ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

ΚΟΡΟΙΔΟ ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ...




Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 29/10/2011



Κάθε φορά που στέκομαι αντιμέτωπος με μία κόλλα χαρτί με σκοπό να γράψω κάτι για το έπος του 1940,δύο έννοιες κατακλύζουν το μυαλό μου,αφ΄ενός ο μέγας ηρωισμός μα αφ΄ετέρου η αχαριστία αυτού του λαού για τα άξια παιδιά του.
Τα προηγούμενα δύο χρόνια δέ, είχα κάνει μία αναφορά στο θέμα των στρατιωτικών νεκροταφείων - φαντασμάτων για τους ήρωες μας της Αλβανίας και του έπους του 1940.
Δυστυχώς πέρα απο κενές υποσχέσεις ενοχής και ψεύτικες επιτιμήσεις για το ενδιαφέρον μου σχετικά,ένας ακόμη χρόνος φτάνει απο την ημερομηνία του "ΟΧΙ" και της 28ης του Οκτώβρη του 1940 χωρίς να έχει γίνει κάτι το ουσιαστικό πάνω σε αυτό το ζήτημα,ένα μόνο θα είπω πως κοινωνία η οποία δεν νοιάζεται για τους νεκρούς της και πόσο μάλλον για τους ήρωες της,είναι σαφές πως δεν νοιάζεται και για τους ζωντανούς της και πως βρίσκεται σε αξιακή παρακμή.
Οι ήρωες όπως λέω δεν έχουν αναγκη εκεί που βρίσκονται για μνημεία και νεκροταφεία,αυτό ίσως που θα ήθελαν αν μπορούσαν να μας μιλήσουν πέρα απο το γεγονός του οτι μας μιλάνε καθημερινώς με την θυσίας τους,θα ήταν ο παραδειγματισμός μας σε σχέση με το πως εκείνοι έζησαν το δικό τους πέρασμα πάνω απο αυτή την γή.
Όμως αν και εδώ καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα κατά κόρον καμία ΜΚΟ ανθρωπιστικού χαρακτήρα δήθεν δεν δείχνει το παραμικρό ενδιαφέρον για αυτό το ζήτημα διότι αν έννοιες όπως τα "ανθρώπινα δικαιώματα", η "δημοκρατία" και η "ελευθερία" μπορούσαν να μιλήσουν,θα ούρλιαζαν απο τον πόνο που τους προκαλούν οι δήθεν προστάτες τους.

Η σημερινή μου αναφορά πέραν όλων αυτών των σκέψεων όμως δεν έχει να κάνει με αυτό το ζήτημα,αλλά με κάτι πιο ανάλαφρο και κάτι που δείχνει το μεγαλείο ψυχής που μπορει να φτάσει ο άνθρωπος ακόμα και στις δυσκολότερες στιγμές της ζωής του,το δέ χιούμορ κατά την διάρκεια μίας δύσκολης καταστάσεως,μπορεί να ειδωθεί ως ξόρκισμα του θανάτου και της κακοδαιμονίας,ως έμφυτη αντίδραση σε σχέση με οτι συμβαίνει στον περιβάλλοντα χώρο ενός ανθρώπου.
Βλέπετε δεν είναι μόνον τα όπλα που προστατεύουν την ανθρώπινη υπόσταση εάν αυτό χρειαστεί,παρά υπάρχουν και άλλα όπλα τα οποία προστατεύουν το πνευματικό κομμάτι μας και ένα απο αυτά είναι σαφώς το γέλιο,διότι ακόμη και αν διαθέτεις τα καλύτερα όπλα και την μεγαλύτερη δύναμη στο σώμα,όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία εάν η ψυχή σου ασθενεί και δεν μπορείς να ανταπαξέλθεις των δυσκολιών.
Στούς ανθρώπους λοιπόν που δεν πολέμησαν ή σκοτώθηκαν στην πρώτη γραμμή αλλά που μέσα απο ένα δωμάτιο εξουδετέρωναν καθημερινά τον αντίπαλο διακωμοδώντας και περιγελώντας τα παθήματα του και τις συνεχόμενες ήττες του μικραίνοντας στα μάτια όλων των άλλων την ήδη μικρή αξία του ούτως ή άλλως,η σημερινή αναφορά.
Ο λόγος για την γελιογραφία κατά την διάρκεια του πολέμου λοιπόν και αφορμή στέκεται το όμορφο βιβλίο που έπεσε στα χέρια μου απο τις εκδόσεις του Ιωάννη Γιαννάκενα και τον "ΠΕΛΑΣΓΟ",ένα βιβλίο με διαχρονική αξία που αν και κυκλοφόρησε ήδη απο το 2000 ποτέ δεν θα σταματήσει να αποτελεί σταθμό αναφοράς για το συγκεκριμένο ζήτημα στην Ελλάδα, μιάς και προσωπικώς δεν γνωρίζω κάποιον άλλο τίτλο που να έχει κυκλοφορήσει στην ελληνική βιβλιογραφία με παρόμοια θεματολογία πέραν της Α΄ έκδοσης στα 1972.
Το συγκεκριμένο πόνημα αποτελεί έργο του γνωστού και έγκριτου Δημήτρη Λαζογιώργου - Ελληνικού,ενός ανθρώπου πραγματικά "Ελληνικού" ο οποίος μας άφησε νώρις πριν κάποια χρόνια, αφήνοντας όμως πίσω με την σειρά του ως παρακαταθήκη, ένα μεγάλο και αξιολογότατο συγγραφικό έργο με ελληνοκεντρικό χαρακτήρα.
Στο παρόν βιβλίο - άλμπουμ στο οποίο και παρατίθενται οι γελιογραφίες της εποχής τις οποίες συγκέντρωσε με πολλή υπομονή και αγάπη βρίσκονται δημοσιευμένες αρκετές για πρώτη φορά μετά την πρώτη τους δημοσίευση,ενώ αποτελούν ένα μικρό μόνο κομμάτι απο τις γελιογραφίες όλου του πολέμου, το οποίο αναφέρεται κυριώς στους μήνες του ελληνικού έπους στα βουνά της Αλβανίας όπως το είδαν έλληνες και ξένοι γελιογράφοι, ο δέ διαχωρισμός των γελιογραφιών δεν ακολουθεί χρονολογική σειρά δίοτι δεν ήταν δυνατόν να εξακριβωθεί απο τα πρωτότυπα ο χρόνος της δημοσίευσης τους, όπως επίσης και η παρουσίαση δεν γίνεται με βάση τον δημιουργό μίας και πολλά πρωτοτύπα δεν αναφέρουν ούτε κάν αυτή την πληροφορια,έτσι η παρουσίαση τους γίνεται με βάση τις ελληνικές και αγγλικές γελιογραφίες που αφορούν εκείνο το διάστημα.
Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το γεγονός του πως οι γελιογράφοι μας αντιμετωπίζουν τον έχθρο απο την πρώτη κίολας ημέρα του πολέμου,αλλά και γενικότερα πως αντιμετωπίζουν τον πόλεμο λές και πρόκειται για κάποια γιορτή και αυτό αποτελεί ενδεικτικό του κλίματος σε σχέση με την ψυχολογία του ελληνικού λαού και το πως αντιμετώπισε το ενδεχόμενο του θανάτου ο οποίος ήταν πρό των πυλών,με ένα απόκοσμο θάρρος το οποίο διεπότιζε την ατμόσφαιρα η αθάνατη ελληνική ψυχή του αγωνιστή και μαχητή εώς τέλους ανθρώπου.
Ίσως κάποιοι πουν πως δεν είναι δά και τόσο σημαντική μία προσφορα απο τα μετόπισθεν,όμως τουναντίον κάτι τέτοιο δεν ισχύει διότι βλέπωντας τις γελιογραφίες αυτές ο έλλην μαχητής της πίνδου,είχε κατανοήσει πλήρως την μικρότητα του αντιπάλου και το μεγαλείο της δικής του προσπάθειας,δρώντας λοιπόν προπαγανδιστικά το κομμάτι της γελιογραφίας έδρασε καταλυτικά υπέρ της εθνικής ανάτασης και επίτευξης των στόχων που είχαν τεθεί.

Η δέ σχέση γελιογραφίας - μετώπου ήσαν αμφίδρομη διότι η μέν γελιογραφία φρόντιζε στο να διακωμωδηθεί δεόντως ο αντίπαλος,ο δέ αγώνας του μετώπου φούντωνε την προσπάθεια αυτή κι έτσι όλο αυτό δρούσε θετικότατα για το σύνολο βοηθώντας μέσα απο μία αδιερεύνητη διαδικασία τον εθνικό αγώνα.
Η δέ εισαγωγή απο τον Δημήτρη Λαζογίωργο - Ελληνικό σε βάζει με λίγα και μεστά λόγια μέσα στο κλίμα της εποχής,ενώ ο πρόλογος είναι το Χρήστου Σολομωνίδη.
Εν ολίγοις λοιπόν να ένα πρώτης τάξεως δώρο ως προς τον εαυτό μας αλλά και ως προς τους άλλους για όποιον θέλει να δεί πως ετούτος ο λαός ξέρει να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής,να ξορκίζει τον θάνατο και να τον κάνει φίλο και οχι μόνον αυτό αλλά η παρούσα δουλειά γίνεται όσο πιο επίκαιρη απο ποτέ διότι βλέπω πολλούς με σκυμμένο το κεφάλι απο την κρίση που διατρέχουμε αναγκαστικώς,μην ξεχνά όμως κανείς πως αυτός ο λαός και ο τόπος έχει διέλθει στο διάβα των αιώνων πείνα,κατοχές,πολέμους και εκτελέσεις μα ποτέ δεν υπέκυψε,πάντα έβγαινε νικητής και πάντα αντιμετώπιζε τις όποιες δυσκολίες με το χαμόγελο στα χείλη....
Το παρόν βιβλίο διατίθεται απο τις εκδόσεις "ΠΕΛΑΣΓΟΣ" του Ιωάννη Γιαννάκενα (Χάρ. Τρικούπη 14,Τήλ. 210 64 40 021/www.hellasbooks.gr),στον οποίο και εύχομαι να σταθεί δυνατός,αφιερώνω δέ τούτο το κείμενο και στην μνήμη της μητέρας του η οποία έφυγε απο κοντά μας πριν απο δύο εβδομάδες ακριβώς.



Χάριν μνημοσύνου πεσόντων 1940
Πάνος Χατζηγεωργιάδης
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Δεν υπάρχουν σχόλια: