ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΗΡΩΑ...


Τιμητικώς Αδημοσιευτό...


Αδελφέ μου

Δεν γνωρίζω που βρίσκεσαι αυτήν την στιγμή και έχω πάρα πολύ καιρό
να ακούσω νέα σου,ελπίζω να περνάς καλά και να είσαι ευτυχισμένος και
κάπου κάπου να μας σκέφτεσαι ανάμεσα στα διαλείμματα απο τις μάχες που
δίνεις για όλους εμάς.
Να γνωρίζεις δέ, πώς τα πράγματα εδώ, είναι πέραν του δέοντος
δύσκολα διότι ελλείψη της παρουσίας σου, μας έχουν κυκλώσει οι
προδότες και τα σκουλήκια που πάντοτε κυνήγησες,μας έχει κατακλύσει η
αδιαφορία για τα ιδανικά,μας έχει λείψει η πίστη στον θεό που τόσο
πιστέυεις εκεί ψηλά που βρίσκεσαι και νιώθουμε τόσο χαμένοι,να ξέρεις
ότι σε έχουμε ανάγκη πολύ μεγαλύτερη απο όσο φαντάζεσαι.
Δεν είχα ποτέ την μεγάλη τύχη να σε γνωρίσω απο κοντά, παρά μόνο
μέσα απο τα βιβλία και τις φωτογραφίες,ποτέ δεν σε είδα ζωντανό για να
σου σφίξω το σκονισμένο και κουρασμένο μα τιμημένο και καθαρό χέρι
σου,να προσκυνήσω το χέρι που ροζιασμένο απο τον κάματο της δουλειάς
στα χωράφια και τις άλλες τίμιες και καθαρές δουλειές, τώρα είναι
καταματωμένο και πληγιασμένο απο τις σφαίρες ενός ύπουλου εχθρού, ο
οποίος νόμισε οτι θα σε πιάσει στον ύπνο.
Γελάστηκε όμως και πλήρωσε,πληρώνει και θα πληρώνει ακόμη το λάθος
που έκανε να σε υποτιμήσει,όπως γελιούνται και οι σημερινοί εχθροί μας
αδελφέ μου που νομίζουν οτι θα μας αλώσουν και θα μας νικήσουν χωρίς
να δεχτούν την απάντηση μας,μίαν απάντηση που ούτως ή άλλως είναι θέμα
χρόνου και θα είναι συντριπτική για όποιον επιβουλέυεται την ζωή και
πάνω από όλα την υπόληψη μας.
Δεν έχω άλλον για να μιλήσω εδώ, πέρα απο σένα που δε σε γνώρισα
ποτέ,και καταλαβαίνεις την πίκρα μου όταν μιλώ σε σένα που τα φερε η
ζωή να μην γνωρίστουμε,μα θα μου πείς ότι όποιος και να σαι είμαστε
γεννημένοι απο την ίδια μάνα,την ελλάδα μας και άρα μπορώ να σου
ανοίξω την καρδιά μου χωρίς φόβο,επίσης σου ζητώ εκ μέρους όλων,να μας
συγχωρέσεις που ξεχάσαμε κάτι που χρωστάμε,ξέρω δεν το έχεις ανάγκη
και ξέρω πως όσο συνεχίζω να σου στέλνω γράμματα, εσύ θα είναι σαν να
είσαι εδώ μαζί μας,να τρώμε στο ίδιο κυριακάτικο τραπέζι και να γελάμε
λέγοντας αστεία για τους εχθρούς και για το πόσο μικροί,δειλοί και
ανόητοι είναι.
Δεν περιμένω να απαντήσεις πλέον,ξέρω όμως ότι διαβάζεις ότι γράφω
με προσοχή, και ίσως ένα δάκρυ να έχει τρέξει ήδη στο πρόσωπο σου για
την κατάντια μας και γιατί δεν μπορείς να μας βοηθήσεις γυρνώντας πίσω
το συντομότερο,όμως εσύ να ξέρεις ότι έκανες το καθήκον σου και δεν
έχουμε το παραμικρό δικαίωμα να σου ζητήσουμε οτιδήποτε.
Αν θές μόνο κάνε μου μιά χάρη αδελφέ,μην αλλάξεις ποτέ και μείνε
εκεί που είσαι,φάρος δυνατός ψηλά στα βουνά για να βλέπουμε όλοι εμείς
οι τυφλοί και να μην χαθούμε στο σκοτάδι των καιρών...


ΥΠΕΡ ΑΝΩ ΟΛΩΝ Η ΠΑΤΡΙΣ
Με αδελφική αγάπη,θα νικήσουμε...
Νικηφόρος Βυζαντινός
Εν αθήναις,κάποιον οκτώβρη

Δεν υπάρχουν σχόλια: