ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΗΡΩΑ...


Τιμητικώς Αδημοσιευτό...


Αδελφέ μου

Δεν γνωρίζω που βρίσκεσαι αυτήν την στιγμή και έχω πάρα πολύ καιρό
να ακούσω νέα σου,ελπίζω να περνάς καλά και να είσαι ευτυχισμένος και
κάπου κάπου να μας σκέφτεσαι ανάμεσα στα διαλείμματα απο τις μάχες που
δίνεις για όλους εμάς.
Να γνωρίζεις δέ, πώς τα πράγματα εδώ, είναι πέραν του δέοντος
δύσκολα διότι ελλείψη της παρουσίας σου, μας έχουν κυκλώσει οι
προδότες και τα σκουλήκια που πάντοτε κυνήγησες,μας έχει κατακλύσει η
αδιαφορία για τα ιδανικά,μας έχει λείψει η πίστη στον θεό που τόσο
πιστέυεις εκεί ψηλά που βρίσκεσαι και νιώθουμε τόσο χαμένοι,να ξέρεις
ότι σε έχουμε ανάγκη πολύ μεγαλύτερη απο όσο φαντάζεσαι.
Δεν είχα ποτέ την μεγάλη τύχη να σε γνωρίσω απο κοντά, παρά μόνο
μέσα απο τα βιβλία και τις φωτογραφίες,ποτέ δεν σε είδα ζωντανό για να
σου σφίξω το σκονισμένο και κουρασμένο μα τιμημένο και καθαρό χέρι
σου,να προσκυνήσω το χέρι που ροζιασμένο απο τον κάματο της δουλειάς
στα χωράφια και τις άλλες τίμιες και καθαρές δουλειές, τώρα είναι
καταματωμένο και πληγιασμένο απο τις σφαίρες ενός ύπουλου εχθρού, ο
οποίος νόμισε οτι θα σε πιάσει στον ύπνο.
Γελάστηκε όμως και πλήρωσε,πληρώνει και θα πληρώνει ακόμη το λάθος
που έκανε να σε υποτιμήσει,όπως γελιούνται και οι σημερινοί εχθροί μας
αδελφέ μου που νομίζουν οτι θα μας αλώσουν και θα μας νικήσουν χωρίς
να δεχτούν την απάντηση μας,μίαν απάντηση που ούτως ή άλλως είναι θέμα
χρόνου και θα είναι συντριπτική για όποιον επιβουλέυεται την ζωή και
πάνω από όλα την υπόληψη μας.
Δεν έχω άλλον για να μιλήσω εδώ, πέρα απο σένα που δε σε γνώρισα
ποτέ,και καταλαβαίνεις την πίκρα μου όταν μιλώ σε σένα που τα φερε η
ζωή να μην γνωρίστουμε,μα θα μου πείς ότι όποιος και να σαι είμαστε
γεννημένοι απο την ίδια μάνα,την ελλάδα μας και άρα μπορώ να σου
ανοίξω την καρδιά μου χωρίς φόβο,επίσης σου ζητώ εκ μέρους όλων,να μας
συγχωρέσεις που ξεχάσαμε κάτι που χρωστάμε,ξέρω δεν το έχεις ανάγκη
και ξέρω πως όσο συνεχίζω να σου στέλνω γράμματα, εσύ θα είναι σαν να
είσαι εδώ μαζί μας,να τρώμε στο ίδιο κυριακάτικο τραπέζι και να γελάμε
λέγοντας αστεία για τους εχθρούς και για το πόσο μικροί,δειλοί και
ανόητοι είναι.
Δεν περιμένω να απαντήσεις πλέον,ξέρω όμως ότι διαβάζεις ότι γράφω
με προσοχή, και ίσως ένα δάκρυ να έχει τρέξει ήδη στο πρόσωπο σου για
την κατάντια μας και γιατί δεν μπορείς να μας βοηθήσεις γυρνώντας πίσω
το συντομότερο,όμως εσύ να ξέρεις ότι έκανες το καθήκον σου και δεν
έχουμε το παραμικρό δικαίωμα να σου ζητήσουμε οτιδήποτε.
Αν θές μόνο κάνε μου μιά χάρη αδελφέ,μην αλλάξεις ποτέ και μείνε
εκεί που είσαι,φάρος δυνατός ψηλά στα βουνά για να βλέπουμε όλοι εμείς
οι τυφλοί και να μην χαθούμε στο σκοτάδι των καιρών...


ΥΠΕΡ ΑΝΩ ΟΛΩΝ Η ΠΑΤΡΙΣ
Με αδελφική αγάπη,θα νικήσουμε...
Νικηφόρος Βυζαντινός
Εν αθήναις,κάποιον οκτώβρη

Ο ΗΡΩΙΣΜΟΣ ΔΙΣ ΕΙΣ ΘΑΝΑΤΟΝ


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 27/10/2010 επί τη ευκαιρία της εθνικής μας επετείου και οχι μόνον...



Στέκομαι απέναντι στην άδεια κόλλα του χαρτιού,με την ψυχή μου γεμάτη
απο τον βαθύ σεβασμό προς όλους εκείνους που έφυγαν για τον άδικο
εναντίον της Ελλάδος, πόλεμο της Αλβανίας,αφήνοντας πίσω
γυναίκες,μανάδες και παιδιά και δεν ξαναγύρισαν ποτέ,ενώ νιώθω ώς να
απολογούμαι κάθε νύχτα όπου οι ψυχές των κεκοιμημένων παλληκαριών
έρχονται να με επισκεφθούν ζητώντας την δικαίωση που γιά ακόμα μιά
φορά,γιά ακόμα μιά χρονιά, δεν ήρθε ποτέ στο ραντεβού μαζί
τους,βλέπετε κάθε χρόνο που περνά είμαι αναγκασμένος με κατεβασμένο το
κεφάλι εκ μέρους όλων, να τους διώχνω μακρία, λέγοντας πώς δεν έχει
έρθει ακόμη η ώρα.
Μιλώ με τα αμούστακα παιδιά,καθώς ο άνεμος και η βροχή λυσσομανούν
έξω απο το παράθυρο μου όπως και κείνες τις μέρες της δόξας του τότε,
που χάθηκαν χωρίς καλά καλά να προφτάσουν να καταλάβουν τί σημαίνει
ζωή (ή μήπως είχαν καταλάβει γιαυτό και αποχώρησαν) πάνω στο άνθος της
ηλικίας τους,με τα κόκκαλα τους σκορπισμένα πάνω στα βουνά της
Ηπείρου,με το χαμόγελο στα χείλη και την δροσιά των νιάτων που ο
χρόνος δεν κατάφερε να ξεφτίσει μιάς και έφυγαν νωρίς ξεγελώντας τον
και μην αφήνωντας τον να δράσει καταστρεπτικά, πάνω στα κορμιά τους,
όπως γνωρίζει καλά να κάνει με όσους μένουν πίσω, ομως συνάμα
σκέπτομαι την άποψη περί υστεροφημίας των αρχαίων μου προγόνων ότι
"μακάριος όποιος αποχωρεί την καλύτερη του στιγμή" και για
κείνους,αλλα και για τον κάθε τίμιο και ηθικό αγωνιστή και άνθρωπο,
δεν μπορώ να φανταστώ άλλη στιγμή καλύτερη απο αυτήν που τους ευλόγησε
ο θεός που ενώ μοιάζει αδικία για τα πεπερασμένα συνηθισμένα εγωιστικά
ανθρώπινα μάτια καθίσταται όμως τόσο μεγάλη ευλογία σε άλλα επίππεδα
ύπαρξης.
Ωρες ώρες σκέπτομαι τι κρίμα να ζείς και να πεθαίνεις για μιά
πατρίδα που ποτέ δεν θα το αναγνωρίσει αυτό,σαν μία μάνα που όταν
σηκώνουν το σεντόνι σε κάποιο νεκτροτομείο, ενώ αναγνωρίζει το
πεθαμένο παιδί της το αρνιέται πεισματικά, ενώ το γιατί το κάνει αυτό
μόνο εκείνη το γνωρίζει,όμως η θυσία έγινε και κατεγράφη και μια θυσία
χωρίς αναγνώριση, είναι χίλιες φορές μεγαλύτερη απο την απλή θυσία και
είναι ακόμα μεγαλύτερη όταν αυτός που θυσιάζεται το γνωρίζει εξ αρχής
και παρόλαυτα πράττει το σωστό ενώ θα μπορούσε να διαφύγει και να
"΄ζησει" κανονικά για όσο μπορεί να διαρκή μια άνθρωπινη και τετριμένη
ζωή.
Σε μίαν άλλη κοινωνία οχι σαπισμένη όπως η δική μας,η τόσο άθλια
και βρώμικη που απαξιώνει τα ίδια τις τα παιδιά,είτε αυτά θυσιάστηκαν
για εκείνη, είτε ακόμη είναι ζωντανά - νεκρά παλέυοντας για τα
καθημερινά ενάντια στην αδικία,την αλητεία των καιρών και τα σκουλήκια
κάθε είδους που κατατρώνε το σαπισμένο της κορμί,σε μίαν άλλη κοινωνία
σμιλεμένη ξανά απο την αρχή με νόμους δίκαιους,ηθικούς που να
τηρούνται απο όλους και να ισχύουν για όλους,όλοι εσείς οι απανταχού
άγνωστοι ήρωες, θα είσασταν πρότυπα του γονιού πρός το παιδί και του
δασκάλου προς τον μαθητή και δεν θα βρισκόσασταν πεταμένοι στα βουνά
και το χειρότερο απαξιωμένοι, λές και κάνατε το μεγαλύτερο κακό σε
όλους εμάς, που χάρις σε εσάς πήραμε ζωή και είδαμε το φώς του κόσμου
τούτου.
Η λογική λέγει πώς όποιος εγκλημάτισε ενάντια στο σύνολο, θα πρέπει
να πεταχτεί στο βάραθρο της λησμονιάς,όμως η λογική έχει πάψει εδώ και
πάρα πολλά χρόνια να μας κυβερνά και την θεση της έχει πάρει ο κακώς
εννούμενος εγωισμός του ατόμου,η ανηθικότητα,η βρωμιά,η εκποίησις των
πάντων έναντι πινακίου φακής,η έλλειψη πίστης στα ιδανικά,ο υλισμός
μέχρις εσχάτων,η προσωπική τακτοποίησις και μόνον και όλοι οι άλλοι
βοηθοί και σύντροφοι της καταστροφής, που διαλύουν όσο περνά ο χρόνος
ότι έχει απομείνει απο το ένδοξο παρελθόν της ελλάδος και την
κατέληξαν σε μία ήδη κουρασμενη,γερασμενη,αυτοαπαξιουμενη κοινωνια η
οποια βαδιζει γρηγορα και σταθερα προς τον καιαδα της καταστροφης και
του δρόμου χωρίς γυρισμό.
Τουναντίον όποιος έπραξε το σωστό,υπήρξε στο διάβα της ζωής του
ηθικός και δίκαιος με τον εαυτό του και τους συνανθρώπους του και
όποιος νοιάστηκε για το κοινωνικό σύνολο χωρίς να έχει να κερδίσει
κάτι σε προσωπικό επίππεδο,όποιος έκλαψε μόνος γράφοντας γράμματα στον
θεό των πατέρων χωρίς να έχει να μιλήσει κάπου αλλού,όποιος
ονειρέυτηκε ένα καλύτερο άυριο για όλους και όποιος πολέμησε τίμια
χύνωντας και την τελευταία του σταγόνα αίματος ποτίζοντας το δέντρο
της λευτεριάς του ανθρώπου και της δικαιοσύνης,αυτός είναι
καταδικασμένος δίς είς θάνατον,μία φορά με την καταστροφή της υλικής
του παρουσίας και ακόμα χειρότερα άλλη μία με την λησμονιά της
προσφοράς του,την απαξίωση του έργου του και τέλος της ίδιας του της
ύπαρξης...
Για την μεγάλη πλειοψηφία των νεκροζωντανών την σήμερον,δεν υπήρξατε
ποτέ ή και αν υπήρξατε όλοι έσεις αγαπημένοι μου σύντροφοι στον
μοναχικό αγώνα που δίδω,υπήρξατε σαν ανόητοι,ρομαντικοί ονειροπόλοι οι
οποίοι απλώς πάλεψαν για μία χίμαιρα,για μία ουτοπία,για ένα πουκάμισο
αδειανό.
Που να ξεραν όμως όλοι αυτοί οι σαπισμένοι,δήθεν βολεμένοι και
αμετανόητοι, πως η δική σας πάστα κινεί τον κόσμο και τον κάνει να
επιστρέφει στο σωστό, ενώ αναγεννιέται απο τις στάχτες του,
διαγράφοντας τους ομόκεντρους κύκλους της ιστορίας,τον κάνουν να ξανά
ανακαλύπτει την αλήθεια του σύμπαντος,μιάς και ότι κάνουμε και
ανακαλύπτουμε βρισκόταν πάντα εκεί μέχρι που κάποιος απο μας να το δεί
και έτσι να οδηγήσει τους τυφλούς στο φώς της αλήθειας που οι
περισσότεροι ποτέ δεν βλέπουν,παρά διέρχονται απλώς τον κόσμο τούτο
χωρίς να αντιληφθούν ποτέ, το μεγαλείο της ζωής μα και το ακόμα
μεγαλύτερο μεγαλείο του θανάτου,οταν αυτός ο θάνατος έρχεται για
πράγματα άπιαστα και για ιδανικά απλησίαστα απο τους πολλούς.
Νικήσατε τον θάνατο αυτό να γνωρίζετε,γιατί ενώ η συνάντησις του με
το κάθε πλάσμα είναι προδιαγεγραμένη απο την στιγμή της γέννησης,εσείς
με τόλμη διαπραγματευτήκατε μαζί του την ώρα της εξόδου απο το σώμα
τούτο και στην συναλλαγή σας αυτή διαλέξατε την καλύτερη ώρα και οχι
όποια στιγμή θα ήθελε εκείνος και ο θεός των πατέρων βλέποντας την
τόλμη σας να υπερβείτε την μοίρα, σας αξίωσε να φύγετε για μακριά...
Θα ήθελα τόσο να σας ευχηθώ να είναι ελαφρύ το χώμα που σας σκεπάζει
αγαπημένοι μου πραγματικοί έλληνες,μα για εσάς κάποιοι που μετά
βδελυγμίας μεταχειρίζομαι την λέξη, "απόγονοι", είτε αυτοί είναι
πολιτικάντιδες είτε ανέυθυνοι "πολίτες" που απλώς ψηφίζουν τους
αντίστοιχους κυβερνώντες που τους αρμόζουν,φρόντισαν να βρίσκεστε
ακόμα μετά απο επτά δεκαετίες εκεί ψηλά στα βουνά,χωρίς μνημείο της
προσφοράς σας,ούτε κάν της ύπαρξης σας μιάν απλή ταφόπλακα που να
γράφει το όνομα σας για τον καθένα ξεχωριστά,λές και δεν υπήρξατε ποτέ
ή μάλλον λές και είσαστε οι από μηχανής θεοί της ελλάδος οι οποίοι
ήρθαν εδώ,βοήθησαν την χώρα και μετά χάθηκαν στο άπειρο της λησμονιάς
των ταπεινών,των σκουληκιών που ένας γίγαντας δεν μπαίνει κάν στον
κόπο να πατήσει,εξαυλωθήκατε πραγματικά και αναληφθήκατε στους
ουρανούς του δικαίου, αφήνωντας πίσω τις μικρότητες αυτού εδώ του
κόσμου,μερικές φορές λοιπόν λέγω στον εαυτό μου πώς ίσως να είναι
καλύτερα έτσι χωρίς μνήματα, γιατί μνήματα έχουν μόνον οι συνηθισμένοι
και σείς τέτοιοι δεν υπήρξατε ποτέ.
Ισως το μόνο που σας ταιριάζει περισσότερο,να είναι μία σκέψη χάριν
μνημοσύνου,ούτε στεφάνια ούτε αγάλματα,ούτε άτιμες τις περισσότερες
φορές τιμές των ανθρώπων που καταντούν πανυγηράκια υποκρισίας,οχι για
σας αυτά τα πράγματα δεν σας ταιριάζουν,ίσως δέ, να είπατε πάλι με
αυτόν τον τρόπο το δικό σας δέυτερο "ΟΧΙ" αποκλείοντας τους εαυτούς
σας πάνω στα βουνά και αναπνέοντας καθαρό αέρα λευτεριάς αποτασσόμενοι
την αλητεία και την εκμμετάλευση της θυσίας σας απο τα ανθρωπάκια των
καιρών που πάντα ψάχνουν τρόπους να κοροιδέψουν τους συνανθρώπους τους
πρός ίδιον όφελος και να περάσουν καλά τα λίγα αναγκαστικώς χρόνια της
ανθρώπινης πεπερασμένης τους ήδη εν ζωή,ύπαρξης.
Σε λίγες μέρες δίνω έναν αγώνα τον οποίο έσεις γνωρίζετε καλώς και
ουδείς άλλος,ξέρω ότι θα είστε εκεί σε μία γωνιά και να ξέρετε πως ότι
κάνω δεν το κάνω για κανέναν άλλον παρά μόνον για εσάς και τους
μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού πραγματικούς έλληνες,που ακόμα
παλέυουν μέσα στον ορυμαγδό και την λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και
της απεθνοποίησης που έχει ώς βασικό στόχο την χώρα μας και έπεται
συνέχεια για όλους τους άλλους,διότι αν το κάστρο το ονομαζόμενο ελλάς
καταπέσει,όλοι οι άλλοι είναι έυκολοι αντίπαλοι.
Οπου και αν είστε μην λυπάστε και μην στεναχωρείστε πλέον,άλλωστε
γνώριζετε πέραν του δέοντος όπως και τότε που ξεκινούσατε για το
ταξίδι στην αιωνιότητα και την αθανασία,πώς ουδεμία άλλη επιλογή
έχουμε ώς έθνος πέραν της νίκης...


Νύν και αεί υπέρ πάντων ο αγών
Νικηφόρος Βυζαντινός
Εν Αθήναις,Οκτώβριος 2010

ΧΑΡΙΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 27/10/2010.


Γυρνώ με πόνο του μυαλού μου τις σελίδες
να δώ τί έχει απομείνει τελικά
απ'των ηρώων την θυσία,τις ελπίδες
που όλοι σβήσαν απ΄τον χάρτη ξαφνικά


Με θλίψη βλέπω πως πολλά δεν έχουν μείνει
αχαριστία του ανθρώπου μιά ζωή
σε όσους νοιάστηκαν για αυτόν,πάντοτε δίνει
πικρό ποτήρι λησμονιάς,χωρίς πνοή


Μόνο ο αγέρας που χτυπά στο παραθύρι
μαζί του φέρνει τις ανάσες των παιδιών
τα βογγητά και τις κραυγές που έχουν σπείρει
πάνω στις ράχες των απάτητων βουνών


Κι αν ένας τάφος και σταυρός δεν σε χωρίζουν
απο τα αδέρφι σου που πέσατε ψηλά
μιά ηλιαχτίδα κι ένα φώς σας ξεχωρίζουν
φάρο μονάχο για όσους ζούν στα χαμηλά...


Νικηφόρος Βυζαντινός
Εν Αθήναις,οκτώβριος 2010

Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΑΝΑΜΕΝΟΥΝ ΑΚΟΜΗ...


Η πρωτοβουλία συγκέντρωσης υπογραφών προκειμένου να γίνει το θέμα γενικότερως γνωστό και εκτός συνόρων μιάς και αποτελεί θέμα οχι διακρατικό μα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, βρίσκεται στον κάτωθι σύνδεσμο για όποιον επιθυμεί να συμμετέχει σε κάτι τέτοιο στον ελαχιστότατο βαθμό.

http://www.petitiononline.com/adsd1234/petition.html

Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

Ο ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 17/10/2010



Οι δραματικές εξελίξεις τα τελευταία χρόνια όσον αφορά στα εθνικά μας
ζητήματα,καθώς και η ολοένα χειροτέρευση της κοινωνικής
πραγματικότητος,μαζί με την οικονομική στενότητα η οποία επικρατεί τον
τελευταίο καιρό ακόμα πιό έντονη, καθώς επίσης και η έντονη προσπάθεια
κύκλων περί αφελληνισμού και ανατροπής προτύπων με τα οποία μεγάλωσαν
γεννιές και γεννιές σε αυτόν εδώ τον τόπο,κάνουν ολοένα και
επιτακτικότερη την ανάγκη επανακαθορισμού κοινωνικών οραμάτων προς μία
ίσως δύσκολη στην πραγματοποίηση, μα σταθερή κατέυθυνση.
Εδώ και καιρό παρατηρώ με ικανοποίηση ομολογουμένως,ανθρώπους οι
οποίοι δεν έδειχναν κανένα ενδιαφέρον για τα ζητήματα της πατρίδας και
της εθνικής συνοχής και ζούσαν πέρα απο όλα αυτά,να υιοθετούν πλέον
θέσεις τις οποίες οι ίδιοι πρίν μερικά χρόνια χαρακτήριζαν ώς
ακραίες,ξενοφοβικές και πολλά άλλα,αντιλαμβανόμενοι πλέον ότι το κακό
με την λαθρομετανάστευση έχει πλέον παραγίνει,η ζωή τους απειλείται σε
καθημερινή βάση,η φύλαξη είναι εκ των πραγμάτων αδύνατη και σύν τοίς
άλλοις το βιοτικό επίππεδο έχει υποστεί σοβαρότατη υποβάθμιση αντί του
αντιθέτου,και πως να μην συμβεί αυτό άλλωστε όταν στην χώρα
εισέρχονται ανεξέλεγκτα εκατοντάδες χιλιάδες λαθρομετανάστες σε
καθημερινή βάση,αγνώστου ποινικού μητρώου και "δράσης¨ στις χώρες
τους,δημιουργώντας εσκεμμένα η μή εν δυνάμει θύλακες
αναταραχών,βίας,εγκληματικότητας οι οποίοι δεν στρέφονται μόνον
εναντίον των ομοεθνών τους αλλά και εναντίον του γηγενούς πλυθησμού
ούκ ολίγες φορές.
Απο την άλλη μεριά διακρίνεται η εσκεμμένη η μή έλλειψη
μεταναστευτικής πολιτικής σε βαθμό κακουργήματος, καθώς και η διαφθορά
του κρατικού μηχανισμού σε σκανδαλώδη βαθμό,κάτι που στο τέλος απειλεί
βάναυσα την συνοχή του κοινωνικού ιστού και αποτελεί προάγγελο κακών
για το εγγύς μα και το απώτερο μέλλον,ενώ εδώ και χρόνια πλέον
ολόκληρες περιοχές της πρωτέυουσας κυρίως, έχουν "κατακτηθεί" απο
ξένους οι οποίοι δυστυχώς δεν "μπόρεσαν" επουδενί να αφομιωθούν (λόγω
της παντελούς έλλειψης πολιτικής,υποδοχής,απελάσεων κλπ) και διατηρούν
ακέραια και ακόμα δυνατότερη (μιάς και βρίσκονται σε μία ξένη χώρα)
την εθνική τους συνοχή και συνείδηση, κάτι το οποίο αποτελεί μεγάλο
πρόβλημα σε μία ενδεχόμενη κοινωνική αναταραχή, μιάς και ουδείς
γνωρίζει ποιά στάση ή ακόμη και ποιές εντολές θα λάβουν και θα
ακολουθήσουν μεγάλη μερίδα απο όσους δεν έχουν αφομιωθεί και ενταχθεί
με τον έναν η τον άλλον τρόπο στην ελληνική κοινωνία,ενώ ακόμη και το
ποσοστό αυτών των οποίων είναι κάπως ενταγμένοι διατηρεί στο ακέραιο
την εθνική του ταυτότητα ώς είναι φυσικό.
Πλήρης αποτυχία λοιπόν, είτε εντός είτε εκτός εισαγωγικών,μιάς και
όλος αυτός ο κόσμος δεν επιδράμει στην ελλάδα για ένα καλύτερο άυριο
όπως διαφημίζουν οι δήθεν ανθρωπιστές αλλά στην ουσία εκμμεταλευτές
τους, παρά χρησιμοποιηείται ώς μοχλός πίεσης απο κύκλους, προκειμένου
να υπάρξουν δραστικότατες αλλαγές στον κοινωνικό και εθνολογικό ιστό
με απώτερο στόχο την πλήρη απεθνοποίηση και την κατάργηση κοινωνικών
προτύπων,εννοιών και θεσμών είς βάρος του εθνικού κράτους και υπέρ του
πολυπολιτισμού δήθεν,της στυγνής εκμμετάλευσης που σερβίρεται ώς
ανθρωπισμός απο τους διάφορους επιτήδειους.
Ενα είναι το σίγουρο,η ελλάς απο εθνικό κράτος με σταθερές βάσεις
και αξίες όπως αυτές του χριστιανισμού και της μακραίωνης ιστορίας
της,μετατρέπεται μέρα με την ημέρα πλέον σε ένα δήθεν πολυ-πολυτισμικό
έκτρωμα γεμάτο προβλήματα,χωρίς εθνική συνείδηση και με πλήρη αδυναμία
να αφομιώσει έστω και μικρό ποσοστό όλων αυτών οι οποίοι έχουν
κατακλύσει την χώρα, ενώ τα πάντα γίνονται άναρχα,χωρίς τον παραμικρό
σχεδιασμό κάτι το οποίο βολέυει όσους σχεδιάζουν ότι σχεδιάζουν για το
μέλλον αυτού του τόπου, όμως όλοι αυτοί καθώς και τα φερέφωνα τους έν
ελλάδει ας γνωρίζουν καλά (και είμαι σίγουρος ότι το γνωρίζουν γιαυτό
και προσπαθούν με όλα τα μέσα που διαθέτουν πρός αλλοίωση της εθνικής
συνείδησης) ότι μία κοινωνία διαθέτει και το αντίστοιχο κοινωνικό
ασυνήδειτο καθώς και ένα ένστικτο αυτοσυντήρησης, το οποίο την ύστατη
στιγμή θα ενεργοποιηθει και θα ανατρέψει άρδην όλους αυτούς τους
σκοτεινούς και βρώμικους σχεδιασμούς και θα τους αναγκάσει θέλοντας
και μή να κάνουν πίσω και να τραπούν είς άτακτον φυγήν.
Το έθνος τελικώς θα νικήσει και ίσως όλοι αυτοί άθελα τους μέσα
στην προσπάθεια να αλλοιώσουν τον ελληνικό λαό,δρούν ώς ο καταλύτης
και επιταχύνουν την διαδικασία αφύπνισης αυτού του λαού ο οποίος με
διάφορα τεχνάσματα παρέμεινε ανενεργός ώς προς την εθνική του
ταυτότητα εδώ και δεκαετίες σπαταλώντας την πολύτιμη ενέργεια του, σε
ανούσιες κομματικές αντιπαραθέσεις,ενώ θα έπρεπε να κοιτάζει το μέλλον
με κοινωνικά οράματα βασισμένα σε εθνικές βάσεις,όλοι λοιπόν αυτοί οι
οποίοι προσπαθούν πρός την αντίθετη κατέυθυνση της απαξιώσεως εννοιών
όπως η πατρίδα και το έθνος,στο τέλος φαίνεται πως ρίχνουν νερό στον
μύλο του πατριωτισμού,έναν μύλο ο οποίος θα τους αλέσει χωρίς οίκτο
όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν και θα βυθίσει άυτανδρο το σαπιοκάραβο
της καταστροφής της χώρας.
Ο πατριωτισμός κυρίες και κύριοι της παγκόσμιας
εκμμετάλευσης,αποτελεί μαζί με την θρησκεία τους βασικούς πόλους
συνοχής ενός έθνους και όσο και αν προσπαθείτε περί του αντιθέτου στο
πιλοτικό πρόγραμμα το οποίο εφαρμόζετε με λύσσα επί δεκατετίες για να
μην πώ εκατονταετίες στον τόπο αυτό μιάς και αυτός ο τόπος ανέδειξε
ανά τους αιώνες στο έπακρο τέτοιες αξίες,στο τέλος η συσπείρωση του
κόσμου θα είναι αναπόφευκτη και θα αποτελέσει την αιχμή του δόρατος
για την αντεπίθεση των επιμέρους κοινωνιών έναντι των εκμμεταλευτών
τους.
Ο πατριωτισμός θα νικήσει διότι αποτελεί αρχετυπική συμπεριφορά του
ανθρώπου και ταυτίζεται με το ένστικτο αυτοσυντήρησης του ώς ατόμου
και ώς ομάδας και γιαυτό θα υπερισχύσει γιατί στο τέλος όλοι θα
αντιληφθούν το παιχνίδι της απομόνωσης του σύγχρονου ανθρώπου με σκοπό
την ευκολότερη εκμμετάλευση και δυστυχώς για όλα τα φερέφωνα και τους
σχεδιαστές του αντιθέτου,ο καιρός της αφύπνισης γάρ εγγύς...



Μετά τιμής
Νικηφόρος Βυζαντινός
Εν Αθήναις,Οκτώβριος 2010

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 13/10/2010,ανήμερα της θυσίας εθνομάρτυρος Πάυλου Μελά.



Παύλος Μελάς, ο ήρωας του μακεδονικού αγώνα ο οποίος διεξήχθη στις αρχές του 20ού αιώνα και είχε ως αποτέλεσμα το να κερδίσει η Ελλάς ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορικής Μακεδονίας, πόσο άραγε σημαδιακή είναι η θυσία του μαζί με εκατοντάδες άλλους συμπολεμιστές του για την σημερινή Ελλάδα που δείχνει να παραπαίει βαδίζοντας ακυβέρνητη προς τα βράχια της καταστροφής;
Ο Μελάς υπήρξε και ακόμη είναι, το ορόσημο του αγώνα για την κατάκτηση της Μακεδονίας και μαζί με τον Ίωνα Δραγούμη αποτέλεσαν ένα δυνατό δίδυμο ανθρώπων αφοσιωμένων στην αιώνια ιδέα της πατρίδος, ιδεολόγων και προπάντων συνειδητοποιημένων ελλήνων, οι οποίοι είχαν και τότε να μάχονται τόσο με τους εξωτερικούς όσο και με τους εσωτερικούς εχθρούς της Ελλάδος, που την θέλουν μικρή, ταπεινή και σε ρόλο επαίτη μέσα στην κοινωνία των εθνών από την στιγμή της εθνικής παλιγγενεσίας και εντεύθεν.
Αν μεταφερθεί κάποιος στο σήμερα με μία Ελλάδα να μαστίζεται από μία οικονομική κρίση με αξιακό χαρακτήρα, με ολόγυρά της, χώρες εχθρικά προσκείμενες που δεν δείχνουν την παραμικρή πρόθεση καλής γειτονίας, με την μάστιγα της λαθρομετανάστευσης και με πλείστους εσωτερικούς εχθρούς άνωθεν και έξωθεν επιβαλλόμενους εδώ και δεκαετίες και ακροβολισμένους σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής, θα είναι σε θέση να κατανοήσει πέραν του δέοντος το νόημα της θυσίας τόσο του Παύλου Μελά όσο και των συγχρόνων του, κάτι που δεν μπόρεσαν να αλλοιώσουν όσο και αν προσπάθησαν οι διάφοροι υποστηρικτές της αποεθνοποίησης και της αλλοίωσης της εθνικής συνείδησης του ελληνικού λαού.
Και το νόημα της θυσίας ενός τέτοιου αγωνιστή, παίρνει σχεδόν ανεξήγητο χαρακτήρα αν σκεφτεί κάποιος το παρελθόν και το περιβάλλον του ήρωα Μελά, καθώς και του εθνομάρτυρα Δραγούμη, οι οποίοι αμφότεροι δεν ήσαν επ’ ουδενί αποτυχημένοι και απαξιωμένοι, άρα και μη φοβούμενοι στο να χάσουν τίποτε ακόμη και την ζωή τους, αλλά τουναντίον προέρχονταν από ισχυρές οικογένειες και ήσαν αμφότεροι οικονομικά και κοινωνικά αποκατεστημένοι. Πράγμα που αν το δεις με τα σημερινά δεδομένα του βολέματος, της ζωής χωρίς νόημα, της απολίτικης στάσης των φαινομενικά φερόντων τον τίτλο του πολίτη νεοελλήνων και γενικώς της άοσμης, άγευστης και άχρωμης ζωής, μοιάζει ως απονενοημένο διάβημα διαμαρτυρίας του σκεπτόμενου, αγνού, δίκαιου ανθρώπου,ενάντια σε ολόκληρη την κοινωνία, το οποίο λίγοι μπορούν δυστυχώς να αντιληφθούν και πολύ λιγότεροι ακόμη, να επαναλάβουν.
Το νόημα της θυσίας για αγαθά πέραν του κόσμου τούτου και της πραγματικής ελευθερίας θα πρέπει να παραδειγματίσει τον ελληνικό λαό και να του δείξει τον δρόμο προς την έξοδο από το αδιέξοδο στο οποίο ο ίδιος επέλεξε να εισέλθει υποκύπτοντας σε ηλίθιες, ανούσιες και άχρηστες τεχνητές ανάγκες και παραβλέποντας το κομμάτι εκείνο του ανθρώπου που τον έκανε να ξεχωρίζει κατά το παρελθόν από τους άλλους λαούς. Με άλλα λόγια την πίστη του σε ιδανικά, αξίες και πρότυπα ελευθερίας τα οποία έδωσαν την θέση τους στο βόλεμα, την απαξία των ηρώων, το ενδιαφέρον μόνο για την προσωπική «επιτυχία» του καθενός με ό,τι όπλο διαθέτει ο καθείς ενάντια στο σύνολο της κοινωνίας και των συνελλήνων, την έλλειψη οράματος και συνεκτικών δεσμών με αποτέλεσμα γνωστό και αντιληπτό πλέον από όλους,
Ο αγώνας και η μετέπειτα θυσία του Παύλου Μελά έγινε χάριν παραδειγματισμού και προς βελτίωση του συνόλου, έγινε σε μία προσπάθεια αφύπνισης του και τότε βαθιά νυχτωμένου, νεκρο-ζωντανού ελληνικού λαού και το παράδειγμα τούτο θα πρέπει να αποτελέσει σύμβολο αγάπης προς τον συνέλληνα και το σύνολο, μέσω της απαξίωσης του πολυτιμότερου αγαθού που ο καθείς διαθέτει, της ίδιας του της ζωής, δρώντας με αγάπη προς το σύνολο και όχι όπως οι σημερινοί νεοέλληνες οι οποίοι στρέφονται εναντίον αυτού τακτοποιώντας εαυτόν και μόνον...
Ας είναι λοιπόν ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει τόσο τον Μελά όσο και όσους συνετέλεσαν στην επιτυχή έκβαση του μακεδονικού αγώνος υπέρ της Ελλάδος και ας μην επιτρέψουμε όσο εμείς αντικρίζουμε και πατούμε το ιερό χώμα αυτής της πατρίδος, άλλη υποχώρηση. Αυτό ζητούν όσοι πότισαν με το αίμα τους το δέντρο της θυσίας και της ελευθερίας και όπως είναι σχεδόν πάντοτε η μοίρα του αγνού αγωνιστή, δεν το είδαν ποτέ να μεγαλώνει...

Εστίν ουν Ελλάς και η Μακεδονία
Νικηφόρος Βυζαντινός

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Η ΔΙΑΚΡΙΣΙΣ - ΣΙΚΕΛΙΑΝΑ 2010


Αγαπητοί μου

Να ενημερώσω με ιδιαίτερη χαρά, πως στον 26ο διαγωνισμό λόγου και τέχνης υπό την αιγίδα της UNESCO και του δήμου Σαλαμίνας,"ΣΙΚΕΛΙΑΝΑ 2010",η μουσική σύνθεσις καθώς και το βίντεο με τίτλο "Adagio for Heroes" και "Land of the Brave and Betrayed" αντιστοίχως,έλαβαν το πρώτο βραβείο για την παρούσα χρονιά.
Επίσης το ποιήμα μου με τίτλο "Τι ψάχνεις",έλαβε με την σειρά του το δέυτερο βραβείο στην κατηγορία "Ποίησης Αυτογνωσίας".
Ευχαριστώ απο καρδιάς όλους όσους διαβάζουν,ακούν και συγκινούνται με το έργο μου καθώς και όσους βρίσκουν τον χρόνο να μου γράψουν δυό λόγια εκτίμησης.

Μετά τιμής
Εν Αθήναις,Οκτώβριος 2010
Νικηφόρος Βυζαντινός


Παραθέτω το διακριθέν ποίημα καθώς και το εν λόγω βίντεο


ΤΙ ΨΑΧΝΕΙΣ


Τι νάναι αυτό που μιά ζωή πάντα γυρέυεις
μην είν΄το χρήμα και τα πλούτη τα πολλά
μην είν΄η δόξα όταν κάστρα κυριέυεις
μην είν΄το ψέμα πως θα ζείς παντοντινά


Αλήθεια πίστεψες του κόσμου αυτού την πλάνη
πως θα σαι πάντα δυνατός μές την ζωή
το ίδιο νόμισαν κι΄αυτοί που χουν πεθάνει
μα τώρα κοίτονται βαθιά μέσα στη γή


Αραγε ψάχνεις την αλήθεια ή το ψέμα
τι απ΄τα δυό θέλεις ν΄ακούσεις τελικά
όλου του κόσμου του μικρού η μόνη ένοια
να μην τελειώσει η γιορτή στα ξαφνικά



Φοβάσαι άνθρωπε μικρέ και τιποτένιε
δεν σου αξίζει την αλήθεια ν΄ακουμπάς
τον λίγο χρόνο που σου μένει χωματένιε
θα σαι για πάντα δικασμένος να σκορπάς



Land of the Brave and Betrayed


http://www.youtube.com/watch?v=SsYVEwWdhoo

Η ΘΥΣΙΑ...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 13/10/2010,ανήμερα της θυσίας Πάυλου Μελά.


(Μνήμη Εθνομάρτυρος Πάυλου Μελά)

Ο δρόμος που εχάραξες
με αίμα καμωμένος
είναι στενός,μοναχικός
μα πάντα δοξασμένος


Ο κόσμος γύρω σου γελά
θαρρείς σε κοροιδέυει
μα την θυσία σου κρυφά
θαυμάζει και ζηλέυει


Τι κι αν σου λένε μην χαθείς
και την ζωή σου ζήσε
θέλει αγώνα μην θαφτείς
για να σαι όπως είσαι


Στον δρόμο αυτό μονάχος πάς
κανείς δεν θα τολμήσει
το όνειρο της λευτεριάς
απ΄το μυαλό να σβήσει...


Νικηφόρος Βυζαντινός
Εν Αθήναις Οκτώβριος 2010

Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ Η ΨΥΧΗ...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 3/10/2010




(Για την Δασκάλα...)


Αθλιε ξένε τί θαρρείς
σαν με σκοτώσεις θα χαρείς
μ΄αυτο που κρύβω στην ψυχή
δεν έχει τέλος και αρχή


Και σύ προδότη της φυλής
στα λόγια μου θα απορείς
πάντοτε ένιωθες μικρός
θάνατος είν ο πανικός


Ξένα και ντόπια τα σκυλιά
σκουλήκια γύρω βρωμερά
δεν σας λογάριασε κανείς
οπου τους βρεις τους τιμωρεις


Θα είναι πάντοτε γραφτό
της μοίρας σας τέλος φρικτό
να σέρνεστε ολημερής
μές τα σκοτάδια της στιγμής


Μα της ελλάδας η ψυχή
δεν είναι σώμα να χαθεί
είν΄ ο αγέρας στα βουνά
το θάρρος κι η παλληκαριά...



Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Οκτώβριος 2010