ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ "ΕΛΛΗΝΕΣ"¨...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 21/9/2010


Ναι είναι αλήθεια.Δεν μπορεί κανείς και μάλιστα σαν και εμένα ο
οποίος ασχολείται με όλες τους τις δυνάμεις σε μία διαρκή και
ολομέτωπη προσπάθεια,να κρατήσει ζωντανό τον ελληνικό λαό, παρά να
αισθάνεται μία μεγάλη πικρία για το γεγονός της ακύρωσης της
προαναγγελθήσης λειτουργίας στην Αγία Σοφία Κωνσταντινουπόλεως.
Οταν την προηγούμενη εβδομάδα συνέτασα το κείμενο μου το οποίο
εδημοσιέυθη στο φύλλο της παρασκευής ανήμερα της εκδήλωσης,είμουν
γεμάτος αισιόδοξες σκέψεις και τολμώ να πώ πώς είμουν ήδη εκεί, μέσα
στον σκλαβωμένο για εκατονταετίες πάνσεπτο μητροπολιτικό ναό,τον ναό
ορόσημο που τόσες γεννιές γαλούχησε το όραμα να επαναλειτουργήσει με
την πρώτη του χρήση,αυτή του ορθόδοξου ιερού ναού, εφόσον πέρασε απο
διάφορα στάδια οπως το να μετατραπεί σε τζαμί,σε στάβλους και τελικώς
σε μουσείο.
Για εμένα προσωπικώς η λειτουργία έγινε,η αποστολή επέτυχε κατά τον
μέγιστο βαθμό εφόσον η τουρκία αναγκάστηκε να απαγορέυσει σχεδόν την
είσοδο μας στην χώρα χαρακτηρίζοντας κάτι τέτοιο ώς προκλητική
συμπεριφορά, κάτι το οποίο ήταν και το καλύτερο το οποίο εκ των
ρεαλιστικών συνθηκών θα μπορούσαμε να έχουμε ως ώφελος.
Η λειτουργία πραγματοποιήθηκε και μείς είμασταν εκεί έστω και αν
απείχαμε φυσικώς μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα και έγινε με έναν
ιερέα ο οποίος θα έπρεπε να είναι παράδειγμα προς μίμηση απο τους
συναδέλφους και ανώτερους του, οι οποίοι επέλεξαν τον δρόμο της
ουδετερότητος είς βάρος των εθνικών μας θέσεων για πολλοστή
φορά,εκείνος λοιπόν ο παπάς,ο ιεράρχης αλλά και άνθρωπος,ο τελέσας
την θεία λειτουργία πήρε όλη την αμαρτία επάνω του οταν μας πρότεινε
να κοινωνήσουμε όλοι ανεξαιρέτως με πλήρη συναίσθηση της ευθύνης μιάς
και γνώριζε οτι για πολλούς δεν θα ξαναυπηρχέ αυτή η ευκαιρία γιατί
ενώ οι τοίχοι έλλειπαν, η αφορμή της παρούσης λειτουργίας υπήρξε και
εξακολουθεί να είναι μοναδική,τέτοιους ιεράρχες μπροστάρηδες θα ήθελα
να είχα για οδηγούς, τέτοιοι παπάδες φέρνουν κοντά τον λαό στην
εκκλησία,σε μία εκκλησία οπου ο πιστός θα έχει εμπιστοσύνη και
προπάντων πίστη στον κοινό σκοπό όποιος και αν είναι αυτός, αναλόγως
των περιστάσεων.
Και μετά,η επιστροφή.Ειλικρηνώς δεν με ταλαιπώρησαν τα σχεδόν δύο
χιλιάδες χιλιόμετρα και η αύπνια των δύο ημερών, το μόνο που με
κούρασε για ακόμα μία φορά είναι η κατάκριση και ο φθόνος και μάλιστα
ανθρώπων που υποτίθεται ασχολούνται με τα πατριωτικά ζητήματα.
Θυμάμαι πως την προηγούμενη εβδομάδα όλοι απο τους οποίους εζήτησα
να είμαστε εκεί, έκαναν πίσω και ετσι πήρα τον δρόμο για τα
σύνορα,αποδεικνύωντας σε εμένα πως ο πατριωτισμός τους φτάνει μέχρι
την οθόνη του υπολογιστή τους και τον χρησιμοποιηούν ως παίγνιο για να
ξεφέυγουν απο τις ζωές και τα πρσωπικά τους αδιέξοδα , μα εγώ και ο
καθένας απο μας ο οποίος παρέστει,δεν έχει ανάγκη απο προτροπές για
κάτι τέτοιο,παρά ακολουθεί τον δρόμο που πιστέυει, χωρίς
συντρόφους,γιατι δεν υπάρχουν τέτοιοι κατ΄ουσίαν όταν τα οράματα
πρέπει επιτέλους να πάρουν σάρκα και οστά
Παρακολούθησα επίσης το κουκούλωμα της εκδηλώσεως και την έντονη
κατάκριση περί ανωριμότητος για το εγχείρημα αυτό και ήρθα να
διαπιστώσω για ακόμη μία φορά, πως οχι μόνον κάποιοι δεν κάνουν το
ελαχιστότατο καθήκον τους,αλλά ζούν για να δούν κάποιον που ενεργεί,
να κάνει λάθη και στο τέλος να αποτυγχάνει,προκειμένου να βγάλουν όλο
τους το δηλητήριο εναντίον του και να τον γελοιοποιήσουν,ενώ αν ήξεραν
τι επετέυχθει την παρασκευή δεν θα ξαναμιλούσαν εώς το τέλος της ζωής
τους,εξάλου κύριες και κύριοι ένας και μόνον δεν κυνδυνέυει να κανεί
λάθη,αυτός ο οποίος δεν κάνει τίποτε.

Ελλάδα θα μου πείς,τι περιμένεις....


Εκ του βήματος τούτου λοιπόν, σας καλώ να αποφασίσετε εάν και εφόσον
είστε έλληνες,οι καιροί είναι πέραν του δέοντος δύσκολοι ενώ δεν
διαφαίνεται κανενός είδους έξοδος απο το αδιέξοδο,δράστε λοιπόν
ειδάλως σκάστε, γιατί οι έλληνες ουδέποτε σκέπτονται και δρούν τόσο
απαξιωτικά πρός μία κίνηση προς ώφελος του συνόλου, εκτός και αν είναι
πέραν του δέοντος φοβισμένοι πλέον και έχουν απαξιώσει τον ίδιο τους
τον εαυτό,πράγμα το οποίο και θα έχει βαρύτατες συνέπειες στο εγγύς
μέλλον και μην ξεχνά κανείς πως η ιστορία και η βαριά ελληνική φανέλλα
δεν δόθηκε σε κανέναν κληρονομικά, τουναντίον καλείται ο πάσα ένας εξ
υμών, καθημερινώς να αποδείξει οτι την αξίζει...
Δυστυχώς ώς φαίνεται η εν λόγω κίνηση έθιξε πολύ περισσότερο τους
γηγενείς απο τους γείτονες...


Μετά πικρίας...
Νικηφόρος Βυζαντινός
http://iperalitheias.blogspot.com/
Αθήνα,Σεπτέμβριος 2010

Δεν υπάρχουν σχόλια: