ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

ΚΟΡΟΙΔΟ ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ...




Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 29/10/2011



Κάθε φορά που στέκομαι αντιμέτωπος με μία κόλλα χαρτί με σκοπό να γράψω κάτι για το έπος του 1940,δύο έννοιες κατακλύζουν το μυαλό μου,αφ΄ενός ο μέγας ηρωισμός μα αφ΄ετέρου η αχαριστία αυτού του λαού για τα άξια παιδιά του.
Τα προηγούμενα δύο χρόνια δέ, είχα κάνει μία αναφορά στο θέμα των στρατιωτικών νεκροταφείων - φαντασμάτων για τους ήρωες μας της Αλβανίας και του έπους του 1940.
Δυστυχώς πέρα απο κενές υποσχέσεις ενοχής και ψεύτικες επιτιμήσεις για το ενδιαφέρον μου σχετικά,ένας ακόμη χρόνος φτάνει απο την ημερομηνία του "ΟΧΙ" και της 28ης του Οκτώβρη του 1940 χωρίς να έχει γίνει κάτι το ουσιαστικό πάνω σε αυτό το ζήτημα,ένα μόνο θα είπω πως κοινωνία η οποία δεν νοιάζεται για τους νεκρούς της και πόσο μάλλον για τους ήρωες της,είναι σαφές πως δεν νοιάζεται και για τους ζωντανούς της και πως βρίσκεται σε αξιακή παρακμή.
Οι ήρωες όπως λέω δεν έχουν αναγκη εκεί που βρίσκονται για μνημεία και νεκροταφεία,αυτό ίσως που θα ήθελαν αν μπορούσαν να μας μιλήσουν πέρα απο το γεγονός του οτι μας μιλάνε καθημερινώς με την θυσίας τους,θα ήταν ο παραδειγματισμός μας σε σχέση με το πως εκείνοι έζησαν το δικό τους πέρασμα πάνω απο αυτή την γή.
Όμως αν και εδώ καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα κατά κόρον καμία ΜΚΟ ανθρωπιστικού χαρακτήρα δήθεν δεν δείχνει το παραμικρό ενδιαφέρον για αυτό το ζήτημα διότι αν έννοιες όπως τα "ανθρώπινα δικαιώματα", η "δημοκρατία" και η "ελευθερία" μπορούσαν να μιλήσουν,θα ούρλιαζαν απο τον πόνο που τους προκαλούν οι δήθεν προστάτες τους.

Η σημερινή μου αναφορά πέραν όλων αυτών των σκέψεων όμως δεν έχει να κάνει με αυτό το ζήτημα,αλλά με κάτι πιο ανάλαφρο και κάτι που δείχνει το μεγαλείο ψυχής που μπορει να φτάσει ο άνθρωπος ακόμα και στις δυσκολότερες στιγμές της ζωής του,το δέ χιούμορ κατά την διάρκεια μίας δύσκολης καταστάσεως,μπορεί να ειδωθεί ως ξόρκισμα του θανάτου και της κακοδαιμονίας,ως έμφυτη αντίδραση σε σχέση με οτι συμβαίνει στον περιβάλλοντα χώρο ενός ανθρώπου.
Βλέπετε δεν είναι μόνον τα όπλα που προστατεύουν την ανθρώπινη υπόσταση εάν αυτό χρειαστεί,παρά υπάρχουν και άλλα όπλα τα οποία προστατεύουν το πνευματικό κομμάτι μας και ένα απο αυτά είναι σαφώς το γέλιο,διότι ακόμη και αν διαθέτεις τα καλύτερα όπλα και την μεγαλύτερη δύναμη στο σώμα,όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία εάν η ψυχή σου ασθενεί και δεν μπορείς να ανταπαξέλθεις των δυσκολιών.
Στούς ανθρώπους λοιπόν που δεν πολέμησαν ή σκοτώθηκαν στην πρώτη γραμμή αλλά που μέσα απο ένα δωμάτιο εξουδετέρωναν καθημερινά τον αντίπαλο διακωμοδώντας και περιγελώντας τα παθήματα του και τις συνεχόμενες ήττες του μικραίνοντας στα μάτια όλων των άλλων την ήδη μικρή αξία του ούτως ή άλλως,η σημερινή αναφορά.
Ο λόγος για την γελιογραφία κατά την διάρκεια του πολέμου λοιπόν και αφορμή στέκεται το όμορφο βιβλίο που έπεσε στα χέρια μου απο τις εκδόσεις του Ιωάννη Γιαννάκενα και τον "ΠΕΛΑΣΓΟ",ένα βιβλίο με διαχρονική αξία που αν και κυκλοφόρησε ήδη απο το 2000 ποτέ δεν θα σταματήσει να αποτελεί σταθμό αναφοράς για το συγκεκριμένο ζήτημα στην Ελλάδα, μιάς και προσωπικώς δεν γνωρίζω κάποιον άλλο τίτλο που να έχει κυκλοφορήσει στην ελληνική βιβλιογραφία με παρόμοια θεματολογία πέραν της Α΄ έκδοσης στα 1972.
Το συγκεκριμένο πόνημα αποτελεί έργο του γνωστού και έγκριτου Δημήτρη Λαζογιώργου - Ελληνικού,ενός ανθρώπου πραγματικά "Ελληνικού" ο οποίος μας άφησε νώρις πριν κάποια χρόνια, αφήνοντας όμως πίσω με την σειρά του ως παρακαταθήκη, ένα μεγάλο και αξιολογότατο συγγραφικό έργο με ελληνοκεντρικό χαρακτήρα.
Στο παρόν βιβλίο - άλμπουμ στο οποίο και παρατίθενται οι γελιογραφίες της εποχής τις οποίες συγκέντρωσε με πολλή υπομονή και αγάπη βρίσκονται δημοσιευμένες αρκετές για πρώτη φορά μετά την πρώτη τους δημοσίευση,ενώ αποτελούν ένα μικρό μόνο κομμάτι απο τις γελιογραφίες όλου του πολέμου, το οποίο αναφέρεται κυριώς στους μήνες του ελληνικού έπους στα βουνά της Αλβανίας όπως το είδαν έλληνες και ξένοι γελιογράφοι, ο δέ διαχωρισμός των γελιογραφιών δεν ακολουθεί χρονολογική σειρά δίοτι δεν ήταν δυνατόν να εξακριβωθεί απο τα πρωτότυπα ο χρόνος της δημοσίευσης τους, όπως επίσης και η παρουσίαση δεν γίνεται με βάση τον δημιουργό μίας και πολλά πρωτοτύπα δεν αναφέρουν ούτε κάν αυτή την πληροφορια,έτσι η παρουσίαση τους γίνεται με βάση τις ελληνικές και αγγλικές γελιογραφίες που αφορούν εκείνο το διάστημα.
Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το γεγονός του πως οι γελιογράφοι μας αντιμετωπίζουν τον έχθρο απο την πρώτη κίολας ημέρα του πολέμου,αλλά και γενικότερα πως αντιμετωπίζουν τον πόλεμο λές και πρόκειται για κάποια γιορτή και αυτό αποτελεί ενδεικτικό του κλίματος σε σχέση με την ψυχολογία του ελληνικού λαού και το πως αντιμετώπισε το ενδεχόμενο του θανάτου ο οποίος ήταν πρό των πυλών,με ένα απόκοσμο θάρρος το οποίο διεπότιζε την ατμόσφαιρα η αθάνατη ελληνική ψυχή του αγωνιστή και μαχητή εώς τέλους ανθρώπου.
Ίσως κάποιοι πουν πως δεν είναι δά και τόσο σημαντική μία προσφορα απο τα μετόπισθεν,όμως τουναντίον κάτι τέτοιο δεν ισχύει διότι βλέπωντας τις γελιογραφίες αυτές ο έλλην μαχητής της πίνδου,είχε κατανοήσει πλήρως την μικρότητα του αντιπάλου και το μεγαλείο της δικής του προσπάθειας,δρώντας λοιπόν προπαγανδιστικά το κομμάτι της γελιογραφίας έδρασε καταλυτικά υπέρ της εθνικής ανάτασης και επίτευξης των στόχων που είχαν τεθεί.

Η δέ σχέση γελιογραφίας - μετώπου ήσαν αμφίδρομη διότι η μέν γελιογραφία φρόντιζε στο να διακωμωδηθεί δεόντως ο αντίπαλος,ο δέ αγώνας του μετώπου φούντωνε την προσπάθεια αυτή κι έτσι όλο αυτό δρούσε θετικότατα για το σύνολο βοηθώντας μέσα απο μία αδιερεύνητη διαδικασία τον εθνικό αγώνα.
Η δέ εισαγωγή απο τον Δημήτρη Λαζογίωργο - Ελληνικό σε βάζει με λίγα και μεστά λόγια μέσα στο κλίμα της εποχής,ενώ ο πρόλογος είναι το Χρήστου Σολομωνίδη.
Εν ολίγοις λοιπόν να ένα πρώτης τάξεως δώρο ως προς τον εαυτό μας αλλά και ως προς τους άλλους για όποιον θέλει να δεί πως ετούτος ο λαός ξέρει να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής,να ξορκίζει τον θάνατο και να τον κάνει φίλο και οχι μόνον αυτό αλλά η παρούσα δουλειά γίνεται όσο πιο επίκαιρη απο ποτέ διότι βλέπω πολλούς με σκυμμένο το κεφάλι απο την κρίση που διατρέχουμε αναγκαστικώς,μην ξεχνά όμως κανείς πως αυτός ο λαός και ο τόπος έχει διέλθει στο διάβα των αιώνων πείνα,κατοχές,πολέμους και εκτελέσεις μα ποτέ δεν υπέκυψε,πάντα έβγαινε νικητής και πάντα αντιμετώπιζε τις όποιες δυσκολίες με το χαμόγελο στα χείλη....
Το παρόν βιβλίο διατίθεται απο τις εκδόσεις "ΠΕΛΑΣΓΟΣ" του Ιωάννη Γιαννάκενα (Χάρ. Τρικούπη 14,Τήλ. 210 64 40 021/www.hellasbooks.gr),στον οποίο και εύχομαι να σταθεί δυνατός,αφιερώνω δέ τούτο το κείμενο και στην μνήμη της μητέρας του η οποία έφυγε απο κοντά μας πριν απο δύο εβδομάδες ακριβώς.



Χάριν μνημοσύνου πεσόντων 1940
Πάνος Χατζηγεωργιάδης
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

1940


Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 28/10/2011.




Μαύρη νύχτα ξεκινήσαν
για να πάν εκεί ψηλά
και με δόξα πλυμμηρίσαν
την Ελλάδας τα βουνά


Πολεμούν σαν τα λιοντάρια
ο εχθρός δεν τους νικά
πλήθος άξια παλληκάρια
πέφτουν για ιδανικά


Η θυσία τους μεγάλη
μπρός τους στέκουμε μικροί
μαζευόμαστε και πάλι
στης ανδρείας την γιορτή


Λίγα κόκκαλα θυμίζουν
την χαροκαμμένη γη
στον αγέρα ψιθυρίζουν
των ηρώων την οργή


Νικηφόρος Βυζαντινός

Η EK ΤΩΝ ΕΣΩ ΚΑΤΑΠΤΩΣΙΣ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΩΝ



Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 28/10/2011



Τούτο το κείμενο γράφεται με αφορμή κάποια επέτειο 28ης του Οκτωβρίου και του "ΟΧΙ" πριν απο πολύ λίγα χρόνια,όταν υπήρξα μάρτυρας ως απλός πολίτης ενός άκρως ανησυχητικού γεγονότος,του ότι μεγάλο μέρος όσων απο τα παιδιά παρέλαυναν εκείνη την ημέρα δεν ήσαν ελληνόπουλα παρά αλλοδαποί και τούτο ήταν προφανές διότι ήταν παρόντες και οι γονείς τους οι οποίοι είχαν έρθει για να τα παρακολουθήσουν.
Ως πρώτη ανάγνωση φαίνεται θετικό το γεγονός πως πολλοί αλλοδαποί φαίνονται πως προσαρμόζονται στην ελληνική πραγματικότητα και δείχνουν να ενστερνίζονται τις εθνικές μας επετείους,ίσως δέ να ήταν ένα σημάδι αφομοίωσης τους στην περίπτωση που υπήρχε σοβαρή μεταναστευτική πολιτική σε σχέση με την αντιμετώπιση των αλλοδαπών,την ταξινόμηση τους αλλά και την προσπάθεια αφομοίωσης τους μέσω διαδικάσιών όπως η ελληνοκεντρικού χαρακτήρα παιδεία,κάτι που όμως δεν υφίσταται επουδενί τουναντίον παρατηρείται εντονότατα το φαινόμενο όλοι αυτοί οι πλυθησμοί αντί να ενσωματώνονται, να διατηρούν ακέραια την εθνική τους ταυτότητα και να διεκδικούν ολοένα και περισσότερα, δημιουργώντας εν δυνάμει θύλακες εσωτερικής αντίδρασης και γιατί οχι και ταραχών στο εγγύς η απώτερο μέλλον.
Εδώ και τούτες τις ώρες θα πρέπει να τεθεί και το καίριο ερώτημα,του τί μέλλει γεννέσθε όταν τα αλλοδαπά παιδιά που παρελαύνουν στις παρελάσεις μας, ξεπεράσουν κατά πολύ τα ελληνόπουλα με το γνωστό πλέον πρόβλημα της υπογεννητικότητας στην χώρα,καθώς και επίσης αν τα ελληνόπουλα του μέλλοντος είναι σε θέση να νίωσουν την σημασία του να είσαι αυτόχθων έλληνας πλέον, μιάς και οι πολιτικές απο μεταπολιτεύσεως και εντεύθεν τουλάχιστον, στρέφονται προς την αντίθετη κατεύθυνση,αυτή της απαξίωσης του κάθε τί ελληνικού,μαζί με την προσπάθεια αποχαρακτηρισμού αυτού του λαού απο της ελληνικότητας που τον διατρέχει απο άκρο είς άκρο.
Τί θα σημαίνουν άραγε για τα αλλοδαπά παιδιά στο μέλλον οι εθνικές μας γιορτές,η επέτειος της εθνεγερσίας και του ΟΧΙ,όταν ήδη δεν σημαίνουν τίποτε για την πλειονότητα των ελληνόπουλων παρά μία ακόμη αργία,με διαδικαστικό χαρακτήρα, μέσω της ύπουλης τακτικής που ακολουθείται απο όσους καθορίζουν πολιτικές εδώ και δεκαετίες ;
Τα ελληνόπουλα που πολεμόνται πανταχόθεν,τόσο απο την σχεδιασμένη λεπτομερώς κακοκατασκευή της παιδείας και του εκπαιδευτικού συστήματος σχεδόν καθ ολοκληρίαν,τους πολλούς κακούς καθηγητές οι οποίοι βρίσκονται στην έδρα οχι απο πραγματική αγάπη για μετάδοση της γνώσης αλλά προς βιοπορισμό και μόνον, με αποτέλεσμα να γίνονται φερέφονα των όποιων πολιτικών του υπουργείου,την εισβολή πρακτικών αεθνισμού που εφαρμόζονται απο πολύ μικρή ηλικία,αλλά και την εκ των έσω έλλειψη εθνικής αντίληψης στην πλειονότητα των γονέων μέσα στην οικογένεια,πως θα μπορέσουν και απο πού να στηριχθούν επάνω σε στέρεες βάσεις με εθνικό όραμα και αγάπη για τον τόπο ;
Βλέπει λοιπόν κάποιος πως οι εθνικοί συμβολισμοί διατρέχουν εντονότατο κίνδυνο εξαφάνισης εκ των έσω λόγω της εθνοκοινωνικής αλλοιώσεως απο την οποία διέρχεται η χώρα εδώ και δεκαετίες, βάση ενός πολύ καλά σχεδιασμένου προγράμματος του οποίου πιόνια και εφαρμοστές υπήρξαν και συνεχίζουν ακάθεκτοι να υπάρχουν, το σαπισμένο κοντόφθαλμο και γεμάτο μικροσυμφέροντα πολιτικό μας σύστημα,ένα σύστημα το οποίο είναι διατεθημένο να τα ξεπουλήσει όλα, αρκεί να έχει μία θέση στον ήλιο και την ευμάρια, ομοιάζωντας προς τους κακούς πολίτες οι οποίοι το στηρίζουν, διότι ως υποστηρίζω πάντοτε η σαπίλα είναι αμφίδρομη και τρέφει και τα δύο μέρη, με το εκάστοτε πολιτικό σύστημα να μην αποτελεί παρά την μεγένθυνση του πολίτη μίας χώρας στο μακροκοινωνικό επίππεδο.
Η ως άνω αναπτυχθήσα προβλήματική θεωρώ πως θα πρέπει να απασχολήσει όλους και κυρίως τους γονείς των ελληνόπαιδων οι οποίοι θα πρέπει να θωρακίσουν τα παιδιά τους με γνώσεις αλλά και πίστη σε ιδανικά και αξίες ξεχασμένα απο καιρό αλλά επουδενί χαμένα και εκείνοι να σταθούν ως το εμπόδιο στην λαίλαπα του αεθνισμού,της ισοπέδωσης αναμεταξύ των λαών και της παγκοσμοιοποίησης εν γέννει, ο οποίος έχει ως στόχο την απάλειψη των εθνικών ταυτοτήτων έναντι πινακίου φακής με σκόπο βέβαια την εκμμετάλευση του ανθρώπου,ας θυμηθούμε δέ όλοι πως παιδεία δεν είναι μόνον τα βιβλία ή το γενικότερο αποτέλεσμα ενός πολιτισμού, αλλά και η στάση απέναντι στα θεμελιώδη ζητήματα της ζωής και οχι μόνον της καθημερινότητας,ας θυμηθούμε πλέον να κοιτάξουμε και πέραν απο την μύτη μας πρός ένα δυσοίονο μέλλον τόσο για εμάς όσο και για τις επερχόμενες γενιές σε αυτόν τον τόπο,ας γίνουμε η τροχοπέδη στα σχέδια του μεγάλου αδελφού και του θαυμαστού νέου κόσμου που έρχεται.
Νάτο πάλι το "ΟΧΙ",να και οι παρελάσεις με τους ξένους μπερδεμένους με τα ΚΑΚΩΣ μεγαλωμένα ελληνόπουλα,νάτοι κι οι πακιστανοί που πουλάνε ελληνικές σημαίες,α να και ο πολιτικάντης που βγάζει λογίδρια και ο κόσμος χειροκροτάει...και μέτα το τέλος της γιορτούλας για να βολευτούν οι κολλητοί και να τακτοποιηθούν οι συνειδήσεις όλων, περπατώ στον άδειο δρόμο προς το σπίτι με το ελαφρό αεράκι να παρασέρνει την τελευταία ελληνική χάρτινη σημαιούλα μέχρι την επόμενη χρονιά,ΑΝ υπάρξει επόμενη χρονιά...ΣΤΑΜΑΤΑΤΕ ΤΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ,ΤΟ "ΟΧΙ" ΕΙΝΑΙ ΓΙΟΡΤΗ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΣΜΟΥ....

Πάνος Χατζηγεωργιάδης
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

ΕΤΗΣΙΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΑΤΑΦΩΝ ΗΡΩΩΝ ΚΑΙ ΠΕΣΟΝΤΩΝ 1940


Αύριο πραγματοποιώ το ετήσιο μνημόσυνο πεσόντων και άταφων ηρώων 1940 στο μοναστήρι του Ευαγγελισμού Θεοτόκου και Αγίου Εφραίμ στην Νέα Μάκρη αττικής,όποιος θέλει ας είναι εκεί οχι για εμένα φυσικά,αλλά για κείνους που τους σήκωσαν χαράματα μέσα στο κρύο για να πάνε στα βουνά και να πολεμήσουν τον εχθρό του Έθνους εκ των οποίων 17.000 παραμένουν ΑΤΑΦΟΙ εκεί πάνω, για να ζούμε εμείς όπως ζούμε,επίσης αύριο απο την εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" το άρθρο μου "Η ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ ΚΑΤΑΠΤΩΣΙΣ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΩΝ" καθώς και το ποίημα "1940"....ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ.


Μετά τιμής
Πάνος Χατζηγεωργιάδης
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος








"Θα Νικήσωμεν. Αλλά δια τους Έλληνες υπέρ της Νίκης, η Δόξα" - ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ - Η ΛΑΜΠΑΔΑ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 23/10/2011



Είναι πραγματικά να απορεί κανείς με την ιστορία αυτού του τόπου και του λαού,δεν υπάρχει μία ημέρα του χρόνου όπου κάποια θυσία ή κάποιο ιστορικό γεγονός να μην συνταράσει την ψυχή όσων Ελλήνων είναι ακόμη ζωντανοί και διατηρούν στην μνήμη τους προγόνους οι οποίοι δικαιολόγησαν και με το παραπάνω την λέξη και την σημασία του να είναι κάπόιος Έλληνας οχι μόνο στα λόγια αλλά και στις πράξεις όπου και αυτό είναι το πλέον σημαντικό.
Οι ήρωες αυτού του τόπου δεν μπορούν να διακριθούν σε γυναίκες και άντρες διότι ανήκουν πλέον στο πάνθεον των προσωπικοτήτων οι οποίες φώτισαν και φωτίζουν με το παράδειγμα τους,την σημερινή ομιχλώδη και σκοτεινή ατραπό του ψευτοπολιτισμού,της αναίδιας,της ασέβιας προς κάθε τι μεγαλειώδες,του υλικού κορεσμού και της ψευδεπίγραφης ευμάριας η οποία μας διακατέχει την σήμερον.
Αν και ένας τέτοιος διαχωρισμός θεωρώ πως είναι ανούσιος παρά ταύτα το να προβαίνει μία γυναίκα σε πράξεις ηρωισμού τις οποίες θα ζήλευαν πολλοί σημερινοί άντρες, είναι ένα επικοδομητικό πλεονέκτημα το οποίο και καταδυκνείει ακόμη περισσότερο την εκάστοτε θυσία.
Μερικοί θα πούν "ήταν άλλα τα χρόνια" και νομίζουν πως τακτοποίουν τις ενοχές για την σημερινή απραξία,την σημερινή αμέτοχη συμμετοχή στα πράγματα,ενώ πάντοτε θα αντιτείνω πως όλες οι μέρες είναι οι ίδιες και πως ο άνθρωπος μέσω της συμμετοχής ή της αποχής του διαμορφώνει τα τεκτενόμενα δημιουργώντας αυτό το οποίο λέμε ιστορία.
Γνωρίζουμε λοιπόν ποία άραγε είναι η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου ; οχι ευτυχώς δεν είναι κάποια νεοφανής και εκ του μηδενός αφιχθείσα σταρλετίτσα - για να μην το πώ αλλιώς - της πρωινής ζώνης με αξιοθαύμαστα στήθη σιλικόνης και σμιλεμένους γλουτούς η οποία να χασκογελάει με τα αστεία του κάθε κύναιδου με το παραμικρό προσφέροντας μας άφθονο γελείο γέλιο μαζί με τον "άρτο και θεάματα" της νέας τάξης των πραγμάτων και του life style.
Η παρολίγον συνεπώνυμη μου Αικατερίνη Χατζηγεωργίου υπήρξε δασκάλα στις αρχές του 20ού αιώνα στην περιοχή της Μακεδονίας η οποία και κάηκε ζωντανή την επόμενη ημέρα του θανάτου του Παύλου Μελά στις 14 του Οκτώβριου 1904,φονευθείσα υπό των Βουλγάρων οι οποίοι λυμαίνονταν την περιοχή και η οποία έπεσε υπέρ μίας πατρίδος αγνωμονούσης,έχοντας πάντα στο μυαλό και την ψυχή της μία άλλη Ελλάδα του φωτός και οχι αυτήν του νεοελληνικού προτεκτοράτου η οποία γυρίζει ανά την Ευρώπη ως επαίτης ζητιανεύοντας τα ψίχουλα που της δίνει κάθε λίγο και λιγάκι ο κάθε κουτόφραγκος κερατάς επιζητώντας να ασελγήσει επάνω της έναντι πινακίου φακής.
Η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου υπήρξε ένα δροσερό κορίτσι με ομορφία Αφροδίτης και μυαλό Αθηνάς το οποίο άφησε τον μάταιο ετούτο κόσμο μόλις στα είκοσι της χρόνια μίας και έιχε μπεί στο μάτι του βουλγαρικού κομιτάτου τον οποίο την είχε "προγράψει" για την αγάπη που έτρεφε στην Ελλάδα και για το οτι κρατούσε την φλόγα της ελπίδας για λευτεριά ζωντανή στα σκλαβομένα εδάφη της Μακεδονίας των αρχών του 20ου αιώνα.
Πρίν όμως καεί ζωντανή πήρε μαζί τις στον τάφο αρκετές βρώμικες ψυχές Βουλγάρων κομιτατζήδων δια μέσου του πιστολιού της αν και εγκλωβισμένη στο σπίτι στο οποίο έβαλαν τελικά φωτιά τα ανθρωπόμορφα τέρατα καίγοντας την μαζί με όσους βρίσκονταν μαζί της εκείνο το κρύο βράδυ του 1904.

Η κατερίνα δεν κάηκε,παρά περισσότερο έκαψε τόσο τους εχθρούς όσο και τις κοιμισμένες συνειδήσεις οι οποίες έχοντας μπροστά τους τέτοια λαμπρά παραδείγματα αυτοθυσίας και ζωής εν γέννει,κινήθηκαν για να ελευθερώσουν ένα μεγάλο κομμάτι της Μακεδονίας μας,στα 1939 δέ, βρέθηκε και ο τάφος της στο νεκροταφείο της Γευγελής ο οποίος έχει ακόμη επάνω του το συγκινητικό επίγραμμα.

«Υπέρ της εις τον Θεόν των Ελλήνων πίστεως αγωνιζομένη, πυρί υπό των Βουλγάρων παραδοθείσα, ενθάδε κείμαι, Αικατερίνη Χατζηγεωργίου διδάσκαλος, 14 Οκτωβρίου 1904»

Εκατόν επτά χρόνια μετά και εν μέσω τόσων δυσκολιών είναι επιτακτικότερη όλων η ανάγκη του να ξαναβρούμε αν οχι το ποίοι είμαστε,τουλάχιστον το ποίοι υπήρξαμε κάποτε.
Οι ήρωες δεν είναι σκονισμένες φωτογραφίες και δυό λέξεις σε μία εφημερίδα,δεν είναι λογίδρια σε ψευτοεκδηλώσεις μνήμης,δεν είναι απαγγελίες ποιημάτων αυτά ίσως να συντελούν στην διατήρηση της φλόγας ίσως όμως και να μας κοιμίζουν ακόμη περισσότερο διότι αισθανόμεθα οτι κάθε τόσο κάνουμε και το καθήκον μας επιτελώντας ένα ακόμη μνημόσυνο ενώ επί της ουσίας παραμένουμε αδρανείς,οι ήρωες είναι πράξεις και τούτο θα ευχαριστούσε πραγματικά τις ψυχές τους,η ολοκλήρωση του οράματος τους και μόνον,η κατερίνα,ο παύλος και όλοι οι άλλοι περιμένουν ακόμα...


"Φώς της Ελλάδος θεικό
μές σε κορμί ευγενικό
λαμπάδα του αγώνα
στέκεις εις τον αιώνα" - Νικηφόρος Βυζαντινός



Μετά τιμής
Πάνος Χατζηγεωργιάδης
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ ΣΤΟΝ ΛΑ.Ο.Σ.

Παραθέτω το βίντεο της παρέμβασης μου στην εκδήλωση μνήμης για τον Παύλο Μελά στην αίθουσα εκδηλώσεων των κεντρικών γραφείων του ΛΑ.Ο.Σ.
Προηγήθηκε ομιλία του καθηγητή Χρήστου Γούδη και η βράβευση των ηθοποίων της ομώνυμης ταινίας παραγωγής 1974,Φαίδωνα Γεωργίτση και του πρωταγωνιστή Λάκη Κομνηνού.
Ακολούθησε η προβολή της ταινίας καθώς και γενικότερη συζήτηση.


Πάνος Χατζηγεωργιάδης
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος


ΣΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΜΕΛΑ



"Δεν υπήκουσα παρά εις μίαν ιδέαν, να φανώ χρήσιμος εις τον πλησίον και τον τόπον μου" - Παύλος Μελάς




Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 16/10/2011



Της Μακεδονίας στέμμα
του αγώνα αρχηγός
το κορμί σου μές το αίμα
στέκει άγρυπνος φρουρός

Πια ως φάσμα τριγυρίζεις
στην ματοβαμμένη γη
δεν αντέχεις ν΄αντικρύζεις
των αθλίων την σιγή

Γύρω σου στέκουνε πάντα
των ηρώων οι μορφές
και του έπους του σαράντα
των παλλικαριών σκιές

Μόνος σου κινάς,πηγαίνεις
κεί που σε τάξε η ζωή
με αγάπη υπομένεις
της πατρίδας την πληγή


Νικηφόρος Βυζαντινός



Εν Αθήναι,Οκτώβριος 2011

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2011

ΤΟ ΤΣΙΡΚΟ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ....




Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 15/10/2011


Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη


Μέρα με την ημέρα αυξάνει ο σκεπτικισμός περί της ευρωπαικής ενώσεως και για το αν στην παρούσα μορφή της τουλάχιστον,εξυπηρετεί τα συμφέροντα της χώρας,πέρα δέ απο τους γνωστούς - αγνώστους στους οποίους συμπεριλαμβάνεται δυστυχέστατα το σύνολο του πολιτικου κόσμου πέραν ελαχίστων,οι οποίοι διαρυγνύουν τα ιμάτια τους όπου σταθούν και όπου βρεθούν υπέρ της παραμονής μας σε μία τέτοια ένωση με όποιο κόστος ακόμα καιεθνικό,έχωντας τον ρόλο τριτοκοσμικού εταίρου και επαίτη οπού όλοι αισθάνονται ως βάρος και αποφεύγουν συστηματικά,ενώ απο την άλλη δεν μπορούν να απαλλαγούν απο την παρουσία του και τον "ανέχονται" λόγω του οτι ενδεχόμενη καταστροφή του να σημαίνει και την αρχή του δικού τους τέλους,καθίσταται πλέον σαφές πως υπάρχει ανάγκη πέρα απο την βελτίωση της δικής μας κατάστασης,να υπάρξει και αναθεώρηση της στάσης μας απέναντι σε μία τέτοια αντιμετώπιση και συμπεριφορά.

ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΕ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΑ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΓΙΑ ΕΚΧΩΡΗΣΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

Μα τούτο είναι προφανές πως έχει ήδη γίνει απο την στιγμή που αποφασίσαμε να συμμετέχουμε σε αυτή την ένωση....

Δυστυχώς όλα τα όνειρα κάποτε τελειώνουν και έτσι το όνειρο της δήθεν ενωμένης ευρώπης ήδη δείχνει τα δόντια και τις πραγματικές προθέσεις του πως στην ουσία δεν πρόκειται για κείνο το όραμα που σερβίρισαν κάποιοι στον Ελληνικό λαό αλλά και σε άλλους εταίρους περί ισότιμης ένταξης σε έναν όμιλο εθνών,παρά μία στυγνή συμμορία τοκογλύφων και εκμμεταλευτών ακόμα και με την μορφή ολόκληρων κρατών, τα οποία προσπαθούν να επιβληθούν χωρίς να στάξει ρουθούνι στα άλλα ασθενέστερα κράτη δημιουργώντας μία δήθεν ένωση κρατών πολλών ταχυτήτων χωρίς κοινή εξωτερική πολιτική αλλά και άλλες κεντρικές πολιτικές κατευθύνσεις,δρώντας ως δανειστές και ολοένα και πιό στυγνοί αιμοπότες για όσους δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν τις πραγματικές προθέσεις τους,αφαιρώντας όλο και πιο γρήγορα οτι έχει απομείνει απο την ικμάδα αλλά και την αίσθηση της εθνικής κυριαρχίας των κρατών μελών στα πλαίσια της παγκοσμιοποίήσης και των ρευμάτων της νέας εποχής ή αλλιώς του νέου μεσαίωνα που οδηγούν τους λαούς.

Ο δικός μας λαός το βλέπει αυτό καθημερινά,βλέπει δηλαδή να αντιμετωπίζεται ως κολίγος ο οποίος πωλείται μαζί με την γη στους νεοτσιφλικάδες του νεοεποχίτικου κόσμου,να απαξιώνεται η προσφορά του καθημερινά στον παγκόσμιο ρού της ιστορίας με σαφές προσανατολισμό να του δημιουργηθει σε επίππεδο κοινωνικού ασυνείδητου,ένα αίσθημα ενοχής για το ποιός πραγματικά είναι και το τι έχει προσφέρει και το σημαντικότερο έχει να προσφέρει σε αυτό που λέμε κοινωνία των εθνών,με αποτέλεσμα του να προσπαθεί να αποταχθεί της εθνικής του ταυτότητας ολοένα και πιο επιδεικτικά, προκειμένου να "τον κάνουν παρέα",χάριν ενός ανεξήγητου φιλοευρωπαίσμου και ξενομανίας η οποία ενδεχομένως να συμβαίνει ακριβώς γιατί τούτος ο λαός μην έχωντας πουθενά να σταθεί και μην έχοντας ακόμη και σήμερα ξεκαθαρίσει τα δικά του ζητήματα περί ελληνικότητας,θεωρεί ως μόνη λύση το σωσίβιο που τελικά θα τον οδηγήσει στον σίγουρο χαμό και την υποδούλωση μέσω της εξαθλίωσης του και της σύνθλιψης του εθνικού του εγωισμού.

Τα κίνητρα όσων εμπνεύστηκαν μία δήθεν τέτοια ένωση η οποία καθίσταται πλέον ως λερναία ύδρα του διεθνισμού και η οποία έχει ως μοναδικό σκοπό να καταπιεί τα έθνη προς χάριν της δήθεν οικονομικής σταθερότητας και ευμάριας,αποδυκνείωνται ταπεινότερα και πλέον ποταπά απο όσο μπορεί να νόμισε και ο μεγαλύτερος διώκτης μίας τέτοιας ιδέας συνασπίσμού κρατών και το μόνο κέρδος το οποίο διαφαίνεται στον ορίζοντα,είναι το κέρδος τον ολίγων έναντι των κολίγων της νέας τάξης και αυτό το αέναο αναμάσημα του τοκογλυφικού κεφαλαίου το οποίο αυγατίζει στις ίδιες τσέπες υποδουλώνοντας τους λαούς.

Η αλήθεια είναι πως η μετεξέλιξη του καπιταλισμού ήδη απο τις αρχές του 20ου αιώνα σε κεφαλαιοκρατικό ιμπεριαλισμό μέσω εξαγορών και συγχωνεύσεων κεφαλαίου με ιδεολογική πλατφόρμα τον διεθνισμό,συνεπικουρούμενη απο την συγκέντρωση του χρηματιστικού κεφαλαίου στα χέρια των τραπεζιτικών καρτέλ, υπήρξαν οι αρχές ίδρυσης της "Ευρωπαικής Ένωσης" πασπαλισμένες με ιδεολογικές μπαρούφες,προκειμένου να τσιμπίσουν οι λαοί,εξάλλου ήδη ο Λένιν απο το 1916 μιλάει για "Ενωμένες πολιτείες της Ευρώπης" στο έργο "ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ" καταδυκνείωντας πλήρως τον ρόλο της "Deutche Bank" αλλά και όλων των τραπεζιτικών κολλοσών καθώς και το γεγονός πως το σχέδιο περί ευρωπαικής δήθεν ένωσης εξυφαίνετο δεκαετίες πρίν την πραγμάτωση του....


Εάν δέ έννοιες,όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα,η ελευθερία,η δημοκρατία μπορούσαν να μιλήσουν, είναι το πλέον σίγουρο πως θα ούρλιαζαν καθημερινώς όλο και περισσότερο απο τον βασανισμό τον οποίο υπόκεινται απο τους δήθεν προστάτες τους,η δέ κατά το δοκούν χρησιμοποίηση τους απο τους διεθνιστές και γενικώς τους άρχοντες της νέας τάξης, αποτελεί ακόμα μια μαύρη σελίδα στο βιβλίο της νέας εποχής,ενώ το γεγονός είναι ένα,πως τα σύγχρονα βαμπίρ του διεθνισμού με όλες τις εκφάνσεις του,απο τροικανούς μέχρι μια κήβλιδη ευρωπαική ένωση,γνωρίζουν καλά την τέχνη του να σερβίρουν περιττώματα προς βρώσιν περιτυλιγμένα μέσα σε χρυσόχαρτο,ενώ και οι λαοί στην αντίπερα όχθη θα πρέπει να μάθουν επιτέλους να μην εκτρέφουν μέσω της οκνηρίας και του μιμητισμού - ίδιον της ανθρωπίνου φύσεως - όλα αυτά τα τέρατα που μόνο σκοπό έχουν την καταστροφή τους.

Να γνωρίζουν - αν και είμαι σίγουρος πως το γνωρίζουν και το φοβούνται - τέλος όσοι αντιμάχονται την πατρίδα μας,πως ο πραγματικός Έλληνας και οχι ο απλώς ελληνόφωνος,το είδος του οποίου προσπαθούν παντοιοτρόπως να επιβάλλουν,δεν έχει μάθει να ακολουθεί κανένα μονοπάτι όσο θελκτικό και αν φαίνεται,παρά δημιουργεί ο ίδιος το μονοπάτι που ακολουθούν οι υπόλοιποι επιλέγοντας έστω και καθυστερημένα τον στενό δρόμο της αρετής απο τον πλατύ δρόμο της κακίας....


Με εκτίμηση
Πάνος Χατζηγεωργιάδης
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011

ΤΟ ΦΙΛΟΤΙΜΟ ΣΕ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΕΦΕΔΡΕΙΑ...




Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 10/10/2011


Σίγουρα το νεοελληνικό κράτος απέχει έτη φωτός απο το να χαρακτηρίζεται σοβαρό.Σίγουρα το μνημόνιο είναι μόνο η αφορμή προκειμένου να φανεί το μέγεθος της σήψης και της παθογένειας της νεοελληνικής κοινωνίας.Σίγουρα υπήρχαν άλλες λύσεις ακόμα και την ύστατη στιγμή σε σχέση με τους όρους δανεισμού της χώρας.Σίγουρα το ΠΑΣΟΚ στην παρούσα του μορφή,το μεταπαπανδρεικό αν το θέλετε, δεν είναι αποκλειστικά υπαίτιο για το κατάντημα της πατρίδας απλά σε αυτό έπεσε ο κλήρος του να τελειώσει την δουλεια με αυτό που λέμε πατρίδα και Ελλάδα τουλάχιστον με αυτό που εμείς εννοούμε με αυτό τον όρο.
Έτσι είναι το σχέδιο. Να μην μπορεί κάποιος να εντοπίσει τον αποκλειστικά υπαίτιο,να τον φορτώσει σε ένα φορτηγο του στρατού ένα πρωί,να τον στήσει στο εκτελεστικό απόσπασμα και να τελειώνει με αυτόν τον συρφετό των ανευθυνουπεύθυνων που λυμαίνονται την χώρα απο μεταπολιτεύσεως και εντεύθεν τουλάχιστον. Σίγουρα η φωνασκούσα μείζονα αντιπολίτευση η οποία διαρυγνίει τα ιμάτια της με κάθε ευκαιρία ήταν αυτή η οποία κατέβηκε απο το τιμόνι της χώρας πριν μόλις δύο χρόνια ως αποτυχημένη με διαφορά δέκα ποσοστιαίων μονάδων απο το ΠΑΣΟΚ το οποίο και την διαδέχθηκε διακυρήσοντας παντού πως "λεφτά υπάρχουν" ενώ έδρασε ως ο προπομπός για το Δ.Ν.Τ και πρίν απο αυτήν πάλι το ΠΑΣΟΚ και ούτω κάθεξης,διότι μία αρρώστια δεν εκδηλώνεται χωρίς λόγο και εν μία νυκτί, ή αν το θέλετε αν υπάρχει κάπου καπνός υπάρχει και φωτιά.
Απο την άλλη τα μικρότερα κόμματα φέρουν και αυτά βαρία την ευθύνη αλλά μπορούν να φωνάζουν όσο θέλουν λόγω του οτι δρούν ως κοινωνικές βαλβίδες και γνωρίζουν πως δεν πρόκειται ποτέ πραγματικά να κυβερνήσουν την χώρα αυτούσια,στην καλύτερη περίπτωση να καταστούν συνυπεύθυνα-ανευθυνουπεύθυνα μίας κυβέρνησης "εθνικής ενότητος" (ίσως δέ να αφαιρεθεί και το "εθνικής"),απο την άλλη δέ,βρώμικος ο ρόλος των περισσότερων δημοσιογράφων οι οποίοι εξαντλώντας τον λαικισμό αλλά και τον φαρισαισμό,κατηγορούν τις πολιτικές παρατάξεις ο καθείς όπου ετάχθη αναλόγως των συμφερόντων του,για λαικισμό,ενώ οι ίδιοι είναι και αυτοί με την σειρά τους μέγιστοι λαικιστές, διότι ποτέ δεν μιλάνε για την ευθύνη αυτού του λαού ή έστω μέρους αυτού, για το κατάντημα της χώρας.
Ο λαός είναι μία ιερή αγελάδα τόσο για τους πολιτικάντηδες όσο και για μερικούς εκ των δημοσιογράφων,ποτέ δεν φταίει και πάντα υποφέρει χωρίς λόγο.
Δεν είναι έτσι.Σε αυτή την μεγάλη κρίση φταίει πρωτίστως μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού γιατί πίστεψε πως βολεύοντας τον εαυτό του και τους γύρω, η χώρα θα μείνει αλώβητη,πίστεψε πως κοιτάζοντας τον μικρόκοσμο του, τίποτα δεν μπορεί να τον βλάψει.Θεώρησε πάγια πρακτική το να κυνηγήσει το να μπεί στο δημόσιο εκμμεταλεύομενος το σάπίο πολιτικό σύστημα το οποίο αργότερα θα έβριζε, με αποτέλεσμα οι δημόσιοι υπάλληλοι της χώρας να φτάνουν στο επίππεδο των δημοσίων υπαλλήλων των ΗΠΑ σε αριθμό, πράγμα που σημαίνει ανελαστικές δαπάνες ΚΑΘΕ ΜΉΝΑ,πέραν τον τεράστιων συντάξεων,εφ άπαξ,προμηθειών και των άλλων παροχών.

ΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΦΤΑΙΝΕ ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ,ΟΜΩΣ ΠΟΙΟΙ ΦΤΑΙΝΕ ΠΟΥ ΦΤΑΣΑΜΕ ΩΣ ΕΚΕΙ ;

Φταίει γιατί χειροκρότησε και συνεχίζει να το κάνει άθλια ανθρωπάκια επειδή του έλεγαν και του λένε αυτά που ήθελε και θέλει να ακούσει και οχι αυτά που πραγματικά πρέπει να ακούσει,δεν σήκωσε το κεφάλι πάνω για να δεί το σύνολο,να νοιαστεί για αυτό και να δουλέψει για αυτό,προσκύνησε τον κάθε άθλιο πολιτικάντη όπως τώρα κάποιοι εξ αυτών πέραν ελαχίστων,έφεραν την χώρα προσκυνημένη σκλάβα και σιδηροδέσμια εμπρός στα μεγάλα αφεντικά που η δική του οκνηρία και μικροσυμφεροντολογία τα έκανε αφέντικα και τους έδωσε την δύναμη να παίζουν με τις τύχες του και των παιδιών του,ενώ καλύτερα να μην σκέφτεται κάποιος το τι θα πάθει ο πολιτικός που θα τολμήσει να πεί την αλήθεια,στην καλύτερη των περιπτώσεων να μην ξαναεκλεγεί...
Φταίει γιατί ακολούθησε τον λάθος δρόμο οχι γιατί δεν ήξερε πως είναι ο λάθος δρόμος,αλλά γιατί το έκαναν όλοι...
Έχω ξαναπεί και αλλού.Τα κόμματα αποτελούν την προβολή του πολίτη σε μακροκοινωνικό επίππεδο και πως δεν μπορεί να υπάρξει υγιής οργανισμός απο άρρωστα κύταρα,πως είναι δυνατόν δέ τα πολιτικά κόμματα να μην διακατέχονται απο μικροπολιτικά συμφέροντα όταν τα μέλη τους διακατέχονται απο τα δικά τους μικροσυμφέροντα είς βάρος του συνόλου;
Απο την άλλη αυτος ο κόσμος ονειρεύτηκε ψωμί και λευτεριά,όμως και στα δύο τον κορόιδεψαν,είναι φιλότιμος,εργατικός,φιλόξενος αλλά πάσχει απο έλλειψη οράματος και στόχους πέρα απο τον μικρόκοσμο του,κάτι που τον κάνει ιδιοτελή και κουτοπόνηρο σε πολλές εκ των περιπτώσεων,το μόνο σίγουρο με την ιστορία του και το ένδοξο παρελθόν του είναι οτι του αξίζει κάτι πολύ καλύτερο απο αυτό που έχει σήμερα όμως τεχνιέντως έχει αφεθεί στην μοίρα του να κολυμπήσει ο καθένας όπως μπορεί γιατί όλοι τρέμουν την στιγμή που αυτός ο λαός κατανοήσει την τεράστια δυναμική του στο διεθνές στερέωμα και το πόσα έχει ακόμα να δώσει στον κόσμο αυτό αλλά και στον εαυτό του,αρκεί να καταστεί αλληλέγγυος επιτέλους επι μονίμου βάσεως και οχι μόνο σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΘΝΟΣ ΑΝΑΔΕΛΦΟΝ,ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΛΛΗΛΛΕΓΥΟΙ.

Δεν είμεθα ήλιθιοι όσο και αν το νομίζουν κάποιοι.Ο πάσα ένας διαθέτων ένα απλό νού και έχων σώας τα φρένας είναι σε θέση να κατανοήσει το παιχνίδι του δικομματισμού αλλά και των υπόλοιπων κομμάτων,το παιχνίδι των συνδικαλιστών με τις τεράστιες περιουσίες,των κακών δημοσιων υπαλλήλων σε σχέση με τους σωστούς, που πληρώνονται αδρώς απο το υστέρημα όλων των άλλων και του πάσα ένα ευνοούμενου της καταστάσεως,το θέμα όμως είναι ένα και μοναδικό.

ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΘΕΣΗ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ;

Σίγουρα αυτοί οι οποίοι έκαναν όλα αυτά ΟΧΙ,η αλλαγή θα έρθει απο τις υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας μας απο όπου και αν προέρχονται και οχι απο το κατεστημένο και τους σφουγγοκωλλάριους του.
Είμεθα άρρωστοι και πρέπει να ακολουθήσουμε αυστηρή δίαιτα και μείς τρώμε μέχρι σκασμού περιμένωντας την ώρα που θα συμβεί το μοιραίο,το δέ άσχημο είναι πως θα το πληρώσουν αυτό όλοι και πως το κακό θα πέσει επί δικαίων και αδίκων.
Ο αντιπρόεδρος Πάγκαλος δε,έχει ΕΝ ΜΕΡΕΙ δίκιο όταν λέει πως "μαζί τα φάγαμε" μόνο που λέει την μισή αλήθεια (κατά πάγια τακτική διότι μίση αλήθεια αληθοποιεί ένα ψέμμα) και δεν εξηγεί τον λόγο του ΓΙΑΤΙ τα φάγανε μαζί με αρκετούς ευνοούμενους.

Ίσως για να γίνουνε πολλοί και να μην μπορούνε να μιλήσουνε νομιμοποίωντας την παρανομία....

Να ρωτήσω όμως κάτι.Έφαγε μαζί σας και ο πατέρας μου που κουβαλούσε με τα πόδια μέχρι τον όγδοο όροφο τσιμέντα και ο οποίος παίρνει 700 ευρώ σύνταξη με 45 χρόνια στην οικοδομή, που παραλίγο να μην μπορέσει να την πάρει και αυτή γιατί κάποιοι πονηροι (που μαζί τους τα φάγατε και κάποιοι κακοί ελεγκτές του ΙΚΑ που μαζί τους τα φάγατε επίσης) δεν του κολλούσαν ένσημα μέσα στα κρύα και τους καύσωνες ;
Μαζί τα φάγατε με τα εκατομύρια των μή προνομιούχων που κάθε πρωί πήγαιναν και πάνε στην δουλεία τους παίρνοντας ψίχουλα και πολλές φορές χωρίς ασφάλιση ;
Μαζί τα φάγατε με τον σωστό ελευθερο επαγγελματία,με αυτόν που δηλώνει τα σωστά νοίκια στην εφορία με τον κάθε ευσυνειδητο πολίτη αυτής της χώρας που κοιτάζει όσο μπορεί να είναι εντάξει με το σύνολο και τον εαυτό του ενώ μπορεί να αποκρύψει έσοδα ;
Μαζί τα φάγατε με τον έντιμο δημόσιο υπάλληλο ο οποίος τίμησε την θέση του και δούλευε την ώρα που οι δήθεν συνάδελφοι του χασκογελούσαν είς βάρος του και είς βάρος όλων των άλλων ;
Καμία σχέση.Υπάρχουν λοιπόν πολίτες δύο και τριών ταχυτήτων σε αυτόν τον τόπο,υπάρχουν πολίτες σαν τον πατέρα μου τον κυρ Χρήστο που πήρε το σακί στον ώμο και δεν υπολόγισε ποτέ κανέναν απο δαύτους (λάθος του διότι θα έπρεπε να τους σκοτώνει στο ξύλο όπου τους βρίσκει) αλλά υπάρχουν και κηφήνες και οι απόγονονοί τους οι οποίοι πρέπει να τραφούν με το αίμα του υπόλοιπου λαού.Ας ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα επιτέλους διότι πρέπει να πούμε τα σύκα σύκα και την σκάφη σκάφη κάποια στιγμή και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να μην επιτρέπουμε στον οποιονδήποτε να κυβερνάει τις ζωές μας έτσι άκριτα ή επειδή μας είπε μερικά λόγια τα οποία θέλουμε να ακούσουμε,καλό είναι να μάθουμε να ακούμε την αλήθεια ακόμα και αν είναι είς βάρος μας προκειμένου να αυτοβελτιωνόμαστε μέρα με την ημέρα,μόνον έτσι θα πάει μπροστά αυτός ο τόπος.
Φταίμε όλοι και προπαντώς οι σωστοί, οι οποίοι αφήνουν τους λάθος να πάνε μπροστά και να επιβάλουν το παιχνίδι τους,μπορεί να μην τα τρώμε όλοι μαζί αλλά και ο σωστός έχει ηθική υποχρέωση να εντοπίζει και να τιμωρεί τον φονιά και να καταγγέλει τον φόνο δεν δικαιούται να μένει απαθής όταν βλέπει μπροστά του μία δολοφονία,πόσο μάλλον την δολοφονία της ίδιας του της πατρίδας και των επόμενων γεννεών,έχει το ήθικο καθήκον του να συνασπίζεται με τους υπόλοιπους σωστούς και να δρά ως θεματοφύλακας της κοινωνίας.

ΦΙΛΟΤΙΜΟ,ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ ΜΑΣ,ΣΚΛΗΡΗ ΤΙΜΩΡΙΑ ΟΠΟΙΟΥ ΠΑΕΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΠΟΝΑΕΙ, ΜΑΖΙ ΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ

Εκείνο δέ το φορτήγο με τους προς εκτέλεση, μάλλον θα πρέπει να γίνει ολόκληρο κονβόι,αλλά δυστυχώς έχουμε "δημοκρατία" πιά...

Με πόνο ψυχής
Π. Χατζηγεωργιάδης
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
http://iperalitheias.blogspot.com/
panoschatzigeorgiadis@gmail.com

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

ΒΡΑΒΕΥΣΗ - "ΣΙΚΕΛΙΑΝΑ"


Να ενημερώσω τους φίλους της ποίησης μου,πως το ποίημα μου με τίτλο "ΥΠΟΤΑΓΗ",απέσπασε το Α ΒΡΑΒΕΙΟ ποίησης απο τον λογοτεχνικό διαγωνισμό "ΣΙΚΕΛΙΑΝΑ" σε συνεργασία με την UNESCO, για το έτος 2011,ευχαριστώ απο καρδιάς όλους.



Α' ΒΡΑΒΕΙΟ ποίησης λογοτεχνικού διαγωνισμού "ΣΙΚΕΛΙΑΝΑ"

Προκριθέν στους Δελφικούς αγώνες ποίησης της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών



ΥΠΟΤΑΓΗ


Φτηνά επούλησες την όμορφη ψυχή σου
τα θέλω εζήτησες του κόσμου τούτου
ώς φάσμα τριγυρνά η ύπαρξη σου
να ζητιανεύει τις στιγμές χαμένου πλούτου

Αγάπες,όνειρα τα έθαψες κοντά σου
να κοιμηθούν παντοτινά πριν απο σένα
αιώνια ξέρεις πως θα στέκουν μακριά σου
δεν σου ανήκει τίποτε άλλο απο το ψέμμα

Στοιβάχτηκες και σύ σε μιά φωτογραφία
με ψεύτικα χαμόγελα γεμάτη
πλυμμηρισμένη απο δήθεν ευτυχία
μέσα στου κόσμου του μικρού,την τόση απάτη


Θα ρθώ με πόνο εκεί που ετάφη η ζωή σου
λίγα λουλούδια για να αφήσω νοερά
πάνω στο φέρετρο της προδομένης ύπαρξης σου
που γυαλισμένο με κοιτά θανατερά



Με εκτίμηση
Πάνος Χατζηγεωργιάδης
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2011

Η ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΒΙΑΣΜΟΥ…


Αν και δεν αναδημοσιεύω άρθρα άλλων συντακτών,αξίζει κάποιος να δεί το συγκεκριμένο υπό μάλιστα την έννοια πως ο βιασμός διέπεται απο άρχες λειτουργίας όπως η αντικειμενοποίηση του θύματος,με σαφή αναγωγή στο σημερινό χάλι που διέρχεται ο ελληνικός λαός...


Της Βασιλικής Βλάχου


«Το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο
δε το αντέχουν οι άνθρωποι»
Η σκιά, σύμφωνα με τη γλωσσική ορολογία, ονομάζεται η περιοχή του χώρου πίσω από ένα αδιαφανές εμπόδιο που διακόπτει τη πορεία του φωτός… ο βιασμός, ορίζεται ως έγκλημα εχθρότητας και επιθετικότητας, ως ερωτικός εξαναγκασμός και ύστατη πράξη αντικειμενοποίησης του ατόμου.
¨Η σκιά του βιασμού¨ λοιπόν, αναφέρεται φυσικά στα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης και σε όλα όσα δημιουργούνται μέσα τους μετά από αυτή την αποτρόπαια πράξη εναντίον τους, ακολουθώντας τα παντού… σαν σκιά… όπου ειδικότερα τα βράδια, η σκιά αυτή, καλύπτει και σκοτεινιάζει ακόμη περισσότερο τη ψυχή και το μυαλό των θυμάτων…!!!
Σκέψεις, συναισθήματα, άγχος, ένταση, δυσφορία, ευερεθιστότητα, έντονη καχυποψία, εσφαλμένες πίστεις, κατάθλιψη είναι μερικά από τα συμπτώματα που καλείται ένα θύμα να καταπολεμήσει, με απώτερο και μοναδικό σκοπό τη παρεύρεση του στη «Θεία δίκη» του κακουργιοδικείου. Τι είναι όμως αυτό, που κάνει τα θύματα να μη καταγγείλουν τον βιασμό τους στις αρχές; Ποιοι φόβοι και ποιες ανασφάλειες είναι αυτές, που κόβουν τον δρόμο προς την ηθική και ψυχική τους πάνω απ όλα δικαίωση και τα κατευθύνει στον μονόδρομο-αδιέξοδο της ήττας και της μετέπειτα απελπισίας;
Τα πάντα ξεκινούν πριν καν «τελειώσει» η πράξη του βιασμού… ένας βιαστής, δεν ασελγεί μονάχα στο σώμα ενός ανθρώπου, αλλά βιάζει ταυτόχρονα τη ψυχή και το μυαλό του θύματος.. βιάζει την οποιαδήποτε αξία του.. βιάζει την αξιοπρέπεια του.. βιάζει ό,τι αγνό συναίσθημα υπάρχει στη ψυχή του.. βιάζει την ηρεμία του.. βιάζει την ευτυχία του.. βιάζει τον παρορμητισμό του.. βιάζει την αγαθότητα του.. βιάζει τη καλοσύνη του.. βιάζει τους στόχους του.. βιάζει τα θέλω του.. βιάζει τα όνειρα του… βιάζει… βιάζει… βιάζει... βιάζει ΤΑ ΠΑΝΤΑ μαζί με το σώμα, κάνοντας έτσι όλες τις «ασήμαντες» ενέργειες της καθημερινότητας να γίνονται ξαφνικά αναγκαίες για το θύμα… το πρωινό ξύπνημα με τον καφέ, το μπάνιο, η δουλειά, η προετοιμασία για το φαγητό,...
η παρακολούθηση της σειράς – της εκπομπής – της ταινίας – των ειδήσεων, ο περίπατος έξω απ το σπίτι, η συνομιλία με συγγενείς, με φίλους, με γνωστούς, με γείτονες, ακόμα και η απλή ξεκούραση στο κρεβάτι ή στον καναπέ, μοιάζουν σαν θεόσταλτα δώρα που λίγο πριν δεν έδινε, όπως όλοι μας άλλωστε, την απαραίτητη σημασία.
Καθώς λοιπόν το θύμα καταφέρνει να ξεφύγει και να σωθεί από τα χέρια του βιαστή του, η μοναδική φράση που υπάρχει στο μυαλό του, είναι η φράση ¨τα κατάφερα.. έζησα¨ και το μόνο που αναζητά από εκείνη τη στιγμή και έπειτα είναι να βρει την ηρεμία του κάνοντας μία ή και περισσότερες απ τις μέχρι πρότινος, προαναφερθέντες «ασήμαντες» ενέργειες του. Σε αυτό λοιπόν το σημείο, θα πρέπει να τεθεί σε λειτουργία η ψυχική, πνευματική και ηθική αφύπνιση του θύματος οδηγώντας το αρχικά στις αστυνομικές αρχές για την καταγγελία τής εν λόγω ειδεχθής εγκληματικής πράξης εναντίον του και στη συνέχεια στη δικαστική αίθουσα για την καταστρατήγηση της πεμπτουσίας του ανθρώπινου δικαιώματος, που δεν είναι άλλο από το δικαίωμα στη ζωή και στην αξιοπρέπεια του βιασθέντος ατόμου.
Σύμφωνα όμως με τις στατιστικές, κάθε χρόνο, μονάχα το 6% των θυμάτων καταγγέλλει τον βιασμό τους στις αρχές και συνήθως το ποσοστό αυτό μειώνεται στη συνέχεια, καθώς το θύμα δεν αντέχει την όλη ψυχοφθόρα διαδικασία της εκδίκασης της υπόθεσης του από τους αρμόδιους δικαστικούς φορείς. Είναι όμως αυτός ο μοναδικός λόγος που ένα κακοποιημένο άτομο δε φτάνει ποτέ στο δικαστήριο; Η οικογένεια, ο κοινωνικός περίγυρος και γενικότερα το φιλικό περιβάλλον, πόσο κοντά μπορούν να βρεθούν στο θύμα για να του σταθούν, να το αποστασιοποιήσουν από οποιαδήποτε αρνητική σκέψη χωρίς να το στιγματίσουν, να το ασχημονήσουν περιπαιχτικά και να του αποδώσουν ευθύνες για το συμβάν, βυθίζοντας το ακόμη περισσότερο στην απόγνωση και την ανασφάλεια για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων του;;;;;; και εν συνεχεία, η δικαιοσύνη και οι αρμόδιοι φορείς της, κατά πόσο μπορούν να αντιπροσωπεύσουν επάξια τον ρόλο τους εμποδίζοντας τους συνηγόρους υπεράσπισης των κατηγορουμένων να εκφοβίζουν, να εκβιάζουν και να ΒΙΑΖΟΥΝ ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ το θύμα με τις αναρίθμητες – κακεντρεχείς – απαξιωτικές και προσβλητικές τους ερωτήσεις;;;;; Μία υπόθεση βιασμού, κατά μέσο όρο, εκδικάζεται μετά το διάστημα των τριών, τεσσάρων ετών από τη στιγμή της καταγγελίας… οι λόγοι ποικίλλουν αν και όλα αυτά επρόκειτο για δικαιολογίες.. ο ουσιαστικός λόγος για τη καθυστέρηση της εκδίκασης της υποθέσεως, είναι να για να κατευνάσουν τα πνεύματα ώστε η όλη διαδικασία να διεξαχθεί κάτω από ήπιους και καθωσπρεπικούς τόνους. Που μπορεί λοιπόν ένα θύμα βιασμού να απευθυνθεί και να επισημάνει σε όλους αυτούς, πως ακόμη και μία δεκαετία, μία ολόκληρη ζωή να έχει περάσει από το συμβάν, όταν αντικρίσει ξανά τον βιαστή του θα νιώσει την ίδια οργή και τον ίδιο - αβάσταχτο πόνο ψυχής για όλα όσα του κατέστρεψε;;;;;;; Με πιο δικαίωμα ζητούν από έναν σεξουαλικά κακοποιημένο άνθρωπο να φερθεί πολιτισμένα, όταν απέναντι του βρίσκεται ένας αδίστακτος δολοφόνος ψυχής;;;;
Όλα αυτά, σε ένα θύμα βιασμού φαίνονται δυσβάστακτα… αν αναλογιστεί όμως τη βεβήλωση και την αγαλλίαση που θα νιώσει η ψυχή του, όταν οι χρόνιες αυτές προσπάθειες του αποφέρουν τα επιθυμητά αποτελέσματα, την καταδίκη δηλαδή του βιαστή του, τότε θα αντλήσει μέσα του την απαραίτητη πίστη και υπομονή που χρειάζεται έως ότου φτάσει η στιγμή της Θείας αυτής δίκης.
«Το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο δε το αντέχουν οι άνθρωποι» είναι κάποια από τα λόγια του εθνικού μας ποιητή Οδυσσέα Ελύτη στο ποίημα του ¨το μονόγραμμα¨.. αυτό που δε μπορεί ουσιαστικά να αντέξει το θύμα, δεν είναι η όλη προαναφερθείσα διαδικασία, αλλά η συνείδηση του αν αφήσει ελεύθερο και ατιμώρητο τον βιαστή του. Αφήνοντας τον εαυτό του ηττημένο από τους φόβους και τις ανασφάλειες του, τον καταδικάζει αυτόματα στην αιώνια ταπείνωση και αφήνει τον ψυχικό-πνευματικό του κόσμο έρμαιο των ερινυών, των μυθικών χθόνιων αυτών θεοτήτων που κυνηγούν ακούραστα όσους έχουν διαπράξει εγκλήματα κατά της φυσικής και ηθικής τάξης των πραγμάτων, διότι η παραίτηση του βιασθέντος από τη δίκη, έχει ως αποτέλεσμα τη συνέχεια της κτηνωδίας, καθώς ο βιαστής του θα διαπράξει ανενόχλητα και ακούραστα και άλλα παρόμοια εγκλήματα ψυχής και όλα αυτά φυσικά, με τη συγκατάθεση του θύματος.
Μη βιάζεις λοιπόν μαζί του και άλλους ανθρώπους… ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΟΝ !!!!

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2011

"ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ" ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 1/10/2011




Mάλιστα...κάποιοι εκ του υπουργείου "φρόντισαν" να γίνει και αυτό...
Τα παιδιά ξεκινώντας την νέα σχολική χρονιά εφέτος ήσαν εκεί,οι δάσκαλοι και οι γονείς τους επίσης,ο παπάς για τον καθιερωμένο αγιασμό - αν και μετράει κι αυτός μέρες σε ένα πολυπολιτισμικό σχολείο - παρών, ενώ αυτο που έλειπε ήταν τα καινούρια βίβλια τα οποία είχαν αντικατασταθεί πρός το παρόν (και ως γνωστόν ουδέν μονιμότερον του προσωρινού) απο κάποιες σημειώσεις σε φωτοτυπία καθώς και τον περιβόητο οπτικό δίσκο ή άλλως ελληνιστί dvd.
Το θέμα "έπαιξε" γεμίζοντας ανούσια κάποια τηλεοπτικά λεπτά,υπήρξαν και κάποιες αντιδράσεις είς βάρος της υπουργού αλλά μέχρι εκεί και αυτό γιατί έχουμε "δημοκρατία" και κάτι παραπέρα είναι ανεπίτρεπτο,τώρα θα μου πείτε πως είναι δυνατόν να υπάρχουν ανεπίτρεπτα πράγματα σε μία δημοκρατία έστω και εκφυλισμένη έπειτα απο 37 συναπτά έτη συμπορευόμενη με κάθε είδους ασυδοσία,είναι απορίας άξιον,εξάλλου έχουμε τόσα σοβαρά θέματα να ασχοληθούμε πλέον, μόνο που κανείς δεν αναφέρει τεχνιέντως θεωρώ, πως το πλέον σοβαρό θέμα σε αυτόν τον τόπο είναι η έλλειψη παιδείας,διότι απο εκεί ξεπετάγονται ως μία νέα λερναία ύδρα όλα τα άλλα προβλήματα της κοινωνίας μας αλλά και κάθε κοινωνίας μέσα στον τόπο και τον χρόνο.
ΟΥΔΕΙΣ παύτηκε των καθηκόντων του,δεν υπήρξε η παραμικρή παραίτηση έστω και απο ευθυξία σχετικά με την μή επιτέλεση του έργου το οποίο έχει αναθέσει ο ελληνικός λαός μέσω της ψήφου του και του δήθεν δικαιώματος της εκλογής, στον πάσα έναν υπέυθυνο σε τούτη την χώρα,έτσι για την ελλάδα ρε γαμώτο,έστω και την πολυπολιτισμική....
Τώρα κάποιος είναι να αναρωτηθεί,μα δεν επιτελείται έργο μέχρι σήμερα ; βεβαίως και επιτελείται έργο (για τούτο προφανώς και δεν παραιτείται κανείς) όμως αυτό βρίσκεται στην αντίθετη κατεύθυνση σε σχέση με την πατρίδα,η ιστορία καταργείται ή ακόμα χειρότερα αλλοιώνεται σε σημείο σήψης,η γλώσσα περνά σε άλλο επίππεδο αυτό των γκρίκλις και του λεξιλογίου των 500 λέξεων για τα απολύτων απαραίτητα,τα θρησκευτικά γινονταί πιο θελκτικά στον χαριεντισμό τους με τα αλλα θρησκεύματα λόγω της "πολυπολιτισμικότητας" και για να μην θιγούν τα νέα μέλη του ελληνικού σχολείου τα οποία κανείς δεν εκάλεσε να παρακολουθήσουν τα μαθήματα του,πέρα απο την κοντόφθαλμη μεταναστευτική πολιτική σε βαθμό κακουργήματος και εσχάτης προδοσίας,την δική μας οκνηρία για το μέλλον της πατρίδας και ενδεχόμενα μίας προσχεδιασμένης απο πολλού χρόνου διάλυσης του ελληνικού εκαιδευτικού συστήματος,θύμα του οποίου υπήρξε και η τεχνική εκπαίδευση στην χώρα,πράγμα που είχε την συνέπεια του να δέχεται η Ελλάς ξένο τεχνικό δυναμικό της κακιάς ώρας τις περισσότερες φορές, ελλείψη ελληνόπουλων.
Βέβαια εδώ φταίνε και οι γονείς,οι στερημένοι πολλές φορές δεν λέω,οι οποίοι δεν ήθελαν το παιδί τους να καταλήξει στην οικοδομή,το ήθελαν επιστήμονα και έτσι πόσοι λαμπροί τεχνίτες κατήντησαν να γίνουν κακοί γιατροί και δικηγόροι και κάποιοι εξ αυτών και βολευτές του έθνους.
Φταίνε και οι γονείς των νεοελληνοπαίδων διότι δεν εκτίμησαν ποτέ την αξία ενός βιβλίου ίσως γιατί τους δώθηκε απλόχερα απο την μεταπολίτευση και εντεύθεν, ως κομμάτι της δωρεάν παιδείας δήθεν η οποία εκτρέπει σχεδόν όλα τα παιδιά στα φροντιστήρια δημιουργώντας επουδενί πεπαιδευμένους πολιτες αλλά μάλλον παπαγαλάκια της άκρας εξειδίκευσης,οπού ο κάθε έργάτης είναι υπεύθυνος για την μία και μοναδική βίδα που θα βιδώνει μέχρι το τέλος της ζωής του,μη αναλογιζόμενος τίποτε άλλο και χωρίς προσωπικότητα και κρίση και έχοντας ως όνειρο οχι την πραγματική παιδεία αλλά μία θέση στον ήλιο της εργασίας ή ακόμα καλύτερο της και καλά εργασίας και αυτό δυστυχώς το σκεπτικό το εντάσει τόσο πολύ μέσα στην ψυχή του,γίνεται ένα με αυτό με αποτέλεσμα να φέρεται έτσι και εκτός δουλείας με τα γνωστά σε όλους μας αποτελέσματα για την πατρίδα.
Κάποτε ο πατέρας μου πήγε στην οικοδομή οχι γιατί δεν ήθελε να συνεχίσει τα γράμματα,αλλά γιατί ενώ πούλησε ένα πατινι για πενήντα δραχμές προκειμένου να πληρώσει την εγγραφή του στο γυμνάσιο,του ζήτησαν και άλλες 260 δραχμές για βιβλία που φυσικά δεν είχε να δώσει.
"θα μου πείς τι θα γινόμουνα" μου λέει που και που,πατέρα να είσαι σίγουρος και στο λέω απο τούτο εδώ το βήμα, πως έγινες πολύ πιο σημαντικός απο μερικούς αγράμματους με πτυχία που δεν βλέπουν μπροστά τους και μάλιστα μερικοί εξ αυτών κυβερνάνε τον τόπο μας και πως συνεχίζεις να με διδάσκεις πράγματα που δεν τα βρήκα πουθενά και σε κανένα βιβλίο,διότι παιδεία δεν είναι μόνον τα βιβλία και η στείρα γνώση που θα σε κάνει να βρείς μία δουλεία, αλλά και η στάση της ζωής ενός ανθρώπου και τούτη την επίγνωση την στερούνται πολλοί οι οποίοι είναι αναγκασμένοι να διέλθουν αυτού του εκπαιδευτικού συστήματος το οποίο έχει ως σκοπό την δημιουργία νεοπρολετάριων και μόνον...
Αντί δέ, να θεωρούμε το ξαναμάζεμα των παλιών βιβλίων σε κάθε τέλος της σχολικής χρονιάς δεδομένο (κάτι που είναι εν ισχύ σε σοβαρά κράτη) προκειμένου να χρησιμοποιούνται για μερικά χρόνια και ενώ θα συμπληρώνονται απο καινούρια κατεβάζοντας κατά πολύ το κόστος της εκτύπωσης που αναλογούν σε κάθε χρονιά,θεωρούμε και ντροπή το παιδί μας να πάρει μεταχειρισμένα βιβλία στα χέρια του και προτιμούμε να μην πάρει καθόλου συνεπεία της μεταπολιτευτικής καλοπέρασης που σήκωσε ψηλά την μύτη των περισσοτέρων,την στιγμή που άλλα παιδάκια δεν έμαθαν δύο γράμματα ενώ θα μπορούσαν, όπως ανέφερα παραπάνω με το παράδειγμα του δικού μου γονέα.
Επίσης ενταφιασμός της προσωπικότητας, αλλά και της κριτικής σκέψης οχι μόνον βολεύει αλλα και επιδιώκεται απο το σύστημα και την νέα τάξη των πραγμάτων,με την μόνη ειδοπιό διαφορά πως μέρος του συστήματος,του όποιου συστήματος είμαστε και εμείς οι ίδιοι και μάλιστα παρατηρείται το οξύμωρον σχήμα του αν και είμαστε ο τελευταίος και πλέον αδύναμος κρίκος να είμαστε συγχρόνως απολύτως απαραίτητοι προκειμένου να "κλειδώσει" ένα τέτοιο σύστημα, για αυτό όλα αυτά γίνονται οχι μόνον με την δική μας ανοχή,αλλά και με την δική μας ακούσια τις περισσότερες φορές συμμετοχή θέλω να πιστεύω, μέσω της μή συμμετοχής στην ουσία καθώς και του μιμητισμού και δυστυχώς το χειρότερο είναι να νομίζει πως συμμετεχεις κάπου...
οι "ευκολίες" της νέας τεχνολογίας,αλλά και οτι άλλο δήθεν προσφέρεται για να κάνει την ζωή των νέων παιδιών (διοτί οι νέοι ενδιαφέρουν περισσότερο τους αενάως αφανείς εκμμεταλευτές αυτού του κόσμου) στην νέα τάξη των πραγμάτων έχουν ως σκοπό την αποκοπή απο το παρελθόν (και ένα κομμάτι του παρελθόντος είναι και το έντυπο βιβλίο),με αποτέλεσμα όταν συμβεί αυτό,ο νέος άνθρωπος να μην έχει που να βασιστεί και έτσι να γίνεται έρμαιο των εκμμεταλευτών του και έτσι μέσα σε όλον αυτόν τον κυκεώνα του αεθνισμού και του αθεισμού απογυμνώνει τελείως την ανθρώπινη προσωπικότητα κάνοντας την φτέρο στον άνεμο της νεοταξικής λαίλαπας.
Όλα υπό έλεγχο λοιπόν στην νέα τάξη,εξάλλου ο συγγραφέας του βιβλίου "Θαυμαστός νέος κόσμος" Χάξλει, ήδη απο το 1928 διετύπωσε την ουσιώδη διαπίστωση πως "ο υπερπλυθησμός φέρνει την υπεροργάνωση",δείχνοντας τον δρόμο σχετικά με το πού θα οδηγηθούν τα πράγματα μέσα σε λίγες δεκαετίες.
Εμείς φροντίσαμε απλώς να τον επιβεβαιώσουμε με γοργούς ρυθμούς (διότι ως προανέφερα, τίποτε απο όλα αυτά τα σχέδια εκμμετάλευσης του ανθρώπου δεν θα έμπαινε σε εφαρμογή εάν ο ίδιος ο άνθρωπος δεν επιδίωκε απο μόνος του ακουσίως τις περισσότερες φορές να πέσει ο ίδιος στην παγίδα που του στήνεται καθημερινά απο τους εμπνευστές τους) συμπεριφερόμενοι σαν ιθαγενείς οι οποίοι αντάλλαξαν οχι την γή τους (επεται και αυτό) αλλά την ελευθερία τους την ίδια και σε λίγο την σκέψη και την ίδια την ύπαρξη τους για λίγες πλαστικές χάντρες ψευτοπολιτισμού,επειτα ας μην ξεχνά κανείς πως όσα γράφονται στο έντυπο βιβλίο δεν ξεγράφουν και πρέπει είτε να καούν (το βλέπουμε και αυτό κάθε χρόνο προκειμένου να επέλθει η εξοικίωση με το θέαμα) είτε να απαξιωθούν και να αντικατασταθούν απο τα μπιχλιμπίδια της νέας τάξης των πραγμάτων,το έντυπο βιβλίο είναι επικύνδινο διότι στα σωστά χέρια καθίσταται εν δυνάμει φορέας ιδεών αδύνατον να ελεγχθούν απο τα σύγχρονα μέσα παρακολούθησης της ζωής μας και ίσως κάποτε να απαγορευτεί κιόλας.
Κάτω λοιπόν η πραγματική παιδεία,κάτω η κριτική σκέψη,κάτω η αγάπη για τα γράμματα,την πατρίδα και οτι δίνει δύναμη και αξία στην ανθρώπινη ζωή.

ΖΗΤΩ Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ (;) ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ !!!

....Μόνο θυμηθείτε όλοι τι έπαθαν οι ιθαγενείς του νέου κόσμου κάποτε όταν δέχτηκαν την ανταλλάγη με τις χάντρες....

"Γλυκανάλατοι ποιητάδες
βολευτές και μασκαράδες
την πατρίδα ξεπουλήσαν
και σκουπίδια μας γιομίσαν" - Νικηφόρος Βυζαντινός

Μετά τιμής
Πάνος Χατζηγεωργιάδης
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος