ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2011

Ο ΤΟΛΜΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΤΑΙ


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" ανήμερα της εθνικής μας παλιγγενεσίας στα 1821.




Ακόμη μιά χρονιά επέστη,ακόμη μιά επέτειος απο της εθνεγερσίας εν έτει
1821 βρίσκεται εδώ, μπροστά στα θολωμένα μάτια μας προκειμένου να την
"γιορτάσουμε" για ακόμη μία φορά και γώ κάθομαι σκεπτικός συντάσοντας
το παρόν και έχοντας μέσα στο μυαλό μου τους στίχους του εθνικού μας
ποιητή,του ανθρώπου ο οποίος συνέθεσε τον "Ύμνον εις την ελευθερία"
συνταρασόμενος απο τα όσα συνέβαιναν στον τόπο και με ρόλο που
ταιριάζει στους πραγματικά πνευματικούς ανθρώπους, του Διονυσίου
Σολωμού.
"Άκρα του τάφου σιωπή.." λέγει εκείνος ο εμπνευσμένος ποιητής εις
τους "Ελεύθερους πολιορκημένους" και με τις πρώτες εκείνες του λέξεις
είναι σαν να προλέγει το μέλλον, οι οποίες αν και γραμμένες για την
πολιορκία στο μεσσολόγι εν μέσω της επαναστάσεως και για άλλο
σκοπό,δεν πάυουν να πέρνουν μία αλλόκοσμη αξία και να ισοδυναμούν με
τα λόγια ενός ακόμη προφήτη του έθνους,μίας ακόμη "φωνής βοώντως εν τη
ερήμω",μιάς φωνής η οποία απο τα βάθη των αιώνων καλεί τους απανταχού
αισθανόμενους έλληνες εις την έγερση που επιτάσσουν οι εκάστοτε
δύσκολοι καιροί, καθώς και οι εχθροί του γέννους και της πίστεως μας,
οι οποίοι πάντοτε θα μας απειλούν και θα θεριεύουν όσο εμείς δεν
δείχνουμε κανένα ίχνος και καμία διάθεση αντίδρασης και αντίστασης στα
πράγματα και τις καταστάσεις που κάποιοι προσπαθούν να μας επιβάλλουν
χωρίς την θέληση μας.
Τα λόγια ετούτα τί να σημαίνουν άραγε την σήμερον για τα σκοτισμένα
μας μυαλά και συνειδήσεις ; τί έχει πλέον απομείνει απο τον μεγάλο
αγώνα του έθνους κοντά δύο αιώνες τώρα, πέρα απο τα σκονισμένα παλιά
πορτραίτα των αγωνιστών του 21 τα οποία ξεθάβουμε απο τα βάθη του
μυαλού και της συνειδήσεως μας κάθε χρόνο τέτοια ημέρα ; είμεθα
ικανοί και άξιοι εις στο ελάχιστον στο να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα
όλων εκείνων των φωνών του δικαίου και της αλήθειας, οι οποίες πέρα
απο τον τόπο και τον χρόνο,μιλούν για το καθήκον,το πρέπον,την ηθική
αξία,την αγάπη προς έναν άλλον κόσμο απο αυτόν της ύλης,την συναίσθηση
της ευθύνης της ζωής του καθενός ώς συνδετικού κρίκου μεταξύ
παρελθόντος και μέλλοντος,την αγάπη προς τον διπλανό μας η οποία
εκδηλώνεται ούκ ολίγες φορές μέσω της θυσίας για το σύνολο,την
φρόνιμον ελευθερία,την ανιδιοτελή συμμετοχή στα κοινά πράγματα και την
διαμόρφωση μας ώς πολίτες εν γέννει ;
Δυστυχώς η εποχή μας είναι μία εποχή επίπλαστη,μία εποχή
φτιασιδωμένης γραίας επιθυμούσας ομοιάζειν προς νεανίσκη, κάτι που εκ
των πραγμάτων καθίσταται αδύνατον, παρά όλες τις προσπάθειες περί του
αντιθέτου,μία εποχή έντονης υποκρισίας περί δήθεν ελευθερίας, δήθεν
και κατα το δοκούν εφαρμοζόμενων ανθρωπίνων δικαιωμάτων,δήθεν εκλογής
του τρόπου της ζωής μας και δήθεν δημοκρατίας η οποία στην ουσία δεν
είναι τίποτε άλλο παρά απο μία κακοφτιαγμένη δικτατορία χείριστου
τύπου και του πλέον προφανούς για όποιον δύναται να συλλάβει τα
νοήματα,μίας "δημοκρατίας" συγκοινωνούντων δοχείων στην οποία
επικρατούν και επικροτείται η ανηθικότητα,ο κακώς εννούμενος εγωισμός
του ατόμου ο οποίος προβάλεται ώς "ύψιστο" αγαθό προκειμένου να
παγιδευτεί το άτομο εις αυτόν, μεσω της προσωπικής του ανάδειξης και
μόνον παντοιοτρόπως, με αποτέλεσμα να καταστεί μόνο και άρα εύκολος
στόχος για τα όποια συστήματα εξουσίας,μία εποχή άκρατου υλισμού και
ταυτόχρονα απαξίωσης των όποιων διαχρονικών ηθικών αξιών του
ατόμου,της πραγματικής ελευθερίας και της πίστης εις ιδανικά απο
πολλού χρόνου παραγκωνισμένα και πεταμένα εις τον κάλαθο της ιστορίας
με την κατηγορία του τετριμένου, μετά της δικής μας συναίνεσης
δυστυχώς.
Όμως η όποια επέτειος ιστορικού γεγονότος της χώρας και δή της
εθνικής μας ανα(σ)τάσεως και του σχηματισμού του νεοελληνικού κράτους,
δεν έχει καμία πραγματικά και ουσιαστικά αξία αν και μόνον διατηρεί
έναν επετειακό χαρακτήρα και αν παίρνει την μορφή εμποροπανηγύρεως με
πλαστικά σημαιάκια να πωλούνται απο ξένους και λαθρομετανάστες,ανούσια
λογίδρια καταδικασμένα στο να ξεχαστούν αυτοστιγμή απευθυνόμενα σε
αλλοεθνείς και γηγενείς μην έχοντας πραγματική συναίσθηση του τόπου
και του χρόνου ούκ ολίγες φορές,ανευ νοήματος χειροκροτήματα τα οποία
ομοιάζουν με τα πληρωμένα χειροκροτήματα των οπαδών πολιτικών κομμάτων
σε πληρωμένες δήθεν αυθόρμητες συγκεντρώσεις,μέρος μιάς καλά
σχεδιασμένης γιορτής της οποίας τα απορρίματα εκ των οποίων και οι
πλαστικές ελληνικές σημαίες είναι καταδικασμένα στο να συλλεχθούν την
επάυριον απο συνεργεία ξένων ημμεδαπών η και αλλοδαπών προς την
σημασία του γεγονότος για το οποίο πάλεψαν με νύχια και με δόντια οι
πρόγονοι μας και έχυσαν άφθονο το πολύτιμο αίμα τους προς διατήρηση
της αξιοπρέπειας τους κάτι το οποίο απωλέσαμε απο πολλού χρόνου,ενός
λαού που πάσχιζε να πίει επιτέλους απο το νερό που αναβλύζει καθάριο
και δροσερό απο την πήγη της λευτεριάς και που κάποιοι εκμμεταλέυτηκαν
την δίψα ετούτη στο έπακρον με όσο τον δυνατόν χειρότερο τρόπο με
αποτελέσματα που είμεθα αναγκασμένοι να ζούμε ώς τις μέρες μας, αλλά
και στο απώτερο και εγγύς μέλλον,ακόμη και το πάρον δεν έχει την
μαραμικρή αξία σαν πρόκειται να διαβαστεί και κατόπιν να ξεχαστεί στο
πίσω μέρος του μυαλού της σημερινής σαπισμένης κοινωνίας όπου όλα
γίνονται για να γίνονται απλώς.
Ο πόλεμος συμβαίνει πανταχόθεν και σε πολλά επίππεδα,απο την
υποβολιμιαίως ελλειπέστατη και με προσπάθεια αλλοίωσης σε βαθμό
κακουργήματος παιδεία μας προκειμένου να είναι πλέον αρεστή στους
γειτονικούς λαούς και προς άμβλυσιν των "εθνικιστικών αγγυλώσεων" των
ελλήνων σε μονομερή βάση,απο την απαξίωση κάθε τί πατριωτικού και την
τάυτιση του με το ακραίο,την αφαίρεση συμβόλων σταδιακώς διότι δεν
"υφίσταται" πλέον σημαντική η παρουσία τους,την προβολή "ιστορικώς
τεκμηριωμένων ερευνών " και τηλεοπτικών παραγωγών με μόνο σκοπό την
ωραιοποίηση καταστάσεων επί τουρκοκρατίας ή την υπερβολή των
αντιποίνων του σφαγιαζόμενου επί αιώνες ελληνικού λαού στην προσπάθεια
δημιουργίας ενοχικών συναισθημάτων απο του ελληνικού λαού,την κατά το
δοκούν παρουσίαση των ιστορικών γεγονότων και την αλλαγή της ιστορίας
με βάναυσο τρόπο και με αναφορές του τύπου πως " η ιστορία καθίσταται
συνυδριτικός παράγων του έθνους", κάποιοι προσπαθούν καθαρώς πλέον
υποβολιμιαία έντρομοι,πιεζόμενοι απο του χρόνου θαρρείς και
λαμβάνοντας εντολές, να αποκόψουν με την βία τον ομφάλιο λόρο της
διασυνδέσεως μας με το παρελθόν,διότι κύριοι η ιστορία δεν αποτελεί
ποτέ συνιδρυτικό παράγοντα για ένα πραγματικό έθνος και μάλιστα για
ένα έθνος όπως το ελληνικό, παρά ζυμώνεται με το αίμα,το δάκρυ,τις
αγωνίες και τα ονείρατα όσων εκ των πολλών άκουσαν το κάλεσμα της
φυλής των και προάσπισαν προτάσοντας τα στήθη της προσωρινής τους
φυσικής υπάρξεως ώς ένα ακόμη εμπόδιο στα σχέδια των απανταχού
εχθρών,οι οποίοι σαν την μυθική λερναία ύδρα ξεφυτρώνουν απο παντού,
έχοντας πάντα τον ίδιο σκοπό,αυτόν της απάλειψης της μνήμης,της
ιστορίας,της θυσίας και όλων των "ΟΧΙ" τα οποία αναγκάστηκε εκ των
συνθηκών να πεί αυτος εδώ ο τόπος,κάθε φορά που το χρέος τον καλούσε
να δηλώσει το δικό του παρόν στην ιστορική πραγματικότητα.
Ο δέ πνευματικός κόσμος λάμπει ώς είθισται πλέον απαστράπτων, για
μία ακόμη φορά μετά της πλήρους απουσίας του, αρνούμενος πεισματικώς
να θέσει νέα οράματα εις τον λαό (διότι προφανώς δεν τα διαθέτει πέραν
αυτών περί τα της προσωπικής τακτοποιήσεως και μόνον) και φοβούμενος
να ταχθεί ταγός του συνόλου ώς του πρέπει και ώς υποτίθεται πως είναι
ο πρωταρχικός του ρόλος, προς ανάτασην του έθνους αλλά και του ατόμου
εις τόσο δύσκολες συνθήκες οπού κάνεις δεν βλέπει ούτε μια χαραμάδα
φώς,αναλίσκεται δέ, εις οτι επουσιωδέςστερο δύναται να ασχοληθεί
κάποιος διαθέτων ασθενήν εγκέφαλο και μηδαμινή προσωπικότητα ,εις
εκδηλώσεις φιλαυτίας και ομοιάζει με κάθε τί ψεύτικο που έχει
κατακλύσει τις ζωές των ανθρώπων, μην αποτελώντας εξαίρεση της εν
γέννει άρρωστης και λίαν συντόμως τεθνεούσης κοινωνίας μας,ώρες ώρες
δέ,απαξιώ ακόμη και τον χαρακτηρισμό μου ώς "πνευματικού ανθρώπου" που
αμαυρώνει τον όποιον τίμιο και ανιδιοτελή αγώνα δίδω υπέρ των πιστέυω
μου,της αληθείας και της πατρίδος, διότι επουδενί δεν υφίσταται κάτι
τέτοιο υπο τις σημερινές συνθήκες.
Την δέ σήμερον,η ελλάς κατέστη απο χώρα του φωτός εις φάσμα της
νυκτός, μίας νυκτός αενάου και ζοφερής,διότι όλοι εμείς στεκόμεθα
"ανάξιοι δούλοι της στιγμής και του παρόντος,μονίμως αποτάσσοντες
τιμής και παρελθόντος" ώς λέγω υπο την μορφή ρητού,η δέ κρίσις δεν
είναι δυνατόν φυσικώς να νοηθεί ώς οικονομική,παρά αξιακού χαρακτήρα
με κορυφή του παγόβουνου το οικονομικό της κομμάτι, το αντιληπτό απο
όλους,προκειμένου λοιπόν στο να υπάρξει επιτέλους ανάταση για το
σύνολο, θα πρέπει να ειδούμε την σημερινή επέτειο της εθνεγερσίας ώς
ευκαιρία προς αναθεώρησιν των πραγμάτων, πρωτίστως σε ατομικό επίππεδο
και έπειτα διά το σύνολον,θα πρέπει μέσα στα σκοτάδια των σημερινών
καιρών να ξαναβρούμε όλοι μας την δύναμη στο να ανακάμψουμε αξιακώς
και ηθικώς ώς κοινωνία παίρνωντας λαμπρό παράδειγμα ζωής απο τους
"αγράμματους" ώς εκλήθησαν επαναστάτες του 1821, οι οποίοι μέν
αγράμματοι μπορεί να ήσαν τέτοιοι απο των δυσκολιών της ζωής και λόγω
ελλείψεως των ευκαιριών που είχαν κάποιοι άλλοι οι οποίοι
συνεργάστηκαν και συνεχίζουν να το κάνουν μετά των εχθρών της πατρίδος
και κατέστησαν την χώρα στα σημερινά χάλια, υποβασταζόμενοι πάντοτε
απο της οκνήριας και της μη ανιδιοτελούς συμμετοχής μας εις τα κοινά
οποτεδήποτε αυτή λαμβάνει χώρα, μα ας θυμούνται όσοι ετόλμησαν αναιδώς
να τους αποκαλέσουν έτσι, πως τούτοι οι αγράμματοι οι μή γνωρίζοντες
γραφή και ανάγνωσιν, υπέγραψαν στις σελίδες της ιστορίας και σφράγισαν
την παρουσία τους εδώ, με το αίμα της ψυχής τους, η ενθύμησις της
θυσίας των οποίων, δεν θα είχε καμία αξία εάν και εφόσον δεν δύναται
να παραδειγματίσει τον καθένα εξ υμών ξεχωριστά προς την δική του
μικρή η μεγαλύτερη επ-ανάσταση η οποία θα έρθει μόνον με τον
επανελληνισμό και την επιστροφή στις αξίες οι οποίες κατέστησαν το
έθνος των ελλήνων άξιο λόγου αλλα και το ετοποθέτησαν στο πάνθεο των
εθνών δίδοντας του ηγετικό ρόλο και καθιστώντας το πάντοτε παράδειγμα
προς μίμησιν,η επανάστασις δέ, θα πρέπει να ειδωθεί ώς ατομικό άθλημα
για τον καθένα ξέχωριστα, διαποτισμένη απο ομαδικό πνέυμα.
Αντί λοιπόν ο καθένας απο εμάς να παραστεί για ακόμη μιά φορά σε μία
επέτειο με τον χαρακτήρα τον οποίο της έχουμε προσδόσει απο πολλού
χρόνου,αυτόν της "γιορτής" η οποία δεν έχει καμία αξία την επάυριον
της και απλά γίνεται για λόγους τυπικούς ή και απο τύψεις του
κοινωνικού ασυνειδήτου προς τον αγώνα των τιμίων αγωνιστών της
εθνεγερσίας,το καλύτερο τιμιότερο και ωφελιμότερο θα ήταν είτε να
σταματήσουν οι εορτασμοί εφόσον δεν προσφέρουν τίποτα μέσω της μνήμης
εις τις ζωές μας, είτε να καθήσει ο καθείς εξ υμών και να αναλογιστεί
κάθε τέτοια ημέρα, το που πηγαίνουμε ώς κοινωνία,το τί επιτέλους
ζητούμε απο τα άλλα έθνη και ποία η θέση μας στην σημερινή κοινωνία
των εθνών πέραν του επαίτη και αναξιόπιστου και το πως θα μπορέσουμε
να διαγνώσουμε την αρρώστια μας επακριβώς,να σταματήσουμε να
εθελοτυφλούμε ή να σκεφτόμαστε αφελώς και προπάντων να σταματήσουμε να
λερώνουμε με την υποκρισία μας την θυσία όσων τιμίως αγωνίστηκαν για
αυτόν εδώ τον τόπο,αναλωνόμενοι σε εκδηλώσεις οι οποίες σβήνουν με το
αεράκι της επόμενης ημέρας μέχρι την επόμενη φορά,μόνον τότε η
επανάσταση του 1821 παίρνει το μύνημα που της αξίζει,διότι μόνον οταν
κάθε ημέρα του χρόνου αποτελεί μία μικρή επανάσταση μπρός στην σαπίλα
των καιρών που προτάσουν την ανηθικότητα ώς το μόνο μέσο επιβίωσης και
το νοιάξιμο μόνο για τον σαπισμένο εαυτό μας,μόνον τότε το μύνημα της
θύσιας των προπατόρων μας καθίσταται άξιο λόγου νοηματικώς υπό τις
σημερινές συνθήκες,στην δύσκολη εποχή μας δέ, ο ρόλος της προσωπικής
μας ευθύνης καθίσταται καθοριστικός και τείνει να δράσει καταλυτικώς
είτε προς την θετική, είτε προς την αρνητική όποια εξέλιξη των
πραγμάτων.
Τολμήσατε λοιπόν να δώσετε το σώστο παράδειγμα εις τους γύρω,
ειδάλλως χαθείτε για πάντα στην λησμονιά και την απαξία των
επερχόμενων γεννεών,η πραγματική τιμή για όλες εκείνες τις ψυχές που
έσβησαν για αυτόν εδώ τον τόπο ονειρευόμενες ένα καλύτερο μέλλον,
είναι η έμπρακτη αλλαγή μας ώς κοινωνία και οχι μία ακόμη ανούσια και
άνευ λόγου γιορτή η οποία και εκτός όλων των άλλων, τυγχάνει στυγνής
εκμεταλεύσεως απο κάποιους,ώς ευελπιστώ πως γνωρίζετε κυρίες και
κύριοι, θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία και δυστυχώς ώς κοινωνία
υπολειπόμεθα αμφοτέρων...



Μετά τιμής
Νικηφόρος Βυζαντινός
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης (Ποίηση)

MNΗΜΟΣΥΝΟ ΥΠΕΡ ΤΙΜΙΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΣ 1821


Το προσεχές Σάββατο τιμούμε με μνημόσυνο την θυσία των αγωνιστών της εθνικής μας παλιγγενεσίας,όποιος δύναται και θέλει,είναι ευπρόσδεκτος να παρεβρεθεί.
Το παρόν θα τελεστεί στην μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίου Εφραίμ στην Νεά Μάκρη Αττικής.

Με εκτίμηση
Π. Χατζηγεωργιάδης
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης (Ποίηση)

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΙΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ


Επιστολή μου προς τις εφημερίδες "Καθημερινή","Τα Νέα","Πρώτο Θέμα","Το Βήμα" κ.α.



Κύριε διευθυντά

Το παρόν συντάσσω ορμώμενος απο της επερχόμενης επετείου περί της εθνικής μας παλλιγγενεσίας εν έτει 1821,υπέρ τιμίων αγωνιστών αυτής και με αφορμή την τηλεοπτική εκπομπή του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΙ, με τίτλο "1821,η γέννηση ενός έθνους" (ώς είχε αρχικώς επιλεγεί ο τίτλος), η οποία και έχει συνταράξει θα έλεγα με την κακή όμως έννοια δυστυχώς,τον πατριωτικό χώρο εις τον οποίο και αρθρογραφώ κατά τακτά χρονικά διαστήματα,ασχολούμενος με θέματα τόσο της ιστορικής μας μνήμης η οποία για κάποιους οφείλει να εξαυλωθεί και να αδρανήσει,όσο και με ζητήματα επικαιρότητος.
Ως άνθρωπος ο οποίος ασχολείται με τα καλλιτεχνικά ζητήματα,την λογοτεχνία καθώς και τα κοινά εις ένα βαθμό αλλα και ως έλλην πολίτης μιάς αυτοαπαξιούμενης κοινωνίας, η οποία εβρίσκεται εις κοινωνική,πολιτική,πολιτιστική και εν τέλει ως κορύφη του παγόβουνου αντιληπτή απο όλους, οικονομική κρίση αλλά και ως απλός τηλεθεατής, νιώθω την υποχρέωση λόγω της επετείου η οποία και καταφθάνει εντός ολίγων ημερών,να ασχοληθώ μέσα σε λίγες γραμμές, με το παρόν εγχείρημα παρουσίασης της ιστορικά και επιστημονικά τεκμηριωμένης θέλω να πιστέυω έρευνας και τηλεοπτικής παραγωγής του ως άνω αναφερθέντα τηλεοπτικού σταθμού.
Αυτό το οποίο εγώ προσωπικώς πάντοτε, εξέλαβα απο της εν λόγω εκπομπής αλλά και των σχολιασμών των συντελεστών αυτής,ήταν η σαφής προσπάθεια ακούσια η εκούσια του αναπροσδιορισμού βασικότατων ιστορικών γεγονότων και της παρουσίασης των, υπό ένα τελείως διαφορετικό πρίσμα απο αυτό το οποίο εδιδάχθην όσο αυτό κατέστη δυνατόν,απο της εσκεμμένως ελλειπέστατης παιδείας την οποία λαμβάνει κάποιος, περί της ιστορίας του τόπου απο το σχολείο,κάτι το οποίο όσο περνάει ο καιρός γίνεται ακόμη εντονότερο με μιά σαφή τάση άμβλυνσης των "εθνικιστικών αγγυλώσεων".
Τα δέ γεγονότα επί τουρκοκρατίας η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ παρουσιάστηκε ως μία περίοδος, κατά την οποία οι ελληνικοί πλυθησμοί διαβιούσαν εν πλήρει τάξη,ησυχία και ασφάλεια μετα των κατακτητών, έρχονται σε σαφή και πλήρη αντίθεση μετά των όσο γνωρίζω περί των δεκάδων επαναστατικών κινημάτων που αφορά το χρονικό διάστημα των τετρακοσίων περίπου χρόνων της τουρκοκρατίας, πριν απο την επιτυχή έκβαση της επανάστασης του 1821,(γεγονός το οποίο ώθησε ακόμα και την ονοματοδοσία ολόκληρων πόλεων στις ΗΠΑ όπως της πόλης "Υψηλάντη" στην πολιτεία του Μίσιγκαν στην σελίδα της οποίας γίνεται σαφής αναφορά στην αντίσταση των ελλήνων κατά της τυρρανίας της Οθωμανικής αυτοκρατορίας),ενώ συντοχρόνως υπήρξε σαφής προσπάθεια διόγκωσης της αγριότητας όσον αφορά την παρουσίαση των ελληνικών αντιποίνων των δικαιολογημένων απο της κατοχής επί τέσσερεις ολόκληρους αιώνες, αλλά και της εμπόλεμης καταστάσεως προς εκδίωξη του κατακτητή απο τις πατρογονικές εστίες υμών.
Σοβαρότατο ατόπημα δέ,η τοποθέτηση (η οποία άλλωστε εκφράζεται και εις τον τίτλο της σειράς), πως η ιστορία αποτελεί "συνιδρυτικό παράγοντα" του έθνους,αυτο ίσως να αληθεύει για άλλα "έθνη", ποτέ όμως δεν ίσχυσε για ένα πραγματικό έθνος όπως το ελληνικό, με την τόσο μακραίωνη και αδιάλειπτη ιστορία, διότι η ιστορία ενός πραγματικού έθνους ζυμώνεται με το αίμα,τα όνειρα και τις ελπίδες ενός ολόκληρου λαού, ο οποίος κατάφερε να αποτινάξει τον τούρκο δυνάστη ποτίζοντας με το πολύτιμο αίμα των παιδιών του, το δικό του χώμα και ενάντια σε όλους τους οιωνούς οι οποίοι προέβλεπαν τον αφανισμό του, σχεδιασμός ο οποίος συμβαίνει δυστυχώς εντονότατα και στις μέρες μας με τον εχθρό να κρύβεται καλά πλέον και να μην φορά φέσι ή σαρίκι στο κεφάλι διότι εκείνος φαίνεται πως εδιδάχθη καλώς απο της ιστορίας.
Πλήθος ακόμη οι αναφορές (όπως π.χ. οτι οι σουλιώτες οι οποίοι πολέμησαν στην πολιορκία του μεσολλογίου δεν ήσαν τίποτε άλλο απο μισθοφόροι ή οτι τα αντάρτικα σώματα των ελλήνων αν δεν πληρώνονταν διαλύονταν) οι οποίες δεν γνωρίζω απο που στοιχοιοθετούνται και οι οποίες χτίζουν μιά "νέα οπτική" της ιστορίας,αποκρύπτοντας,αλλοιώνοντας ή και διογκώνοντας κατά το δοκούν, επιμέρους γεγονότα της ιστορικής πραγματικότητας ως την γνωρίζαμε ως σήμερον.
Κύριοι, δεν γνωρίζω τους πραγματικούς λόγους υλοποίησεως της εν λόγω εκπομπής, ούτε και το γιατι επιλέχθηκε η εν λόγω χρονική συγκυρία προβολής της, εν μέσω τόσο δύσκολων κοινωνικών συνθηκών, ώστε ακόμη και ψέμματα να ήσαν όλα όσα γνωρίζαμε, θα έπρεπε σε μία προσπάθεια διατήρησης της κοινωνικής συνοχής,να παραμείνουν ως έχουν προκειμένου να διατηρήσουμε μέσα στα σκοτάδια των καιρών μιά εκ των τελευταίων σανίδων σωτηρίας της κοινωνίας μας, μαζί με αυτήν της ορθοδόξου πίστεως μας,αυτη του πατριωτισμού, τουναντίον διαβλέπω μία σαφή προσπάθεια απαξιώσεως του αγώνος ο οποίος διεξήχθει με ελάχιστα μέσα και ενάντια σε όλους και ως διαπιστώνων κάτι τέτοιο οφείλω ως το ελαχιστότατο μου καθήκον να αναφερθώ εκ του βήματος τούτου.
Χάριν μνημοσύνου εις τους πραγματικούς,ανιδιοτελείς αγωνιστές εθνικής παλιγγενεσίας.


Ευελπιστώ εις δημοσίευσην
Μετά τιμής,Νικηφόρος Βυζαντινός
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης (Ποίηση)

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2011

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΕΞΕΤΕΛΕΣΘΗ


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν χάριν μνημοσύνου βετεράνου ΕΛΔΥΚ εν έτει 1974, Μιχάλη Χαζάπη καθώς και υπέρ τιμίων αγωνιστών ενός "Αγνώστου πολέμου" για το "ελληνικό" κράτος απο την εφημεριδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της 5/3/2011



Αγαπητοί μου οι οποίοι τυχόν διαβάζετε το παρόν, δε θα σας κουράσω με
την παρούσα μου αναφορά τουναντίον ευελπιστώ πως θα την βρείτε άξια
λόγου, δυστυχώς το παρόν κείμενο γράφεται ορμώμενο απο την θλιβερή
είδηση πως ένας ζωντανός ήρωας,ένας άνθρωπος ο οποίος αντίκρυσε τον
θάνατο πολλές φορές κατά την διάρκεια ενός ακύρηχτου πολέμου, ο οποίος
δεν αναγνωρίστηκε ποτέ απο το "ελληνικό" κράτος,ένας πόλεμος για τον
οποίο κανείς δεν πρέπει να μιλά ούτε κάν να θυμάται οτι υπήρξε
κάποτε,αυτός ο οποίος διεξήχθει υπό τις δυσμενέστερες συνθήκες είς
βάρος μας όσον αφορά τον συσχετισμό δυνάμεων,τον εξοπλισμό αλλα οχι
και το ηθικό των πολεμιστών οι οποίοι κράτησαν τις θέσεις τους και
προδόθηκαν απο τα μετόπισθεν,αυτος της κύπρου του 1974,δεν βρίσκεται
πλέον ανάμεσα μας.
Ο λόγος για τον Μιχάλη Χαζάπη,ενός εκ των ηρώων της μάχης του
στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ,μιάς μάχης η οποία αναφέρεται και διδάσκεται ως
η πλέον άνιση στον 20ο αιώνα,ο εκλιπών υπήρξε δέ,ο τελευταίος έλληνας
φαντάρος ο οποίος απεχώρησε ζωντανός απο το πεδίο της μάχης, χάριν
ενός παιχνιδιού της μοίρας και κατάφερε να περάσει τα μπουλούκια των
εισβολέων, χάριν της τουρκικής γλώσσας την οποία εγνώριζε ένας
συνάδελφος του εξίσου επιζών, αλλά και την στολή τους η οποία ομοίαζε
με αυτές των τούρκων.
Την εκπληκτική του αυτή δέ πραγματικώς απόδραση απο την κόλαση,
είχα την τιμή να ακούσω απο τον ίδιο στα παρασκήνια τηλεοπτικής
εκπομπής στην οποία και είμουν συμμετέχων μαζί του,σχετικώς με τα
ακριτικά νησιά μας,είχα την ευκαιρία να γνωρίσω απο κοντά και να σφίξω
το χέρι λοιπόν, σε έναν ζωντανό ήρωα αυτού του τόπου αν και ουδέποτε
αναγνωρίστηκε ο αγώνας του απο αυτο το ανθελληνικό κράτος το οποίο μας
περιβάλει, ο οποίος μιλώντας μου ανέφερε συνεχώς το πόσο οι τούρκοι
είναι ανάξιοι λόγου κοιτώντας με ευθέως στα μάτια ως κάνουν πάντοτε οι
τίμιοι αγωνιστές.
Ο Μιχάλης αλλά και όλοι οι ζώντες συμπολεμιστές του, που ζούν
απαξιωμένοι,χωρίς πόρους και ίσως μερικοί εγκλεισμένοι σε ιδρύματα
λόγω της "προίκας" την οποία τους χάρισε αφειδώς ο πόλεμος, που είναι
αναγκασμένοι να κουβαλούν μέχρι την τελευταία τους ημέρα εδώ σε αυτόν
τον κόσμο,ανήκαν και ανήκουν στην ίδια πάστα των ανθρώπων που γέννησαν
την επανάσταση του 1821,το έπος του 40 αλλά και όλων των τιμίων
αγωνιστών υπέρ των ιδανικών της πατρίδας και της ελευθερίας του ατόμου
και του έθνους,φυσικά το κράτος ουδέποτε εσκέφθην αλλά και ετόλμησε να
τιμήσει την προσφορά τους,θεωρώντας τους "παράπλευρες" απώλειες,βάρος
πραγματικό στις σκοτεινές επιδιώξεις του και ανθρώπους οι οποίοι θα
πρέπει όλοι να ξεχάσουν την ύπαρξη τους,θα πρέπει να ξεχάσουν το οτι
έζησαν κάποτε εδώ.
Δυστυχώς όμως για εκείνους που έχουν συμφωνήσει το ξεπούλημα της
χώρας απο πολλού χρόνου,αυτοί οι άνθρωποι,οι αδικημένοι,οι ρακένδυτοι
ούκ ολίγες φορές,οι ελέυθεροι πολιορκημένοι,είναι ακόμη ζωντανοί,είναι
η τελευταία γενιά ηρώων αυτής της πατρίδας και οχι μόνον αυτό, αλλά
ακόμα και όταν φέυγουν, ζωντανέυουν ακόμη περισσότερο και φωτίζουν τις
επερχόμενες γενιές, την μνήμη και την θύμιση τούτου εδώ του λαού,η
πάστα δέ, του μιχάλη μπαίνει μπροστά πάντοτε στους μεγάλους αγώνες του
ανθρώπου για το δίκαιο,αυτο να το θυμάστε σχεδιαστές του κόσμου που
λογαριάζετε πάντα χωρίς τον ξενοδόχο.
"Η θυσία και ο εκάστοτε αγών γιγαντώνονται αξιακώς μέσω της
απαξιώσεως των" συνηθίζω να λέγω υπό την μορφή ρητού, έτσι λοιπόν
όποιος πραγματικά και ανιδιοτελώς μπήκε στην φωτιά για να σώσει αυτον
εδώ τον τόπο, ποτέ του δεν εισέπραξε, παρά την απαξίωση και τον
εμπαιγμό, όμως τούτο κάνει ακόμα μεγαλύτερη την θυσία κάποιου, διότι
εθυσιάστηκε εν πλήρη συνειδήσι και δεν πούλησε τις ιδέες του στα
παζάρια που στήνουν οι διάφοροι έμποροι του κόσμου κατά καιρούς.
Τιμή και δόξα τόσο στον Μιχάλη όσο και την ένδοξη γενιά των
πολεμιστών της κύπρου,ειλικρηνώς σας ευχαριστώ απο καρδιάς, διότι
δείχνετε φωτίζοντας τον δρόμο στα σκοτάδια των καιρων,ο τόπος σας έχει
για μιά ακόμη φορά ανάγκη και γνωρίζω πως δεν θα το αρνηθείτε ποτέ.
Τα βαθύτατα μου συλυπητήρια είς τους οικείους του,συναισθάνομαι πως
ο πόνος βαθύς, μα να είστε σίγουροι πως λίγοι έχουν την τιμή να
συναναστρέφονται και να γεννώνται απο ήρωες,ας είναι ελαφρύ το χώμα
που τον σκεπάζει,αποστολή εξετελέσθη....



"Φέυγουν και χάνονται μονάχα οι ωραίοι,
οι τίμιοι κι άξιοι,σεμνοί αγωνιστές
και πίσω μένουν πάντοτε οι τάχατες σπουδαίοι
να τυραννούνε τον λαό μου με ψευτιές" Νικηφορος Βυζαντινος



Μετά τιμής
Νικηφόρος Βυζαντινός
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης (Ποίηση)
Εν Αθήναι,Μάρτιος 2011

Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2011

Ο ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ


Σαν σήμερα πίπτει υπέρ πατρίδος στα βουνά της αιματοβαμένης κύπρου μας ο μέγιστος Γρηγόρης Αυξεντίου,του οποίου οι γονείς σαν αντίκρυσαν τον σάκο με τα απανθρακωμένα όστα η μέν μάνα του είπε πως καλύτερα έτσι παρά προσκυνημένος ο γίος μου,ο μέν πατέρας αν και τον γνώρισε δεν άφησε ούτε μιά στιγμή ένα δάκρυ να κυλήσει απο τα μάτια του όσο ήσαν μπροστά στους εκτελεστές του,άγγλους κατακτητές.
Μακάριοι όσοι έχουν παιδια σαν τον Αυξεντίου για να θρηνούν αλλα εξίσου υπερήφανα και όσα παιδιά έχουν τέτοιους γονείς για να τους ανατρέφουν,ας είναι ελαφρύ το χώμα που τους σκεπάζει.


"Και μέσα απο τις στάχτες σου
παντοτινά θ΄ανάβει
τ΄άσβεστο φώς της λευτεριάς
να βλέπουνε οι σκλάβοι"

"Ο ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ",Νικηφόρου Βυζαντινού.



Μετά τιμής
Νικηφόρος Βυζαντινός