ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

ΟΣΑ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ...



Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στο φύλλο του Σαββάτου 29/1/2011 της εφημερίδας "Ελευθερη Ωρα" χάριν μνημοσύνου της απο δεκαπενταετίας θυσίας των τριών ηρώων της νύχτας των Ιμίων.




Πέρασαν ήδη δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια απο εκείνη την νύχτα της
θυσίας των τριών νέων παλληκαριών των εώς σήμερα ελληνικών τουλάχιστον
ακόμη, ενόπλων δυνάμεων, στον βωμό των γεωπολιτικών παιχνιδιών των
απέναντι και των σύν αυτώ, έξωθεν και άνωθεν και είς βάρος της εθνικής
μας κυριαρχίας, μά και δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια απο μία νύχτα της
ντροπής που άνοιξε και επίσημα την όρεξη των στρατοκρατών της Άγκυρας
και των κατά τα άλλα "καλών γειτόνων" μας (ώς διαπιστώνουν δυστυχώς
πολλοί, απο τα τουρκόφωνα σήριαλ τα οποία εχουν κατακλύσει τον
τελευταίο καιρό την "ελληνική" τηλεόραση) για νέες διεκδικήσεις και
για "γκρίζες ζώνες" και οδήγησαν τα πράγματα στην υποστολή της
ελληνικής σημαίας και μάλιστα εν καιρό ειρήνης απο το ελληνικό έδαφος
των βραχονησίδων των Ιμίων,κάτι το οποίο αμφιβάλω να έχει ξανασυμβεί
σε ολόκληρη την ιστορία του ελληνισμού.
Η πόρτα της θυσίας και της συνάντησης με τα μεγάλα πνέυματα που
περπάτησαν σε τούτα εδώ τα ματωμένα χώματα και πάλεψαν με νύχια και με
δόντια να κρατήσουν την πατρίδα μας ζωντανή,άνοιξε διάπλατα για τα
τρία αυτά άξια τέκνα του ελληνισμού,με μέλλον και όνειρα,με συντρόφους
και γυναίκες με παιδιά στην αγκαλιά που τους περιμένουν ακόμη,αλλά
είναι καταδικασμένοι να μην τους ξαναδούν ποτέ,με κανονικές ζωές όπως
και τα παιδιά του καθενός απο εσάς που διαβάζετε το παρόν,μά μαζί με
αυτήν την πόρτα της τιμής και του ένδοξου θανάτου για την
πατρίδα,άνοιξε και η κερκόπορτα της προδοσίας,μιάς και κανείς δεν θα
μάθει ποτέ απο το χέρι ποιού ακριβώς πραγματοποιήθηκε,ίσως δέ και από
πολλών τα χέρια, πρός επιμερισμό της ευθύνης,κάτι το οποίο συνηθίζεται
σε αυτές τις περιπτώσεις.
Η νύχτα εκείνη της 31ής ιανουαρίου του 1996 θα μένει για να
στοιχειώνει τις νύχτες που θα έρθουν να μας βρούν στο εγγύς καθώς και
το απώτερο μέλλον, διότι άλλαξε άρδην και πραγματικά "εν μία νυκτί"
την γεωπολιτική κατάσταση την μέχρι τότε υπάρχουσα
,κάτι το οποίο
επισημοποιείται κάθε μέρα που περνάει όλο και περισσότερο,ενώ τα
σχέδια περί διχοτόμησης της άλλοτε γνωστής ώς "Ελληνικής λίμνης" του
Αιγαίου πελάγους, αρχίζουν και παίρνουν ολοένα και πιό χειροπιαστή και
εφιαλτική μορφή λαμβάνοντας υπόψιν και τις σημερινές πάρα πολύ
άσχημες, οικονομικού χαρακτήρα συγκυρίες, γνωστές και αντιληπτές απο
τον καθένα.
Εκείνο το βράδυ,κάποιοι παρακαλούσαν τον στρατηγό άνεμο να κάνει το
θάυμα του και να παρασύρει την ελληνική σημαία μακριά, διότι επρόκειτο
για ένα απλό πανί και τίποτε παραπάνω,προκειμένου να τερματιστεί η
κρίση και άλλοι ευχαριστούσαν τους απο μηχανής θεούς τους πρός δυσμάς
ευρισκόμενους, οι οποίοι μας "έσωσαν" απο μία βέβαιη όπως μας
διαβεβαίωναν ήττα των ελληνικών όπλων βάση των συσχετισμών και
κράτησαν μιά κατά τα λεγόμενα τους "υπέυθυνη" στάση,έναντι του
ελληνικού λαού,παραχωρόντας ελληνικό έδαφος το οποίο και αν εξέλιπε,
δεν θα επηρέαζε κανέναν απο τους κατοικοεδρέυοντες την πλατεία
κολωνακίου και πέριξ στο να συνεχίζουν να υπάρχουν,ούτε και θα
αποτελούσε εμπόδιο σε κανέναν απο δάυτους να περάσει ακόμη ένα ανούσιο
σαβατόβραδο σε κάποιο πλούσιο κέντρο των Αθηνών.

Την απάντηση σε όλους αυτούς την έδωσαν εκείνο το βράδυ τρείς ήρωες
που ο καθένας με διαφορετική διαδρομή αλλά με ίδιο κοινό
τέλος,κατέδειξαν για μιά ακόμη φορά πώς το καθήκον βρίσκεται πάντα πιό
πάνω απο την ανθρώπινη πεπερασμένη ύπαρξη μας,το καθήκον και η υπακοή
στις εντολές οχι των ανθρώπων μα του δικαίου και του Θεού,συνηθίζεται
να λένε δέ, πώς οι νεκροί δεν μιλούν,μά να γνωρίζετε όλοι εσείς που
ντροπιάσατε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο την πατρίδα αλλά και όλοι οι
υπόλοιποι που απλώς δεν αντιδρούν σε ότι και αν δούν και καθίστανται
με αυτόν τον τρόπο ηθικοί αυτουργοί των εγκλημάτων κατά της χώρας,πώς
καμιά φορά οι νεκροί οχι μόνον μιλούν αλλά βροντοφωνάζουν πώς η ελλάδα
των αξιών,της αγάπης πρός το σύνολο,της θυσίας αν χρειαστεί και αν το
φέρει η μοίρα,βρίσκεται πάντα εδώ και ξεπετιέται για να συντρίψει τους
εχθρούς του έθνους ημεδαπούς και μή, απο κεί που δεν την περιμένει
κανείς,αυτος δέ είναι και ο μεγαλύτερος φόβος όλων αυτών που
σχεδιάζουν ότι σχεδιάζουν για την καταστροφή της,οι ήρωες
βροντοφωνάζουν "Παρών" και μάλιστα οταν οι ζωντανοί σταματούν να
μιλούν για να μην χαρακτηριστούν "ακραίοι","εθνικιστές","ακροδεξιοί" η
ότι άλλο, η κραυγή τους ακούγεται πιό δυνατά στα αυτιά όσων μπορούν
ακόμη να ακούνε...
Κάποτε ο Στρατηγός Μακρυγιάννης είχε πεί πώς "αν μου πειράζουν την
πατρίδα μου και θα ενεργήσω και θα μιλήσω και ότι θέλουν ας μου
κάνουν", δυστυχώς σήμερα ομως έχουμε φτάσει (μετά πικρίας η διαπίστωση
αυτή) στο αντίθετο σημείο του να λένε οι περισσότεροι πώς, "ότι και αν
κάνουν στην πατρίδα μου,ούτε θα μιλήσω,ούτε θα ενεργήσω προκειμένου να
μην με πειράξουν"
,μέγα λάθος το οποίο θα οδηγήσει με μαθηματική
ακρίβεια, στην καταστροφή όλων, μηδενός εξαιρουμένου και καθιστά την
σημερινή κοινωνία ανάξια να φέρει τον όρο "ελληνική" την στιγμή
μάλιστα που τα αεθνικά σκουπίδια αποτάσονται μετά βδελλυγμίας τον όρο
και προσπαθούν να καταστήσουν αυτό ώς καινούρια "μόδα" την οποία θα
πρέπει όλοι να ακολουθήσουμε ανεξαιρέτως χάριν ενός υποβολιμιαίου
δήθεν ανθρωπισμού,μά στην ουσία της στυγνότερης εκμμετάλευσης του
ανθρώπου απο τον άνθρωπο,πόσο ομοιάζει δέ, αυτή με γραία και άσχημη
γυναίκα ενδεδυμένη τα καλύτερα της φορέματα, προκειμένου να αποκρύψει
την ασχήμια της και να κοροιδέψει τους εν δυνάμει εραστές της.
Οι πίπτωντες ήρωες πάντοτε θα μας καλούν στο να επιλέξουμε το ποιόν
θα πάρει ο άνεμος,θα είναι άραγε η σημαία μας ώς ένα ακόμα βαμμένο
πανί (άσχετα αν είναι βαμμένο με το αίμα των ηρώων) μά αιώνιο σύμβολο
αξιοπρέπειας μας, ώς ατόμων και ως κοινωνίας,ή θα είναι η ίδια μας η
τιμή και η συνείδηση;
Και στο κάτω κάτω της γραφής, εάν επρόκειται να φυσήξει ο άνεμος
και να πάρει κάτι αναγκαστικώς μαζί του στο βάραθρο της λησμονιάς, ας
είναι τα σκουπίδια του αεθνισμού που λερώνουν τις καθαρές αυλές των
σπιτιών στα αιγαιοπελαγήτικα νησία μας που ξαπλώνουν ανέμελα στον
αιώνιο ελληνικό ήλιο του καλοκαιριού μα και στις ψυχές μας,η επιλογή
πάντοτε δική μας,εκείνοι δέ,έκαναν την δική τους....



ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

υποπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης
υποπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος
αρχικελευστής Έκτορας Γιαλοψός


Μετά τιμής
Νικηφόρος Βυζαντινός
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης (Ποίηση)
http://iperalitheias.blogspot.com/
Εν Αθήναι,Ιανουάριος 2011

Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011

ΣΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ...




Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 23/1/2011.



Πουλημένη στέκεις πάνω
στα ερείπια ψηλά
και κοιτάζεις λυπημένη
των καιρών την καταχνιά

Δεν αντέχεις ν΄αντικρύζεις
την δική μας την γενιά
άθλια,μικρή και ξένη
απο την παλληκαριά


Ζωντανοί νεκροί γυρνούμε
μές στην άθλια ζωή
ένα θάυμα καρτερούμε
να φωτίσει νέα αυγή


Ήρωες παντού θαμμένοι
σ΄όρη κι άγρια βουνά
περιμένουν προδομένοι
να ξανάρθεις λευτεριά


Νικηφόρος Βυζαντινός
Ιανουάριος 2011

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ....


Αγαπητοί μου

Ευχαριστώ όλες τις φίλες και τους φίλους για τις πάρα πολλές ευχές επί τη ευκαιρία των γενεθλίων μου,διότι μου δίδουν δύναμη είς τον αγώνα,ευχαριστώ δέ επίσης τους εχθρούς μου όπου υπάρχουν,διότι μου δίδουν μεγαλύτερη δύναμη σε οτι κάνω.


Με εκτίμηση
Πάνος Χατζηγεωργιάδης
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης (Ποίηση)
(Υπογράφων ώς Νικηφόρος Βυζαντινός)

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

ΓΙΑ ΚΕΙΝΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ...




Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της κυριακής 16/1/2011.





Για κείνα τα παιδιά τα αμούστακα,με τα κουρασμένα πρόσωπα απο τον κάματο και την δουλειά στα χωράφια.για κείνα τα παιδιά που σηκώθηκαν μέσα στην άγρια και παγερή νύχτα να πολεμήσουν τον εχθρό και μαζί του,τον μεγαλύτερο εχθρό,τις κακουχίες,για κείνα τα παιδιά που έσβησαν μέσα στα χαμηλοτάβανα δωματιάκια ενός λερού νοσοκομείου περιμένοντας πότε θα ξαναδούν τους δικούς τους,πότε θα ξάνα αγκαλιάσουν την μάνα την πονεμένη με τα ροζιασμένα χέρια απο το σκάψιμο και τις δουλειές,την αρραβωνιαστικιά που κάνανε μαζί τόσα και τόσα όνειρα, που κάποιος με το στανιό τα κόψε στη μέση,σαν να ξυπνάς απο τον γλυκό μεσημεριάτικο ύπνο του καλοκαιριού και να μπαίνεις στην κόλαση και την αιώνια νύχτα του πολέμου,για κείνα τα παιδιά που χάθηκαν μέσα στο σκοτάδι και που σαν τα βρήκαν είχαν ακόμη το χαμόγελο στα χείλη χαραγμένο μαζί με την ανυπόφορη μυρωδιά του θανάτου,για κείνα τα παιδιά που δεν πρόλαβαν να ζήσουν καλά καλά και ο θάνατος τα πήρε συντροφιά,για κείνα τα παιδιά με τα κομμένα χέρια και πόδια που έπρεπε να ξαναστήσουν τις ζωές τους σαν γύρισαν νικητές απο το μέτωπο με καθάριο το κούτελο τους και ένα κομμάτι του εαυτού τους αφημένο μέσα στα παγωμένα και υγρά χαρακώματα που μοιάζουν με τάφοι για τους ζωντανούς-μελλοθάνατους,για κείνα τα παιδιά που ποτές δεν ξαναμίλησαν για ότι έζησαν εκεί πάνω, για τους νεκρούς συμπολεμιστές και εχθρούς,για τις κραυγές που ακόμα σφυρίζουν στα αυτιά τους,για τις βουτηγμένες στολές μέσα στο αίμα και τα μυαλά νέων ανθρώπων, που αλληλοσφάζονταν ενώ θα μπορούσαν να είναι η πιο χαρούμενη παρέα,για κείνα τα παιδιά που πήραν στον τάφο την πίκρα του αγωνιστή με τα προδομένα όνειρα και δεν υπερηφανέυτηκαν ποτέ τους, παρά μόνο κοιτούσαν με λυπημένο βλέμμα,χωρίς κανείς να μπορεί να εξηγήσει το γιατί και που έκλαιγαν με λυγμούς οταν έβρισκαν την ευκαιρία παρατημένοι απο τους ζωντανούς,για κείνα τα παιδιά κάνω οτι κάνω...



Σας ευχαριστώ,καλήν αντάμωση.

Νικηφόρος Βυζαντινός

Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΛΛΑΣ ΠΑΕΙ ΧΟΛΛΥΓΟΥΝΤ !!!

















Το Παρόν άρθρο δημοσιευθεν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο του σαββάτου 15/1/2011.



Η κατάστασις περί των εθνικών ζητημάτων μας, είναι γνωστή λίγο πολύ
τουλάχιστον σε εσάς οι οποίοι μπαίνετε στον κόπο να διαβάσετε το
παρόν,πέραν τούτου οι μεγάλη οικονομική κρίση η οποία μαστίζει την
χώρα τον τελευταίο καιρό, συνακολουθούμενη απο την μεγάλη κρίση των
αξιών μας ως κοινωνίας η οποία μαίνεται ίσως και επί δεκαετίες, μαζί
με τον εκφυλισμό και την προσπάθεια αφαίρεσης της ελληνικής
συνείδησης, τόσο στους μεγαλύτερους,αλλά κυριότερα στις νέες
γενιές,απο σκοτεινούς κύκλους οι οποίοι σκέπτονται και καταστρώνουν το
οποιοδήποτε ανθελληνικό σχέδιο τους,με μοναδικό όραμα να δούν την χώρα
μας γονατισμένη,πλήρως απαξιωμένη και βορά προς εκμμετάλευση και με
έναν λαό ο οποίος να έχει ξεχάσει τα ιδανικά που τον έκαναν να
ξεχωρίζει επί χιλιάδες χρόνια ανάμεσα στην κοινωνία των εθνών,ο οποίος
θα φροντίζει μόνο για την προσωπική του τακτοποίηση,έναντι του συνόλου
και ενάντια στο μεγάλο εθνικό όραμα με το οποίο έζησαν όλοι οι
πρόγονοι μας μέχρι σήμερα.
Ενάντια λοιπόν σε όλα αυτά τα ποταπά σχέδια των δυνάμεων αυτών,
είμεθα όλοι υποχρεωμένοι να αντιτάξουμε τις μικρές η μεγάλες μας
δυνάμεις προς αποτροπή των τελευταίων,καθώς και να αντεπιτεθούμε το
συντομότερο δυνατόν,εάν και εφόσον διατηρούμε ακόμη ζωντανή την εθνική
μας υπόσταση,είναι δέ το ελαχιστότατο αυτο το οποίο οφείλει ο καθείς
απο εμάς να πράξει,ο καθένας απο μας που φέρει την βαριά κληρονομιά,
του να ονομάζεται Έλληνας.
Στα πλαίσια λοιπόν αυτού του σκεπτικού και με τις μικρές μου
δυνάμεις ώς μουσικοσυνθέτη και λογοτέχνη του οποίου το έργο απαξιούται
σε μεγάλο βαθμό, διότι έχει πατριωτικό χαρακτήρα στο μεγαλύτερο μέρος
του, απο τους κύκλους οι οποίοι λυμαίνονται την τέχνη εν Ελλάδι και
καταστούν τέχνη οτι αεθνική ανοησία που μόνο με την χρήση ναρκωτικών
θα μπορούσε να παραχθεί και να κατανοηθή
,παραγώμενη απο ανθρώπους
ασήμαντους στην ουσία οι οποίοι ανάγονται σε μέγιστοι χωρίς καν να
υπάρχουν ενδείξεις περί τούτου, μόνο και μόνο επειδή υπηρετούν τα
συμφέροντα της εκάστοτε παρέας,κλίκας η οτιδήποτε τέτοιο,παρέστην σε
μια σημαντικότατη εκπροσωπόντας την χώρα μας εκδήλωση, η οποία
πραγματοποιήθηκε στο Χόλλυγουντ και στο Λός Άντζελες της Καλιφόρνια.
Η δέ εκδήλωση τάυτη, με την επωνυμία Hollywood Music in Media
Awards αποτελεί σημαντικό βήμα προς ανάδειξη νέων κυρίως καλλιτεχνών
της μουσικής βιομηχανίας, μιάς και αναμεταδίδεται ζωντανά σε 17 χώρες
(ανάμεσα τους μεγάλες χώρες όπως οι Αγγλία και Γερμανία, όσον αφορά
την Ευρώπη) καθώς και σε 300 μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ,ενώ φυσικά δεν
αναμεταδίδεται στην Ελλάδα του σήμερα και του οτι πιό σαπισμένου και
χαμηλού επιππέδου κυκλοφορεί ανά την υφήλιο.

Η συμμετοχή μου λοιπόν,αφορούσε την υποψηφιότητα μου ώς του
καλύτερου ορχηστρικού/κλασσικής μουσικής βίντεο για το 2010, με τίτλο
"LAND OF THE BRAVE AND BETRAYED" (Η γή των γενναίων και προδομένων) η
οποία αν και δεν κέρδισε το πρώτο βραβείο,πέρασε το μύνημα εκεί που
έπρεπε να περάσει,το οποίο είναι απλό και διατυπώνεται στο οτι "η
πραγματική Ελλάς είναι πάντοτε εδώ οτι και αν κάνουν κάποιοι",είναι
εδώ και αντιστέκεται πάντα.
Το εν λόγω βίντεο μου ήταν μία προσπάθεια μέσω των εικόνων και της
μουσικής μου στο να ταξιδέψει κάποιος μέσα σε τρία λεπτά, στην ιστορία
αυτού του καταματωμένου τόπου,του περήφανου που ποτέ δεν έσκυψε το
κεφάλι σε κανέναν και σε τίποτε,ξεκινώντας απο τα αρχαία χρόνια,το
βυζάντιο,την επανάσταση του 1821 και το έπος του 1940 και καταλήγωντας
στην καταστροφή της Σμύρνης,τα σφαγμένα μωρά παιδιά τα πεταμένα στους
δρόμους,την γερμανική κατοχή με τα αποστεωμένα παιδικα ματια,την
τουρκική εισβολή του 1974 με το βλέμμα της προσφυγοπούλας μικρής
κυπραίας να καρφώνεται στις ψυχές μας σχηματίζωντας ενα τεράστιο
"ΓΙΑΤΙ" και έχοντας σαν τελευταία εικόνα τον ήρωα και εθνομάρτυρα
Σολωμό Σολωμού ο οποίος είπε το δικό του "ΟΧΙ" στην σαπίλα και την
οκνηρία των καιρών και των συγχρόνων του,καταλήγωντας στους τίτλους
τέλους,οτι "αυτό ζητούν όλοι αυτοί που πέρασαν απο τα μάτια σας,μην
ξεχνάτε".
Ευχαριστώ δέ τους αμερικάνους,οχι τους γνωστούς τους οποίους
ευχαρίστησε κάποιος κάποτε απο του βήματος της βουλή των Ελλήνων, αλλά
κάποιους άλλους αμερικάνους,οι οποίοι δάκρυσαν και συγκινήθηκαν με την
μίκρη,πικρή ιστορία την οποία τους διηγήθηκα μέσω της μουσικής και των
εικόνων,δάκρυσαν και συγκινήθηκαν με τα πορτραίτα του
Κολοκοτρώνη,Διάκου,Μακρυγιάννη αποδείχνωντας περίτρανα πως ο
πατριωτισμός πάντα συγκινεί, διότι αποτελεί αρχετυπική συμπεριφορά του
ανθρώπου όπου γής.
Να ευχαριστήσω επίσης την εφημερίδα για τον πολύτιμο χώρο της να
φιλοξενήσει το παρόν,όλους εσάς έναν έναν με την ξεχωριστά,μά
περισσότερο όλους εκείνους για τους οποίους κάνω οτι κάνω,όλους αυτούς
που πότισαν με το άγιο αίμα τους τα ιερά χώματα αυτού εδώ του τόπου
στον οποίο είχα την τύχη να πρωτοδώ το φώς του κόσμου τούτου.

Και μην ξεχνάτε. αυτό το οποιο διατυπώνω ώς ρητό,ότι "Ο λησμονήσας
τους προγόνους,λειτουργεί υπαρξιακώς ώς τροχοπέδη μεταξύ παρελθόντος
και μέλλοντος"
,μην το επιτρέψετε αυτό είς τους εαυτούς σας,παρά κάνετε
έναν καλόν και τίμιον αγώνα υπέρ του έθνους,όπου ο καθείς ετάχθη από
της ζωής...



Με εκτίμηση
Πάνος Χατζηγεωργιάδης (Υπογράφων ώς Νικηφόρος Βυζαντινός)
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης (Ποίηση)
http://iperalitheias.blogspot.com/
Εν Αθήναι,Ιανουάριος 2011

Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ,ΕΡΕΙΠΩΜΕΝΟ...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 11/1/2011.



Πικράν αφορμή για το παρόν,μου δίδει η είδησις πώς το σπίτι στο οποίο πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο εθνικός μας ποιητής,ο τροβαδούρος των εθνικών επιτυχιών του οχι και τόσο μακρινού παρελθόντος, ο στοχαστής που δεν ταξίδεψε ποτέ πέρα απο την αττική γή μα έκανε άπειρα ταξίδια με το πνέυμα που τον διαπερνούσε απο άκρη είς άκρη της ύπαρξης του,Κωστής Παλαμάς,βρίσκεται σε διαδικασία πώλησης και προφανώς κατεδάφισης και περαιτέρω εκμμεταλέυσεως απο τον υποψήφιο αγοραστή του.
Το εν λόγω οίκημα για όσους δεν γνωρίζουν,βρίσκεται επί της οδού Περιάνδρου,έναν μικροσκοπικό και στενό δρόμο στην περιοχή της Πλάκας,είναι δέ, το ίδιο σημείο όπου απο εκεί ξεκίνησε η μεγαλειώδης πορεία με τον αντικατοχικό χαρακτήρα,ενός και πλέον εκατομμυρίου αθηναίων,οταν ακούστηκε πώς άφησε εκεί την τελευταία του πνοή,στις 27 Φεβρουαρίου του 1943,όλος ο λαός συνόδευσε τον πνευματικό ηγέτη του καιρού του στην τελευταία του κατοικία στο Α νεκροταφείο των αθηνών, καταδεικνύωντας πως αυτός ο λαός έχει ένστικτο και γνωρίζει να αντιστέκεται.
Η τελευταία δέ,πράξη του δράματος,είναι αυτή της κατεδάφισης, μιάς και το οίκημα παραμένει εγκατελειμμένο στην ουσία, εδώ και πάρα πολλά χρόνια,με μόνο σημάδι περί της ιστορικής του σημασίας για τον τόπο,μιά παλιά,σκονισμένη και διαβρωμένη επιγραφή απο τον χρόνο και τον καιρό,μα περισσότερο απο όλα απο την εσκεμμένη λήθη μιάς κοινωνίας που αργοπεθαίνει αυτοκαταστρεφόμενη,ομοιάζωντας με κάποιον ασθενή του οποίου η κατάσταση έχει χαρακτηριστεί απο τους θεράποντες ιατρούς ώς μή αναστρέψιμη και το μόνο που έχει να κάνει κανείς είναι να περιμένει το πότε θα εκπνέυσει.
Η εγκατάλειψη έχει αφήσει παντού τα σημάδια της και παρά τις ομολογουμένως φιλότιμες προσπάθειες ανθρώπων οι οποίοι συναισθάνονται την πνευματική ιερότητα του χώρου και το μεγαλείο του εκφραστή τόσων και τόσων εθνικών πόθων και ονείρων και οι οποίοι πάλεψαν και παλέυουν με όλους τους τρόπους,ακόμη και με τα ίδια τους τα χέρια, προς αποκατάσταση της μνήμης καθαρίζοντας με τα πενιχρά μέσα που διέθεταν τον χώρο,ενώ δυστυχώς και ουσιαστικώς δεν έχει γίνει το παραμικρό προς ανάδειξη απο το επίσημο,ανάλγητο,ανέυθυνο και άδειο απο άποψης συναισθηματισμών,ιστορίας και λοιπών ευαισθησιών νέο "ελληνικό" κράτος, ένα κράτος της παρακμής,του καιροσκοπισμού και λίαν προσφάτως της εμφανούς προσπάθειας απεθνοποίησης και απογυμνώματος απο κάθε τί το οποίο τολμά να θυμίζει έστω και αμυδρά είς όλους,το ποιά είναι η πραγματική ελλάς,η ελλάς του πνέυματος,της άμμυλας,του έυ αγωνίζεσθαι,της τιμής,των αξιών και της αγάπης προς την πατρίδα και προς τους προγόνους.
Μαζί με όλους αυτούς τους ανάλγητους και ανεγκέφαλους, οι οποίοι είτε εσκεμμένα είτε μή, βάζουν το μικρό ή μεγαλύτερο λιθαράκι τους στον τοίχο τον οποίο χτίζουμε εδώ και δεκαετίες και που μας χωρίζει απο το ένδοξο παρελθόν μας,ο πνευματικός κόσμος είναι και πάλι απαστράπτων μέσω της απουσίας του,οι δέ δήθεν,πνευματικοί άνθρωποι τηρούν σιγήν ιχθύος στην συνεχή προσπάθεια αφελληνισμού της χώρας και αποδεικνύονται ανάξιοι της ιδιότητος του πνευματικού ανθρώπου ο οποίος υποτίθεται ότι θέτει εαυτόν μπροστά απο τους άλλους και δείχνει τον δρόμο στους υπόλοιπους.
Μά θα μου πείτε, πώς είναι δυνατόν να λάβει κάποιος την οποιαδήποτε πρωτοβουλία, όταν έχει μάθει μιά ζωή να κάνει ότι κάνει, με μοναδικό κίνητρο την αυτοανάδειξη και την αυτοαναγόρευση είς θέσεις και θρόνους αμφιβόλου ποιότητας και αξίας,από και πρός, ένα μικρό ή μεγαλύτερο ιερατείο και τις εκάστοτε αυλές των σφουγγοκωλάριων του, οι οποίοι ζούν παρασιτούντες απο αυτόν. ο οποίος ζεί παρασιτώντας με την σειρά του απο το σύνολο ;
Πού είστε άραγε όλοι εσείς οι δήθεν πνευματικοί άνθρωποι του τόπου,τώρα που ο πατρίς σας χρειάζεται περισσότερο απο κάθε τί,για να φωτίσετε τον δρόμο και να επαναπροσδιορίσετε τον ελληνισμό του νέου αιώνος του οποίου τις αρχές ήδη διανύουμε ;
Πού κρύβεστε εσείς όλοι, ψευδό πνευματικά ανθρωπάκια,μά στην ουσία μικρά εγωιστικά παράσιτα μιάς ασθενούς κοινωνίας,οι οποίοι ζείτε είς βάρος του συνόλου και μόνο για το δικό σας πρόσκαιρο παρόν και δεν πράττετε το παραμικρό πρός ανάδειξιν της σωστής πορείας σε έναν λαό,κουρασμένο,απαξιωμένο,καταχρεωμένο και καταπροδομένο απο όλους ; πού είναι η πατρική αγκαλιά σας ;
Προφανώς δύο πράγματα συμβαίνουν.Είτε είστε μικρότεροι των περιστάσεων,είτε είστε κοινοί απατεώνες οι οποίοι δήλωσαν πνευματικοί άνθρωποι,ξεγέλασαν τους συγχρόνους τους και διαβιούν φέροντες αυτή την ιδιότητα, χωρίς επουδενί να την αξίζουν.

Μά όπως κάποτε ο πλωτάρχης του "Παπανικολή", είχε ντροπιάσει τον άθλιο άγγλο αξιωματικό ο οποίος τόλμησε να πεί οτι δεν τον εντυπωσίασε το υποβρύχιο, λέγοντας του πώς "η ψυχή δίνει αξία στα σίδερα",έτσι και το πρός πώληση και εκμμετέλευση σπίτι του εθνικού μας βάρδου,δεν είναι τίποτε, παρά ένας σωρός απο πέτρες και σίδερα χωρίς την ψυχή που το κατοικούσε,ομοιάζει δέ πολλάκις με την σημερινή ελλάδα,την ερειπωμένη με το ένδοξο παρελθόν της πεταμένο στον κάλαθο των αχρήστων,η οποία απλώς πωλείται έναντι πινακίου φακής πρός εκμμετάλευση και στο κατώφλι της εισόδου,βρίσκει κανείς μιά παλιά ξεφτισμένη επιγραφή που κάποιος με δυσκολία διαβάζει,πώς εδώ κάποτε έμεναν ένδοξοι πρόγονοι και οχι ανθρωπάκια και αυτό είστε όλοι εσείς οι απαξιούντες,οι αποτάσσοντες και τεχνιέντως και σκοπίμως αποκρύψαντες το παρελθόν,ανθρωπάκια των καιρών...
Η ψυχή της Ελλάδος δείχνει να μας έχει εγκαταλείψει απο πολλού χρόνου,μά θα ξαναγυρίσει να στε σίγουροι, έχθροι και φίλοι αυτής,διότι η ελλάς δεν έχει άλλην επιλογήν πέραν της τελικής νίκης για το έθνος, διότι ώς τονίζω πάντοτε,"H αλήθεια ακολουθεί πάντοτε τον μοναχικό και δύσβατο δρόμο της νίκης",σταματήσατε δέ όλοι εσείς να υποτιμάτε την τέχνη μέσω της αποτίμησης της σε χρήμα.
Από του βήματος δέ τούτου, σας καλώ στην συγκρότηση επιτροπής υπέρ αποκαταστάσεως του χώρου και ανάδειξης του είς χώρον πνευματικής και πολιτιστικής ανατάσεως,στην δημιουργία μιάς πνευματικής όασης μέσα στην "πολυπολιτισμική" έρημο των Αθηνών,βάζοντας πρώτος το όνομα μου.


Μετά τιμής
Νικηφόρος Βυζαντινός
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης (Ποίηση)
http://iperalitheias.blogspot.com
Έν Αθήναι,Ιανουάριος 2011

Δευτέρα, 10 Ιανουαρίου 2011

ΛΕΜΕ ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ


Η εκατοστή δημοσίευση στο παρόν ιστολόγιο,το έφερε η μοίρα να αφορά την προσπάθεια ανάσχεσης την οποία ξεκίνησα διαδικτυακώς στον πόλεμο της ύλης έναντι του πνέυματος.
Όλα θα πρέπει να βρίσκονται εν αρμονία, διότι είς αντίθετη περίπτωση είμεθα αναγκασμένοι να ζήσουμε καταστάσεις όμοιες με τις σημερινές.
Για περισσότερα,παρακαλώ δείτε τον σύνδεσμο που ακολουθεί και ευελπιστώ να συμμετέχετε.

Με εκτίμηση
Έν Αθήναι,Ιανουάριος 2011



http://www.causes.com/causes/562781-/members?m=2b4cd6cd



"Tο τελευταίο σου σκαλί σαν θα διαβείς
το μόνο π΄απομένει στη ζωή σου
είναι το μάυρο το σκοτάδι της ψυχής
μα και το ψέμμα που πνίγει πάντα τη φωνή σου"


Απο το ποίημα "ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΟΥ ΣΚΑΛΙ",Νικηφόρου Βυζαντινού

Κυριακή, 9 Ιανουαρίου 2011

ΦΩΤΟΔΟΤΡΑ...


Το παρόν σημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 9/1/2011



Πυκνό σκοτάδι τύλιξε
την όμορφη πατρίδα
μην φοβηθείς, ξετύλιξε
την νέα σου σελίδα



Στα μάυρα χρόνια που περνάς
θαμμένη μές το χώμα
κάποιοι σε θέλουν να νικάς
σε καρτερούν ακόμα



Καλύτερο βλέπεις να ζείς
στον τάφο ξεχασμένη
πάρα να σέρνεσαι στην γή
μικρή κι ατιμασμένη



Άξιο της γής ανάθρεμμα
τ΄ανθρώπου φωτοδότρα
του νέου κόσμου ανάθεμα
του σκοταδιού προδότρα



Νικηφόρος Βυζαντινός,
Εν Αθήναι Ιανουάριος 2011

Πέμπτη, 6 Ιανουαρίου 2011

ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ...


Αγαπητοι μου

Επί τη ευκαιρία της εορτής των Θεοφανείων,να ευχηθώ είς όλους,καλή πρόοδο καθώς και προσωπική αλλά και εθνική φώτιση.
Είθε το νέο έτος να σημάνει την απαρχή καλύτερων ημερών τόσο σε προσωπικό όσο και σε εθνικό επίππεδο.

Με εκτίμηση
Πάνος Χατζηγεωργιάδης (Υπογράφων ώς Νικηφόρος Βυζαντινός)
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης (Ποίηση)