ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ - Η ΛΑΜΠΑΔΑ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 23/10/2011



Είναι πραγματικά να απορεί κανείς με την ιστορία αυτού του τόπου και του λαού,δεν υπάρχει μία ημέρα του χρόνου όπου κάποια θυσία ή κάποιο ιστορικό γεγονός να μην συνταράσει την ψυχή όσων Ελλήνων είναι ακόμη ζωντανοί και διατηρούν στην μνήμη τους προγόνους οι οποίοι δικαιολόγησαν και με το παραπάνω την λέξη και την σημασία του να είναι κάπόιος Έλληνας οχι μόνο στα λόγια αλλά και στις πράξεις όπου και αυτό είναι το πλέον σημαντικό.
Οι ήρωες αυτού του τόπου δεν μπορούν να διακριθούν σε γυναίκες και άντρες διότι ανήκουν πλέον στο πάνθεον των προσωπικοτήτων οι οποίες φώτισαν και φωτίζουν με το παράδειγμα τους,την σημερινή ομιχλώδη και σκοτεινή ατραπό του ψευτοπολιτισμού,της αναίδιας,της ασέβιας προς κάθε τι μεγαλειώδες,του υλικού κορεσμού και της ψευδεπίγραφης ευμάριας η οποία μας διακατέχει την σήμερον.
Αν και ένας τέτοιος διαχωρισμός θεωρώ πως είναι ανούσιος παρά ταύτα το να προβαίνει μία γυναίκα σε πράξεις ηρωισμού τις οποίες θα ζήλευαν πολλοί σημερινοί άντρες, είναι ένα επικοδομητικό πλεονέκτημα το οποίο και καταδυκνείει ακόμη περισσότερο την εκάστοτε θυσία.
Μερικοί θα πούν "ήταν άλλα τα χρόνια" και νομίζουν πως τακτοποίουν τις ενοχές για την σημερινή απραξία,την σημερινή αμέτοχη συμμετοχή στα πράγματα,ενώ πάντοτε θα αντιτείνω πως όλες οι μέρες είναι οι ίδιες και πως ο άνθρωπος μέσω της συμμετοχής ή της αποχής του διαμορφώνει τα τεκτενόμενα δημιουργώντας αυτό το οποίο λέμε ιστορία.
Γνωρίζουμε λοιπόν ποία άραγε είναι η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου ; οχι ευτυχώς δεν είναι κάποια νεοφανής και εκ του μηδενός αφιχθείσα σταρλετίτσα - για να μην το πώ αλλιώς - της πρωινής ζώνης με αξιοθαύμαστα στήθη σιλικόνης και σμιλεμένους γλουτούς η οποία να χασκογελάει με τα αστεία του κάθε κύναιδου με το παραμικρό προσφέροντας μας άφθονο γελείο γέλιο μαζί με τον "άρτο και θεάματα" της νέας τάξης των πραγμάτων και του life style.
Η παρολίγον συνεπώνυμη μου Αικατερίνη Χατζηγεωργίου υπήρξε δασκάλα στις αρχές του 20ού αιώνα στην περιοχή της Μακεδονίας η οποία και κάηκε ζωντανή την επόμενη ημέρα του θανάτου του Παύλου Μελά στις 14 του Οκτώβριου 1904,φονευθείσα υπό των Βουλγάρων οι οποίοι λυμαίνονταν την περιοχή και η οποία έπεσε υπέρ μίας πατρίδος αγνωμονούσης,έχοντας πάντα στο μυαλό και την ψυχή της μία άλλη Ελλάδα του φωτός και οχι αυτήν του νεοελληνικού προτεκτοράτου η οποία γυρίζει ανά την Ευρώπη ως επαίτης ζητιανεύοντας τα ψίχουλα που της δίνει κάθε λίγο και λιγάκι ο κάθε κουτόφραγκος κερατάς επιζητώντας να ασελγήσει επάνω της έναντι πινακίου φακής.
Η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου υπήρξε ένα δροσερό κορίτσι με ομορφία Αφροδίτης και μυαλό Αθηνάς το οποίο άφησε τον μάταιο ετούτο κόσμο μόλις στα είκοσι της χρόνια μίας και έιχε μπεί στο μάτι του βουλγαρικού κομιτάτου τον οποίο την είχε "προγράψει" για την αγάπη που έτρεφε στην Ελλάδα και για το οτι κρατούσε την φλόγα της ελπίδας για λευτεριά ζωντανή στα σκλαβομένα εδάφη της Μακεδονίας των αρχών του 20ου αιώνα.
Πρίν όμως καεί ζωντανή πήρε μαζί τις στον τάφο αρκετές βρώμικες ψυχές Βουλγάρων κομιτατζήδων δια μέσου του πιστολιού της αν και εγκλωβισμένη στο σπίτι στο οποίο έβαλαν τελικά φωτιά τα ανθρωπόμορφα τέρατα καίγοντας την μαζί με όσους βρίσκονταν μαζί της εκείνο το κρύο βράδυ του 1904.

Η κατερίνα δεν κάηκε,παρά περισσότερο έκαψε τόσο τους εχθρούς όσο και τις κοιμισμένες συνειδήσεις οι οποίες έχοντας μπροστά τους τέτοια λαμπρά παραδείγματα αυτοθυσίας και ζωής εν γέννει,κινήθηκαν για να ελευθερώσουν ένα μεγάλο κομμάτι της Μακεδονίας μας,στα 1939 δέ, βρέθηκε και ο τάφος της στο νεκροταφείο της Γευγελής ο οποίος έχει ακόμη επάνω του το συγκινητικό επίγραμμα.

«Υπέρ της εις τον Θεόν των Ελλήνων πίστεως αγωνιζομένη, πυρί υπό των Βουλγάρων παραδοθείσα, ενθάδε κείμαι, Αικατερίνη Χατζηγεωργίου διδάσκαλος, 14 Οκτωβρίου 1904»

Εκατόν επτά χρόνια μετά και εν μέσω τόσων δυσκολιών είναι επιτακτικότερη όλων η ανάγκη του να ξαναβρούμε αν οχι το ποίοι είμαστε,τουλάχιστον το ποίοι υπήρξαμε κάποτε.
Οι ήρωες δεν είναι σκονισμένες φωτογραφίες και δυό λέξεις σε μία εφημερίδα,δεν είναι λογίδρια σε ψευτοεκδηλώσεις μνήμης,δεν είναι απαγγελίες ποιημάτων αυτά ίσως να συντελούν στην διατήρηση της φλόγας ίσως όμως και να μας κοιμίζουν ακόμη περισσότερο διότι αισθανόμεθα οτι κάθε τόσο κάνουμε και το καθήκον μας επιτελώντας ένα ακόμη μνημόσυνο ενώ επί της ουσίας παραμένουμε αδρανείς,οι ήρωες είναι πράξεις και τούτο θα ευχαριστούσε πραγματικά τις ψυχές τους,η ολοκλήρωση του οράματος τους και μόνον,η κατερίνα,ο παύλος και όλοι οι άλλοι περιμένουν ακόμα...


"Φώς της Ελλάδος θεικό
μές σε κορμί ευγενικό
λαμπάδα του αγώνα
στέκεις εις τον αιώνα" - Νικηφόρος Βυζαντινός



Μετά τιμής
Πάνος Χατζηγεωργιάδης
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Δεν υπάρχουν σχόλια: