ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΣΧΙΣΟΥΝ ΤΑ ΣΠΑΘΙΑ


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν απο την εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της κυριακής 10 Απριλίου 2011,εξαιρετικώς αφιερωμένο στους ηρωικώς και μαρτυρικώς πεσόντες κατά την έξοδο του Μεσολογγίου στα 1826.


Ο χρόνος μοιάζει σαν να σταμάτησε εκείνο το πρωινό της κυριακής των
βαίων στα 1826,λές και κείνος με την σειρά του εσάστησε απο τον αγώνα
των ελεύθερων πολιορκημένων του Μεσολλογίου οι οποίοι το βράδυ του
Σαββάτου του Λαζάρου γύρω στις δύο μετά τα μεσάνυχτα,αποφασίζουν να
δώσουν τον υπέρ πάντων αγώνα, εξαθλιωμένοι όντες απο την πείνα και τις
συνεχείς μάχες με τον εχθρό και είτε να χαθούν, είτε να σωθούν
κάνοντας ηρωική έξοδο, μέσα στην φωτιά του πολέμου,μην αντέχοντας
πλέον τις κακουχίες της συνεχιζόμενες επί σχεδόν ένα χρόνο πολιορκίας
απο τους τουρκοαιγυπτίους και τον Ρεσίτ πασά ή αλλιώς κιουταχή και
έχοντας εξαντλήσει οτιδήποτε μπορούσε να καταναλωθεί ως φαγώσιμο.
Ανάμεσα στους χιλιάδες νεκροζωντανούς που ακόμη στέκουν υπερήφανοι
προσπαθώντας να διατηρήσουν τα τελευταία απομεινάρια της ανθρώπινης
αξιοπρέπειας,υπάρχουν μορφές οπως του Χρήστου Καψάλη μα και του
επισκόπου Ρωγών Ιωσήφ, οι οποίοι ως πράξη τελευταίας ηρωικής
αντίστασης στον κατακτητή,ανατινάζουν ο μέν Καψάλης τις εναπομείνασες
πυριτιδαποθήκες,ο δέ επίσκοπος Ιωσήφ τον ανεμόμυλο, παίρνοντας μαζί με
τις αδικοχαμένες ψυχές των γυναικόπαιδων αλλά και των αγωνιστών
εκείνης της άνισης μάχης και πολλούς τούρκους και αιγυπτίους εχθρούς
και πολιορκητές.
Η ίδια η έξοδος χωρίς αμφιβολία προδόθηκε απο τα μέσα και παρόλο που
1400 περίπου κατάφεραν να σωθούν σπάζοντας τον τουρκικό κλοιό προς την
Άμφισσα,οι περισσότεροι έμειναν πίσω για να σφαγούν και να καούν
ζωντανοί απο τα διψασμένα για αίμα στίφη, καθώς και για να πουληθούν
ως σκλάβοι στα διάφορα σκλαβοπάζαρα της ανατολής.
Η αυτοθυσία τους αυτή καθώς και ο μεγάλος αγώνας στον οποίο
επιδόθηκαν με όσες δυνάμεις τους απέμειναν προσπαθώντας να λευτερωθούν
η να πεθάνουν παρά την ατυχή έκβαση έδρασε σαν σπίθα που ξαναζωντάνεψε
την επανάσταση του γέννους,όπλισε τους έλληνες με νέο θάρρος και θυμό
για τον εχθρό αλλά και κινητοποίησε εκ νέου τα κύμματα των φιλλελήνων
ανά την ευρώπη αλλά και αλλού, όπως και ενέπνευσε την κέθε μορφής
τέχνη,με αποτέλεσμα να ασκηθούν πιέσεις στους κατά τόπους ηγεμόνες και
στις μεγάλες δυνάμεις, προς απόδοση λύσης στο ζήτημα της εθνεγερσίας
υπέρ του ελληνικού ζητήματος και έθνους το οποίο πάσχιζε επί σχεδόν
τέσσερεις αιώνες να σηκώσει κεφάλι απο τους κάθε λογής κατακτητές και
κυρίως την Οθωμανική αυτοκρατορία του τότε.
Την δέ σήμερον το έθνος των ελλήνων βρίσκεται υπο διαρκή πολιορκία
επί δεκαετίες, σε μιά αέναη προσπάθεια των απανταχού εχθρών, να
απαλείψουν παντοιοτρόπως κάθε ίχνος ιστορικής μνήμης,είτε αλλοιώνοντας
το, είτε διαγράφοντας το εντελώς,συχνότατα συνεπικουρούμενοι απο τους
ντόπιους δοσίλογους και απάτριδες,πολιτικούς,επιχειρηματίες ή και
ακόμη χειρότερο, απο τους απλούς πολίτες, οι οποίοι ούκ ολίγες φορές
δεν έχουν ιδέα για τα ζητήματα της ιστορικής μνήμης, με αποτέλεσμα να
βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου.
Και βρίσκονται όλοι αυτοί εκτός τόπου και χρόνου, είτε απο απλό
κοντόφθαλμο συμφέρον είτε απο κακώς εννοούμενο μιμητισμό, λόγω
ελλείψεως προσωπικότητος δια το οποίον βοήθα τα μάλλα η εσκεμμένως
ελλειπέσταστη παρεχόμενη παιδεία μας,διότι η ιστορία ενός τόπου θα
πρέπει να ειδωθεί ως πραγματικά είναι και ως έχει,δηλαδή ως μια
συνέχεια μέσα στον χρόνο άρρηκτη και αδιάλειπτη,ως μπούσουλας
προκειμένου κάποιος να γνωρίζει που βρίσκεται και που πηγαίνει τόσο ως
κοινωνία όσο και σε ατομικό επίππεδο.
Ο δέ εχθρός την σήμερον βρίσκεται κάτω απο όποια πέτρα και αν
σηκώσει κάποιος και ο πόλεμος μαίνεται πανταχόθεν αθόρυβα και οχι όπως
τότε και αυτό είναι το σημαντικό και μεταιχμιακά επικύνδινο σημείο το
οποίο θα πρέπει να προσεχθεί απο ευθύνη προς τις επερχόμενες γεννεές
οι οποίες έρχονται να ζήσουν σε έναν εφιαλτικό κόσμο γεμάτο απο πλήρη
ανελευθερία η οποία βαπτίζεται ελευθερία,απο δήθεν ανθρώπινα
δικαιώματα κατά το δοκούν θαπτόμενα ή μή,απο δήθεν πλούτο ομως στην
ουσία μεγάλη φτώχεια,την μεγαλύτερη που μπορεί κάποιος να
φανταστεί,αυτήν του πνέυματος η οποία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια
στην καταστροφή της ανθρωπότητας και οχι μόνον του δικού μας
έθνους,μιά εποχή γεμάτη απο δανεικά και χωρίς ιδανικά ή ακόμη
χειρότερο διαποτισμένη μέχρι το μεδούλι απο ψεύτικα ιδανικά, αυτα του
δήθεν ανθρωπισμού αλλά στην ουσία της πλύρους απαξιώσεως του και με
στόχο μόνον έναν,την εκμμετάλευση και της τελευταίας ικμάδας
πραγματικού πολιτισμού και αξιοπρέπειας της ανθρωπίνου υπάρξεως.
Για όλα αυτα τα ζητήματα θεωρώ οχι μόνον πρέπον αλλά και αναγκαίον
περισσότερο απο κάθε άλλη φορά,να θυμόμαστε όσο το δυνατόν πιό καθαρά,
πως κάποτε εδώ σε έναν τόπο μικρό μα συνάμα μεγάλο,μιά χούφτα ψυχές
γεμάτες αξιοπρέπεια και αγάπη για τον άνθρωπο, πότισαν με το αίμα τους
το δέντρο της πραγματικής ελευθερίας δίνοντας το παράδειγμα και σε
άλλους και μιλώντας μέσα στις ψυχές του κάθε πραγματικώς αισθανόμενου
ανθρώπου όπου αυτός στέκει επί γής.
Δεν ξεχνώ,δεν μπορώ να ξεχάσω και δεν πρέπει διότι δεν εχώ το
παραμικρό δικαίωμα να αποκόψω τις γεννιές του μέλλοντος απο το
παρελθόν και την ιστορία τούτου του τόπου,είμαι ο ζωντανός κρίκος
αυτήν την στιγμή μεταξύ δύο κόσμων,παρελθόντος και μέλλοντος,δείτε δέ
όλοι τις υπάρξεις σας ως πρέπει διότι ουδείς δεν δικαιούται να
αποτάσσεται μετά βδελυγμίας την ανθρώπινη φύση του η οποία του εδώθη
κατά χάριν θεού και τούτο υπήρξαν οι έλληνες,γέννειτε έλληνες εκ
νέου,γέννειτε πολίτες σκεπτόμενοι το σύνολον και
συμμετέχοντες,γέννειτε άνθρωποι...



"Ω της Ελλάδος οξύμωρον κάλλος,τόπος μικρός μα συνάμα μεγάλος"
Μετά τιμής,χάριν μνημοσύνου
Νικηφόρος Βυζαντινός
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης (Ποίηση)
Ρώμη,Απριλίου 8 2011

Δεν υπάρχουν σχόλια: