ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ "ΕΛΛΗΝΕΣ"¨...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 21/9/2010


Ναι είναι αλήθεια.Δεν μπορεί κανείς και μάλιστα σαν και εμένα ο
οποίος ασχολείται με όλες τους τις δυνάμεις σε μία διαρκή και
ολομέτωπη προσπάθεια,να κρατήσει ζωντανό τον ελληνικό λαό, παρά να
αισθάνεται μία μεγάλη πικρία για το γεγονός της ακύρωσης της
προαναγγελθήσης λειτουργίας στην Αγία Σοφία Κωνσταντινουπόλεως.
Οταν την προηγούμενη εβδομάδα συνέτασα το κείμενο μου το οποίο
εδημοσιέυθη στο φύλλο της παρασκευής ανήμερα της εκδήλωσης,είμουν
γεμάτος αισιόδοξες σκέψεις και τολμώ να πώ πώς είμουν ήδη εκεί, μέσα
στον σκλαβωμένο για εκατονταετίες πάνσεπτο μητροπολιτικό ναό,τον ναό
ορόσημο που τόσες γεννιές γαλούχησε το όραμα να επαναλειτουργήσει με
την πρώτη του χρήση,αυτή του ορθόδοξου ιερού ναού, εφόσον πέρασε απο
διάφορα στάδια οπως το να μετατραπεί σε τζαμί,σε στάβλους και τελικώς
σε μουσείο.
Για εμένα προσωπικώς η λειτουργία έγινε,η αποστολή επέτυχε κατά τον
μέγιστο βαθμό εφόσον η τουρκία αναγκάστηκε να απαγορέυσει σχεδόν την
είσοδο μας στην χώρα χαρακτηρίζοντας κάτι τέτοιο ώς προκλητική
συμπεριφορά, κάτι το οποίο ήταν και το καλύτερο το οποίο εκ των
ρεαλιστικών συνθηκών θα μπορούσαμε να έχουμε ως ώφελος.
Η λειτουργία πραγματοποιήθηκε και μείς είμασταν εκεί έστω και αν
απείχαμε φυσικώς μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα και έγινε με έναν
ιερέα ο οποίος θα έπρεπε να είναι παράδειγμα προς μίμηση απο τους
συναδέλφους και ανώτερους του, οι οποίοι επέλεξαν τον δρόμο της
ουδετερότητος είς βάρος των εθνικών μας θέσεων για πολλοστή
φορά,εκείνος λοιπόν ο παπάς,ο ιεράρχης αλλά και άνθρωπος,ο τελέσας
την θεία λειτουργία πήρε όλη την αμαρτία επάνω του οταν μας πρότεινε
να κοινωνήσουμε όλοι ανεξαιρέτως με πλήρη συναίσθηση της ευθύνης μιάς
και γνώριζε οτι για πολλούς δεν θα ξαναυπηρχέ αυτή η ευκαιρία γιατί
ενώ οι τοίχοι έλλειπαν, η αφορμή της παρούσης λειτουργίας υπήρξε και
εξακολουθεί να είναι μοναδική,τέτοιους ιεράρχες μπροστάρηδες θα ήθελα
να είχα για οδηγούς, τέτοιοι παπάδες φέρνουν κοντά τον λαό στην
εκκλησία,σε μία εκκλησία οπου ο πιστός θα έχει εμπιστοσύνη και
προπάντων πίστη στον κοινό σκοπό όποιος και αν είναι αυτός, αναλόγως
των περιστάσεων.
Και μετά,η επιστροφή.Ειλικρηνώς δεν με ταλαιπώρησαν τα σχεδόν δύο
χιλιάδες χιλιόμετρα και η αύπνια των δύο ημερών, το μόνο που με
κούρασε για ακόμα μία φορά είναι η κατάκριση και ο φθόνος και μάλιστα
ανθρώπων που υποτίθεται ασχολούνται με τα πατριωτικά ζητήματα.
Θυμάμαι πως την προηγούμενη εβδομάδα όλοι απο τους οποίους εζήτησα
να είμαστε εκεί, έκαναν πίσω και ετσι πήρα τον δρόμο για τα
σύνορα,αποδεικνύωντας σε εμένα πως ο πατριωτισμός τους φτάνει μέχρι
την οθόνη του υπολογιστή τους και τον χρησιμοποιηούν ως παίγνιο για να
ξεφέυγουν απο τις ζωές και τα πρσωπικά τους αδιέξοδα , μα εγώ και ο
καθένας απο μας ο οποίος παρέστει,δεν έχει ανάγκη απο προτροπές για
κάτι τέτοιο,παρά ακολουθεί τον δρόμο που πιστέυει, χωρίς
συντρόφους,γιατι δεν υπάρχουν τέτοιοι κατ΄ουσίαν όταν τα οράματα
πρέπει επιτέλους να πάρουν σάρκα και οστά
Παρακολούθησα επίσης το κουκούλωμα της εκδηλώσεως και την έντονη
κατάκριση περί ανωριμότητος για το εγχείρημα αυτό και ήρθα να
διαπιστώσω για ακόμη μία φορά, πως οχι μόνον κάποιοι δεν κάνουν το
ελαχιστότατο καθήκον τους,αλλά ζούν για να δούν κάποιον που ενεργεί,
να κάνει λάθη και στο τέλος να αποτυγχάνει,προκειμένου να βγάλουν όλο
τους το δηλητήριο εναντίον του και να τον γελοιοποιήσουν,ενώ αν ήξεραν
τι επετέυχθει την παρασκευή δεν θα ξαναμιλούσαν εώς το τέλος της ζωής
τους,εξάλου κύριες και κύριοι ένας και μόνον δεν κυνδυνέυει να κανεί
λάθη,αυτός ο οποίος δεν κάνει τίποτε.

Ελλάδα θα μου πείς,τι περιμένεις....


Εκ του βήματος τούτου λοιπόν, σας καλώ να αποφασίσετε εάν και εφόσον
είστε έλληνες,οι καιροί είναι πέραν του δέοντος δύσκολοι ενώ δεν
διαφαίνεται κανενός είδους έξοδος απο το αδιέξοδο,δράστε λοιπόν
ειδάλως σκάστε, γιατί οι έλληνες ουδέποτε σκέπτονται και δρούν τόσο
απαξιωτικά πρός μία κίνηση προς ώφελος του συνόλου, εκτός και αν είναι
πέραν του δέοντος φοβισμένοι πλέον και έχουν απαξιώσει τον ίδιο τους
τον εαυτό,πράγμα το οποίο και θα έχει βαρύτατες συνέπειες στο εγγύς
μέλλον και μην ξεχνά κανείς πως η ιστορία και η βαριά ελληνική φανέλλα
δεν δόθηκε σε κανέναν κληρονομικά, τουναντίον καλείται ο πάσα ένας εξ
υμών, καθημερινώς να αποδείξει οτι την αξίζει...
Δυστυχώς ώς φαίνεται η εν λόγω κίνηση έθιξε πολύ περισσότερο τους
γηγενείς απο τους γείτονες...


Μετά πικρίας...
Νικηφόρος Βυζαντινός
http://iperalitheias.blogspot.com/
Αθήνα,Σεπτέμβριος 2010

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ Τ΄ΟΥΡΑΝΟΥ


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 17/9/2010


Πόσες γεννιές το θέλησαν
και πόσες δεν το είδαν
με αίμα ξεθεμέλιωσαν
την κάθε τους ελπίδα


Χρόνε σταμάτα να ρωτας
και την αλήθεια ζήτα
το όνειρο της λειτουργιάς
δεν ειναι ψέμμα,κοίτα


Στην πόρτα απ'έξω τ΄ουρανού
στέκω, πώς να περάσω
στην ακρη φτανω του γκρεμου
που χρονος να προφτασω


Προγόνοι,αδέρφια,ζωντανοί
στην εκκλησιά πηγαίνουν
το όνειρο της λευτεριάς
αγάλι,αγάλι υφαίνουν


Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Σεπτεμβριός 2010

ΔΕΟΣ ΥΠΕΡΚΟΣΜΙΟΝ...


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 17/9/2010


Μου φαίνεται σαν ψέμμα μέσα στην σκληρή αλήθεια που κρύβουν οι
σημερινοί καιροί για τον βασανισμένο τόπο που ο θεός με αξίωσε και
πρωτοείδα το φώς του κόσμου τούτου,να λειτουργηθώ λέει στην Αγία Σοφία
της πόλης και ενώ οι μέρες περνούν και φτάνει η ευλογημένη εκείνη
στιγμή όπου δεν θα αξιωθώ να πατήσω το πόδι μου σαν απλός επισκέπτης
αλλά να παρακολουθήσω την θεία λειτουργία μέσα στον πιό
πολυτραγουδισμένο και πλέον θρυλικό ναό της ορθοδοξίας,η συγκίνηση
περισέυει.
Πόσες γενιές ελλήνων έζησαν άραγε με το όνειρο αυτό το οποίο ενώ
ξεκίνησε σαν ένα θολό όραμα, όπως όλα τα μεγάλα,γίνεται σιγά σιγά
πράξη μέσα απο την πρωτοβουλία του κρίς σπύρου,προέδρου της
ελληνοαμερικανικής ενώσεως και διακριθέντα επί πολλά χρόνια στον
πολιτικό στίβο των Ηνωμένων πολιτειών στο πλευρό κορυφαίων πολιτικών
παραγόντων,
Ολοι οι συμμετέχοντες,διοργανωτές και προσκυνητές απο όπου και αν
προέρχονται,οποιουδήποτε επιππέδου
κοινωνικού,οικονομικού,πολιτισμικού, την παραμονή της ιστορικής ημέρας
είμαι σίγουρος πως θα βλέπουν το ίδιο όνειρο,είναι απο τις λίγες
στιγμές στην ζώη σου, που νιώθεις πραγματικά πως κάτι σε ενώνει με τον
διπλανό σου,κάτι πολύ δυνατό και οχι πάνω σε αυτή την γή και αντιληπτό
απο τις πέντε φτωχές πολλές φορές να περιγράψουν, ανθρώπινες
αισθήσεις,σε ενώνει ένα προαιώνιο και αδιάλλειπτο νήμα το οποίο
εκτείνεται πολύ μα πολύ βαθιά μέσα στον χρόνο και τον τόπο,σε ενώνει
με το παρελθόν είτε το άμεσο της δικής σου περαστικής ζωής,είτε το
παρελθόν της ελληνικής φυλής και είναι πραγματικά απο τις λίγες
στιγμές που νιώθεις πως χρόνος δεν υπάρχει,παρά μόνον ένα γερό δέσιμο
των ψυχών μεταξύ των κεκοιμημένων αδελφών αλλά και όλων όσων
βρίσκονται ακόμη εν ζωή και εκείνη την ιερή στιγμή που έρχεσαι εσύ ο
απλός αάθρωπος της καθημερινότητας και των προβλημάτων,να νιώσεις
βαθιά μέσα σου για λίγες στιγμές ίσως,πως υπάρχουν σίγουρα πράγματα
πέρα απο τον πεπερασμένο χρόνο και τόπο της ύπαρξης μας,πράγματα τα
οποία μας διαφοροποιούν απο τα ζώα και μας κάνουν να αισθανόμεθα ένα
σώμα και μία ψυχή απλωμένη στο άπειρο της αιωνιότητος.
Οι λέξεις φτωχές και λίγες, ακόμα και οι λέξεις της πιό πλούσιας
γλώσσας του κόσμου,για να περιγράψουν με ακρίβεια το τί μπορεί να
αισθάνεσαι τόσο σαν πιστός ορθόδοξος χριστιανός,αλλά και σαν έλληνας
με την τόσο σημαντική ιστορική διαδρομή ανάμεσα στα έθνη και τον
χρόνο,ενώ όσοι έχουν την τύχη να βρεθούν εκεί μαζί μου,είμαι σίγουρος
πως θα ζήσουν την πιό σημαντική στιγμή της ζωής τους,μία στιγμή για
την οποία θα άλλαζες όλη σου την ζωή όσο σημαντική ή λιγότερο
σημαντική και αν είναι,αυτό το συναίσθημα είναι που σε κάνει να λές
"τώρα θέε μου είμαι πραγματικά ευτυχισμένος ότι και να δώ παρακάτω δεν
μετράει τόσο όσο αυτό",
Επίσης σίγουρος είμαι πως θα τους νιώσω όλους εκεί κοντά μου,μαζί
μας... στην λειτουργία δεν θα παρεβρίσκονται μόνο τα φθαρτά σώματα του
καθεν'ος απο εμάς,θα είναι και όλοι όσοι θαυμάζουμε και κάποιοι
προσπαθούν να εξαφανίσουν απο την συνείδηση μας με άμεσο ή λιγότερο
άμεσο τρόπο,τεχνιέντως ή χωρίς να κρατούν τα προσχήματα,έκει μέσα θα
σταθούν κατά την διάρκεια της λειτουργίας και πάλι όλες οι ψυχές των
κεκοιμημένων αλλά επουδενί νεκρών, ηρώων μας,εκεί θα μπορέσεις να δείς
και πάλι την σκιά του μαρμαρωμένου βασιλιά όπως τότε την τελευταία
μέρα,ενώ σε άλλο σημείο αν αφουγκραστείς προσεκτικά θα ακούσεις τις
φωνές των αγωνιστών της εθνικής παλιγεννεσίας,των τόσο γενναίων μα και
προδωμένων αγνών ανθρώπων που πρόταξαν τα στήθη της πεπερασμένης
΄ύπαρξης τους, μην υπολογίζοντας τις συνέπειες και έδωσαν με τον
θάνατο τους τρανό παράδειγμα αγάπης προς το σύνολο,εθνικού οράματος
και ομόνοιας κάτι που δυστυχώς λείπει τόσο και με τις γνωστές τραγικές
συνέπειες απο το σημερινό σύνολο της σύγχρονης ελλάδας.
Εκεί θα δείς τα αδέρφια μας του 1940 που έφυγαν φιλώντας την
μάνα,την γιαγιά,την γυναίκα τους για το όνειρο και κείνο σαν ανταμοιβή
τους πήρε μαζί του για να κοιτάζουν απο τα βουνά όπου άφησαν την
τελευταία τους πνοή και αναπνέοντας τον καθαρό αγέρα της
αιωνιόητας,τον μεγάλο θεό των αιώνων, τον Ιήσου χριστό,την παναγία
μας και όλους τους αγίους στα μάτια,γιατι οχι μόνον δεν πρόδωσαν τον
τόπο τους προκειμένου να σωθούν για λίγα ακόμη χρόνια που αναλογούν
στον καθένα, αλλά έδωσαν οτι πολυτιμότερο είχαν και μπορεί να έχει
ένας άνθρωπος όσο πλούσιος ή φτωχός και αν είναι,προκειμένου να σώσουν
με την θυσία τους το σύνολο,κοιτούν τον θεό λοιπόν στα μάτια γιατί
υπήρξαν πάνω απο όλα άνθρωποι οι οποίοι τίμησαν στο έπακρο τον τίτλο
αυτόν.
Εκεί θα αναγνωρίσεις ανάμεσα στους ίσκιους των κεκοιμημένων αδερφών
, τους αγωνιστές της κύπρου,τα αδικοχαμένα κρεμασμένα απο τους
εγγλέζους και μαρτυρήσαντες απο τους τούρκους παλικάρια,τους αγωνιστές
της ΕΟΚΑ,τον γρίβα,τον ισαάκ και τον σολωμού και όποιον άλλον γνωστό ή
άγνωστο έδωσε τον υπέρ πάντων αγώνα για την λευτεριά,να ψάλλουν τον
εθνικό μας ύμνο με τις αγγελικές πλέον φωνές τους και να ζητούν
δικαίωση οχι για εκείνους, αλλά όπως έκαναν πάντα για το σύνολο,ενώ
όπως εμάς τους ζωντανούς παρεβρισκόμενους εκεί ενώνει το κοινό εθνικό
συνηδειτό, έτσι και εκείνους τους πέρα απο την όχθη πλέον, ενώνει το
όνειρο της λευτεριάς....
Πάνω δε απο όλους αυτούς θα διακρίνεις όλους τους αγίους μας,οι
οποίοι ποτισαν με το αγνό τους αίμα το δέντρο της ορθοδοξίας και
χάρισαν στην ανθρώπινη φύση την ένωση με το θέιο στοιχείο δείχνοντας
τον δρόμο της θυσίας των υλίκών αγαθών και της ύπαρξης σε ανταμοιβή
αιώνιας δόξας...
Κάποιοι διαφωνούν με το εγχείρημα τούτο,λένε οτι θα μας ζητήσουν
ανταλλάγματα,τηρούν στάση ουδετερότητας και κάνουν πως δεν βλέπουν
τίποτε, δειλιάζουν ακόμα και στην ιδέα,όμως το μόνο που έχω να πώ σε
όλους εκείνους που πάντα θα φέρνουν αντίρρηση σε κάτι τέτοιο ορμώμενοι
ο καθένας απο τα δικά τους συμφέροντα ή φόβους,πως ο τόπος έχει ανάγκη
όσο ποτέ άλλωτε, απο μία ηλιαχτίδα φώς,μίαν ελπίδα αμυδρή που όμως
ίσως αν διαχειριστεί σωστά να συντελέσει στην συνένωση και πάλι του
ελληνικού λαού και έθνους,ίσως βοηθήσει στο να ξανασυνειδητοποιήσουν
οι συνέλληνες πως εδώ δεν αξίζει να υπάρχεις αν δεν νιώθεις μέρος ενός
συνόλου όπως το ελληνικό έθνος και πώς το ταπεινό και πρόσκαιρο
πέρασμα σου απο αυτά τα ποτισμένα με αίμα,αγώνιες,οράματα,και πόνο
χώματα τα ντροπιάζουν όταν ζείς μόνο για την σήμερον,όταν μαθαίνεις τα
παιδιά σου το πώς θα βγάζουν χρήματα και μόνον,να κάνουν
"επιτυχημένους" γάμους ενώ είναι στην ουσία τους δυστυχισμένα,
πατώντας ο ένας τον άλλον χωρίς ιδανικά και δεν τα μαθαίνεις να
γίνονται σωστοί,ηθικοί και με αξίες άνθρωποι που να νοιάζονται για το
σύνολο και να αγαπούν το μέρος τούτο.
Ολοι εσείς που για διάφορους λόγους λέτε οχι,είτε γιατί είστε
βολεμένοι με την παρούσα κατάσταση,είτε γιατί είστε σκεπτικιστές πέρι
των κινήτρων,είτε γιατι δεν σαν ενδιαφέρουν όλα αυτά,είτε γιατί είστε
απλώς δειλοί,έχω να σας πώ,πως αυτή η ευκαιρία για όραμα και συνένωση,
είναι απο τις τελευταίες τις οποίες θα έχουμε για τα χρόνια που
έρχονται,ώς ελληνικό έθνος καταπληγωμένο και εξαθλιωμένο υπό τις
παρούσες συνθήκες για ανάκαμψη,ενώ τίθεστε απέναντι των ευθυνών σας
στην ιστορία γιατί η ιστορία δεν γράφεται μόνον με τις πράξεις, αλλά
και με την απραξία,πρέπει να συνειδητοποιήσετε το πόσο ανάγκη έχει
πλέον το έθνος απο παρόμοιες κινήσεις απο όπου και αν προέρχονται...
Στο κάτω κάτω της γραφής,αν δεν είμαστε σε θέση πλέον να
διαχειριστούμε τις τύχες του ίδιου μας του τόπου είμεθα αναγκασμένοι
να διεθνοποιήσουμε κάποιες καταστάσεις, φέρνοντας τες στο προσκήνιο
της διεθνούς πολιτικής σκακιέρας,είμεθα άξιοι των επιλογών μας είτε ώς
πολίτες είτε ώς πολιτικό σύστημα διαμορφούμενο απο τους πολίτες και
πάλι τονίζω,έτσι ενώ παρόμοια θέματα θα μπορούσαν να λυθούν σε διμερές
επίππεδο μεταξύ δύο σοβαρών κρατών και υπό την μορφή ανταλλαγμάτων
ίσου δυναμικού και χαρακτήρα,δυστυχώς θα πρέπει να φωνάξουμε και
άλλους για να μας λύσουν τα όποια προβλήματα μας,εμείς το λοιπόν
φταίμε και ουδείς άλλος, το μόνον σίγουρο για αυτό το κατάντημα της
χώρας...
Πως μπορούμε να ζητούμε ίση μεταχείριση,όταν βλέπεις την γείτονα να
τα βάζει ακόμα και με τις ΗΠΑ αν χρειαστεί προασπίζοντας τα εθνικά της
συμφέροντα,ενώ εμείς απολαμβάνουμε καθημερινώς ραπίσματα ακόμα και
απο τα μικροσκοπικά σκόπια ή άλλους βαλκάνιους γείτονες μας σε όλα τα
επίππεδα,έχω λοιπόν ξανατονίσει πώς αν δεν σέβεσαι εσύ ο ίδιος τον
εαυτό σου και δεν θέτεις εσύ τις κόκκινες γραμμές όπου απο κεί και
πέρα μιλάς και πράτεις αλλιώς,τότε μην περιμένεις κανέναν να σε
σεβαστεί,στην κοινωνία των κρατών όπου άλλωστε είναι μία μακροσκοπική
θεώρηση της κοινωνίας των ατόμων.
Στην ιστορική στιγμή που θα κλειθούμε να ζήσουμε λοιπόν,ενώ θα
είναι παρόντες όλοι όσοι προανέφερα ζωντανοί και κεκοιμημένοι,θέση δεν
θα έχουν τα ποταπά σκουλήκια,οι ανθέλληνες και οι λάτρεις της εφήμερης
ύπαρξης έναντι της αιωνιότητος,είναι εξάλλου τόσο βρώμικοι που η οσμή
τους θα τους κρατά πάντα μακριά απο την αιωνιότητα και η ύπαρξη τους
θα σβύνει διά παντός με το φυσικό τους τέλος...
Εάν η ελλάς στο τέλος χαθεί για πάντα, μοναδικοί υπαίτιοι θα είναι
όσοι πέρασαν απο αυτόν τον τόπο και δεν έπραξαν το παραμικρό,παρά
κοίταξαν το παρόν τους και μόνον είς βάρος του συνόλου και της
φυλής,στάση η οποία είναι ισάξια με προδοσία έναντι του γένους
,το
χωράφι που λέγεται ελλάς απαιτεί σκληρή δουλειά για το ξεκαθάρισμα απο
τα σαπισμένα χόρτα και αυτο δεν μπορεί να γίνει απο ανθρώπους που
έχουν μάθει στην επανάπαυση και την ευθυνοφοβία,είθε λοιπόν
πρωτοβουλίες σαν του κύριου σπύρου να δώσουν το έναυσμα για την
καινούρια αρχή που απαιτείται προκειμένου να βγούμε απο τα κάθε λογής
αδιέξοδα,η ζωή έχει πάντοτε δύο δρόμους,ο ένας μέν άνετος και πλατύς
που καταλήγει σε αδιέξοδο ο άλλος τραχύς και δύσβατος που καταλήγει
στην εύφορη γή της δόξας της τιμής και του καθήκοντος,η επιλογή είναι
πάντοτε δική σας και ώς γνωστόν η απόλυτη ελευθερία είναι η
μεγαλύτερη σκλαβιά,πάρετε τον δρόμο που ο καθείς του αρμόζει αλλα ποτέ
μην παραπονεθείτε για τις δικές σας επιλογές,μάθετε να είστε της τιμής
και οχι της στιγμής.

Ευχαριστώ τον κύριο ημών που με αξιώνει να ζήσω το παρόν γεγονός και
οχι το παρόν της ταπεινής μου ύπαρξης και μόνον....


Σώσων κύριε τον λαόν σου,ο θεός μαζί μας...
Αθήνα,Σεπτέμβριος 2010
http://iperalitheias.blogspot.com/
Νικηφόρος Βυζαντινός

Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2010

ΤΡΕΙΣ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 12/9/2010


ΤΡΕΙΣ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Το όνειρο της λευτεριάς
πουλήθηκε στα ξένα
χαθήκαν όλα μονομιάς
και μοιάζουν ξεφτισμένα


Τρείς του σεπτέμβρη κίνησες
τον κόσμο για ν΄αλλάξεις
απ΄το μηδέν ξεκίνησες
που χρόνος να προφτάξεις


Την λευτεριά κυνήγησες
πλήγωσες το κορμί σου
σπαθιά και σφαίρες λύγισες
μα που η ανταμοιβή σου


Μα δεν αλλάζουν οι καιροί
αυτό είναι το γραμμένο
στου κόσμου τούτου την βοή
με αίμα ποτισμένο...

Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Σεπτέμβριος 2010

ΜΟΝΟ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ Τ΄ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ...


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 12/9/2010


Τρείς του σεπτέμβρη 1843 και ο ελληνικός λαός ξεσηκώνεται για μία
ακόμη φορά ενάντια οχι πλέον στον τούρκο απο τον οποίον είχε πριν λίγα
χρόνια μόλις απαλλαγεί,αλλά ενάντια στον βαυαρό νεοκατακτητή και
δυνάστη Οθωνα και την κουστωδία του αποτελούμενη απο ξένους αλλά και
πολλούς ντόπιους "αγωνιστές" και κατ΄ουσίαν σκουλήκια και προδότες του
αγώνα ενός καταξεσκισμένου και καταματωμένου ελληνικού λαού,ο
οποίος,βρήκε το ψυχικό σθένος και την παρρησία να τα βάλει με μία
ολόκληρη αυτοκρατορία και να ανακτήσει την ελευθερία του μετά απο
τετρακόσια και πλέον χρόνια σκλαβιάς.
Μία ελευθερία που ως αποδείχθηκε λίγο αργότερα υπήρχε μόνο μέσα στο
μυαλό των αγράμματων,πεινασμένων μα και συνάμα τίμιων και καθαρών
ανθρωπων που αποτέλεσαν το χέρι το οποίο αποτίναξε τις φριχτές
αλυσίδες της σκλαβιάς του τούρκου και άθελα του η αποδεχόμενο τις
πιέσεις των μεγάλων του κόσμου τούτου, πέρασε τις αλυσίδες του βαυαρού
και των δυτικών,οι οποίοι σε ούκ ολίγες περιπτώσεις αποδείχτηκαν
σκληρότεροι και βαναυσότεροι των οθωμανών.
Αρχηγός των εκ νέου επαναστατημένων μέσα σε λίγα μόλις χρόνια
ελλήνων, εκείνου του σεπτέμβρη,ο γέροντας πιά στρατηγός Μακρυγιάννης ο
οποίος ως αγνός πατριώτης ετάχθη για ακόμη μία φορά ενάντια σε όσους
πείραζαν την λευτεριά εκείνου και του λαού του και βγαίνοντας στον
δρόμο, ζήτησε για μία ακόμη φορά την απόδοση της δικαιοσύνης που
εκείνος και τόσοι άλλοι της γενιάς τους ονειρέυτηκαν,βγήκε στο δρόμο
για μία ακόμη φορά κυνηγώντας το όνειρο που ενώ πάντα το έφτανε, ένα
βήμα πριν το πιάσει χάνονταν και έπρεπε να ξανακυνηγήσει με
περισσότερη λύσσα αυτην την φορά.
Τον κατηγόρησαν οτι ήθελε δήθεν να στραφεί ενάντια στον διανοητικά
καθυστερημένο και ανίκανο προς τεκνοποίηση (για ευνόητους λόγους είχε
όλα τα "προσόντα" που ήθελαν όσοι τον έστησαν στον θρόνο του μικρού
βασιλείου της μετεπαναστατικής ελλάδας) Οθωνα,ποιός αυτός που είχε
βαφτίσει τον γιό του με το ίδιο όνομα σε τιμή του νέου βασιλιά της
ελλάδος,τόσο πολύ τον είχε πιστέψει και αυτός αλλά και όλη η γενιά
του,ομως τα όμορφα όνειρα κρατούν λίγο και έτσι δεν πέρασαν πολλά
χρόνια για να καταλάβει και αυτός αλλά και όλοι οι τίμιοι συναγωνιστές
του,πως ένα βρώμικο παιχνίδι παίζονταν πίσω απο την πλάτη τους με
σκοπό την κατάληψη της εξουσίας απο άθλια υποκείμενα τα οποία είτε
εμπρός είτε πίσω απο την σκηνή διαχειρίζονταν τις τύχες της χώρας και
συνεχίζουν να το κάνουν μέχρι σήμερα.
Τι πίκρα μεγάλε στρατηγέ των ελλήνων να ένιωσες οταν κατάλαβες την
αλητεία και το παιχνίδι που έπαιξαν κάποιοι ποταποί εναντίον σου που
είχαν ώς μοναδικό στόχο την εκμμετάλευση του λαού σου και τί κρίμα για
σένα στο τέλος της ζωής σου να φτάνεις να συνειδητοποιείς κάτι
τέτοιο,όταν ξέρεις οτι δεν σου απέμεινε πλέον χρόνος για να αλλάξεις
τα πράγματα για ακόμη μία φορά όπως είχες μάθει πάντα να
αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες της περιπετειώδους σου ύπαρξης και του
περάσματος σου πάνω απο αυτήν την ευλογημένη γή.
Πως να ένιωθες τάχα όταν ενώ ήσουν κατάκοιτος, κάποια ανθρώπινα
σκουλήκια πετούσαν περιττώματα στην αυλή σου και σου φώναζαν "φάε τώρα
σκατά στρατηγέ που ήθελες και σύνταμα" ομως ξέρω καλά πως η δική σου
πάστα είναι η πάστα του ανθρώπου που και αν ξαναγεννιόταν, τα ίδια θα
έκανε και για τα ίδια θα πάλευε έστω και μόνος...
Οταν πέθανε ο στρατηγός Μακρυγιάννης σαν μοναδική περιουσία απο τον
αγώνα υπέρ της πατρίδος,έλαβε μερικές σφαίρες στο κορμί που δεν τις
έβγαλε ποτέ και τις πήρε μαζί του στον τάφο αυτή ηταν η ανταμοιβή του
για ότι έκανε και οταν βρίσκονταν στο νεκροκρέβατο κάποιος
χρησιμοποίησε ένα εκμαγείο προκειμένου να αποτυπώση το κεφάλι του,το
οποίο είχε απομείνει μιά μικρή γροθιά απο τις κακουχίες,φανταστείτε
λοιπόν τί ειχε απομείνει απο έναν άντρα ψηλό και σωματώδη οπως εκείνος
και πάντοτε αν θέλετε να διαπιστώσετε το ποιόν κάποιου αγωνιστή εντός
ή εκτός εισαγωγικών να κοιτάζετε το τέλος του, το οποίο για τον
στρατηγό ήρθε μέσα στο μικρό και φτωχικό καμαράκι που έμενε τα
τελευταία χρόνια της ζωής του ενώ άλλοι δήθεν αγωνιστές πέθαναν μέσα
στην χλιδή και τον πλούτο και ακόμη ο ελληνικός λαός πληρώνει διά την
φύλαξη των...
Κάποιοι της νεότερης ιστορίας επίσης, τόλμησαν να καταχραστούν το
ορόσημο της ελευθερίας που απέδωσε στον ελληνικό λαό η τρίτη του
σεπτέμβρη, δεν θα πώ σχεδόν τίποτα για αυτους μιάς και δεν είναι άξιοι
αναφοράς και σύγκρισης ούτε με τον πλέον μικρότερο αγωνιστή της
επανάστασης του 1821, το μόνο που εχω να τονίσω στους υμνητές τους
είναι πως καλό θα είναι να μην ανακατέυουν τα μήλα με τα πορτοκάλια
για να μην το χαρακτηρίσω χειρότερα σεβόμενος τον διατιθέμενο χώρο...
Στρατηγέ Μακρυγιάννη μην ξαναπεράσεις απο τους μπαξέδες, γιατί
ούτε αυτοί υπάρχουν ούτε και παλικάρια πλέον για να τους
κεράσεις,βλέπεις χαθήκαν όλα μές στην σιγή και την λησμονια που έφεραν
στον τόπο η δήθεν καλοπέραση,ο ατομισμός,η ανηθικότητα και η κατάπτωση
των ηθών...σε ευχαριστώ που κάποτε φώτισες με το πέρασμα σου τον τόπο
μου και που πότισες το χώμα που πατώ με το αγνό σου αίμα...


Υπέρ τιμίων αγωνιστών εθνικής παλιγεννεσίας εν έτει 1821
Νικηφόρος Βυζαντινός
Εν αθήναι,Σεπτέμβριος 2010

Κυριακή, 5 Σεπτεμβρίου 2010

ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο του σαββάτου 4/9/2010



Μέρες Σεπτέμβρη χάθηκε
σμύρνη και μικρασία
μα η καρδιά ψυχράθηκε
κι΄έχασε την ουσία


Στις φλόγες μέσα της ντροπής
πέσαν ατιμασμένοι
παιδιά,παππούδες συγγενείς
για πάντα προδομένοι


Και κείνοι που χαθήκανε
ακόμα σου φωνάζουν
μέσα απ΄τα μνήματα θαρρείς
ακόμα αναστενάζουν


Μα θάρθει ώρα και στιγμή
το ξύπνημα το μέγα
να σηκωθεί ο βασιλιάς
και να σου πεί ανέβα


Ανέβα έλληνα φτωχέ
που τόσο πλούτο έχεις
μα πάντα σε κατάφερναν
ποτέ να μην προσέχεις


Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Σεπτεμβριός 2010

ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ...


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο του Σαββάτου 4/9/2010


Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες θαρρείς πως μαζί με το αυγουστιάτικο
μελτεμάκι και την δροσιά των αρχών του φθινοπώρου,έρχονται με την πνοή
του ανέμου και οι παλιές θύμισες της γιαγιάς μου για την μάνα σμύρνη
που χάθηκε μέσα σε λίγες μέρες μέσα σε ένα σύννεφο καπνού,πόνου και
οδυρμού λές και δεν υπήρξε ποτέ σαν σε όνειρο και άλλαξε χέρια τόσο
ξαφνικά σχεδόν σε μία νύχτα,για το αίμα που χύθηκε άφθονα και εντελώς
άδικα για μία ακόμα φορά στον βωμό της θυσίας του ελληνικού λαού προς
τέρψιν κάποιων πάντοτε αγνώστων και κινούντων τα νήματα της
καταστροφής,για την προδοσία των δήθεν συμμάχων που έκαναν πως δεν
έβλεπαν την ώρα που ο ελληνισμός της μικράς ασίας ξεριζωνόταν μετά απο
χιλιάδες χρόνια ύπαρξης στην γή της εγγύς ανατολής,έκαναν πως δεν
άκουγαν τα ουρλιαχτά των μωρών παιδιών που οι τούρκοι έσφαζαν χωρίς
κανέναν οίκτο και αδιακρίτως ή που έψαχναν για μία μάνα που είχε χαθεί
για πάντα πριν απο λίγες στιγμές...
Αυτήν την μάνα έψαχναν και όλοι εκείνοι που ρακένδυτοι,πρώην
άρχοντες στον τόπο που τους ανάθρεψε για χιλιάδες χρόνια και τώρα
ζητιάνοι αλλά ζωντανοί τουλάχιστον, έφταναν στην μητροπολιτική ελλάδα
αναζητώντας λίγη στοργή και λίγη κατανόηση,για να εισπράξουν και απο
αυτήν την μεριά του αιγαίου την απαξίωση και τον εξευτελισμό,να τους
λένε τουρκόσπορους όπου σταθούν και όπου βρεθούν,τουρκόσπορους αυτούς
τους πιό έλληνες απο κάθε έλληνα,τι κρίμα και άδικο και μέχρι το τέλος
της ζωής μου θα προσπαθώ να καταλάβω πως να ένιωθε ο προπάππους μου ο
οποίος ξεκίνησε απο άρχοντας κάπου στην αντάλεια και περνώντας τα
μπλόκα του θανάτου με τις μπανανότες που είχε κρυμμένες στα μαξιλάρια
κατέληξε να πεθάνει σκουπιδιάρης μετά απο λίγα χρόνια μέσα στον δρόμο
απο την στεναχώρια για την πορεία της ζώης του στην αθήνα, στιβαγμένος
αυτός και η οικογένεια του - τουλάχιστον όσους μπόρεσε να περισώσει
απο την μανία του τούρκου (μέσα σε λίγα τετραγωνικά,χωρις τουαλέτες
στην αρχή και μετα με κοινές για 4-5 οικογένειες,χωρίς μπάνια και
κυρίως χωρίς ελπίδα) που το ελληνικό κράτος εδεήθη να παραχωρήση σε
κάθε έναν απο αυτούς τους νεκροζωντανούς που το ίδιο καταδίκασε σε
έναν αργό και βασανιστικότερο θάνατο απο τον θάνατο του τούρκικου
όχλου,πόση πίκρα θεέ μου να αντέξει ένας άνθρωπος και πόση απαξίωση
για την ύπαρξη του άραγε...
Θυμάμαι τον κυρ-χρήστο τον παππού μου που ποτέ δεν πρόλαβα, να μου
τον περιγράφει ο πατέρας μου σαν εβδομήντα χρονών γέρο και ας πέθανε
στα πενήντα επτά ενώ ήταν δώδεκα χρόνια με εγκεφαλικό σε μια καρέκλα
ταλαιπωρημένος απο τις κακουχίες και τις δεξαέξι ώρες ορθοστασίας στην
φάμπρικα την ημέρα,θυμάμαι την κυρά ευαγγελία την γιαγιά μου δώδεκα
χρονώ κορίτσι να έχει έρθει απο την κόλαση της προσφυγιάς και ακομά
και στα γεράματα να τρώει ότι έβρισκε μπροστά της γιατί πάντα φοβόταν
αν θα είχε να φάει την άλλη μέρα και να στέκεται βράχος υπομονής στο
πλάι του άντρα της του ανάπηρου για δώδεκα ολόκληρα χρόνια την στιγμή
που οι περισσότερες σημερινές γυναίκες σε πετάνε στα αζήτητα με το
παραμικρό, σηκώνοντας τον δικό της σταυρό ώς ετάχθη και μην
εκφράζοντας ποτέ το παραμικρό παράπονο παρά να λέει δόξα το
θεό..θυμάμαι απλώς...
Η μάνα σμύρνη καίγεται έλεγε εκείνο το τραγούδι το πονεμένο,που
όπως καθετί αληθινό παραμένει διαχρονικό να περιπλανιέται σαν φάντασμα
των κακών επιλογών και της κοντόφθαλμης εξωτερικής πολιτικής του
τότε,που ώς συνήθως δεν μπαίνει στην διαδικασία να υπολογίσει το
κόστος των ανθρώπινων ζωών,τουναντίον θεωρεί τον κόσμο αναλώσιμο είδος
και άρα απαραίτητο προς χρήση και φθορά,προκειμένου να επιτευχθούν τα
επιτελικά σχέδια τα οποία αποτυγχάνουν οικτρά τις περισσότερες φορές
και το μόνο που αφήνουν πίσω είναι ο πόνος,το δάκρυ,το παράπονο και η
αδικία αποτυπωμένα σε πέντε γραμμές και μερικές νότες του καημού που
ακόμα μαρτυρούν το τί έγινε τότε...
Σιγά σιγά οι περισσότεροι φυσικοί πρωταγωνιστές έχουν πλέον
αποχωρίσει απο την σκηνή,αφήνωντας ένα παλιό τραγούδι απο γραμμόφωνο
στην θέση τους,μερικές κάρτ-ποστάλ τις οποίες πουλούν για λίγα λεπτά
κάποιοι ξένοι στο γιουσουρούμ χωρίς καν να φαντάζονται και να
γνωρίζουν οτι πουλούν ένα κομμάτι μιάς πονεμένης και συνάμα βρώμικης
ιστορίας,μία παλιά φωτογραφία σκονισμένη απο τον χρόνο και χωρίς καλά
καλά να μπορείς να διακρίνεις τα πρόσωπα, γιατί ώς είπαμε τί σημασία
έχουν τα πρόσωπα κυρίες και κύριοι για τους μεγάλους αυτού του
κόσμου...καμία απολύτως.

Και μετά ακούς για συνωστισμό...

Ελληνικέ λαέ,που ο μόνος συνωστισμός ο οποίος γνωρίζεις την σήμερον,
είναι το πολύ πολύ κανένας συνωστισμός για την μύκονο ντυμένος μέσα
στα παρδαλά σου ρούχα και με τα μυαλά και τις συνειδήσεις να τα
παίρνει ο αέρας του αιγαίου πρός τέρψιν της στιγμής
- το οποίο σε λίγο
δεν θα σου ανήκει κάν αλλά τί σημασία θα έχει αρκεί να μπορείς να
κάνεις τις διακοπές σου βεβαίως - πολύ φοβούμαι πως αν δεν αλλάξεις
ρότα,σύντομα θα είσαι αναγκασμένος να ξαναζήσεις στιγμές ξεριζωμού απο
πατρογονικές εστίες γιατί ώς δείχνεις,δεν διδάσκεσαι απο το παρελθόν
επουδενί, παρά κοιτάζεις μονάχα το δικό σου παρόν εδώ και τώρα και
τίποτε μπροστά ή πίσω απο αυτό και έτσι αφήνεις χώρο σε όσους το
θέλουν και το επιδιώκουν να σε αλώνουν καθημερινά με την δίκη σου
συμμετοχή και να αλλοιώνουν ότι έχει απομείνει απο την αλήθεια,να σου
λένε και σε σένα και στα παιδιά που ανατρέφεις με τον τρόπο που το
κάνεις,ότι δεν έγινε και τίποτα τότε και φυσικά όσο περνούν τα χρόνια
χωρίς την πραγματική αποκατάσταση της ιστορίας και με τους φυσικούς
πρωταγωνιστές απόντες και μιάς και οι νεκροί δεν μιλούν πλέον για όλα
αυτά,όλοι αυτοί θα έχουν πάντα γόνιμο έδαφος για να σπείρουν τις
αηδιαστικές και προφανώς υποβολιμιαίες τους απόψεις και να σε
καταστήσουν έρμαιο των δικών τους σχεδίων...
Συνωστισμός υπάρχει ναί,είναι ο συνωστισμός της αλητείας,της
βλακείας,της ανωριμότητας,της ανηθικότητας και της εύκολης ζωής είς
βάρος του συνόλου ένας τόσο αποπνικτικός συνωστισμός που σε κάνει να
θές να φύγεις έξω απο το μικρό δωμάτιο που λέγεται σύγχρονη ελλάδα
προκειμένου να αναπνέυσεις καθαρό αέρα και αυτός ο συνωστισμός το μόνο
βέβαιο,εχει τον ίδιο προορισμό με τον "συνωστισμό" της σμύρνης.

Προορισμός άγνωστος λοιπόν....


Χάριν μνημοσύνου συγγενών και αδίκως τεθνεόντων εν έτει 1922
Νικηφόρος Βυζαντινός
http://iperalitheias.blogspot.com/
Αθήνα,Σεπτέμβριος 2010