ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

ΝΗΝΕΜΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ...








Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 18.12.2011



Ο τίτλος του παρόντος άρθρου απoτέλεσε τίτλο ποιήματος μου,γραμμένο σε μια απο τις άπειρες περιηγήσεις μου στο Α νεκροταφείο των Αθηνών και τούτους τους περιπάτους άρεσκομαι να τους πραγματοποιώ,κάθε φορά οπού αισθάνομαι την οσμή των νεκροζωντανών δίπλα μου εις μίαν απέλπιδα και πιθανώς ιδεοληπτική προσπάθεια του να βρώ έναν άξιο συνομιλητή ανάμεσα έστω και σε όσους στέκουν πλέον στην αντίπερα όχθη,πιστέψατε με δέ πως εις τας ατραπούς των κοιμητηρίων εβρίσκει κανείς το νόημα της ζωής.
Η γύρω αποπνέουσα ατμόσφαιρα,γενικώς πνικτική και δυστυχέστατα αυτό συμβαίνει και στον λεγόμενο πνευματικό κόσμο της χώρας ο οποίος μοιάζει πραγματικά με τον προαναφερόμενο χώρο ούκ ολίγες φορές και για τον οποίο η σημερινή μου αναφορά,διότι σε μια χώρα που δεν λειτουργεί πλέον σχεδόν τίποτα με τον ρυθμό και τον τρόπο που θα έπρεπε,πως θα ήτο δυνατόν να λειτουργεί η παραγωγή πνεύματος,ένα σαπισμένο σώμα βλέπετε δεν δύναται στην παρούσα φάση να διαθέτει τουλάχιστον ένα κάπως υγιές μυαλό,δυτυχώς,αν και πολλοί θα είπουν πως οι δυσκολίες φέρουν πνευματική ανάταση,οφείλω να διαφωνησω διότι κάτι τέτοιο παίρνει την μορφή της εσωτερικής εσωστρέφιας και οχι την επιδίωξη νέων κοινωνικών και εθνικών οραμάτων προς ανάταση του συνόλου,δυστυχώς ακόμη και εαν υπάρχει μια κάποια ποσοτική αύξηση της παραγωγής τέχνης αυτή δρά ως μάλλον χαλαρωτικό για τον καθένα που την παράγει και σχεδόν ποτέ ως την επιβολή κοινών οραμάτων για το σύνολο,χιλιάδες οι μονόλογοι,ελάχιστοι οι τολμώντες να αρθρώσουν σκέψεις φωναχτά.
Μιλούμε όλοι για την σαπίλα του πολιτικού συστήματος,για τις τρομερές ελλείψεις δημοκρατίας,για την απαξίωση των πάντων και κατά πρώτον οτιδήποτε έχει να κάνει με την πατρίδα,την κοινωνική βρωμιά και το μεγάλο αδιέξοδο που ο καθείς εξ ημών θελημένα η αθέλητα οδήγησε με τον δικό του τρόπο την χώρα,χωρίς σχεδόν ποτέ να αναφερόμαστε στο κομμάτι του πολιτισμού ή μάλλον της έλλειψης αυτού ή ακόμη χειρότερα του ψευδοπολιτισμού,της παιδείας,της παραγωγής πνεύματος,της λογοτεχνίας και ούτω καθεξής.
Αδιαφορούμε είναι η πικρή αλήθεια για οτι δεν μπορούμε να νιώσουμε και να αγγίξουμε με τις πεπερασμένες μας αισθήσεις,όμως εάν ο καθένας απο μας γνώριζε την καταλυτική σημασία της πνευματικής ανατάσεως για το κοινωνικό γίγνεσθαι τότε το μόνο σίγουρο πως τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα για τον τόπο.
Εδώ οφείλω ως άνθρωπος της τέχνης,ως μουσικοσυνθέτης αλλά και ως λογοτέχνης να καταδείξω τον ρόλο του κομπάρσου οπού έχει αναλάβει ο πνευματικός κόσμος, ο οποίος πελαγοδρομεί μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας αντί να ηγείται,χαριεντίζεται στις τηλεοπτικές εκπομπές ως τηλεμαιντανός χειρίστου είδους,σπαταλώντας σε γέλιο και αστεία τύπου παρεούλας,τον πολύτιμο τηλεοπτικό χρόνο που του δίδεται, έστω και απο σπόντα,προκειμένου να αρθρώσει δυο κουβέντες γεμάτες ουσία που θα λειτουργούσαν σαν μια χαραμάδα φώς στα σκοτάδια των καιρών για τον λαό και παίζει και αυτός τον μεγάλο του ρόλο στην αποχαύνωση του κόσμου ως ασήμαντος καρατερίστας στο σημερινό θέατρο του παραλόγου που κάποιοι καλοθελητές έχουν στήσει για όλους εμάς.
Ο κόσμος αυτός πέραν ελαχίστων μοναχικών καβαλλάρηδων οι οποίοι διαβιούν συνήθως αποκλεισμένοι απο το επιμέρους υποσύστημα της τέχνης είτε εσκεμμένα όπως η αφεντία μου είτε οχι ,δεν βρίσκεται πουθενά,παρά στις συγκεντρώσεις μικρών ιερατείων με ένα κάρο σφουγγοκωλλάριους χειροκροτητές,ψωνισμένους ανίδεους,αδιαμόρφωτους αναζητώντες μιαν ακόμα κοινωνική συναναστροφή για να περνά ευχάριστα η ώρα "per passa tempo",γράφει οχι ορμώμενος απο το "εκ του κόσμου,δια τον κόσμον" αλλά προκειμένου να ακούσει το πολλές φορές υποκριτικό "ωραίο το τελευταίο σας βιβλίο",χαριεντίζεται δημοσιώς και ιδιωτικώς,δρά ως πολιτικάντης χειρίστου είδους έχoντας τα καλά με όλους,χρησιμοποιεί το δήθεν ταλέντο του προς κοινωνική και οικονομική ανέλιξη και εν τέλλει γυρίζει γύρω απο τον εαυτό του μέσα στο αέναο παιχνιδάκι της προσωπικής ματαιοδοξίας,της φιλαυτίας και των μικροεγωισμών οι οποίοι είναι γραφτό πάντοτε να θάβονται μαζί με τον δήθεν "πνευματικό δημιουργό" μαζί του στον επίγειο του τάφο,παίρνοντας ως σύντοφο και το "βαθυστόχαστο" έργο του,στην λησμονιά οπού πραγματικά ανήκουν και όπως πραγματικά τους άξιζε και για όσο βρισκόνταν εντός του σαρκίου των, διαβιώντας ως "χρυσά" μηδενικά και προσφέροντας το μηδέν στον εαυτό τους και του γύρω.
Νηνεμία θανάτου λοιπόν,σαπίλα ζωντανονεκροταφείου,ψέμμα,υποκρισία,υποταγή αντί ηγεσίας και βρώμα ανυπόφορη διαπνέει σχεδόν το σύνολο της πνευματικής παραγωγής και του πνευματικού κόσμου την σήμερον,τέτοια η ακινησία δε και τα λιμνάζοντα ύδατα τα οποία έχουν καταστεί βάλτος ανυπέρβλυτος, οπού πολλές οι φορές κατά τις οποίες ως εχέφρων άνθρωπος αναρωτάσαι ποίοι είναι οι ζωντανοί τελικώς,τούτοι εδώ οι δήθεν ανθρωπίσκοι με τα βαρύγδουπα ονόματα και τους πολλούς τίτλους και τα ανούσια βραβεία μετά των πολύχρωμων θιάσων τους ή οι εκ των πραγμάτων υπολοιπόμενοι του φυσικού τους σώματος αλλά ομιλούντες και πολλές φορές κραυγάζοντες μέσω της ζωής και του θανάτου των, ήρωες και πνευματικού ταγοί αυτού του τόπου ;


"Ω μέγα ψεύδος κυβερνάς ετούτη εδώ την πλάση
η αλήθεια δεν εμπόρεσε το να σε ξεπεράσει"

Νικηφόρος Βυζαντινός



Πάνος Χατζηγεωργιάδης
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Δεν υπάρχουν σχόλια: