ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

Ο ΗΡΩΙΣΜΟΣ ΔΙΣ ΕΙΣ ΘΑΝΑΤΟΝ


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 27/10/2010 επί τη ευκαιρία της εθνικής μας επετείου και οχι μόνον...



Στέκομαι απέναντι στην άδεια κόλλα του χαρτιού,με την ψυχή μου γεμάτη
απο τον βαθύ σεβασμό προς όλους εκείνους που έφυγαν για τον άδικο
εναντίον της Ελλάδος, πόλεμο της Αλβανίας,αφήνοντας πίσω
γυναίκες,μανάδες και παιδιά και δεν ξαναγύρισαν ποτέ,ενώ νιώθω ώς να
απολογούμαι κάθε νύχτα όπου οι ψυχές των κεκοιμημένων παλληκαριών
έρχονται να με επισκεφθούν ζητώντας την δικαίωση που γιά ακόμα μιά
φορά,γιά ακόμα μιά χρονιά, δεν ήρθε ποτέ στο ραντεβού μαζί
τους,βλέπετε κάθε χρόνο που περνά είμαι αναγκασμένος με κατεβασμένο το
κεφάλι εκ μέρους όλων, να τους διώχνω μακρία, λέγοντας πώς δεν έχει
έρθει ακόμη η ώρα.
Μιλώ με τα αμούστακα παιδιά,καθώς ο άνεμος και η βροχή λυσσομανούν
έξω απο το παράθυρο μου όπως και κείνες τις μέρες της δόξας του τότε,
που χάθηκαν χωρίς καλά καλά να προφτάσουν να καταλάβουν τί σημαίνει
ζωή (ή μήπως είχαν καταλάβει γιαυτό και αποχώρησαν) πάνω στο άνθος της
ηλικίας τους,με τα κόκκαλα τους σκορπισμένα πάνω στα βουνά της
Ηπείρου,με το χαμόγελο στα χείλη και την δροσιά των νιάτων που ο
χρόνος δεν κατάφερε να ξεφτίσει μιάς και έφυγαν νωρίς ξεγελώντας τον
και μην αφήνωντας τον να δράσει καταστρεπτικά, πάνω στα κορμιά τους,
όπως γνωρίζει καλά να κάνει με όσους μένουν πίσω, ομως συνάμα
σκέπτομαι την άποψη περί υστεροφημίας των αρχαίων μου προγόνων ότι
"μακάριος όποιος αποχωρεί την καλύτερη του στιγμή" και για
κείνους,αλλα και για τον κάθε τίμιο και ηθικό αγωνιστή και άνθρωπο,
δεν μπορώ να φανταστώ άλλη στιγμή καλύτερη απο αυτήν που τους ευλόγησε
ο θεός που ενώ μοιάζει αδικία για τα πεπερασμένα συνηθισμένα εγωιστικά
ανθρώπινα μάτια καθίσταται όμως τόσο μεγάλη ευλογία σε άλλα επίππεδα
ύπαρξης.
Ωρες ώρες σκέπτομαι τι κρίμα να ζείς και να πεθαίνεις για μιά
πατρίδα που ποτέ δεν θα το αναγνωρίσει αυτό,σαν μία μάνα που όταν
σηκώνουν το σεντόνι σε κάποιο νεκτροτομείο, ενώ αναγνωρίζει το
πεθαμένο παιδί της το αρνιέται πεισματικά, ενώ το γιατί το κάνει αυτό
μόνο εκείνη το γνωρίζει,όμως η θυσία έγινε και κατεγράφη και μια θυσία
χωρίς αναγνώριση, είναι χίλιες φορές μεγαλύτερη απο την απλή θυσία και
είναι ακόμα μεγαλύτερη όταν αυτός που θυσιάζεται το γνωρίζει εξ αρχής
και παρόλαυτα πράττει το σωστό ενώ θα μπορούσε να διαφύγει και να
"΄ζησει" κανονικά για όσο μπορεί να διαρκή μια άνθρωπινη και τετριμένη
ζωή.
Σε μίαν άλλη κοινωνία οχι σαπισμένη όπως η δική μας,η τόσο άθλια
και βρώμικη που απαξιώνει τα ίδια τις τα παιδιά,είτε αυτά θυσιάστηκαν
για εκείνη, είτε ακόμη είναι ζωντανά - νεκρά παλέυοντας για τα
καθημερινά ενάντια στην αδικία,την αλητεία των καιρών και τα σκουλήκια
κάθε είδους που κατατρώνε το σαπισμένο της κορμί,σε μίαν άλλη κοινωνία
σμιλεμένη ξανά απο την αρχή με νόμους δίκαιους,ηθικούς που να
τηρούνται απο όλους και να ισχύουν για όλους,όλοι εσείς οι απανταχού
άγνωστοι ήρωες, θα είσασταν πρότυπα του γονιού πρός το παιδί και του
δασκάλου προς τον μαθητή και δεν θα βρισκόσασταν πεταμένοι στα βουνά
και το χειρότερο απαξιωμένοι, λές και κάνατε το μεγαλύτερο κακό σε
όλους εμάς, που χάρις σε εσάς πήραμε ζωή και είδαμε το φώς του κόσμου
τούτου.
Η λογική λέγει πώς όποιος εγκλημάτισε ενάντια στο σύνολο, θα πρέπει
να πεταχτεί στο βάραθρο της λησμονιάς,όμως η λογική έχει πάψει εδώ και
πάρα πολλά χρόνια να μας κυβερνά και την θεση της έχει πάρει ο κακώς
εννούμενος εγωισμός του ατόμου,η ανηθικότητα,η βρωμιά,η εκποίησις των
πάντων έναντι πινακίου φακής,η έλλειψη πίστης στα ιδανικά,ο υλισμός
μέχρις εσχάτων,η προσωπική τακτοποίησις και μόνον και όλοι οι άλλοι
βοηθοί και σύντροφοι της καταστροφής, που διαλύουν όσο περνά ο χρόνος
ότι έχει απομείνει απο το ένδοξο παρελθόν της ελλάδος και την
κατέληξαν σε μία ήδη κουρασμενη,γερασμενη,αυτοαπαξιουμενη κοινωνια η
οποια βαδιζει γρηγορα και σταθερα προς τον καιαδα της καταστροφης και
του δρόμου χωρίς γυρισμό.
Τουναντίον όποιος έπραξε το σωστό,υπήρξε στο διάβα της ζωής του
ηθικός και δίκαιος με τον εαυτό του και τους συνανθρώπους του και
όποιος νοιάστηκε για το κοινωνικό σύνολο χωρίς να έχει να κερδίσει
κάτι σε προσωπικό επίππεδο,όποιος έκλαψε μόνος γράφοντας γράμματα στον
θεό των πατέρων χωρίς να έχει να μιλήσει κάπου αλλού,όποιος
ονειρέυτηκε ένα καλύτερο άυριο για όλους και όποιος πολέμησε τίμια
χύνωντας και την τελευταία του σταγόνα αίματος ποτίζοντας το δέντρο
της λευτεριάς του ανθρώπου και της δικαιοσύνης,αυτός είναι
καταδικασμένος δίς είς θάνατον,μία φορά με την καταστροφή της υλικής
του παρουσίας και ακόμα χειρότερα άλλη μία με την λησμονιά της
προσφοράς του,την απαξίωση του έργου του και τέλος της ίδιας του της
ύπαρξης...
Για την μεγάλη πλειοψηφία των νεκροζωντανών την σήμερον,δεν υπήρξατε
ποτέ ή και αν υπήρξατε όλοι έσεις αγαπημένοι μου σύντροφοι στον
μοναχικό αγώνα που δίδω,υπήρξατε σαν ανόητοι,ρομαντικοί ονειροπόλοι οι
οποίοι απλώς πάλεψαν για μία χίμαιρα,για μία ουτοπία,για ένα πουκάμισο
αδειανό.
Που να ξεραν όμως όλοι αυτοί οι σαπισμένοι,δήθεν βολεμένοι και
αμετανόητοι, πως η δική σας πάστα κινεί τον κόσμο και τον κάνει να
επιστρέφει στο σωστό, ενώ αναγεννιέται απο τις στάχτες του,
διαγράφοντας τους ομόκεντρους κύκλους της ιστορίας,τον κάνουν να ξανά
ανακαλύπτει την αλήθεια του σύμπαντος,μιάς και ότι κάνουμε και
ανακαλύπτουμε βρισκόταν πάντα εκεί μέχρι που κάποιος απο μας να το δεί
και έτσι να οδηγήσει τους τυφλούς στο φώς της αλήθειας που οι
περισσότεροι ποτέ δεν βλέπουν,παρά διέρχονται απλώς τον κόσμο τούτο
χωρίς να αντιληφθούν ποτέ, το μεγαλείο της ζωής μα και το ακόμα
μεγαλύτερο μεγαλείο του θανάτου,οταν αυτός ο θάνατος έρχεται για
πράγματα άπιαστα και για ιδανικά απλησίαστα απο τους πολλούς.
Νικήσατε τον θάνατο αυτό να γνωρίζετε,γιατί ενώ η συνάντησις του με
το κάθε πλάσμα είναι προδιαγεγραμένη απο την στιγμή της γέννησης,εσείς
με τόλμη διαπραγματευτήκατε μαζί του την ώρα της εξόδου απο το σώμα
τούτο και στην συναλλαγή σας αυτή διαλέξατε την καλύτερη ώρα και οχι
όποια στιγμή θα ήθελε εκείνος και ο θεός των πατέρων βλέποντας την
τόλμη σας να υπερβείτε την μοίρα, σας αξίωσε να φύγετε για μακριά...
Θα ήθελα τόσο να σας ευχηθώ να είναι ελαφρύ το χώμα που σας σκεπάζει
αγαπημένοι μου πραγματικοί έλληνες,μα για εσάς κάποιοι που μετά
βδελυγμίας μεταχειρίζομαι την λέξη, "απόγονοι", είτε αυτοί είναι
πολιτικάντιδες είτε ανέυθυνοι "πολίτες" που απλώς ψηφίζουν τους
αντίστοιχους κυβερνώντες που τους αρμόζουν,φρόντισαν να βρίσκεστε
ακόμα μετά απο επτά δεκαετίες εκεί ψηλά στα βουνά,χωρίς μνημείο της
προσφοράς σας,ούτε κάν της ύπαρξης σας μιάν απλή ταφόπλακα που να
γράφει το όνομα σας για τον καθένα ξεχωριστά,λές και δεν υπήρξατε ποτέ
ή μάλλον λές και είσαστε οι από μηχανής θεοί της ελλάδος οι οποίοι
ήρθαν εδώ,βοήθησαν την χώρα και μετά χάθηκαν στο άπειρο της λησμονιάς
των ταπεινών,των σκουληκιών που ένας γίγαντας δεν μπαίνει κάν στον
κόπο να πατήσει,εξαυλωθήκατε πραγματικά και αναληφθήκατε στους
ουρανούς του δικαίου, αφήνωντας πίσω τις μικρότητες αυτού εδώ του
κόσμου,μερικές φορές λοιπόν λέγω στον εαυτό μου πώς ίσως να είναι
καλύτερα έτσι χωρίς μνήματα, γιατί μνήματα έχουν μόνον οι συνηθισμένοι
και σείς τέτοιοι δεν υπήρξατε ποτέ.
Ισως το μόνο που σας ταιριάζει περισσότερο,να είναι μία σκέψη χάριν
μνημοσύνου,ούτε στεφάνια ούτε αγάλματα,ούτε άτιμες τις περισσότερες
φορές τιμές των ανθρώπων που καταντούν πανυγηράκια υποκρισίας,οχι για
σας αυτά τα πράγματα δεν σας ταιριάζουν,ίσως δέ, να είπατε πάλι με
αυτόν τον τρόπο το δικό σας δέυτερο "ΟΧΙ" αποκλείοντας τους εαυτούς
σας πάνω στα βουνά και αναπνέοντας καθαρό αέρα λευτεριάς αποτασσόμενοι
την αλητεία και την εκμμετάλευση της θυσίας σας απο τα ανθρωπάκια των
καιρών που πάντα ψάχνουν τρόπους να κοροιδέψουν τους συνανθρώπους τους
πρός ίδιον όφελος και να περάσουν καλά τα λίγα αναγκαστικώς χρόνια της
ανθρώπινης πεπερασμένης τους ήδη εν ζωή,ύπαρξης.
Σε λίγες μέρες δίνω έναν αγώνα τον οποίο έσεις γνωρίζετε καλώς και
ουδείς άλλος,ξέρω ότι θα είστε εκεί σε μία γωνιά και να ξέρετε πως ότι
κάνω δεν το κάνω για κανέναν άλλον παρά μόνον για εσάς και τους
μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού πραγματικούς έλληνες,που ακόμα
παλέυουν μέσα στον ορυμαγδό και την λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και
της απεθνοποίησης που έχει ώς βασικό στόχο την χώρα μας και έπεται
συνέχεια για όλους τους άλλους,διότι αν το κάστρο το ονομαζόμενο ελλάς
καταπέσει,όλοι οι άλλοι είναι έυκολοι αντίπαλοι.
Οπου και αν είστε μην λυπάστε και μην στεναχωρείστε πλέον,άλλωστε
γνώριζετε πέραν του δέοντος όπως και τότε που ξεκινούσατε για το
ταξίδι στην αιωνιότητα και την αθανασία,πώς ουδεμία άλλη επιλογή
έχουμε ώς έθνος πέραν της νίκης...


Νύν και αεί υπέρ πάντων ο αγών
Νικηφόρος Βυζαντινός
Εν Αθήναις,Οκτώβριος 2010

Δεν υπάρχουν σχόλια: