ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

ΔΕΟΣ ΥΠΕΡΚΟΣΜΙΟΝ...


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 17/9/2010


Μου φαίνεται σαν ψέμμα μέσα στην σκληρή αλήθεια που κρύβουν οι
σημερινοί καιροί για τον βασανισμένο τόπο που ο θεός με αξίωσε και
πρωτοείδα το φώς του κόσμου τούτου,να λειτουργηθώ λέει στην Αγία Σοφία
της πόλης και ενώ οι μέρες περνούν και φτάνει η ευλογημένη εκείνη
στιγμή όπου δεν θα αξιωθώ να πατήσω το πόδι μου σαν απλός επισκέπτης
αλλά να παρακολουθήσω την θεία λειτουργία μέσα στον πιό
πολυτραγουδισμένο και πλέον θρυλικό ναό της ορθοδοξίας,η συγκίνηση
περισέυει.
Πόσες γενιές ελλήνων έζησαν άραγε με το όνειρο αυτό το οποίο ενώ
ξεκίνησε σαν ένα θολό όραμα, όπως όλα τα μεγάλα,γίνεται σιγά σιγά
πράξη μέσα απο την πρωτοβουλία του κρίς σπύρου,προέδρου της
ελληνοαμερικανικής ενώσεως και διακριθέντα επί πολλά χρόνια στον
πολιτικό στίβο των Ηνωμένων πολιτειών στο πλευρό κορυφαίων πολιτικών
παραγόντων,
Ολοι οι συμμετέχοντες,διοργανωτές και προσκυνητές απο όπου και αν
προέρχονται,οποιουδήποτε επιππέδου
κοινωνικού,οικονομικού,πολιτισμικού, την παραμονή της ιστορικής ημέρας
είμαι σίγουρος πως θα βλέπουν το ίδιο όνειρο,είναι απο τις λίγες
στιγμές στην ζώη σου, που νιώθεις πραγματικά πως κάτι σε ενώνει με τον
διπλανό σου,κάτι πολύ δυνατό και οχι πάνω σε αυτή την γή και αντιληπτό
απο τις πέντε φτωχές πολλές φορές να περιγράψουν, ανθρώπινες
αισθήσεις,σε ενώνει ένα προαιώνιο και αδιάλλειπτο νήμα το οποίο
εκτείνεται πολύ μα πολύ βαθιά μέσα στον χρόνο και τον τόπο,σε ενώνει
με το παρελθόν είτε το άμεσο της δικής σου περαστικής ζωής,είτε το
παρελθόν της ελληνικής φυλής και είναι πραγματικά απο τις λίγες
στιγμές που νιώθεις πως χρόνος δεν υπάρχει,παρά μόνον ένα γερό δέσιμο
των ψυχών μεταξύ των κεκοιμημένων αδελφών αλλά και όλων όσων
βρίσκονται ακόμη εν ζωή και εκείνη την ιερή στιγμή που έρχεσαι εσύ ο
απλός αάθρωπος της καθημερινότητας και των προβλημάτων,να νιώσεις
βαθιά μέσα σου για λίγες στιγμές ίσως,πως υπάρχουν σίγουρα πράγματα
πέρα απο τον πεπερασμένο χρόνο και τόπο της ύπαρξης μας,πράγματα τα
οποία μας διαφοροποιούν απο τα ζώα και μας κάνουν να αισθανόμεθα ένα
σώμα και μία ψυχή απλωμένη στο άπειρο της αιωνιότητος.
Οι λέξεις φτωχές και λίγες, ακόμα και οι λέξεις της πιό πλούσιας
γλώσσας του κόσμου,για να περιγράψουν με ακρίβεια το τί μπορεί να
αισθάνεσαι τόσο σαν πιστός ορθόδοξος χριστιανός,αλλά και σαν έλληνας
με την τόσο σημαντική ιστορική διαδρομή ανάμεσα στα έθνη και τον
χρόνο,ενώ όσοι έχουν την τύχη να βρεθούν εκεί μαζί μου,είμαι σίγουρος
πως θα ζήσουν την πιό σημαντική στιγμή της ζωής τους,μία στιγμή για
την οποία θα άλλαζες όλη σου την ζωή όσο σημαντική ή λιγότερο
σημαντική και αν είναι,αυτό το συναίσθημα είναι που σε κάνει να λές
"τώρα θέε μου είμαι πραγματικά ευτυχισμένος ότι και να δώ παρακάτω δεν
μετράει τόσο όσο αυτό",
Επίσης σίγουρος είμαι πως θα τους νιώσω όλους εκεί κοντά μου,μαζί
μας... στην λειτουργία δεν θα παρεβρίσκονται μόνο τα φθαρτά σώματα του
καθεν'ος απο εμάς,θα είναι και όλοι όσοι θαυμάζουμε και κάποιοι
προσπαθούν να εξαφανίσουν απο την συνείδηση μας με άμεσο ή λιγότερο
άμεσο τρόπο,τεχνιέντως ή χωρίς να κρατούν τα προσχήματα,έκει μέσα θα
σταθούν κατά την διάρκεια της λειτουργίας και πάλι όλες οι ψυχές των
κεκοιμημένων αλλά επουδενί νεκρών, ηρώων μας,εκεί θα μπορέσεις να δείς
και πάλι την σκιά του μαρμαρωμένου βασιλιά όπως τότε την τελευταία
μέρα,ενώ σε άλλο σημείο αν αφουγκραστείς προσεκτικά θα ακούσεις τις
φωνές των αγωνιστών της εθνικής παλιγεννεσίας,των τόσο γενναίων μα και
προδωμένων αγνών ανθρώπων που πρόταξαν τα στήθη της πεπερασμένης
΄ύπαρξης τους, μην υπολογίζοντας τις συνέπειες και έδωσαν με τον
θάνατο τους τρανό παράδειγμα αγάπης προς το σύνολο,εθνικού οράματος
και ομόνοιας κάτι που δυστυχώς λείπει τόσο και με τις γνωστές τραγικές
συνέπειες απο το σημερινό σύνολο της σύγχρονης ελλάδας.
Εκεί θα δείς τα αδέρφια μας του 1940 που έφυγαν φιλώντας την
μάνα,την γιαγιά,την γυναίκα τους για το όνειρο και κείνο σαν ανταμοιβή
τους πήρε μαζί του για να κοιτάζουν απο τα βουνά όπου άφησαν την
τελευταία τους πνοή και αναπνέοντας τον καθαρό αγέρα της
αιωνιόητας,τον μεγάλο θεό των αιώνων, τον Ιήσου χριστό,την παναγία
μας και όλους τους αγίους στα μάτια,γιατι οχι μόνον δεν πρόδωσαν τον
τόπο τους προκειμένου να σωθούν για λίγα ακόμη χρόνια που αναλογούν
στον καθένα, αλλά έδωσαν οτι πολυτιμότερο είχαν και μπορεί να έχει
ένας άνθρωπος όσο πλούσιος ή φτωχός και αν είναι,προκειμένου να σώσουν
με την θυσία τους το σύνολο,κοιτούν τον θεό λοιπόν στα μάτια γιατί
υπήρξαν πάνω απο όλα άνθρωποι οι οποίοι τίμησαν στο έπακρο τον τίτλο
αυτόν.
Εκεί θα αναγνωρίσεις ανάμεσα στους ίσκιους των κεκοιμημένων αδερφών
, τους αγωνιστές της κύπρου,τα αδικοχαμένα κρεμασμένα απο τους
εγγλέζους και μαρτυρήσαντες απο τους τούρκους παλικάρια,τους αγωνιστές
της ΕΟΚΑ,τον γρίβα,τον ισαάκ και τον σολωμού και όποιον άλλον γνωστό ή
άγνωστο έδωσε τον υπέρ πάντων αγώνα για την λευτεριά,να ψάλλουν τον
εθνικό μας ύμνο με τις αγγελικές πλέον φωνές τους και να ζητούν
δικαίωση οχι για εκείνους, αλλά όπως έκαναν πάντα για το σύνολο,ενώ
όπως εμάς τους ζωντανούς παρεβρισκόμενους εκεί ενώνει το κοινό εθνικό
συνηδειτό, έτσι και εκείνους τους πέρα απο την όχθη πλέον, ενώνει το
όνειρο της λευτεριάς....
Πάνω δε απο όλους αυτούς θα διακρίνεις όλους τους αγίους μας,οι
οποίοι ποτισαν με το αγνό τους αίμα το δέντρο της ορθοδοξίας και
χάρισαν στην ανθρώπινη φύση την ένωση με το θέιο στοιχείο δείχνοντας
τον δρόμο της θυσίας των υλίκών αγαθών και της ύπαρξης σε ανταμοιβή
αιώνιας δόξας...
Κάποιοι διαφωνούν με το εγχείρημα τούτο,λένε οτι θα μας ζητήσουν
ανταλλάγματα,τηρούν στάση ουδετερότητας και κάνουν πως δεν βλέπουν
τίποτε, δειλιάζουν ακόμα και στην ιδέα,όμως το μόνο που έχω να πώ σε
όλους εκείνους που πάντα θα φέρνουν αντίρρηση σε κάτι τέτοιο ορμώμενοι
ο καθένας απο τα δικά τους συμφέροντα ή φόβους,πως ο τόπος έχει ανάγκη
όσο ποτέ άλλωτε, απο μία ηλιαχτίδα φώς,μίαν ελπίδα αμυδρή που όμως
ίσως αν διαχειριστεί σωστά να συντελέσει στην συνένωση και πάλι του
ελληνικού λαού και έθνους,ίσως βοηθήσει στο να ξανασυνειδητοποιήσουν
οι συνέλληνες πως εδώ δεν αξίζει να υπάρχεις αν δεν νιώθεις μέρος ενός
συνόλου όπως το ελληνικό έθνος και πώς το ταπεινό και πρόσκαιρο
πέρασμα σου απο αυτά τα ποτισμένα με αίμα,αγώνιες,οράματα,και πόνο
χώματα τα ντροπιάζουν όταν ζείς μόνο για την σήμερον,όταν μαθαίνεις τα
παιδιά σου το πώς θα βγάζουν χρήματα και μόνον,να κάνουν
"επιτυχημένους" γάμους ενώ είναι στην ουσία τους δυστυχισμένα,
πατώντας ο ένας τον άλλον χωρίς ιδανικά και δεν τα μαθαίνεις να
γίνονται σωστοί,ηθικοί και με αξίες άνθρωποι που να νοιάζονται για το
σύνολο και να αγαπούν το μέρος τούτο.
Ολοι εσείς που για διάφορους λόγους λέτε οχι,είτε γιατί είστε
βολεμένοι με την παρούσα κατάσταση,είτε γιατί είστε σκεπτικιστές πέρι
των κινήτρων,είτε γιατι δεν σαν ενδιαφέρουν όλα αυτά,είτε γιατί είστε
απλώς δειλοί,έχω να σας πώ,πως αυτή η ευκαιρία για όραμα και συνένωση,
είναι απο τις τελευταίες τις οποίες θα έχουμε για τα χρόνια που
έρχονται,ώς ελληνικό έθνος καταπληγωμένο και εξαθλιωμένο υπό τις
παρούσες συνθήκες για ανάκαμψη,ενώ τίθεστε απέναντι των ευθυνών σας
στην ιστορία γιατί η ιστορία δεν γράφεται μόνον με τις πράξεις, αλλά
και με την απραξία,πρέπει να συνειδητοποιήσετε το πόσο ανάγκη έχει
πλέον το έθνος απο παρόμοιες κινήσεις απο όπου και αν προέρχονται...
Στο κάτω κάτω της γραφής,αν δεν είμαστε σε θέση πλέον να
διαχειριστούμε τις τύχες του ίδιου μας του τόπου είμεθα αναγκασμένοι
να διεθνοποιήσουμε κάποιες καταστάσεις, φέρνοντας τες στο προσκήνιο
της διεθνούς πολιτικής σκακιέρας,είμεθα άξιοι των επιλογών μας είτε ώς
πολίτες είτε ώς πολιτικό σύστημα διαμορφούμενο απο τους πολίτες και
πάλι τονίζω,έτσι ενώ παρόμοια θέματα θα μπορούσαν να λυθούν σε διμερές
επίππεδο μεταξύ δύο σοβαρών κρατών και υπό την μορφή ανταλλαγμάτων
ίσου δυναμικού και χαρακτήρα,δυστυχώς θα πρέπει να φωνάξουμε και
άλλους για να μας λύσουν τα όποια προβλήματα μας,εμείς το λοιπόν
φταίμε και ουδείς άλλος, το μόνον σίγουρο για αυτό το κατάντημα της
χώρας...
Πως μπορούμε να ζητούμε ίση μεταχείριση,όταν βλέπεις την γείτονα να
τα βάζει ακόμα και με τις ΗΠΑ αν χρειαστεί προασπίζοντας τα εθνικά της
συμφέροντα,ενώ εμείς απολαμβάνουμε καθημερινώς ραπίσματα ακόμα και
απο τα μικροσκοπικά σκόπια ή άλλους βαλκάνιους γείτονες μας σε όλα τα
επίππεδα,έχω λοιπόν ξανατονίσει πώς αν δεν σέβεσαι εσύ ο ίδιος τον
εαυτό σου και δεν θέτεις εσύ τις κόκκινες γραμμές όπου απο κεί και
πέρα μιλάς και πράτεις αλλιώς,τότε μην περιμένεις κανέναν να σε
σεβαστεί,στην κοινωνία των κρατών όπου άλλωστε είναι μία μακροσκοπική
θεώρηση της κοινωνίας των ατόμων.
Στην ιστορική στιγμή που θα κλειθούμε να ζήσουμε λοιπόν,ενώ θα
είναι παρόντες όλοι όσοι προανέφερα ζωντανοί και κεκοιμημένοι,θέση δεν
θα έχουν τα ποταπά σκουλήκια,οι ανθέλληνες και οι λάτρεις της εφήμερης
ύπαρξης έναντι της αιωνιότητος,είναι εξάλλου τόσο βρώμικοι που η οσμή
τους θα τους κρατά πάντα μακριά απο την αιωνιότητα και η ύπαρξη τους
θα σβύνει διά παντός με το φυσικό τους τέλος...
Εάν η ελλάς στο τέλος χαθεί για πάντα, μοναδικοί υπαίτιοι θα είναι
όσοι πέρασαν απο αυτόν τον τόπο και δεν έπραξαν το παραμικρό,παρά
κοίταξαν το παρόν τους και μόνον είς βάρος του συνόλου και της
φυλής,στάση η οποία είναι ισάξια με προδοσία έναντι του γένους
,το
χωράφι που λέγεται ελλάς απαιτεί σκληρή δουλειά για το ξεκαθάρισμα απο
τα σαπισμένα χόρτα και αυτο δεν μπορεί να γίνει απο ανθρώπους που
έχουν μάθει στην επανάπαυση και την ευθυνοφοβία,είθε λοιπόν
πρωτοβουλίες σαν του κύριου σπύρου να δώσουν το έναυσμα για την
καινούρια αρχή που απαιτείται προκειμένου να βγούμε απο τα κάθε λογής
αδιέξοδα,η ζωή έχει πάντοτε δύο δρόμους,ο ένας μέν άνετος και πλατύς
που καταλήγει σε αδιέξοδο ο άλλος τραχύς και δύσβατος που καταλήγει
στην εύφορη γή της δόξας της τιμής και του καθήκοντος,η επιλογή είναι
πάντοτε δική σας και ώς γνωστόν η απόλυτη ελευθερία είναι η
μεγαλύτερη σκλαβιά,πάρετε τον δρόμο που ο καθείς του αρμόζει αλλα ποτέ
μην παραπονεθείτε για τις δικές σας επιλογές,μάθετε να είστε της τιμής
και οχι της στιγμής.

Ευχαριστώ τον κύριο ημών που με αξιώνει να ζήσω το παρόν γεγονός και
οχι το παρόν της ταπεινής μου ύπαρξης και μόνον....


Σώσων κύριε τον λαόν σου,ο θεός μαζί μας...
Αθήνα,Σεπτέμβριος 2010
http://iperalitheias.blogspot.com/
Νικηφόρος Βυζαντινός

Δεν υπάρχουν σχόλια: