ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

ΕΝΑΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ...




Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της κυριακής 26/12/2010


Διαβάζοντας ένα άρθρο το οποίο εβρίσκετο σε κάποιο παλιό περιοδικό,
αναφερόμενο στην ιστορία αυτού του τόπου,το μάτι μου έπεσε στην
αναφορά του συγγραφέως σε ένα λαμπρό παράδειγμα τόσο πνευματικού
ανθρώπου,όσο και πολιτικού ανδρός και έτσι,αισθάνθηκα αίφνης την
ανάγκη,συγκρίνοντας τις δύο εποχές την μεν σημερινή,την γεμάτη σαπίλα
με την φυσιολογική απαξίωση του πολιτικού συστήματος και των πολιτικών
της,οι οποίοι αναλώνονται κατά το μέγιστο στην προσωπική τους
τακτοποίηση,αδιαφορώντας για τον πολίτη ο οποίος καταθέτει την ψήφο
του υπέρ τους, με το όνειρο της επιτέλους δίκαιης αποκατάστασης θέσμων
και αξιών και την προσδοκία περί της απονομής δικαιοσύνης(αναφέρομαι
στους σωστά σκεπτόμενους πολίτες βεβαίως) και της παρατεταμένης ηθικής
και οικονομικής κρίσης,με την τότε,την εποχή των αρχών του 20ου αιώνα,
μιά εποχή η οποία ανέδειξε ήρωες όπως ο Πάυλος Μελάς και ο Ιώνας
Δραγούμης οι οποίοι συνέδραμαν με το ηθικό τους ανάστημα στην βελτίωση
και την ανάπτυξη του τόπου, καθώς και την επέκταση των συνόρων στην
μορφή που ξέρουμε όλοι σήμερα, διαβιώντες επιδυκνείοντας την αντίθετη
συμπεριφορά σε σχέση με τους σημερινούς πολιτικούς και
πολιτικάντιδες,αυτή της ηθικής,της εναντίωσης στο ρέυμα και ούκ ολίγες
φορές, της προσωπικής θυσίας είς το καθήκον και για το έθνος των
ελλήνων.
Ο λόγος λοιπόν κυρίες και κύριοι περί του ποιητή και βουλευτή
Λορέντζου Μαβίλλη,ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή στα 52 του
χρόνια,οχι εβρισκόμενος στην ζέστη και το αναπαυτικό κάθισμα του
σπιτιού του,παρά είς το πεδίο της μάχης,ως αρχηγός σώματος εθελοντών
εβδομήντα ανδρών το οποίο συντηρούσε ιδίοις εξόδοις μάλιστα και ώς
λοχαγός του ελληνικού στρατού εν έτει 1912,κατά την κατάληψη της πόλης
των ιωαννίνων,εβρισκόμενος είς την περιοχή Δρίσκο και για την ακρίβεια
στις 28 νοεμβρίου 1912.
Ο εν λόγω πολιτικός άνδρας, αλλά κυρίως άνθρωπος του πνέυματος,με
εντονότατη πνευματική παρουσία και αποτελώντας τον κύριο εκφραστή του
σονέτου (τύπος δεκατετράστιχου λυρικού ποιήματος) εν ελλάδι,υπέρμαχος
της δημοτικής (με τον μνημειώδη λόγο του απο της ελληνικής βουλής περι
του ζητήματος της γλώσσης στις 26/2/1911 όπου και υπεστήριξε πώς
"Χυδαία γλώσσα δεν υπάρχει,παρά χυδαίοι άνθρωποι") μαζί με σωρεία
άλλους ποιητές και έτερους πνευματικούς ανθρώπους,ήταν ήδη βουλευτής
της χώρας,μιάς χώρας η οποία βρίσκονταν σε μία δυναμική φάση
της,ολοένα με καινούριες περιοχές να συμπεριλαμβάνονται στην
επικράτεια της αλλά και με το ήθος μιάς άλλης εποχής,μιάς εποχής η
οποία γέννησε το όραμα για την απελευθέρωση της μακεδονικής γής απο
τους τούρκους και βουλγάρους και έθεσε τα θεμέλια της σημερινής
ελλάδος ώς την γνωρίζουμε.
Δίπλα του δέ, την ώρα που ξεψυχούσε,ο επίσης τραυματισμένος
Αλέξανδρος Ρώμας,διατελέσας πρόεδρος της ελληνικής βουλής και
υπουργός,σε μία εποχή όπου οι πολιτικοί δεν έμπαιναν στην πολιτική
προς προσωπική τακτοποίηση και βιοπορισμό, αλλά προκειμένου να δώσουν
οτι διέθεταν,νού,πνέυμα,όραμα,γνώσεις αλλα και ούκ ολίγες φορές την
ίδια τους την ζωή...
Τα τελευταία λόγια δέ αυτού του αξιολογότατου πνευματικού ανθρώπου,ο
οποίος δεν δίστασε ενώ θα μπορούσε να το αποφύγει,να θυσιάσει την
πρόσκαιρη ύπαρξη του στον βωμό του έθνους,σφραγίζοντας με το αίμα του
την πίστη του είς τα ιδανικά τα οποία δημιούργησαν την σύγχρονη
ελλάδα,ήταν "Δεν είχα φανταστεί ποτέ την μεγάλη αυτή τιμή να πεθάνω
για την Ελλάδα".
Ας είναι ελαφρύ λοιπόν, το χώμα που σκεπάζει τέτοιους ανθρώπους και
είθε το παράδειγμα του να ακολουθήσουν οι πολίτες και οι πολιτικοί
αυτής της καταταλαιπωρημένης χώρας,αν και πολύ λίγο το νομίζω πλέον.
"Αγαθή η μοίρα σου Λοχαγέ Μαβίλλη",σε χαιρετώ με τον ίδιο τρόπο που
σε αποχαιρέτησε και ο προαναφερθής Αλέξανδρος Ρώμας και με μιά στροφή
που συνέθεσα για σένα.

"Πότισες με το αίμα σου
την σκλαβωμένη γή μας
μονάχος εξαγόρασες
την άθλια σιγή μας"


Νικηφόρος Βυζαντινός
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης (Ποίηση)
http://iperalitheias.blogspot.com/
Εν Αθήναι,Δεκέμβριος 2010

Δεν υπάρχουν σχόλια: