ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Κυριακή, 15 Αυγούστου 2010

Ο ΤΟΡΠΙΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ....





Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της κυριακής 15/8/2010,χάρην μνημοσύνου προς την θυσία του πληρώματος του καταδρομικού "Ελλη" το οποίο υπέστη άνανδρον επίθεση υπό ιταλικού υποβρυχίου την 15ην αυγούστου 1940 και ώρα 8.25 πρωινήν.




Πρίν από μερικές ημέρες, βρέθηκα μετά απο πολλά χρόνια πραγματικά,στο
νησί της μεγαλόχαρης του ελληνισμού και μητέρας του θεού υμών,στην
ανεμοδαρμένη Τήνο μιάς και μία φίλη θέλησε να εκπληρώσει ένα τάμα της
για κάποιο προσωπικό της πρόβλημα το οποίο αντιμετώπιζε και με την
ευλογία της ξεπεράστηκε επιτυχώς.
Η ατμόσφαιρα στο νησί κατανυκτική, κάτι το οποίο νιώθεις απο την
πρώτη στιγμή που θα πατήσεις το πόδι σου εκεί,μία ατμόσφαιρα εντελώς
διαφορετική από άλλα νησιά του αιγαιου,μία ατμόσφαιρα η οποία αρμόζει
σε έναν τέτοιο χώρο δύναμης και προσευχής,τα ιεροσόλυμα του ελληνισμού
ώς αρέσει η φιλή μου να χαρακτηρίζει το εν λόγω μέρος και ένα νησί το
οποίο πρέπει να επισκεφτεί κανείς αν θεωρεί τον εαυτό του χριστιανό
ορθόδοξο.
Ανηφορίζουμε πλέον στον δρόμο όπου καταλήγει στον ναό,οι άνθρωποι
αρκετοί μα οχι πολλοί μιάς και ήταν καθημερινή όλοι όμως με ένα βλέμμα
στραμμένο πρός τα έκει ψηλά ο καθείς για τον δικό του λόγο... τί
όμορφο να νιώθεις πως άνθρωποι διαφορετικού
επιππέδου,μόρφωσης,κοινωνικής τάξης, έχουν έναν τόσο δυνατό συνεκτικό
κρίκο που τους κάνει πραγματικά ένα ενιαίο σύνολο έστω και για τα λίγα
λεπτά της προσευχής.
Η τήνος πέρα απο το ιερό νησί του χριστιανισμού για την ελλάδα
μας,είναι και ο τόπος της θυσίας για μερικά παλικάρια τα οποία
βρέθηκαν εκεί μέσα στο καταδρομικό "Ελλη" στις 15 αυγούστου του
1940,όταν εντελώς άνανδρα ένα ιταλικό υποβρύχιο, χτυπούσε πισόπλατα το
σκαρί του πλοίου, παίρνοντας μαζί του στον υγρό τους τάφο, αλλά και
στην αιωνιότητα που χαρακτηρίζει τις μεγάλες στιγμές του ανθρώπου,
όπως ο θάνατος,τις αγνές ψυχές των ελλήνων ναυτών και αξιωματικών,οι
οποίοι ήσαν εξάλου και οι πρώτοι νεκροί του εώς τότε ακύρηχτου πολέμου
της φασιστικής Ιταλίας με την πατρίδα μας η οποία λίγους μήνες
αργότερα θα δώσει ένα μάθημα ανδρείας και παλικαριάς στους άνανδρους
του μουσολίνι και των σύν αυτώ, αποδεικνύοντας για ακόμα μία φορά ότι
"ούκ εν τώ πολλώ το έυ".
Τελειώνοντας λοιπόν με το προσκύνημα μας εκεί στον ναό, πρόσεξα το
μικρό μαυσολείο το οποίο υπάρχει κάτω απο την εκκλησία κοντά στον χώρο
στον οποίο βρέθηκε η θαυματουργός εικόνα της παναγίας,είναι ένας
μικρός χώρος στον οποίο φυλάσονται για όσους δεν το γνωρίζουν ορισμένα
αντικείμενα του πλοίου, καθώς και τα οστά των νεκρών, απο το
καταδρομικό "Ελλη" το οποίο υπέστη την άνανδρη επίθεση του ιταλικού
υποβρυχίου ανήμερα της μεγάλης γιορτής του νησιού και του ελληνισμού,
στις 15 αυγούστου 1940 και υπήρξε το πρώτο θύμα του πολέμου που θα
ακολουθούσε και θα έφερνε μαζί του το έπος του 1940 για το ελληνικό
έθνος, γράφοντας ένδοξες σελίδες στην παγκόσμια ιστορία για το πως
δικαιώνεται κάποιος οταν πιστέυει και υπερασπίζεται με πάθος την
πατρίδα του, και το πρέπον.
Μέχρις εδώ λοιπόν, όλα καλά, όμως ήρθε κάτι απρόσμενο να ταράξει την
συνείδηση μου και να με βάλει πραγματικά σε σκέψεις σχετικά με το που
οδηγούμαστε ώς έθνος γιατί ενώ παρατηρούσαμε τα αντικείμενα του μικρού
μαυσολείου,ξαφνικά μια νέα (δυστυχώς) γυναίκα και μητέρα, όταν ο
μικρός της γιός την ρώτησε τί είναι όλο αυτό το οποίο έβλεπε,εκείνη
του απάντησε με έναν τρόπο ο οποίος χαράχτηκε στην μνήμη μου και
αποτέλεσε και το έναυσμα προκειμένου να συντάξω το παρόν,του είπε πολύ
απλά και σχεδόν κυνικά οτι "δεν είναι τίποτα παιδί μου ένα καράβι
είναι που βούλιαξε".
Ακούγοντας το αυτό ένιωσα να ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι μου και
αμέσως της ανταπάντησα "δεν βούλιαξε κυρία μου το τορπίλησαν οι ιταλοί
το 1940" ενώ εκείνη ούτε κάν έδωσε σημασία σε εμένα και απεχώρησε
παίρνοντας μαζί της το δύστυχο παιδί της, το οποίο είχε για γονιό μία
μητέρα η οποία μέν μιλούσε τα ελληνικά αλλά ουδεμία σχέση είχε με την
ελλάδα,τουλάχιστον την δική μου και δική σας ελλάδα,την ελλάδα της
ιστορίας,της τιμής των νεκρών,την ελλάδα του αγώνα για την
λευτεριά,του χυμένου αίματος για την πατρίδα και του πόνου ζυμωμένου
μαζί με τα όνειρα για ένα καλύτερο μέλλον για αυτόν τον τόπο.
Αυτό το απλό φαινομενικά περιστατικό,με έβαλε σε εντονότατες σκέψεις
και αποτέλεσε θέμα σχολιασμού κατά την επιστροφή μας απο το ιερό νησί
της τήνου και ώς προανέφερα για την εφετινή επέτειο του τορπιλισμού
και είς ένδειξη μνημοσύνου αλλά και διαμαρτυρίας, το εφετινό μου άρθρο
είναι μία αναφορά σε έναν άλλο "τορπιλισμό" του καταδρομικού και κατά
συνέπεια της ιστορίας του ελληνικού έθνους,έναν τορπιλισμό ο οποίος
είναι κατά τι χειρότερος απο το πραγματικό ιστορικό γεγονός και έχει
να κάνει με την άγνοια,την έλλειψη ενδιαφέροντος για την ιστορία
μας,την ενασχόληση με ότι επουσιώδες και γενικότερα με τον
αντικατοπτρισμό της σημερινής καταστάσεως ο οποίος σε θλίβει
πραγματικά αν ακόμη έχεις ελληνικό αίμα μέσα σου, βλέποντας να χάνεται
η συνείδηση και η συλλογική μνήμη απο τον απλό κόσμο και δυστυχώς και
αυτό να περνάει και στις νεότερες γενιές οι οποίες είναι αναγκασμένες
να διαβιούν σε ένα περιβάλλον αφελληνισμόυ ούτως ή άλλως, σβήνοντας με
τον χρόνο τα ίχνη της ιστορίας, τουλάχιστον σε επίππεδο συνείδησης.
Για ποιόν λόγο λοιπόν κύριοι γιορτάζουμε ένα ιστορικό γεγονός, την
στιγμή κατά την οποία ο ίδιος ο "ελληνικός" λαός έχει υποστεί τέτοιου
είδους αλλοιώσεις δεν μπορώ να το καταλάβω ώς τώρα και μάλιστα όταν
βλέπεις τέτοια φαινόμενα να συμβαίνουν σκέφτεσαι το πόσο πιά όλα
έγιναν θέμα εθιμοτυπίας και ότι μεγάλο κομμάτι του ελληνισμού δεν
σκέφτεται πλέον σαν σύνολο αλλά ώς μονάδες,
Οι απανταχού ήρωες μας άραγε, έπεσαν για να έχουμε την σήμερον,
τέτοια απαξιωτική συμπεριφορά συνοδευόμενη απο την αμάθεια και την
αδιαφορία ; και πώς άραγε αναμένει κάποιος να γίνει κάτι καλύτερο για
αυτόν τον τόπο όταν οι ίδιοι οι πολίτες του έχουν μία τέτοια στάση την
οποία δεν θα τηρούσε και ο πιό ανθέλληνας πληρωμένος πρακτορίσκος ;
πραγματικά πάντως το ότι το καράβι "βούλιαξε" δεν θα τολμούσαν να το
πούν ούτε οι πλέον εξυπηρετούντες συμφέροντα άλλων, τί μπορείς να
περιμένεις απο την ελλάδα του σήμερα όταν το ακούς από τα χείλη μιάς
ελληνιδας υποτίθεται πάντα, μητέρας άραγε...
Πικρές οι σκέψεις για το κατάντημα του λαού μας, πάντοτε
στοιχειώνουν το μυαλό και την συνείδηση μου,όμως γνωρίζω πολύ καλά ότι
όπως υπάρχουν όλοι αυτοί,υπάρχουν και οι λιγοστοί έλληνες οι οποίοι
είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμοι, να δώσουν το αίμα τους όπως οι ήρωες
του τότε εξάλλου οι άριστοι δεν είναι δυνατόν να είναι ποτέ πολλοί σε
αριθμό και οδηγούσαν πάντα το ανθρώπινο κοπάδι προς ένα καλύτερο
μέλλον,δείχνοντας σε όλους τον δρόμο τον οποίο είτε φοβούνται να
πάρουν είτε δεν μπορούν να δούν κάν.
Η ελλάς υπήρξε χώρα των ηρώων και καλό είναι να μην την αμαυρώνουν
κάποιοι ανάμεσα τους και γηγενείς,ενώ σκοπός μας όσο υπάρχουμε εδώ, θα
παραμείνει να μειώσουμε αυτούς που το κάνουν αυτό και να αναδείξουμε
τα φωτεινά παραδειίγματα του γέννους μας,μιάς και στην παρούσα φάση
της εγρήγορσης για τους λίγους και αποχάυνωσης για τους πολλούς, είναι
επιβεβλημένη μία τέτοια στάση από όσους είναι ακόμα ζωντανοί και
αισθάνονται έλληνες.
Οι ήρωες του καταδρομικού "Ελλη" δείχνουν λοιπόν τον δρόμο για μία
ακόμη φορά... λιγοστοί μέν άριστοι δέ, εξάλου ότι έκαναν δεν το έκαναν
για κάποιους αδαείς και αδρανείς γονείς,αλλά για την πατρίδα και
είμαι σίγουρος πώς θα το ΄ρκαναν για ακόμη μία φορά αν χρειάζονταν,
ενώ εμείς ώς ελαχιστότατο καθήκον ας έχουμε το να μην τους δολοφονούμε
ύπουλα για μία ακόμη φορά. ΑΘΑΝΑΤΟΙ !


* Αρχικελευστής Πυρ. Π. ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ

* Κελευστής Μηχ. Ν. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

* Υποκελευστής Α' Μηχ. Ι. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ

* Ναύτης Θερμ. Ι. ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

* Ναύτης Θερμ. Γ. ΓΡΙΒΑΣ

* Ναύτης Θερμ. Ι. ΜΠΟΝΟΣ

* Ναύτης Θερμ. Δ. ΚΑΛΛΙΑΣ

* Ναύτης Πρότ. Δ. ΤΟΜΑΡΑΣ





Τιμή και δόξα στους Ηρωες
Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Αυγουστός 2010

1 σχόλιο:

ΑΠΜ είπε...

http://www.dailymotion.com/video/xa6kf9