ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010

Η ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΩΣ ΤΡΟΧΟΠΕΔΗ ΕΞΕΛΙΞΕΩΣ...


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στις εφημερίδες "Καθημερινη" και "Ελευθερος κοσμος" στα φύλλα της 3/8 και 15/8/2010 αντιστοίχως



Η Ελλάδα από της ιδρύσεως της, υπήρξε μια χώρα στην οποίαν κυριαρχούσε η έντονη αντίθεση, οι διαμάχες κάθε είδους, από πολιτικές συγκρούσεις έως και ακόμη χειρότερες, οι οποίες πάντοτε σχεδόν λειτούργησαν αρνητικά και μάλιστα υπέρ συμφερόντων τρίτων, μιας και τα αντιμαχόμενα εκάστοτε στρατόπεδα τις περισσότερες φορές δεν ήταν σε θέση να έρθουν σε πραγματική συνεννόηση και σύνθεση των αντικρουόμενων απόψεων.

Ανάμεσα στις πολλές λοιπόν αντιθέσεις και συγκρούσεις παρατηρείται και μια τάση που έχει να κάνει με την απαξίωση του πολιτικού συστήματος από τη μια μεριά, αλλά από την άλλη, τη χρησιμοποίηση του ίδιου, ως εργαλείου προσωπικών επιδιώξεων, ακόμη και από τον απλό λαό, ενώ θα έλεγε κανείς ότι η συγκρουσιακή κατάσταση αυτή βρίσκεται πλέον μέσα στο συλλογικό ασυνείδητο. Κατά την προσωπική μου άποψη, όλο αυτό έχει να κάνει με το ότι η επανάσταση του 1821 υπήρξε σαφώς μια εθνική επανάσταση η οποία λειτούργησε ως καταλύτης προς την αλλαγή του σκηνικού άρδην ώς τότε, όμως επ’ ουδενί αυτή η ίδια η επανάσταση δεν επέφερε και την κοινωνική αντίστοιχή της, με αποτέλεσμα ο ελληνικός λαός να «σέρνει» μαζί του νοοτροπίες οι οποίες αναπτύχθηκαν επί τουρκοκρατίας, όπως το «ρουσφέτι» και το «φιλοδώρημα» προκειμένου να γίνει αυτό το οποίο επιδιώκει.

Πάνω, λοιπόν, σε αυτό το μάλλον σαπισμένο και σαθρό έδαφος, το από τουρκοκρατίας διαμορφούμενο, αναγκάστηκε η Ελλάς να χτίσει ένα όχι και τόσο ευοίωνο μέλλον, μιας και οι εκάστοτε πολιτικοί «κακόμαθαν» τους Ελληνες πολίτες στο ότι για να πραγματοποιηθεί κάτι θα πρέπει να «συνεισφέρουν» με κάποιο τρόπο, είτε αυτό λέγεται ψήφος είτε χρήμα είτε οτιδήποτε, ενώ οι ίδιοι οι πολιτικοί ουδέποτε θέλησαν να αντιληφθούν τον πραγματικό τους ρόλο, ο οποίος έχει να κάνει με την εξυπηρέτηση των αναγκών του πολίτη και τη διεκπεραίωση αυτών και όχι την κάλυψη των προσωπικών σκοπιμοτήτων εναντίον του συνόλου, αλλά και οι ίδιοι οι πολίτες στάθηκαν ανέτοιμοι και ανέντιμοι, πολλές φορές, ενάντια στο σύνολο.

Μιλούμε για ένα σαπισμένο πολιτικό σύστημα, όμως αγνοούμε (ηθελημένα ή μη)– το γεγονός ότι δεν είναι δυνατόν πολιτικοί σχηματισμοί ή και πολιτικά πρόσωπα να είναι υγιώς σκεπτόμενα και να μην κοιτάζουν τα μικροπολιτικά τους συμφέροντα, τη στιγμή κατά την οποία, τα ίδια τα κύτταρα της κοινωνίας, δηλαδή οι πολίτες, σκέπτονται άρρωστα και με βάση τον μικρόκοσμο στον οποίο έχουν περιέλθει, αγνοώντας τις πραγματικές ανάγκες του συνόλου.

Mέγα λάθος, λοιπόν, η απαξίωση του πολιτικού συστήματος, της Βουλής, καθώς και οποιουδήποτε μηχανισμού έχει θεσπιστεί με αγώνες, τουναντίον η ανάγκη της συμμετοχής υγιώς σκεπτόμενων δυνάμεων της κοινωνίας μας θα βοηθήσει την άθλια κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει, ενώ επιτέλους θα πρέπει ο καθένας εξ ημών να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν.

Για την εξοδο από την οποιαδήποτε κρίση απαιτείται κονωνικό όραμα, συμμετοχή στα κοινά και πάνω από όλα αυτοκριτική. Για να αλλάξουμε την Ελλάδα προς το καλύτερο, ας αλλάξουμε πρώτα τον εαυτό μας...

Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Αύγουστος 2010

Δεν υπάρχουν σχόλια: