ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Κυριακή, 5 Σεπτεμβρίου 2010

ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ...


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο του Σαββάτου 4/9/2010


Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες θαρρείς πως μαζί με το αυγουστιάτικο
μελτεμάκι και την δροσιά των αρχών του φθινοπώρου,έρχονται με την πνοή
του ανέμου και οι παλιές θύμισες της γιαγιάς μου για την μάνα σμύρνη
που χάθηκε μέσα σε λίγες μέρες μέσα σε ένα σύννεφο καπνού,πόνου και
οδυρμού λές και δεν υπήρξε ποτέ σαν σε όνειρο και άλλαξε χέρια τόσο
ξαφνικά σχεδόν σε μία νύχτα,για το αίμα που χύθηκε άφθονα και εντελώς
άδικα για μία ακόμα φορά στον βωμό της θυσίας του ελληνικού λαού προς
τέρψιν κάποιων πάντοτε αγνώστων και κινούντων τα νήματα της
καταστροφής,για την προδοσία των δήθεν συμμάχων που έκαναν πως δεν
έβλεπαν την ώρα που ο ελληνισμός της μικράς ασίας ξεριζωνόταν μετά απο
χιλιάδες χρόνια ύπαρξης στην γή της εγγύς ανατολής,έκαναν πως δεν
άκουγαν τα ουρλιαχτά των μωρών παιδιών που οι τούρκοι έσφαζαν χωρίς
κανέναν οίκτο και αδιακρίτως ή που έψαχναν για μία μάνα που είχε χαθεί
για πάντα πριν απο λίγες στιγμές...
Αυτήν την μάνα έψαχναν και όλοι εκείνοι που ρακένδυτοι,πρώην
άρχοντες στον τόπο που τους ανάθρεψε για χιλιάδες χρόνια και τώρα
ζητιάνοι αλλά ζωντανοί τουλάχιστον, έφταναν στην μητροπολιτική ελλάδα
αναζητώντας λίγη στοργή και λίγη κατανόηση,για να εισπράξουν και απο
αυτήν την μεριά του αιγαίου την απαξίωση και τον εξευτελισμό,να τους
λένε τουρκόσπορους όπου σταθούν και όπου βρεθούν,τουρκόσπορους αυτούς
τους πιό έλληνες απο κάθε έλληνα,τι κρίμα και άδικο και μέχρι το τέλος
της ζωής μου θα προσπαθώ να καταλάβω πως να ένιωθε ο προπάππους μου ο
οποίος ξεκίνησε απο άρχοντας κάπου στην αντάλεια και περνώντας τα
μπλόκα του θανάτου με τις μπανανότες που είχε κρυμμένες στα μαξιλάρια
κατέληξε να πεθάνει σκουπιδιάρης μετά απο λίγα χρόνια μέσα στον δρόμο
απο την στεναχώρια για την πορεία της ζώης του στην αθήνα, στιβαγμένος
αυτός και η οικογένεια του - τουλάχιστον όσους μπόρεσε να περισώσει
απο την μανία του τούρκου (μέσα σε λίγα τετραγωνικά,χωρις τουαλέτες
στην αρχή και μετα με κοινές για 4-5 οικογένειες,χωρίς μπάνια και
κυρίως χωρίς ελπίδα) που το ελληνικό κράτος εδεήθη να παραχωρήση σε
κάθε έναν απο αυτούς τους νεκροζωντανούς που το ίδιο καταδίκασε σε
έναν αργό και βασανιστικότερο θάνατο απο τον θάνατο του τούρκικου
όχλου,πόση πίκρα θεέ μου να αντέξει ένας άνθρωπος και πόση απαξίωση
για την ύπαρξη του άραγε...
Θυμάμαι τον κυρ-χρήστο τον παππού μου που ποτέ δεν πρόλαβα, να μου
τον περιγράφει ο πατέρας μου σαν εβδομήντα χρονών γέρο και ας πέθανε
στα πενήντα επτά ενώ ήταν δώδεκα χρόνια με εγκεφαλικό σε μια καρέκλα
ταλαιπωρημένος απο τις κακουχίες και τις δεξαέξι ώρες ορθοστασίας στην
φάμπρικα την ημέρα,θυμάμαι την κυρά ευαγγελία την γιαγιά μου δώδεκα
χρονώ κορίτσι να έχει έρθει απο την κόλαση της προσφυγιάς και ακομά
και στα γεράματα να τρώει ότι έβρισκε μπροστά της γιατί πάντα φοβόταν
αν θα είχε να φάει την άλλη μέρα και να στέκεται βράχος υπομονής στο
πλάι του άντρα της του ανάπηρου για δώδεκα ολόκληρα χρόνια την στιγμή
που οι περισσότερες σημερινές γυναίκες σε πετάνε στα αζήτητα με το
παραμικρό, σηκώνοντας τον δικό της σταυρό ώς ετάχθη και μην
εκφράζοντας ποτέ το παραμικρό παράπονο παρά να λέει δόξα το
θεό..θυμάμαι απλώς...
Η μάνα σμύρνη καίγεται έλεγε εκείνο το τραγούδι το πονεμένο,που
όπως καθετί αληθινό παραμένει διαχρονικό να περιπλανιέται σαν φάντασμα
των κακών επιλογών και της κοντόφθαλμης εξωτερικής πολιτικής του
τότε,που ώς συνήθως δεν μπαίνει στην διαδικασία να υπολογίσει το
κόστος των ανθρώπινων ζωών,τουναντίον θεωρεί τον κόσμο αναλώσιμο είδος
και άρα απαραίτητο προς χρήση και φθορά,προκειμένου να επιτευχθούν τα
επιτελικά σχέδια τα οποία αποτυγχάνουν οικτρά τις περισσότερες φορές
και το μόνο που αφήνουν πίσω είναι ο πόνος,το δάκρυ,το παράπονο και η
αδικία αποτυπωμένα σε πέντε γραμμές και μερικές νότες του καημού που
ακόμα μαρτυρούν το τί έγινε τότε...
Σιγά σιγά οι περισσότεροι φυσικοί πρωταγωνιστές έχουν πλέον
αποχωρίσει απο την σκηνή,αφήνωντας ένα παλιό τραγούδι απο γραμμόφωνο
στην θέση τους,μερικές κάρτ-ποστάλ τις οποίες πουλούν για λίγα λεπτά
κάποιοι ξένοι στο γιουσουρούμ χωρίς καν να φαντάζονται και να
γνωρίζουν οτι πουλούν ένα κομμάτι μιάς πονεμένης και συνάμα βρώμικης
ιστορίας,μία παλιά φωτογραφία σκονισμένη απο τον χρόνο και χωρίς καλά
καλά να μπορείς να διακρίνεις τα πρόσωπα, γιατί ώς είπαμε τί σημασία
έχουν τα πρόσωπα κυρίες και κύριοι για τους μεγάλους αυτού του
κόσμου...καμία απολύτως.

Και μετά ακούς για συνωστισμό...

Ελληνικέ λαέ,που ο μόνος συνωστισμός ο οποίος γνωρίζεις την σήμερον,
είναι το πολύ πολύ κανένας συνωστισμός για την μύκονο ντυμένος μέσα
στα παρδαλά σου ρούχα και με τα μυαλά και τις συνειδήσεις να τα
παίρνει ο αέρας του αιγαίου πρός τέρψιν της στιγμής
- το οποίο σε λίγο
δεν θα σου ανήκει κάν αλλά τί σημασία θα έχει αρκεί να μπορείς να
κάνεις τις διακοπές σου βεβαίως - πολύ φοβούμαι πως αν δεν αλλάξεις
ρότα,σύντομα θα είσαι αναγκασμένος να ξαναζήσεις στιγμές ξεριζωμού απο
πατρογονικές εστίες γιατί ώς δείχνεις,δεν διδάσκεσαι απο το παρελθόν
επουδενί, παρά κοιτάζεις μονάχα το δικό σου παρόν εδώ και τώρα και
τίποτε μπροστά ή πίσω απο αυτό και έτσι αφήνεις χώρο σε όσους το
θέλουν και το επιδιώκουν να σε αλώνουν καθημερινά με την δίκη σου
συμμετοχή και να αλλοιώνουν ότι έχει απομείνει απο την αλήθεια,να σου
λένε και σε σένα και στα παιδιά που ανατρέφεις με τον τρόπο που το
κάνεις,ότι δεν έγινε και τίποτα τότε και φυσικά όσο περνούν τα χρόνια
χωρίς την πραγματική αποκατάσταση της ιστορίας και με τους φυσικούς
πρωταγωνιστές απόντες και μιάς και οι νεκροί δεν μιλούν πλέον για όλα
αυτά,όλοι αυτοί θα έχουν πάντα γόνιμο έδαφος για να σπείρουν τις
αηδιαστικές και προφανώς υποβολιμιαίες τους απόψεις και να σε
καταστήσουν έρμαιο των δικών τους σχεδίων...
Συνωστισμός υπάρχει ναί,είναι ο συνωστισμός της αλητείας,της
βλακείας,της ανωριμότητας,της ανηθικότητας και της εύκολης ζωής είς
βάρος του συνόλου ένας τόσο αποπνικτικός συνωστισμός που σε κάνει να
θές να φύγεις έξω απο το μικρό δωμάτιο που λέγεται σύγχρονη ελλάδα
προκειμένου να αναπνέυσεις καθαρό αέρα και αυτός ο συνωστισμός το μόνο
βέβαιο,εχει τον ίδιο προορισμό με τον "συνωστισμό" της σμύρνης.

Προορισμός άγνωστος λοιπόν....


Χάριν μνημοσύνου συγγενών και αδίκως τεθνεόντων εν έτει 1922
Νικηφόρος Βυζαντινός
http://iperalitheias.blogspot.com/
Αθήνα,Σεπτέμβριος 2010

Δεν υπάρχουν σχόλια: