπει να εκδώσω και καινούριο εισητήριο, τολμώ να ρωτήσω την εν λόγω υπάλληλο αν το εισητήριο μου ισχύει κανονικά,ενώ εκείνη με κοιτάζει απαξιωτικά σαν να με θεώρησε απο επαρχία (απο την οποία ίσως αυτή να προέρχεται χωρίς να έχω κάτι με τους επαρχιώτες αλλά σίγουρα έχω με την συμπεριφορά ενός αγροίκου) ή ακόμα χειρότερο σαν να είχα κατέβει απο τον πλανήτη άρη,μου απήντησε κοφτά πως θα πρέπει να βγάλω καινούριο εισητήριο.
Η στυχομυθία που ακολούθησε έχει ώς εξής "πόσο έχει το εισητήριο ;" η απάντηση πάλι λές και θα έπρεπε να γνωρίζω με απότομο ύφος "έξι ευρώ", "καλώς μπορώ να το χρησιμοποιήσω για μιάμιση ώρα αυτό ;" τότε γυρίζει με ενα χαρακτηριστικό βλέμα απαξίωσης και μου λέγει "και τί θέλεις να πάς στο αεροδρόμιο με έξι ευρώ ; αν θές να γυρίσεις κάνει δέκα"
Φυσικά μένω εμβρόντητος και απο την απαιτούμενη τιμή του εισητηρίου για ΜΙΑ και μόνο στάση λές και θα πρέπει να πληρώσουμε χρυσό αυτό το αεροδρόμιο που κατασκέυασαν για εμάς τους ιθαγενείς κάποιοι "πολιτισμένοι" και το ότι απαιτούν δέκα ολόκληρα ευρώ αν θέλει κάποιος να επιστρέψει,αλλά ακόμα περισσότερο απο το θράσος της υπαλλήλου και την απαξία με την οποία με κοίταξε θεωρώντας με και τσιγγούνη που δεν έδινα το ληστρικό αντίτιμο προκειμένου να κάνω την δουλειά μου,πράγμα το οποίο αναγκάζονται να κάνουν χιλιάδες άλλοι καθημερινώς, ενώ φυσικά και δεν έδωσα το ποσόν και εδωσα ραντεβού κάπου αλλού.
Καμιά φορά λοιπόν βλέπει κανείς πως μόλις κάποιος αποκτήσει μία θεσούλα ακόμα και αυτήν την θέση που δεν σημαίνει απολύτως τίποτα,μετατρέπεται σε άνθρωπο θρασύ και απότομο βασιλικότερο του βασιλέως,χαρακτηριστικά τα οποία φυσικά και διέθετε εξ΄αρχής τα οποία όμως περίμεναν την κατάλληλη ευκαιρία για να βγούν στην επιφάνεια.
Επίσης έμαθα οτι ο λήσταρχος Νταβέλης κατοικοεδρέυει πλέον στα σπάτα και οχι στην πεντέλη για να μπορεί να επισκέπτεται την δούκισα τηνς πλακεντίας...


Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,ιούλιος 2010

Δεν υπάρχουν σχόλια: