ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΣ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ...


Αγαπητοί μου

Έυχομαι απο καρδιάς το νέο έτος να φέρει είς όλους σας οτι επιθυμείτε και πάνω απο όλα με υγεία,επίσης ευελπιστώ το 2011 να σημάνει και την απαρχή για καλύτερες ημέρες όσον αφορά το έθνος των Ελλήνων.
Eπίσης μην ξεχνάτε όσους βρίσκονται άρρωστοι,καθώς και μόνοι,κάνετε μία σκέψη και για αυτούς μέσα στην χαρά της νύχτας που έρχεται...


Καλή και ευλογημένη χρονιά
Με εκτίμηση
Πάνος Χατζηγεωργιάδης
(Υπογράφων ώς Νικηφόρος Βυζαντινός)

Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

ΕΝΑΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ...




Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της κυριακής 26/12/2010


Διαβάζοντας ένα άρθρο το οποίο εβρίσκετο σε κάποιο παλιό περιοδικό,
αναφερόμενο στην ιστορία αυτού του τόπου,το μάτι μου έπεσε στην
αναφορά του συγγραφέως σε ένα λαμπρό παράδειγμα τόσο πνευματικού
ανθρώπου,όσο και πολιτικού ανδρός και έτσι,αισθάνθηκα αίφνης την
ανάγκη,συγκρίνοντας τις δύο εποχές την μεν σημερινή,την γεμάτη σαπίλα
με την φυσιολογική απαξίωση του πολιτικού συστήματος και των πολιτικών
της,οι οποίοι αναλώνονται κατά το μέγιστο στην προσωπική τους
τακτοποίηση,αδιαφορώντας για τον πολίτη ο οποίος καταθέτει την ψήφο
του υπέρ τους, με το όνειρο της επιτέλους δίκαιης αποκατάστασης θέσμων
και αξιών και την προσδοκία περί της απονομής δικαιοσύνης(αναφέρομαι
στους σωστά σκεπτόμενους πολίτες βεβαίως) και της παρατεταμένης ηθικής
και οικονομικής κρίσης,με την τότε,την εποχή των αρχών του 20ου αιώνα,
μιά εποχή η οποία ανέδειξε ήρωες όπως ο Πάυλος Μελάς και ο Ιώνας
Δραγούμης οι οποίοι συνέδραμαν με το ηθικό τους ανάστημα στην βελτίωση
και την ανάπτυξη του τόπου, καθώς και την επέκταση των συνόρων στην
μορφή που ξέρουμε όλοι σήμερα, διαβιώντες επιδυκνείοντας την αντίθετη
συμπεριφορά σε σχέση με τους σημερινούς πολιτικούς και
πολιτικάντιδες,αυτή της ηθικής,της εναντίωσης στο ρέυμα και ούκ ολίγες
φορές, της προσωπικής θυσίας είς το καθήκον και για το έθνος των
ελλήνων.
Ο λόγος λοιπόν κυρίες και κύριοι περί του ποιητή και βουλευτή
Λορέντζου Μαβίλλη,ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή στα 52 του
χρόνια,οχι εβρισκόμενος στην ζέστη και το αναπαυτικό κάθισμα του
σπιτιού του,παρά είς το πεδίο της μάχης,ως αρχηγός σώματος εθελοντών
εβδομήντα ανδρών το οποίο συντηρούσε ιδίοις εξόδοις μάλιστα και ώς
λοχαγός του ελληνικού στρατού εν έτει 1912,κατά την κατάληψη της πόλης
των ιωαννίνων,εβρισκόμενος είς την περιοχή Δρίσκο και για την ακρίβεια
στις 28 νοεμβρίου 1912.
Ο εν λόγω πολιτικός άνδρας, αλλά κυρίως άνθρωπος του πνέυματος,με
εντονότατη πνευματική παρουσία και αποτελώντας τον κύριο εκφραστή του
σονέτου (τύπος δεκατετράστιχου λυρικού ποιήματος) εν ελλάδι,υπέρμαχος
της δημοτικής (με τον μνημειώδη λόγο του απο της ελληνικής βουλής περι
του ζητήματος της γλώσσης στις 26/2/1911 όπου και υπεστήριξε πώς
"Χυδαία γλώσσα δεν υπάρχει,παρά χυδαίοι άνθρωποι") μαζί με σωρεία
άλλους ποιητές και έτερους πνευματικούς ανθρώπους,ήταν ήδη βουλευτής
της χώρας,μιάς χώρας η οποία βρίσκονταν σε μία δυναμική φάση
της,ολοένα με καινούριες περιοχές να συμπεριλαμβάνονται στην
επικράτεια της αλλά και με το ήθος μιάς άλλης εποχής,μιάς εποχής η
οποία γέννησε το όραμα για την απελευθέρωση της μακεδονικής γής απο
τους τούρκους και βουλγάρους και έθεσε τα θεμέλια της σημερινής
ελλάδος ώς την γνωρίζουμε.
Δίπλα του δέ, την ώρα που ξεψυχούσε,ο επίσης τραυματισμένος
Αλέξανδρος Ρώμας,διατελέσας πρόεδρος της ελληνικής βουλής και
υπουργός,σε μία εποχή όπου οι πολιτικοί δεν έμπαιναν στην πολιτική
προς προσωπική τακτοποίηση και βιοπορισμό, αλλά προκειμένου να δώσουν
οτι διέθεταν,νού,πνέυμα,όραμα,γνώσεις αλλα και ούκ ολίγες φορές την
ίδια τους την ζωή...
Τα τελευταία λόγια δέ αυτού του αξιολογότατου πνευματικού ανθρώπου,ο
οποίος δεν δίστασε ενώ θα μπορούσε να το αποφύγει,να θυσιάσει την
πρόσκαιρη ύπαρξη του στον βωμό του έθνους,σφραγίζοντας με το αίμα του
την πίστη του είς τα ιδανικά τα οποία δημιούργησαν την σύγχρονη
ελλάδα,ήταν "Δεν είχα φανταστεί ποτέ την μεγάλη αυτή τιμή να πεθάνω
για την Ελλάδα".
Ας είναι ελαφρύ λοιπόν, το χώμα που σκεπάζει τέτοιους ανθρώπους και
είθε το παράδειγμα του να ακολουθήσουν οι πολίτες και οι πολιτικοί
αυτής της καταταλαιπωρημένης χώρας,αν και πολύ λίγο το νομίζω πλέον.
"Αγαθή η μοίρα σου Λοχαγέ Μαβίλλη",σε χαιρετώ με τον ίδιο τρόπο που
σε αποχαιρέτησε και ο προαναφερθής Αλέξανδρος Ρώμας και με μιά στροφή
που συνέθεσα για σένα.

"Πότισες με το αίμα σου
την σκλαβωμένη γή μας
μονάχος εξαγόρασες
την άθλια σιγή μας"


Νικηφόρος Βυζαντινός
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης (Ποίηση)
http://iperalitheias.blogspot.com/
Εν Αθήναι,Δεκέμβριος 2010

Παρασκευή, 24 Δεκεμβρίου 2010

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ....


Άυριο επί τη ευκαιρία της γεννήσεως του Θεανθρώπου και κυρίου υμών,όσοι βρεθούν στις εκκλησίες ανά την επικράτεια ας ανάψουν ένα κεράκι και για τους κεκοιμημένους αδελφούς μας,συγγενείς αλλα και αγνώστους ήρωες,τους πεσόντες για αυτον εδώ τον καταματωμένο τόπο,άυριο μέρα αγάπης, δώστε την σε ζωντανούς και κεκοιμημένους με ένα κεράκι και μία σκέψη χάριν μνημοσύνου,χρόνια πολλά είς όλους,καλά Χριστούγεννα.

ΠΙΣΤΙΣ - ΑΛΛΗΛΕΓΥΗ - ΟΡΑΜΑ

Με εκτίμηση προς όλους.

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ ΜΕΓΑΛΕΙΑ...


Η σημερινή αναφορά έχει να κάνει με την απελευθέρωση της πόλης της Χειμάρας απο τον ελληνικό στρατό, ανήμερα της Αγίας Αναστασίας στις 22 Δεκεμβρίου του 1940, κατά την διάρκεια του ελληνοιταλικού πολέμου και της αντεπίθεσης σε όλο το έυρος του μετώπου.
Ο κόσμος με τις ελληνικές σημαίες να κυματίζουν,τις απο πολλού χρόνου καταχωνιασμένες, μα πάντα με την ελπίδα άσβεστη, έψαλε το "Χριστός Ανέστη" παρόλο που σε τρείς μολις ημέρες, σήμαιναν τα Χριστούγγενα και ένα ακόμη όνειρο γίνονταν πραγματικοτητα,μία πραγματικότητα η οποία ομως θα διαρκούσε ελάχιστα, μιάς και οι μεγάλοι μας "σύμμαχοι" καθόρισαν την μοίρα της περιοχής αμέσως μετά τον πόλεμο,ενάντια στα συμφέροντα της Ελλάδος και ενάντια στην ιστορία...


ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ !!!

Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

ΑΝΑΧΩΡΗΣΙΣ...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 20/12/2010

(Εξαιρετικώς αφιερωμένο)


Σκοτάδι μάυρο με έχει ζώσει
κανείς κοντά μου για να με σώσει
ποτέ δεν ζήτησα κάτι για εμένα
λάθος μου μέγα,χρόνια χαμένα


Πολλά τα μπράβο, τον κόσμο φοβάμαι
τον υποφέρω και μαζί τον λυπάμαι
το φώς εχάθη,για πάντα απο μπρός μου
δεν ξέρω αν φτάνει το τέλος του κόσμου


Φύγω η μείνω,κανέναν δεν νοιάζει
υπήρξα κάποτε μέσα στ΄αγιάζι
του κόσμου ετούτου,του πουλημένου
στα σκλαβοπάζαρα μεγαλωμένου


Μα νιώθω πάντα εσένα κοντά μου
να με κοιτάζεις κι ας είσαι μακριά μου
μέσα στην θλίψη ενός ονείρου
φέυγει η μορφή σου στους κόσμους του απείρου...


Νικηφόρος Βυζαντινός
Εν Αθήναι,Δεκέμβριος 2010

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ..


Δεκέμβρης του 1803 οι σουλιώτες προδομένοι για ακόμα μία φορά απο τον τουρκαλβανό Αλή Πασά, γνωστό για την πονηρία αλλά και την δίψα του για αίμα, καταδιώκονται σκληρά,ενώ κάποια γυναικόπαιδα,περίπου εξήντα γυναίκες και παιδιά,βρίσκονται απέναντι στην ατίμωση απο τους πεινασμένους για αίμα και γεμάτους απύθμενο μίσος εχθρούς και στον γκρεμό του Ζαλόγγου...
Αρχίζουν λοιπόν έναν χορό όλες εκείνες οι γυναίκες,χορό προς τον θάνατο αλλά και την αθανασία μαζί,ρίχνωντας στο βάραθρο πρώτα τα παιδιά τους (για να μην έχουν λόγο ύπαρξης μέτα) και μία μία πετούν προς την πραγματική ελευθερία που αποπνέει ένας τιμημένος θάνατος,πέρα και μακριά απο την σκλαβιά μιάς ατιμασμένης ζωής.
Το οξύμορον της ανόδου μέσω της πτώσεως,θα πρέπει να φωτίζει για πάντα τις ψυχές μας,ενώ σήμερα είμεθα εκ των πραγμάτων αναγκασμένοι να ακολουθήσουμε την αντίθετη πορεία μιάς και έχουμε ήδη καταπέσει πάρα πολύ χαμηλά και καλούμαστε να ανέβουμε την μεγάλη και απότομη βουνοπλαγιά που θα ξαναανοίξει εμπρός στα κουρασμένα απο τα υλικά αγαθά μάτια μας, την τεράστια πεδιάδα και το θάμπος του ελληνικού πολιτισμού,αν τελικώς καταφέρουμε να αντιληφθούμε το που βρισκόμαστε και το που πρέπει να πάμε...

Επιλέξατε δέ,έναν τιμημένον θάνατον ή μίαν άτιμην ζωήν διότι ο θάνατος μπορεί να έχει την μορφήν της ζωής και η ζωή την μορφήν του θανάτου ουκ ολίγες φορές...


ΑΘΑΝΑΤΕΣ ΟΙ ΗΡΩΙΔΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΑΥΤΩΝ...


"Η θυσία περισσέυει
στου Ζαλόγγου την κορφή
η πατρίδα σας ζηλέυει
τέτοια δόξα που θα βρεί" - Νικηφορος Βυζαντινος


Κυριακή, 5 Δεκεμβρίου 2010

ΣΚΕΨΕΙΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥ...


1. "Η προσωρινή μας ύπαρξη, αποκτά νόημα μόνο μέσα απο την αφοσίωση σε μία αιώνια ιδέα όπως η πατρίδα"



2. "Η αγάπη αποτελεί μία μεγάλη και γεμάτη δύναμη ιδέα,η πατρίς το ίδιο. Φανταστείτε δέ όλοι πόση δύναμη και μεγαλείο κρύβει η αγάπη προς την πατρίδα.."



3. "Η ιστορία γράφεται οταν λές ΟΧΙ εκεί που όλοι περιμένουν να πείς ΝΑΙ"



4. "Έν δύναμαι να αντιληφθώ,πως οι περισσότεροι δεν δύνανται να αντιληφθούν όσα αντιλαμβάνομαι"



5. "Η πίστης είς τον θεόν,δίδει δύναμην και αξίαν είς τον εκάστοτε αγώνα"



6. "H αλήθεια ακολουθεί πάντοτε τον μοναχικό και δύσβατο δρόμο της νίκης"



‎7. "Φόβος και Έλλην αποτελούν δύο αμοιβαιως αποκλειούμενες έννοιες"



8. "Άλωσις 1204 εγέννησεν άλωσιν 1453,άλωσις 1453 εγέννησεν ραγιαδισμό,ραγιαδισμός εγέννησεν κακώς εννοούμενον εγωισμόν,κακώς εννοούμενος εγωισμός εγέννησεν διχόνοια,διχόνοια εγέννησεν έλλειψην εθνικού οράματος,έλλειψις εθνικού οράματος εγέννησεν ωχαδερφισμόν,ωχαδερφισμός εγέννησεν σημερινάς αθλιότητας..."



9. "Η ασυδοσία αποτελεί γνήσιον τέκνον της ατιμωρησίας και του κάκως εννούμενου εγωισμού"



10."Η τέχνις αποτελεί εκ των ευγενεστέρων δραστηριοτήτων της ανθρωπίνου υπάρξεως,εάν και εφόσον συντελείται με τον σωστόν τρόπον,διότι αποτελεί την φωτογραφικήν μηχανήν των συναισθημάτων και της ψυχικής διαθέσεως του καλλιτέχνη,αι φωτογραφίαι της οποίας, κατατίθενται άπαξ και διά παντός. είς την συμπαντικήν τράπεζαν της αληθείας..."

11. "Η απαξία ίδιον των ασημάντων"


12. "Χείριστο είδος τεθνεόντος θεωρείται ο ζών ο νομίσας οτι ευρίσκεται εν τη ζωή"


14. "Η μελέτη του παρελθόντος ουδεμίαν αξίαν έχει, πέραν της αξιοποιήσεως της διά το παρόν καθώς και ώς κινητήριος δύναμις και γνώμων διά το μέλλον"


15. "Η θυσία και ο εκάστοτε αγών γιγαντώνονται αξιακώς μέσω της απαξιώσεως των"


16. "Χείριστος εχθρός του έθνους,ουχί οι ανθέλληνες παρά οι ασκόπως νομίσαντες εαυτόν έλληνες"


17. "Ζώμεν αλληλοεξαρτώμενοι.πραγματική ελευθερία δέ, μόνον ο θάνατος παρέχει"


18. "Ο θάνατος καθίσταται ζών μέσω της θυσίας,η δέ ζωήν νεκρά,μέσω της αδιαφορίας δια το σύνολον"


19. "Είς μίαν αποτελματωμένην κοινωνίαν ώς μοναδική ελπίς ανάγονται οι εχθροί"


20. "Ο λησμονήσας τους προγόνους,λειτουργεί υπαρξιακώς ώς τροχοπέδη μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος"


21. "Η γνώσις ως γνωστόν δύναμις εστί.Φανταστείτε δέ πόση δύναμις παρέχει τάυτη εάν εβρίσκεται είς τα κατάλληλα χέρια"


22. "Πραγματικώς ηττημένος εν τη ζωή τάυτη, καθίσταται ο θάπτων τα συναισθήματα αυτού απο του εγωισμού του"


23. ‎"Πάντες αναπνέουν,ελάχιστοι δέ,ευρίσκονται εν τη ζωή"


24. "Μόνον η δύναμις επιβάλει την θέλησιν,η δέ υποχωρητικότης εκλαμβάνεται πάντοτε ώς αδυναμία"


25. ¨Η φυγόπονος στάσις του ανθρώπου,ρέπει αυτόν προς μιμητισμόν και ουχί την εξέλιξην"



26. "Ευκολότερον το ακολουθείν ουσιωδέστερον δέ,το δημιουργείν"




27. "Οτιδήποτε αποκτάται ακόπως,παραχωρείται ευκολότατα ασκόπως"



28. "Αι κραυγαί των ηρώων καθίστανται δυνατότεραι είς τα ώτα των δυνάμενων να αφουγκρασθούν,την στιγμήν όπου οι ζώντες σιωπούν"



29. "ο σκλάβος ελπίζει πάντοτε στο κάποιος να του ανοίξει το κλουβί του,ο δέ ραγιάς ελπιζει πάντοτε στο αντίθετο"



30. "Διχόνοια και προδοσία,οι απο γεννέσεως δίδυμοι πύργοι της καταστροφής του έθνους των ελλήνων"



31."Ημέρα άνευ στόχων,μόνον ώς σελίς απωλεσθείσα εκ της βίβλου της ζωής δύναται να θεωρηθεί"



32. "Όστις ήλθεν,αναγκαστικώς απελθέτω"





Νικηφόρος Βυζαντινός
Εν Αθήναις,Δεκέμβριος 2010