ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

ΟΣΑ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ...



Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στο φύλλο του Σαββάτου 29/1/2011 της εφημερίδας "Ελευθερη Ωρα" χάριν μνημοσύνου της απο δεκαπενταετίας θυσίας των τριών ηρώων της νύχτας των Ιμίων.




Πέρασαν ήδη δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια απο εκείνη την νύχτα της
θυσίας των τριών νέων παλληκαριών των εώς σήμερα ελληνικών τουλάχιστον
ακόμη, ενόπλων δυνάμεων, στον βωμό των γεωπολιτικών παιχνιδιών των
απέναντι και των σύν αυτώ, έξωθεν και άνωθεν και είς βάρος της εθνικής
μας κυριαρχίας, μά και δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια απο μία νύχτα της
ντροπής που άνοιξε και επίσημα την όρεξη των στρατοκρατών της Άγκυρας
και των κατά τα άλλα "καλών γειτόνων" μας (ώς διαπιστώνουν δυστυχώς
πολλοί, απο τα τουρκόφωνα σήριαλ τα οποία εχουν κατακλύσει τον
τελευταίο καιρό την "ελληνική" τηλεόραση) για νέες διεκδικήσεις και
για "γκρίζες ζώνες" και οδήγησαν τα πράγματα στην υποστολή της
ελληνικής σημαίας και μάλιστα εν καιρό ειρήνης απο το ελληνικό έδαφος
των βραχονησίδων των Ιμίων,κάτι το οποίο αμφιβάλω να έχει ξανασυμβεί
σε ολόκληρη την ιστορία του ελληνισμού.
Η πόρτα της θυσίας και της συνάντησης με τα μεγάλα πνέυματα που
περπάτησαν σε τούτα εδώ τα ματωμένα χώματα και πάλεψαν με νύχια και με
δόντια να κρατήσουν την πατρίδα μας ζωντανή,άνοιξε διάπλατα για τα
τρία αυτά άξια τέκνα του ελληνισμού,με μέλλον και όνειρα,με συντρόφους
και γυναίκες με παιδιά στην αγκαλιά που τους περιμένουν ακόμη,αλλά
είναι καταδικασμένοι να μην τους ξαναδούν ποτέ,με κανονικές ζωές όπως
και τα παιδιά του καθενός απο εσάς που διαβάζετε το παρόν,μά μαζί με
αυτήν την πόρτα της τιμής και του ένδοξου θανάτου για την
πατρίδα,άνοιξε και η κερκόπορτα της προδοσίας,μιάς και κανείς δεν θα
μάθει ποτέ απο το χέρι ποιού ακριβώς πραγματοποιήθηκε,ίσως δέ και από
πολλών τα χέρια, πρός επιμερισμό της ευθύνης,κάτι το οποίο συνηθίζεται
σε αυτές τις περιπτώσεις.
Η νύχτα εκείνη της 31ής ιανουαρίου του 1996 θα μένει για να
στοιχειώνει τις νύχτες που θα έρθουν να μας βρούν στο εγγύς καθώς και
το απώτερο μέλλον, διότι άλλαξε άρδην και πραγματικά "εν μία νυκτί"
την γεωπολιτική κατάσταση την μέχρι τότε υπάρχουσα
,κάτι το οποίο
επισημοποιείται κάθε μέρα που περνάει όλο και περισσότερο,ενώ τα
σχέδια περί διχοτόμησης της άλλοτε γνωστής ώς "Ελληνικής λίμνης" του
Αιγαίου πελάγους, αρχίζουν και παίρνουν ολοένα και πιό χειροπιαστή και
εφιαλτική μορφή λαμβάνοντας υπόψιν και τις σημερινές πάρα πολύ
άσχημες, οικονομικού χαρακτήρα συγκυρίες, γνωστές και αντιληπτές απο
τον καθένα.
Εκείνο το βράδυ,κάποιοι παρακαλούσαν τον στρατηγό άνεμο να κάνει το
θάυμα του και να παρασύρει την ελληνική σημαία μακριά, διότι επρόκειτο
για ένα απλό πανί και τίποτε παραπάνω,προκειμένου να τερματιστεί η
κρίση και άλλοι ευχαριστούσαν τους απο μηχανής θεούς τους πρός δυσμάς
ευρισκόμενους, οι οποίοι μας "έσωσαν" απο μία βέβαιη όπως μας
διαβεβαίωναν ήττα των ελληνικών όπλων βάση των συσχετισμών και
κράτησαν μιά κατά τα λεγόμενα τους "υπέυθυνη" στάση,έναντι του
ελληνικού λαού,παραχωρόντας ελληνικό έδαφος το οποίο και αν εξέλιπε,
δεν θα επηρέαζε κανέναν απο τους κατοικοεδρέυοντες την πλατεία
κολωνακίου και πέριξ στο να συνεχίζουν να υπάρχουν,ούτε και θα
αποτελούσε εμπόδιο σε κανέναν απο δάυτους να περάσει ακόμη ένα ανούσιο
σαβατόβραδο σε κάποιο πλούσιο κέντρο των Αθηνών.

Την απάντηση σε όλους αυτούς την έδωσαν εκείνο το βράδυ τρείς ήρωες
που ο καθένας με διαφορετική διαδρομή αλλά με ίδιο κοινό
τέλος,κατέδειξαν για μιά ακόμη φορά πώς το καθήκον βρίσκεται πάντα πιό
πάνω απο την ανθρώπινη πεπερασμένη ύπαρξη μας,το καθήκον και η υπακοή
στις εντολές οχι των ανθρώπων μα του δικαίου και του Θεού,συνηθίζεται
να λένε δέ, πώς οι νεκροί δεν μιλούν,μά να γνωρίζετε όλοι εσείς που
ντροπιάσατε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο την πατρίδα αλλά και όλοι οι
υπόλοιποι που απλώς δεν αντιδρούν σε ότι και αν δούν και καθίστανται
με αυτόν τον τρόπο ηθικοί αυτουργοί των εγκλημάτων κατά της χώρας,πώς
καμιά φορά οι νεκροί οχι μόνον μιλούν αλλά βροντοφωνάζουν πώς η ελλάδα
των αξιών,της αγάπης πρός το σύνολο,της θυσίας αν χρειαστεί και αν το
φέρει η μοίρα,βρίσκεται πάντα εδώ και ξεπετιέται για να συντρίψει τους
εχθρούς του έθνους ημεδαπούς και μή, απο κεί που δεν την περιμένει
κανείς,αυτος δέ είναι και ο μεγαλύτερος φόβος όλων αυτών που
σχεδιάζουν ότι σχεδιάζουν για την καταστροφή της,οι ήρωες
βροντοφωνάζουν "Παρών" και μάλιστα οταν οι ζωντανοί σταματούν να
μιλούν για να μην χαρακτηριστούν "ακραίοι","εθνικιστές","ακροδεξιοί" η
ότι άλλο, η κραυγή τους ακούγεται πιό δυνατά στα αυτιά όσων μπορούν
ακόμη να ακούνε...
Κάποτε ο Στρατηγός Μακρυγιάννης είχε πεί πώς "αν μου πειράζουν την
πατρίδα μου και θα ενεργήσω και θα μιλήσω και ότι θέλουν ας μου
κάνουν", δυστυχώς σήμερα ομως έχουμε φτάσει (μετά πικρίας η διαπίστωση
αυτή) στο αντίθετο σημείο του να λένε οι περισσότεροι πώς, "ότι και αν
κάνουν στην πατρίδα μου,ούτε θα μιλήσω,ούτε θα ενεργήσω προκειμένου να
μην με πειράξουν"
,μέγα λάθος το οποίο θα οδηγήσει με μαθηματική
ακρίβεια, στην καταστροφή όλων, μηδενός εξαιρουμένου και καθιστά την
σημερινή κοινωνία ανάξια να φέρει τον όρο "ελληνική" την στιγμή
μάλιστα που τα αεθνικά σκουπίδια αποτάσονται μετά βδελλυγμίας τον όρο
και προσπαθούν να καταστήσουν αυτό ώς καινούρια "μόδα" την οποία θα
πρέπει όλοι να ακολουθήσουμε ανεξαιρέτως χάριν ενός υποβολιμιαίου
δήθεν ανθρωπισμού,μά στην ουσία της στυγνότερης εκμμετάλευσης του
ανθρώπου απο τον άνθρωπο,πόσο ομοιάζει δέ, αυτή με γραία και άσχημη
γυναίκα ενδεδυμένη τα καλύτερα της φορέματα, προκειμένου να αποκρύψει
την ασχήμια της και να κοροιδέψει τους εν δυνάμει εραστές της.
Οι πίπτωντες ήρωες πάντοτε θα μας καλούν στο να επιλέξουμε το ποιόν
θα πάρει ο άνεμος,θα είναι άραγε η σημαία μας ώς ένα ακόμα βαμμένο
πανί (άσχετα αν είναι βαμμένο με το αίμα των ηρώων) μά αιώνιο σύμβολο
αξιοπρέπειας μας, ώς ατόμων και ως κοινωνίας,ή θα είναι η ίδια μας η
τιμή και η συνείδηση;
Και στο κάτω κάτω της γραφής, εάν επρόκειται να φυσήξει ο άνεμος
και να πάρει κάτι αναγκαστικώς μαζί του στο βάραθρο της λησμονιάς, ας
είναι τα σκουπίδια του αεθνισμού που λερώνουν τις καθαρές αυλές των
σπιτιών στα αιγαιοπελαγήτικα νησία μας που ξαπλώνουν ανέμελα στον
αιώνιο ελληνικό ήλιο του καλοκαιριού μα και στις ψυχές μας,η επιλογή
πάντοτε δική μας,εκείνοι δέ,έκαναν την δική τους....



ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

υποπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης
υποπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος
αρχικελευστής Έκτορας Γιαλοψός


Μετά τιμής
Νικηφόρος Βυζαντινός
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης (Ποίηση)
http://iperalitheias.blogspot.com/
Εν Αθήναι,Ιανουάριος 2011

Δεν υπάρχουν σχόλια: