ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ,ΕΡΕΙΠΩΜΕΝΟ...


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 11/1/2011.



Πικράν αφορμή για το παρόν,μου δίδει η είδησις πώς το σπίτι στο οποίο πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο εθνικός μας ποιητής,ο τροβαδούρος των εθνικών επιτυχιών του οχι και τόσο μακρινού παρελθόντος, ο στοχαστής που δεν ταξίδεψε ποτέ πέρα απο την αττική γή μα έκανε άπειρα ταξίδια με το πνέυμα που τον διαπερνούσε απο άκρη είς άκρη της ύπαρξης του,Κωστής Παλαμάς,βρίσκεται σε διαδικασία πώλησης και προφανώς κατεδάφισης και περαιτέρω εκμμεταλέυσεως απο τον υποψήφιο αγοραστή του.
Το εν λόγω οίκημα για όσους δεν γνωρίζουν,βρίσκεται επί της οδού Περιάνδρου,έναν μικροσκοπικό και στενό δρόμο στην περιοχή της Πλάκας,είναι δέ, το ίδιο σημείο όπου απο εκεί ξεκίνησε η μεγαλειώδης πορεία με τον αντικατοχικό χαρακτήρα,ενός και πλέον εκατομμυρίου αθηναίων,οταν ακούστηκε πώς άφησε εκεί την τελευταία του πνοή,στις 27 Φεβρουαρίου του 1943,όλος ο λαός συνόδευσε τον πνευματικό ηγέτη του καιρού του στην τελευταία του κατοικία στο Α νεκροταφείο των αθηνών, καταδεικνύωντας πως αυτός ο λαός έχει ένστικτο και γνωρίζει να αντιστέκεται.
Η τελευταία δέ,πράξη του δράματος,είναι αυτή της κατεδάφισης, μιάς και το οίκημα παραμένει εγκατελειμμένο στην ουσία, εδώ και πάρα πολλά χρόνια,με μόνο σημάδι περί της ιστορικής του σημασίας για τον τόπο,μιά παλιά,σκονισμένη και διαβρωμένη επιγραφή απο τον χρόνο και τον καιρό,μα περισσότερο απο όλα απο την εσκεμμένη λήθη μιάς κοινωνίας που αργοπεθαίνει αυτοκαταστρεφόμενη,ομοιάζωντας με κάποιον ασθενή του οποίου η κατάσταση έχει χαρακτηριστεί απο τους θεράποντες ιατρούς ώς μή αναστρέψιμη και το μόνο που έχει να κάνει κανείς είναι να περιμένει το πότε θα εκπνέυσει.
Η εγκατάλειψη έχει αφήσει παντού τα σημάδια της και παρά τις ομολογουμένως φιλότιμες προσπάθειες ανθρώπων οι οποίοι συναισθάνονται την πνευματική ιερότητα του χώρου και το μεγαλείο του εκφραστή τόσων και τόσων εθνικών πόθων και ονείρων και οι οποίοι πάλεψαν και παλέυουν με όλους τους τρόπους,ακόμη και με τα ίδια τους τα χέρια, προς αποκατάσταση της μνήμης καθαρίζοντας με τα πενιχρά μέσα που διέθεταν τον χώρο,ενώ δυστυχώς και ουσιαστικώς δεν έχει γίνει το παραμικρό προς ανάδειξη απο το επίσημο,ανάλγητο,ανέυθυνο και άδειο απο άποψης συναισθηματισμών,ιστορίας και λοιπών ευαισθησιών νέο "ελληνικό" κράτος, ένα κράτος της παρακμής,του καιροσκοπισμού και λίαν προσφάτως της εμφανούς προσπάθειας απεθνοποίησης και απογυμνώματος απο κάθε τί το οποίο τολμά να θυμίζει έστω και αμυδρά είς όλους,το ποιά είναι η πραγματική ελλάς,η ελλάς του πνέυματος,της άμμυλας,του έυ αγωνίζεσθαι,της τιμής,των αξιών και της αγάπης προς την πατρίδα και προς τους προγόνους.
Μαζί με όλους αυτούς τους ανάλγητους και ανεγκέφαλους, οι οποίοι είτε εσκεμμένα είτε μή, βάζουν το μικρό ή μεγαλύτερο λιθαράκι τους στον τοίχο τον οποίο χτίζουμε εδώ και δεκαετίες και που μας χωρίζει απο το ένδοξο παρελθόν μας,ο πνευματικός κόσμος είναι και πάλι απαστράπτων μέσω της απουσίας του,οι δέ δήθεν,πνευματικοί άνθρωποι τηρούν σιγήν ιχθύος στην συνεχή προσπάθεια αφελληνισμού της χώρας και αποδεικνύονται ανάξιοι της ιδιότητος του πνευματικού ανθρώπου ο οποίος υποτίθεται ότι θέτει εαυτόν μπροστά απο τους άλλους και δείχνει τον δρόμο στους υπόλοιπους.
Μά θα μου πείτε, πώς είναι δυνατόν να λάβει κάποιος την οποιαδήποτε πρωτοβουλία, όταν έχει μάθει μιά ζωή να κάνει ότι κάνει, με μοναδικό κίνητρο την αυτοανάδειξη και την αυτοαναγόρευση είς θέσεις και θρόνους αμφιβόλου ποιότητας και αξίας,από και πρός, ένα μικρό ή μεγαλύτερο ιερατείο και τις εκάστοτε αυλές των σφουγγοκωλάριων του, οι οποίοι ζούν παρασιτούντες απο αυτόν. ο οποίος ζεί παρασιτώντας με την σειρά του απο το σύνολο ;
Πού είστε άραγε όλοι εσείς οι δήθεν πνευματικοί άνθρωποι του τόπου,τώρα που ο πατρίς σας χρειάζεται περισσότερο απο κάθε τί,για να φωτίσετε τον δρόμο και να επαναπροσδιορίσετε τον ελληνισμό του νέου αιώνος του οποίου τις αρχές ήδη διανύουμε ;
Πού κρύβεστε εσείς όλοι, ψευδό πνευματικά ανθρωπάκια,μά στην ουσία μικρά εγωιστικά παράσιτα μιάς ασθενούς κοινωνίας,οι οποίοι ζείτε είς βάρος του συνόλου και μόνο για το δικό σας πρόσκαιρο παρόν και δεν πράττετε το παραμικρό πρός ανάδειξιν της σωστής πορείας σε έναν λαό,κουρασμένο,απαξιωμένο,καταχρεωμένο και καταπροδομένο απο όλους ; πού είναι η πατρική αγκαλιά σας ;
Προφανώς δύο πράγματα συμβαίνουν.Είτε είστε μικρότεροι των περιστάσεων,είτε είστε κοινοί απατεώνες οι οποίοι δήλωσαν πνευματικοί άνθρωποι,ξεγέλασαν τους συγχρόνους τους και διαβιούν φέροντες αυτή την ιδιότητα, χωρίς επουδενί να την αξίζουν.

Μά όπως κάποτε ο πλωτάρχης του "Παπανικολή", είχε ντροπιάσει τον άθλιο άγγλο αξιωματικό ο οποίος τόλμησε να πεί οτι δεν τον εντυπωσίασε το υποβρύχιο, λέγοντας του πώς "η ψυχή δίνει αξία στα σίδερα",έτσι και το πρός πώληση και εκμμετέλευση σπίτι του εθνικού μας βάρδου,δεν είναι τίποτε, παρά ένας σωρός απο πέτρες και σίδερα χωρίς την ψυχή που το κατοικούσε,ομοιάζει δέ πολλάκις με την σημερινή ελλάδα,την ερειπωμένη με το ένδοξο παρελθόν της πεταμένο στον κάλαθο των αχρήστων,η οποία απλώς πωλείται έναντι πινακίου φακής πρός εκμμετάλευση και στο κατώφλι της εισόδου,βρίσκει κανείς μιά παλιά ξεφτισμένη επιγραφή που κάποιος με δυσκολία διαβάζει,πώς εδώ κάποτε έμεναν ένδοξοι πρόγονοι και οχι ανθρωπάκια και αυτό είστε όλοι εσείς οι απαξιούντες,οι αποτάσσοντες και τεχνιέντως και σκοπίμως αποκρύψαντες το παρελθόν,ανθρωπάκια των καιρών...
Η ψυχή της Ελλάδος δείχνει να μας έχει εγκαταλείψει απο πολλού χρόνου,μά θα ξαναγυρίσει να στε σίγουροι, έχθροι και φίλοι αυτής,διότι η ελλάς δεν έχει άλλην επιλογήν πέραν της τελικής νίκης για το έθνος, διότι ώς τονίζω πάντοτε,"H αλήθεια ακολουθεί πάντοτε τον μοναχικό και δύσβατο δρόμο της νίκης",σταματήσατε δέ όλοι εσείς να υποτιμάτε την τέχνη μέσω της αποτίμησης της σε χρήμα.
Από του βήματος δέ τούτου, σας καλώ στην συγκρότηση επιτροπής υπέρ αποκαταστάσεως του χώρου και ανάδειξης του είς χώρον πνευματικής και πολιτιστικής ανατάσεως,στην δημιουργία μιάς πνευματικής όασης μέσα στην "πολυπολιτισμική" έρημο των Αθηνών,βάζοντας πρώτος το όνομα μου.


Μετά τιμής
Νικηφόρος Βυζαντινός
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης (Ποίηση)
http://iperalitheias.blogspot.com
Έν Αθήναι,Ιανουάριος 2011

Δεν υπάρχουν σχόλια: