ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2010

ΜΟΝΟ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ Τ΄ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ...


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 12/9/2010


Τρείς του σεπτέμβρη 1843 και ο ελληνικός λαός ξεσηκώνεται για μία
ακόμη φορά ενάντια οχι πλέον στον τούρκο απο τον οποίον είχε πριν λίγα
χρόνια μόλις απαλλαγεί,αλλά ενάντια στον βαυαρό νεοκατακτητή και
δυνάστη Οθωνα και την κουστωδία του αποτελούμενη απο ξένους αλλά και
πολλούς ντόπιους "αγωνιστές" και κατ΄ουσίαν σκουλήκια και προδότες του
αγώνα ενός καταξεσκισμένου και καταματωμένου ελληνικού λαού,ο
οποίος,βρήκε το ψυχικό σθένος και την παρρησία να τα βάλει με μία
ολόκληρη αυτοκρατορία και να ανακτήσει την ελευθερία του μετά απο
τετρακόσια και πλέον χρόνια σκλαβιάς.
Μία ελευθερία που ως αποδείχθηκε λίγο αργότερα υπήρχε μόνο μέσα στο
μυαλό των αγράμματων,πεινασμένων μα και συνάμα τίμιων και καθαρών
ανθρωπων που αποτέλεσαν το χέρι το οποίο αποτίναξε τις φριχτές
αλυσίδες της σκλαβιάς του τούρκου και άθελα του η αποδεχόμενο τις
πιέσεις των μεγάλων του κόσμου τούτου, πέρασε τις αλυσίδες του βαυαρού
και των δυτικών,οι οποίοι σε ούκ ολίγες περιπτώσεις αποδείχτηκαν
σκληρότεροι και βαναυσότεροι των οθωμανών.
Αρχηγός των εκ νέου επαναστατημένων μέσα σε λίγα μόλις χρόνια
ελλήνων, εκείνου του σεπτέμβρη,ο γέροντας πιά στρατηγός Μακρυγιάννης ο
οποίος ως αγνός πατριώτης ετάχθη για ακόμη μία φορά ενάντια σε όσους
πείραζαν την λευτεριά εκείνου και του λαού του και βγαίνοντας στον
δρόμο, ζήτησε για μία ακόμη φορά την απόδοση της δικαιοσύνης που
εκείνος και τόσοι άλλοι της γενιάς τους ονειρέυτηκαν,βγήκε στο δρόμο
για μία ακόμη φορά κυνηγώντας το όνειρο που ενώ πάντα το έφτανε, ένα
βήμα πριν το πιάσει χάνονταν και έπρεπε να ξανακυνηγήσει με
περισσότερη λύσσα αυτην την φορά.
Τον κατηγόρησαν οτι ήθελε δήθεν να στραφεί ενάντια στον διανοητικά
καθυστερημένο και ανίκανο προς τεκνοποίηση (για ευνόητους λόγους είχε
όλα τα "προσόντα" που ήθελαν όσοι τον έστησαν στον θρόνο του μικρού
βασιλείου της μετεπαναστατικής ελλάδας) Οθωνα,ποιός αυτός που είχε
βαφτίσει τον γιό του με το ίδιο όνομα σε τιμή του νέου βασιλιά της
ελλάδος,τόσο πολύ τον είχε πιστέψει και αυτός αλλά και όλη η γενιά
του,ομως τα όμορφα όνειρα κρατούν λίγο και έτσι δεν πέρασαν πολλά
χρόνια για να καταλάβει και αυτός αλλά και όλοι οι τίμιοι συναγωνιστές
του,πως ένα βρώμικο παιχνίδι παίζονταν πίσω απο την πλάτη τους με
σκοπό την κατάληψη της εξουσίας απο άθλια υποκείμενα τα οποία είτε
εμπρός είτε πίσω απο την σκηνή διαχειρίζονταν τις τύχες της χώρας και
συνεχίζουν να το κάνουν μέχρι σήμερα.
Τι πίκρα μεγάλε στρατηγέ των ελλήνων να ένιωσες οταν κατάλαβες την
αλητεία και το παιχνίδι που έπαιξαν κάποιοι ποταποί εναντίον σου που
είχαν ώς μοναδικό στόχο την εκμμετάλευση του λαού σου και τί κρίμα για
σένα στο τέλος της ζωής σου να φτάνεις να συνειδητοποιείς κάτι
τέτοιο,όταν ξέρεις οτι δεν σου απέμεινε πλέον χρόνος για να αλλάξεις
τα πράγματα για ακόμη μία φορά όπως είχες μάθει πάντα να
αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες της περιπετειώδους σου ύπαρξης και του
περάσματος σου πάνω απο αυτήν την ευλογημένη γή.
Πως να ένιωθες τάχα όταν ενώ ήσουν κατάκοιτος, κάποια ανθρώπινα
σκουλήκια πετούσαν περιττώματα στην αυλή σου και σου φώναζαν "φάε τώρα
σκατά στρατηγέ που ήθελες και σύνταμα" ομως ξέρω καλά πως η δική σου
πάστα είναι η πάστα του ανθρώπου που και αν ξαναγεννιόταν, τα ίδια θα
έκανε και για τα ίδια θα πάλευε έστω και μόνος...
Οταν πέθανε ο στρατηγός Μακρυγιάννης σαν μοναδική περιουσία απο τον
αγώνα υπέρ της πατρίδος,έλαβε μερικές σφαίρες στο κορμί που δεν τις
έβγαλε ποτέ και τις πήρε μαζί του στον τάφο αυτή ηταν η ανταμοιβή του
για ότι έκανε και οταν βρίσκονταν στο νεκροκρέβατο κάποιος
χρησιμοποίησε ένα εκμαγείο προκειμένου να αποτυπώση το κεφάλι του,το
οποίο είχε απομείνει μιά μικρή γροθιά απο τις κακουχίες,φανταστείτε
λοιπόν τί ειχε απομείνει απο έναν άντρα ψηλό και σωματώδη οπως εκείνος
και πάντοτε αν θέλετε να διαπιστώσετε το ποιόν κάποιου αγωνιστή εντός
ή εκτός εισαγωγικών να κοιτάζετε το τέλος του, το οποίο για τον
στρατηγό ήρθε μέσα στο μικρό και φτωχικό καμαράκι που έμενε τα
τελευταία χρόνια της ζωής του ενώ άλλοι δήθεν αγωνιστές πέθαναν μέσα
στην χλιδή και τον πλούτο και ακόμη ο ελληνικός λαός πληρώνει διά την
φύλαξη των...
Κάποιοι της νεότερης ιστορίας επίσης, τόλμησαν να καταχραστούν το
ορόσημο της ελευθερίας που απέδωσε στον ελληνικό λαό η τρίτη του
σεπτέμβρη, δεν θα πώ σχεδόν τίποτα για αυτους μιάς και δεν είναι άξιοι
αναφοράς και σύγκρισης ούτε με τον πλέον μικρότερο αγωνιστή της
επανάστασης του 1821, το μόνο που εχω να τονίσω στους υμνητές τους
είναι πως καλό θα είναι να μην ανακατέυουν τα μήλα με τα πορτοκάλια
για να μην το χαρακτηρίσω χειρότερα σεβόμενος τον διατιθέμενο χώρο...
Στρατηγέ Μακρυγιάννη μην ξαναπεράσεις απο τους μπαξέδες, γιατί
ούτε αυτοί υπάρχουν ούτε και παλικάρια πλέον για να τους
κεράσεις,βλέπεις χαθήκαν όλα μές στην σιγή και την λησμονια που έφεραν
στον τόπο η δήθεν καλοπέραση,ο ατομισμός,η ανηθικότητα και η κατάπτωση
των ηθών...σε ευχαριστώ που κάποτε φώτισες με το πέρασμα σου τον τόπο
μου και που πότισες το χώμα που πατώ με το αγνό σου αίμα...


Υπέρ τιμίων αγωνιστών εθνικής παλιγεννεσίας εν έτει 1821
Νικηφόρος Βυζαντινός
Εν αθήναι,Σεπτέμβριος 2010

Δεν υπάρχουν σχόλια: