ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

ΕΛΕΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ - ΕΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑ ΖΗΤΑ ΤΙΜΩΡΙΑ





Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ" 





Με την Ελένη παπαδάκη συμβαίνει κάτι οξύμωρον,είναι την ίδια στιγμή ένας μύθος μα παραμένει και τεχνιέντως λησμονημένη,στην χώρα των μεγάλων αντιθέσεων όπου η τύχη την έφερε να δεί το φώς του κόσμου ετούτου,την χώρα που κατατρώει με τον έναν η άλλον τρόπο τα άξια τέκνα της,η μοίρα αυτής της λαμπρής καλλιτέχνιδος και πραγματικής ηθοποιού υπήρξε το ίδιο τραγική ίσως και τραγικότερη απο τις ηρωίδες των μεγάλων έργων τα οποία και ερμήνευσε κατά την διάρκεια της κοντά εικοσάχρονης καριέρας της στα θεατρικά πράγματα της χώρας την εποχή του μεσοπολέμου.

  Αν και τονίζω αυτό το "ΑΝ" δεν την κατεδίωκαν οι διάφοροι κύκλοι αφενός ο μικρός κύκλος της καλλιτεχνίας αλλά και ο μεγαλύτερος της πολιτικής και της ιστορίας που δεν πρέπει να γράφεται,σκληρά και νεκρή ακόμα,είναι σίγουρο πως θα συγκαταλέγονταν άνετα ανάμεσα στα "ιερά τέρατα" της κοτοπούλη και της παξινού,αυτό όμως δεν συνέβει και δεν συνέβει οχι γιατι το έργο της δεν άξιζε,αλλά γιατι πολλοί απο τους μετέπειτα "μεγάλους" του ελληνικού θεάτρου θα όφειλαν μιάν εξήγηση για το τι διαδραματίστηκε ακριβώς εκείνα τα μαύρα χρόνια του συμμοριτοπολέμου που και μείς καμιά φορά πέφτουμε στην παγίδα να τον αποκαλούμε εμφύλιο.

Η ζωή της Ελένης παπαδάκη ξεκίνησε σαν όνειρο μιάς και ήταν γόνος εύπορης μεγαλοαστικής οικογένειας με γονείς που την λάτρευαν,όμως κατέληξε σε εφιάλτη δια ασήμαντον αφορμήν διότι δεν μπορεί κανείς να θεωρεί σημαντική την απώλεια ενός τέτοιου ανθρώπου απο κίνητρα ποταπά όπως η προσωπικές έριδες και η απύθμενη ζήλεια όπου έτρεφαν οι "συνάδελφοι" της "ηθοποίοι", οι οποίοι αρκετοί εξ αυτών συμμετείχαν στο όνειδος της προδοσίας καταδίδοντας την στην πολιτοφυλακή της ΟΠΛΑ με μια αίολη κατηγορία οτι δήθεν "ετήρησε φιλογερμανική στάση",η παπαδάκη το λοιπόν έζησε τον θαυμασμό των συγχρόνων της για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα,μα το τέλος της ήταν φρικτό μέσα σε έναν ομαδικό λάκκο,ένα κρύο βράδυ του Δεκεμβρίου του 1944 στα κολαστήρια της ΟΥΛΕΝ.

Όσοι την γνώρισαν μιλούσαν για έναν άνθρωπο ζεστό και καλοσυνάτο,έναν άνθρωπο προσβάσιμο,με πνευματώδες χιούμορ, μα και "περίεργο" συνάμα,έναν άνθρωπο όπου επιζητούσε την μοναξιά,την μοναξιά εκείνη της δημιουργίας που όλοι όσοι διαθέτουν προσωπικότητα επιζητούν απο καιρού εις καιρόν και τούτη η στάση της απέναντι στους άλλους μαζί με το αναμφισβήτητο ταλέντο της ως ηθοποιού,δεν άργησε να δημιουργήσει τον φθόνο στις μικρές ψυχές των δήθεν σερβιρισμένα μεγάλων του ελληνικού θεάτρου,οι οποίοι απλώς έψαχναν μιάν ευκαιρία για να την αποτελειώσουν κατά πρώτης ως κατά σάρκαν ύπαρξη,αλλά το χειρότερο ως πνευματικη προσφορά σε αυτόν τον πολύπαθο τόπο που διψά ως κακοποτισμένη γη για λίγο καθάρο νερό,για λίγη πραγματική τέχνη.


Η κατά σάρκαν Ελένη παπαδάκη "σφαίρας τελειούται" δεκαετίες τώρα,απο εκείνο το παγωμένο βράδι των Δεκεμβριανών κι οταν η μάνα της ρωτουσε με αγωνία για όσο έψαχναν για αυτήν μέχρι που την εντόπισαν σε ομαδικό τάφο δυό μήνες μετά στην ΟΥΛΕΝ τον Γιάννη Ρίτσο,"Που είναι η Ελένη Γιάννη ;" και κείνος κατέβαζε το βλέμμα,στο ίδιο μοτίβο αυτο το ίδιο ερώτημα αποφεύγουν να απαντήσουν και οι σύγχρονοι μας αρστερίζοντες και νεοταξίζοντες,οι οποίοι θέλουν όλους μια ανθρωπομάζα και σιχαίνονται τους ξεχωριστούς,το κατηγορητήριο για την λαμπρή αυτή πραγματική ηθοποιό πέραν των αστείων κατηγοριών,ως απόφαση είχε γραμμένο με αιμάτινα γράμματα το "ΔΙΣ ΕΙΣ ΘΑΝΑΤΟΝ",διότι η υστεροφημία και μάλιστα η υστεροφημία ενός τέτοιου ανθρώπου,είναι ο πραγματικός θάνατος,την παπαδάκη,το σύμβολο αυτό του άξιου που θάβεται απο τα σκουπίδια και το πολύ πολύ να την θυμηθεί κανείς φευγαλέα για την νύχτα της δολοφονίας της και ποτέ για την προσφορά της στον καταπληγιασμένο πνευματικό κόσμο,την κατέδωσαν οι "δικοί" της συνάδελφοι ηθοποίοι,μα και μείς την προδόσαμε μέσω της αδιαφορίας μας για κάθε τι σημαντικό μέσα στον υλιστικό μας κόσμο,εξάλλου τι δουλειά εδώ,έχουν αυτά τα δύο τεράστια μάτια που σε κοιτάζουν με την απόλυτη ειλικρίνεια ενός παιδιού....







Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2012

ΦΡΟΝΙΜΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,Η ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος



Άπαντες ή έστω η μεγάλη πλειοψηφία,γνωρίζουμε τον ιστορικό λόγο όπου εκφώνησε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης απο το βήμα της πνύκας στην νεολαία του τότε.μέχρι πριν λίγων ετών απελευθερωμένου νεοελληνικού κράτους,στην ιστορικής σημασίας αυτή ομιλία,ο παλιός αυτος και πολύπειρος αγωνιστής της ελευθερίας,έκανε λόγο απαντώντας θεωρώ εσκεμμένως,στο αμείλικτο "μετά την επανάσταση τι" ερώτημα,για φρόνιμον ελευθερία αναμεταξύ των πολιτών αλλά και στις σχέσεις πολίτη - κράτους και για ομόνοια,σύμπνοια και συμπόρευση με βάση κοινούς στόχους.


Τα λεγόμενα του,σήμερα αποκτούν μια προφητική διάσταση,καθώς και μια ιδιαίτερη αξία,διότι αποκαλύπτουν το πόσο μπροστά έβλεπε αυτός ο άνθρωπος,έχοντας δρασκελίσει σε μια στιγμή θα λεγε κανείς το χάσμα του χρόνου ανάμεσα στο σήμερα και το δικό του παρόν,αλλά και γνωρίζοντας ακριβώς την ιδιοσυγκρασία αυτού του λαού,του ετόνισε εμφατικά μιλώντας στην νεολαία του,το τι θα έπρεπε να αποφύγει,προκειμένου να ολοκληρωθεί η εθνική παλιγγενεσία και ο αγώνας της γενιάς του,με την εγκαθίδρυση ενός κράτους δικαίου στο οποίο η διαδραστική σχέση αναμεταξύ τόσο πολίτη και κράτους αλλά και αναμεταξύ των πολιτών,θα ήταν όσο δυνατόν πιο εύρυθμος και συνεκτική,πράγμα που θα εξασφάλιζε την σταθερώς ασφαλή πορεία του στον γεωπολιτικό χάρτη και τον χρόνο.

Φυσικά εκ του αποτελέσματος αποδείχθηκε πως για πολλούς λόγους που δεν είναι της παρούσης,η προτροπές του έπεσαν στο κενό,η αλληλεγγύη πήγε περίπατο και άγνωστο το πότε και εάν θα επανέλθει,οι σχέσεις τόσο του πολίτη προς το κράτος όσο και των πολιτών αναμεταξύ τους έχουν διαραγεί σε μέγιστο βαθμό,ο καθείς ερμηνεύει την ελευθερία όπως του αρέσει και οι διάφορες κοινωνικές ομάδες ζητούν και συζητούν σχεδόν μόνον για τα εδικά τους συμφέροντα αδιαφορώντας μέσα στην δική τους αγωνιά,για το σύνολο,έτσι υποβαθμίζουν στον μέγιστο βαθμό την πολιτική στάση όπου ο καθείς εξ ημών οφείλει να επιδυκνείει σε καιρούς σαν και τους σημερινούς,σε καιρούς δύσκολους για τον καθένα ξεχωριστά,αλλά και για την κοινωνία μας.


Διετύπωσα άλλες φορές την άποψη πως το πολιτικό μας σύστημα αποτελεί την προβολή του πολίτη σε μακροκοινωνικό εππίπεδο,θέση μάλλον αντιλαικιστική,όμως θεωρώ αναγκαία προκειμένου να προβληματίσει,μιάς και ο προβληματισμός αποτελεί πάντοτε το πρώτο στάδιο επίλυσης των προβλημάτων και η αλήθεια είναι πως δεν προβληματιζόμαστε σχετικά με τους ουσιαστικούς λόγους σε σχέση με το γιατί φτάσαμε σε αυτήν εδώ την κατάσταση.


Στόχος μας ως ενεργοί πολίτες δεν θα πρέπει επουδενί να είναι ούτε η φυγομαχία,ούτε ο στρουθοκαμηλισμός,βασικός μας στόχος οφείλει να είναι και αν δεν είναι να γίνει το συντομότερον,η επανίδρυση της μεταπολίτευσης με όρους δικαίου,οφείλουμε με σκέψη ώριμη να αντιμετωπίσουμε τα ζήτήματα μας ως άτομα,αλλά το σημαντικότερο ως σύνολο κατά πρόσωπον και να βγούμε νικητές διότι ως γνωστόν ο μεγαλύτερος πόλεμος όλων είναι η ίδια η ζωή,επίσης με κάθε κόστος οφείλουμε να προστατέψουμε την δημοκρατία μας,ναι αυτήν την ασθενική δημοκρατία η αλήθεια όμως δημοκρατία ακόμη,απο τα κάθε είδους άκρα που εξωθούν την κατάσταση σε άλλες ατραπούς διότι αυτή η δημοκρατία αποκτήθηκε με αγώνες και αίμα,να την προστατέψουμε απο την δική μας οργή για οτι αφήσαμε να συμβαίνει γύρω μας επί πολλά χρόνια και πάντοτε ας κρατάμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας,πως οταν όλα πηγαίνουν στραβά,το μόνο που δεν φταίει είναι η κακή μας τύχη....

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2012

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΕΤΩΝ...39



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ" στο φύλλο της 6.12.2012


Η σημερινή κατάσταση δεν μπορείς παρά να παραδεχτείς πως σου φέρνει έναν τέτοιο παραλληλισμό στο μυαλό,γιατί πως αλλιώς και πιο εύστοχα θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις την σημερινή Ελλάδα,μια χώρα που μετά απο 39 χρόνια μεταπολίτευσης δείχνει οχι μόνο κουρασμένη και κακομακιγιαρισμένη αλλά ως μεγαλοκοπέλλα που είναι πιά,αναζητά μανιωδώς έναν γαμπρό ο οποίος δεν θα στρίβει επιτέλους δια του αρραβώνος,αλλά θα την πάει έστω και μετά απο τόσα χρόνια αναμονής στον προθάλαμο,στην εκκλησία.

Οι υποσχέσεις πολλές,ο λαικισμός επίσης και το χειρότερο όλων δεν είναι το μνημόνιο ένα,δύο ή τρία αλλά η νοοτροπία που επιβλήθηκε σε έναν ολόκληρο λαό,η νοοτροπία που τον θέλει να μην πολυδουλεύει και να πληρώνεται,η νοοτροπία που τον έχει καθηλώσει σε μια καρέκλα έχοντας πετάξει στο καλάθι των αχρήστων όσα κάποτε τον έκαναν να κατεβαίνει στον δρόμο για σημαντικά ζητήματα,η νοοτροπία που καταδίκασε στην λήθη κάθε είδους ιδεολογία και απαξίωσε την πολιτική στα μάτια του και φυσικά η νοοτροπία που τον έκανε να δεί την πολιτική,τον πολιτικό και το πολιτικό σύστημα ως εργαλείο πίεσης προς αναζήτηση της μονιμότητας σε κάποιο κομμάτι του τεράστιου και γραφειοκρατικού δημοσίου τομέα,που τον έκανε να προτάξει τον μικρόκοσμο του έναντι στα συμφέροντα του συνόλου.

Οτι ζούμε δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της αρρώστιας που δούλευε και συνεχίζει να μας κατατρώει,η φυσική συνέπεια της κακοδιαχείρισης και η τεράστια ανοχή μας για τα πράγματα,τα όποια πράγματα όσο σοβαρά και να είναι,η ελευθερία βλέπεις έγινε ασυδοσία και ελευθεριότητα,η μάθηση σκλαβιά στα διάφορα υποσυστήματα που την λυμαίνονται και η ελπίδα μας για "μια ελλάδα νέα" πετάχτηκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας ως μια χίμαιρα που δεν βλέπει κανείς τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να γίνει πράξη έστω και κατ ελάχιστον.

Απο την άλλη οι μνηστήρες ποτέ δεν σταματούν να χτυπάνε την πόρτα της,τάζοντας το ένα ή το άλλο αναλόγως διαθέσεως και καταστάσεων,φέρνοντας την χώρα στα άκρα πραγματικά,σε μια κατάσταση όπου αδελφές και παλλικάρια γίνονται μαλλιά κουβάρια στο γαιτανάκι του λαικισμού που καλά κρατεί και θα κρατεί ακόμα καλύτερα όσο τα πράγματα δυσκολεύουν και απομακρύνοντας το όραμα για μια ελλάδα καλύτερη απο χτές,μια ελλάδα με αξιοπρέπεια που δεν θα αναζητά μνηστήρες πια....

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012

Ο ΒΑΘΥΤΕΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ





Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος



Η αριστερόστροφη πολιτική ιδεολογική πλατφόρμα ή καλύτερα η ψευτοαριστερά που λυμαίνεται τον τόπο απο πολλών δεκαετιών κατ ελάχιστον διαθέτουσα ως βασικό πυλώνα της προπαγάνδας της τον άκρατο λαικισμο,είναι γεγονός πως έχει πλέον περάσει στην κοινωνία τον μύθο του "καλού" αριστερού ανθρωπιστή όπου ορμώμενος απο τα αντίστοιχα συναισθήματα αλτρουισμού,επιδιώκει την απανταχού επικράτηση των αντιλήψεων του διεθνισμού και της παγκοσμιοποίησης,ενδεδυμένα τον μανδύα του ανθρωπισμού.

Άλλοτε τούτο γίνεται τεχνιέντως και επιτηδευμένα απο "εκπαιδευμένα" ειδικά στελέχη,ενώ τις περισσότερες φορές τούτο δυστυχέστατα φέρεται εις πέρας απο ανθρώπους ιδεολόγους που ενστερνίζονται τις απόψεις περί παγκοσμοιοποίησης διότι έτσι πιστεύουν πως μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο γιατο σύνολο του πλανήτη,ενώ θεωρώ πως αγνοούν το φρικιαστικό πρόσωπο αυτών που κρύβονται πίσω απο όλα αυτά τα ιδεολογήματα του τύπου"πατρίδα μας όλη η γη" ή του "είμαστε όλοι μετανάστες",στην ουσία και όσο περνά ο καιρός γίνεται προφανές και στον πλέον αδαή αλλά αντικειμενικό παρατηρητή πως οι μηχανισμοί που έχουν ως ιδεολογική πλατφόρμα οτι αφορά την παγκοσμιοποίηση,διεγείρονται μόνον απο ταπεινά ένστικτα όπως το στυγνό κέρδος και η εκμμετάλευση του ανθρώπου απο τον "άνθρωπο".


Η δε προπαγάνδα αυτή,δρά σε δύο σκέλη,αφενός το προαναφερθέν περί "καλών" αριστερών αντιλήψεων που στην ουσία προάγουν την ψευδοελευθερία εις βάρος των άλλων ως ύψιστο αγαθό και τρόπο για ένα καλύτερο μέλλον,επιτημούν την ασυδοσία και την ατιμωρησία ως "ανθρώπινα δικαιώματα",καθώς και τόσα άλλα αισχρά ψεύδη τα οποία βασιζόμενα στον στυγνό λαικισμό έχουν ως μόνον σκοπό να προσεταιριστούν τις λαικές μάζες,τάζοντας τους πραγματικά τα πάντα, ενώ την ίδια στιγμή αποσείουν της ευθύνες του λαού σε σχέση με το κοινωνικό γίγνεσθαι και μεταθέτουν τα λάθη για το κατάντημα της κοινωνίας,σε κάποιον "αόρατο" εχθρό όπως το "σύστημα" ή "ο καπιταλισμός".


Το δέυτερο σκέλος της βρώμικης αυτής προπαγάνδας των "ευχάριστων εις τον λαόν λόγων" έχει να κάνει με τον αντίπερα μύθο του "κακού" εθνικιστή ο οποίος κατατρέχει τους ταπεινούς της γής και απαιτεί τον φυσικό τους αφανισμό απο την επικράτεια στην οποία διαβιεί ο ίδιος και οι ομογάλακτοι του,κάθε παραμύθι βλέπετε χρειάζεται και έναν δράκο και σε αυτή την περίπτωση το διαστρεβλωμένο υπό των παραμορφωτικών κατόπτρων τους "τέρας του εθνικισμού" βοηθά αφάνταστα τους πραγματικούς αντιανθρωπιστές στο έργο τους,που επιβάλλουν όπως η θάλλασα γλύφει τα κοφτερά βράχια και τα καταντά λεία,στο κοινωνικό ασυνείδητο την άποψη πως κάθε τι εθνοκεντρικό είναι κατ ελάχιστον παρωχημένο και στην χειρότερη των περιπτώσεων επίκινδυνο για τις υπό διαμόρφωσιν "πολυπολιτισμικού" τύπου κοινωνίες (άλλη μια προσεκτικά επιλεγμένη φράση - σταθμός της ψευδοαριστεράς) που είναι πλέον "της μοδός", έπειτα απο την ραγδαία εξέλιξη στις επικοινωνίες και τις συγκοινωνίες ανάμεσα των εθνών που σε δεύτερη ανάγνωση ουδείς διαφωνεί πως χρηματοδοτήθηκαν απο το διεθνές κεφάλαιο με απώτερο σκοπό την ευκολότερη και με λιγότερους κινδύνους μετάβαση προλεταριάτων απο χώρα σε χώρα και την προώθηση της παγκοσμιοποίησης ως ιδανικού του νέου αιώνα με στόχο πάντοτε το μηδαμινό κόστος παραγωγής και κατ επέκτασιν το στυγνό κέρδος,αλλά και την υπονόμευση του βιωτικού επιππέδου όπου αυτό χρειαζόταν με βάση τον χάρτη κατανομής του πλούτου που βρίσκεται σε μια συνεχή διαμόρφωση τους τελευταίους αιώνες.

Αυτά τα όλίγα το λοιπόν με τους πραγματικούς αντιανθρωπιστές,το τι επιδιώκουν και πως το σερβίρουν στις απανταχού κοινωνίες,ας δούμε λίγο το ζήτημα του εθνικισμού ομως και το κατά πόσο αντιανθρωπιστικό χαρακτήρα διαθέτει σε αντιπαραβολή με τον διεθνισμό όπου αναφέρθηκε στις πιο πάνω γραμμές.

Ο πραγματικός εθνικιστής το λοιπόν,δεν είναι επουδενί ο "κακός φασίστας" (όπως και ο πραγματικός αναρχικός δεν έχει καμιά σχέση με τους "γνωστούς άγνωστους" άσχετα εάν αναρχισμός σε καπιταλιστικά δομημένη κοινωνία δεν δύναται να υπάρξει),παρά είναι ο άνθρωπος εκείνος ο οποίος πιστεύει στην συνέχεια του έθνους του και στην ουσία μαχόμενος ενάντια του διεθνισμού και της παγκοσμιοποίήσης της τάσης δηλαδή απαλείψεως των εθνών, δεν μάχεται μόνον για το έθνος το δικό του,μα και για όλα τα απανταχού έθνη,ενώ σε μια πιο βαθιά ανάγνωση μάχεται για το ανθρώπινο πλάσμα που αντιστέκεται στις κάθε είδους κρεατομηχανές όπου επιδιώκουν την σύνθλιψη της αυτόνομιας και της προσωπικότητας του καθενός εξ ημών.

Ο πραγματικός εθνικιστής ξέρει να λέει "ΟΧΙ" εκεί όπου οι άλλοι λένε "ΝΑΙ" πολεμώντας για υψηλά ιδανικά,αυτά της πραγματικής ελευθερίας που χαρίζει ο σεβασμός του κάθε ενός και πρωτίστως του ίδιου του του εαυτού του και της αξιοπρέπειας του,δεν είναι δε τυχαίο πως ο κοσμοιστορικός αγώνας του έπους του 1940,συνεκίνησε και δυνάμεις εχθρικά προσκείμενες στον άξονα όπως αυτής της ίδιας της Ιαπωνίας,η οποία τάχθηκε υπέρ του δίκαιου αγώνα των Ελλήνων πατριωτών ενάντια στην εισβολή του εχθρού,συνεκίνησε διότι μίλησε στην παγκόσμια αρχετυπική ψυχή και τις αρχές λειτουργίας της.

Η στάση του Έλληνα πάντοτε συγκινεί διότι αρχετυπικά όπως ήδη αναφέρθηκε, βρίσκεται εντός των απανταχού ανθρώπων ανεξαρτήτου φυλής,χρώματος δέρματος,θρησκευτικών ή άλλων αντιλήψεων,ετούτη την στάση της αντίστασης στην κρεατομηχανή θέλουν να πάυσουν να υφίσταται και οχι τον ίδιο τον Έλληνα,εν ολίγοις δεν τα έχουν με το δικό μας έθνος μόνον,αλλά με όλα τα έθνη,διότι έθνη σημαίνει μικρότερες αγορές και άρα περιορισμένα κέρδη για το διεθνιστικό κεφάλαιο και όσους κρύβονται πίσω απο αυτό.

Τα έθνη ως οι άνθρωποι που τα αποτελούν,γεννώνται,ζούν και αποθνήσκουν εφόσον η αποστολή τους έχει επιτελεστεί και δεν υπάρχουν οι κατάλληλοι κληρονόμοι με τους στιβαρούς ώμους προκειμένου να συνεχίσουν την πορεία των,όμως όπως και σε έναν άνθρωπο μόνο ως άτομο που περνά απο ετούτη την γη και την ζωή,οφείλουν να αφήσουν το αποτύπωμα των επάνω σε αυτόν τον πλανήτη και ας είναι αυτό αποτύπωμα θετικόν,ας είναι αποτύπωμα ζωής και οχι θανάτου μέσα στην υποταγή και τις επιβουλές των νεοτσιφλικάδων του θαυμαστού νέου κόσμου...








Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

ΤΑ ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΙΒΥΛλΑΣ - ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ






Με απόλυτη επιτυχία και αρκετή προσέλευση κόσμου παρά τις φοβερά αντίξοες συνθήκες,πραγματοποιήθηκε εχθές η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Αναστασίας Καλλία με τίτλο "ΤΑ ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΒΙΛΛΑΣ" των εκδόσεων "ΕΚΑΤΗ"η οποία διανύει ήδη την δέυτερη της έκδοση.
Στην συγκεκριμένη παρουσίαση είχα την ιδιαίτερη χαρά να βρίσκομαι ανάμεσα των εισηγητών πρός τούτο παραθέτω και την δική μου θεώρηση για το έργο της Αναστασίας,ενός νέου ανθρώπου και μιάς νέας πολλά υποσχόμενης ποιήτριας.

Καλοτάξιδη κάθε νέα τέτοια προσπάθεια
Πάνος Χατζηγεωργιάδης
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος



"Με την Αναστασία Καλλία οι δρόμοι μας συναντήθηκαν ως είθισται πλέον απο τις συνθήκες των καιρών μας ηλεκτρονικά,έκτοτε ανταλλάξαμε απόψεις περί ποίησης καθώς και πονήματα μας και έτσι κατ αυτόν τον τρόπο αναπτύχθηκε μια αμοιβαία εκτίμηση του ενός για το έργου του άλλου.

Η πρώτη εντύπωση που προσλαμβάνει κάποιος ερχόμενος σε επαφή με την ποίηση της Αναστασίας,είναι πως η τελευταία βρίθει εικόνων,είκόνων οχι πάντοτε ευχάριστων,όμως πάντοτε δοσμένων τόσο εύστοχα όπου κάποιος νομίζει πως βρίσκεται μπροστά στην διαδραμάτιση των γεγονότων όπου προσεγγίζει,εικόνων πολλές φορές που δεν είναι δυνατόν να ειδωθούν παρά με τα μάτια της ψυχής και οχι τα βιολογικά μάτια μιάς ανθρώπινης ύπαρξης.

Η ποίηση της διακρίνεται για την εσωτερικότητα της και οι λέξεις που χρησιμοποιούνται θαρρείς πως έχουν σφυρηλατηθεί έπειτα απο χιλιάδες ώρες προσωπικών εμπειρίων και δεν αποτελούν επουδενί τυχαίο αράδιασμα σκέψεων επάνω στο χαρτί,διαθέτοντας ειρμό,αλλά και όπου αυτός δεν υπάρχει, τούτο το φαινομενικό χάος και η συνεχής εναλλαγή των εικόνων δρά ως περιγραφή της ψυχικής κατάστασης του γράφοντος,είναι κατά αυτον τον τρόπο το λοιπόν μια κατάθεση ψυχής,

μιάς ψυχής χωρίς φτιασίδια και ασαφή περιτυλίγματα αλλά και προσπάθεια ωραιοποίησης της κατάστασης που προσεγγίζεται

μιάς ψυχής αληθινής που πασχίζει να βγεί προς το φώς,

μιάς ψυχής που μιλά για τα χαμένα όνειρα που θάβουμε πριν και μείς ταφούμε οι ίδιοι και για αρκετούς απο εμάς τούτο συμβαίνει απο πολύ νωρίς,

μιάς ψυχής που αφουγκράζεται την αλήθεια με όποιο κόστος και την καταθέτει εμπρός σε όλους για να την δούν ακόμη και όσοι δεν μπορούν να δούν η το χειρότερο όλων δεν θέλουν να δούν,είναι δε αδύνατο να μην δείς εικόνες εκτός και αν κλείσεις απότομα το βιβλίο αυτό.

Το ψυχολογικά τοπία που σε μεταφέρει τούτο εδώ το πόνημα άλλοτε έχουν κάτι απο την μαγεία και τον μυστικισμό της ανατολής με εικόνες τόσο δυνατές όπως στο ποίημα της ΕΓΕΙΡΑ

" Έγειρα και ξάπλωσα κοντά στην ρίζα της ψυχής
ύπνοι μου έφερναν χρησμούς και με ρωτούσαν τι να κάνουν"

ενώ άλλοτε πάλι σε μεταφέρουν στο χείλος του γκρεμού της ανθρωπίνου υπάρξεως όπου απο κεί και κάτω υπάρχει το βάραθρο με το απύθμενο σκοτάδι που οι περισσότεροι πέφτουν μέσα του αναζητώντας την αλήθεια,σου μιλούν για την ανείπωτη μοναξιά που η φοβερότερη της μορφή είναι η ψυχική και νοητική μοναξιά και αυτό το "δεν χωράς πουθενά και δεν σε καταλαβαίνει κανείς κι ας είσαι περιτριγυρισμένος απο ανθρώπους"

τι όμορφα το εκφράζει κάπου τούτο το συναίσθημα

"κι έψαχνα χρόνια μια ακτή να καθίσω ακίνητη κοιτώντας εμπρός.
Τα κύμματα έρχονταν σαν λυπημένες μοναξιές στην σειρά"

αλλού πάλι σου μιλά για την ανείπωτη ευτυχία,πάντοτε με εικόνες που διαπερνούν το μυαλό και την ψυχή σου και θά λεγε κανείς σου επιβάλλονται, όπώς στο μικρό της ομότιτλο ποίημα "ΕΥΤΥΧΙΑ"

"Τετοια είναι η ευτυχία,ανέλπιστη
τρείς όμορφοι άγγελοι παίζουν μ΄ένα παιδί
μια μέρα στην θάλασσα"

Πραγματικά τι να προσθέσεις άλλο προκειμένου να περιγράψεις την απόλυτη ευτυχία....


Άλλες στιγμές το κείμενο γίνεται ομιχλώδες και μουντό,μιλά για τα χαμένα όνειρα μας για όπως πολύ ωραία το αναφέρει την γή που δεν ανακαλύψαμε ποτέ,την γη που θα μείνει για πάντα στο σκοτάδι,διότι είμεθα δειλοί,διότι εμείς επιλέξαμε να μείνουμε στο σκοτάδι οι ίδιοι.


"Το πλοίο,τα πλοία
λιμάνια και χάρτες χάσαμε
την νέα γη που δεν προσθέσαμε για να την βρούν
γενιές κατοπινές
το όνειρο χάσαμε
που κρύφτηκε πίσω απο τον ορίζοντα
απογοητευμένο
απο δείλους"


τι εύστοχα αλλού παρατηρεί την κενότητα του σύγχρονου ανθρώπου,με λόγια απλά και κατανοητά απο τον κάθε έναν απο τους αναγνώστες,λόγια που δείχνουν μέσα απο την απλότητα τους το πόσο γνώστης είναι ο γράφων της καταστάσεως αυτής,τούτη η κενότης που οδηγεί στην αξιακή αποσάρθρωση, της απαξίωσης της πίστης σε κάθε τι και είναι το μέγα πρόβλημα των καιρών μας με όλα τα παρεπόμενα του,που αναγκαστικώς διαβιούμε και που έρχεται να σφραγίσει την ύπαρξη του σύγχρονου ανθρώπου ως μια ταφόπλακα εν ζωή,καταστώντας τον έρμαιο στις ορέξεις όσων επιδιώκουν την υποδούλωση του υπό την οποιαδήποτε μορφή.

Λέει κάπου

"Χαιρετήστε αυτό το Φθινόπωρο
μπαίνει με νέες ελπίδες
το κενό μας πήρε προαγωγή
τώρα χρειάζεται να το γεμίσουμε
με κάτι πιο μεγάλο
πιο συμπαγές
τώρα πρέπει να κάνουμε την οφθαλμαπάτη
πιο πειστική"


Μιλά επίσης για την αποξένωση ανάμεσα των ανθρώπων και κατ επέκτασιν για τον αρρωστημένο τρόπο ζωής των σύγχρονων κοινωνιών πάντα με επίκεντρο τον ίδιο τον άνθρωπο θεωρώντας άνθρωπο και κοινωνία δύο μεγέθη τα οποία αλληλεπιδρούν και το ένα φροντίζει για την ύπαρξη ή την ανυπαρξία μέσω της μή ύπαρξης για το άλλο,η ποίηση της Αναστασίας αν και φαίνεται αυτοβιογραφική θεωρώ πως γράφτηκε απο την υπερβολική αγάπη προς το ανθρώπινο πλάσμα,αφορά όλους μας που παρόμοιες σκέψεις έχουν περάσει απο το μυαλό και θεωρώ πως δρά ως έναυσμα προκειμένου κάποιος να δεί μέσα του αλλά και μια ευκαιρία προκειμένου να αφουγκραστεί την φωνή του κοινωνικού ασυνείδητου,μια φωνή που την πραγματική της χροιά έχουμε η προσπαθούμε να ξεχάσουμε.

Αλλού αναφέρει

"Τους βλέπω κακούς
για να μην τους φέρω κοντά μου"


Τι πόνο απο τον άνθρωπο και για τον άνθρωπο κρύβει αυτός ο στίχος απο το μικρό της ποίημα με τίτλο "ο δρόμος"
πόσο φόβο δείχνει αυτός ο στίχος απο έναν άνθρωπο αληθινό που κουράστηκε να πληγώνεται απο ανθρώπους που κατ ουσίαν δεν είναι και κείνοι κακοί απλά φορούν το προσωπείο του κακού διότι έτσι τους έμαθαν να κάνουν προκειμένου να επιβιώσουν ή το έμαθαν μοναχοί τους απο τα απανωτά χτυπήματα των άλλων,έτσι τους ανέθρεψαν λέγοντας τους πως τούτο το προσωπείο είναι το κανονικό τους πρόσωπο και πως είναι ο μόνος τρόπος για να επιβιώσουν στην ζωή,λές και κερδίζεις τον σεβασμό αν οι άλλοι σε φοβούνται,καταδυκνείοντας πόσο λάθος έχουμε πάρει τα της ζωής και πόσα έχουμε να μάθουμε ακόμα αρκεί να θέλουμε να μάθουμε βέβαια, περί της πραγματικής ζωής.

Παντού μέσα σε τούτο το βιβλίο θα βρεί κάποιος αν το μελετήσει και οχι απλώς το διαβάσει στα γρήγορα διότι η ποίηση μπορεί τις περισσότερες φορές να είναι σύντομη σε έκταση κειμένου,αλλά η πραγματική ποίηση είναι τεράστια σε νοηματική έκταση,την κραυγή της ποιήτριας προς τον έξω κόσμο ώστε να σταματήσει να ζεί όπως ζεί και να αναζητήσει πρωτίστως μέσα του την μαγεία του να ζεί κάποιος και οχι του απλώς να αναπνέει.

η Αναστασία καταγγέλει οταν γράφει

"Κι αυτό το ηλίθιο προσωπείο
επιμένει
φρικτά να υποκρίνεται
πως ζεί"

καταγγέλει οτι μας κάνει δυστυχισμένους,θλιμμένους και μας καταντά κρυμμένους με αποσυρτικό σύνδρομο στις σπηλιές των μικρόκοσμων μας και αναζήτα την αλήθεια,μιάν αλήθεια που πολλές φορές δεν είναι τόσο δύσκολο να δούμε όμως είναι πολύ δύσκολο να παραδεχτούμε ακόμα και μείς οι ίδιοι πως έχουμε δεί διότι ετούτη η παραδοχή θα ακύρωνε την πρότερη ζωή μας,συνεχίζοντας να ακολουθούμε την πεπατημένη οδό που έχει βουλιάξει απο τα εκατομμύρια βήματα του πλήθους που προηγήθηκε και έπεται ημών.


Κάπου γράφει αφοπλιστικά

"Φυσικά
και πάλι θα κάνουμε το πρέπον
με το πρέπον πλένουν τα χέρια τους οι δήμιοι"

ή αλλού πάλι αναφέρει εξίσου με πόνο ψυχής

"Σκεπάστε τις προθέσεις σας
και βγάλτε απο την πυξίδα κάθε όνειρο αλήτικο
που σκοπό έχει να σας παρασύρει μακριά
απο μια πυκνοκατοικημένη ζωή"


Τούτη η παλινδρόμηση αναμεταξύ των μεγεθών που προανέφερα,αναμεταξύ ανθρώπού και κοινωνίας,διαπνέει όλο το έργο αυτό για το οποίο μιλάμε σήμερα,η νέα αυτή ποιήτρια και ο νέος αυτός άνθρωπος σας φωνάζει με μιάν φωνή τόσο σιγανή μα και τόσο εκκωφαντική συνάμα που δεν είναι για όλους και που λίγοι δυστυχώς ή ευτυχώς μπορούν να αφουγκραστούν

"Φορέστε ανάποδα
την αγάπη
για να νιώθετε
την καλή της όψη
κατάσαρκα
είπα κι έκλεισα τα μάτια...."


Καλοτάξιδο τούτο το χάρτινο καραβάκι προορισμένο για τα ταξίδια της ψυχής Αναστασία μου και εύχομαι πάντα να μας ταξιδεύεις σε βαθιά νερά,το έχουμε ανάγκη....






Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

"ΤΑ ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΒΙΛΛΑΣ" - ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ



Την τετάρτη 7 Νοεμβρίου θα συμπαρουσιάσω την ποιητική συλλογή της καλής φίλης και συνοδοιπόρου εις τας ποιητικάς ατραπούς,Αναστασίας Καλλία,με τίτλο ΤΑ ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΒΙΛΑΣ των εκδόσεων ΕΚΑΤΗ,εκδήλωση που διοργανώνεται απο το δίκτυο ενεργών πολιτών Ελλάδας,επίσης στην παρουσίαση του βιβλίου θα συμμετέχουν οι Μαρία Παναγιωτοπούλου (Συγγραφέας - Θεατρολόγος),ο Ζαχαρίας Στουφής,ενώ ποιήματα θα απαγγείλει η ηθοποιός Μάρη Λιώκη.
Η παρουσίαση της συλλογής θα γίνει στον πολυδραστικό χώρο "ΠΑΣΑΓΙΟ 8" στον Κολωνό,150 μέτρα απο το σταθμό του μετρό "ΑΤΤΙΚΗ" επί της οδού Θεραπειών 8.

Περιμένω όλους τους θιασώτες της πραγματικής τέχνης να είναι εκεί.


Με εκτίμηση
Πάνος Χατζηγεωργιάδης
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

ΟΥΔΕΝ ΝΕΟΤΕΡΟΝ ΕΛΕΝΗ....



(Ένα γράμμα στην Ελένη Παπαδάκη)



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος


Να την και πάλι η λευκή σελίδα του χαρτιού που με προσκαλεί και με προκαλεί να την γεμίσω με σκέψεις,τούτη η σελίδα η άδεια στέκει ως ο μεγαλύτερος μου εχθρός ώρες ώρες διότι λειτουργεί ως αντικατοπτρισμός της δικής μου διάθεσης,αλλά και ως καθρέπτης μιάς ολόκληρης κοινωνίας κενής πραγματικών συναισθημάτων γεμάτη απο πράγματα που γίνονται για να γίνονται,γεμάτη απο κοινωνικά πρέπει,νόρμες και αρνήσεις ενός ανεπίσημου πρωτόκολου και ενος τρόπου ζωής πολύ πιο απόμακρου απο οτι εγώ θεωρώ ζωή,ξεκινώ το λοιπόν...

Αγαπητή μου Ελένη

Σαν σήμερα ημέρα των γενεθλίων σου αν ζούσες σε κάποιο μέρος της γής και έπρεπε να σου γράψω μιάν επιστολή με τα δικά μου νέα,θα σου έλεγα πως τίποτε δεν άλλαξε απο τότε,τίποτε δεν άλλαξε απο εκείνο το κρύο χειμωνιάτικο βράδυ του Δεκεμβρίου του 44 που σε συνέλαβαν και σε εκτέλεσαν ως τον χειρότερο εγκληματία,παρά, μετά τις δικές σου κραυγές απελπισίας που λύγισαν ακόμα και τα κτήνη εκείνα που έπραξαν αυτό το ανοσιούργημα απέναντι σου αλλά και απέναντι σε ολάκερη την Ελλάδα,μόνον σιωπή,μόνον απέραντη σιωπή...

Όταν σε βρήκαν με το κεφάλι διαλυμένο απο τις σφαίρες και τα λεπτά σου χέρια στα μαλλιά ως ένδειξη της ύστατης προσπάθειας ένος ανθρώπινου πλάσματος να αποτρέψει το κακό,στην τελευταία αυτή πράξη της δικής σου τραγωδίας με πρωταγωνιστή μόνον εσένα,όλοι έκλαψαν υποκριτικά,σε συνόδεψαν εχθροί και φίλοι μέχρι τον κήπο των νεκρών,σε απόθεσαν εκεί για να μην πώ σε παράχωσαν και έπειτα ξαναγύρισαν ο καθένας στον μικρόκοσμο του όπως γίνεται πάντα διότι όπως λένε "οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους".

Δεν μας λένε όμως ποιοί απο δαύτους είναι οι ζωντανοί και ποιοί οι πεθαμένοι και αυτήν την απορία πάντοτε θα διατηρεί όποιος έχει λίγο το μυαλό στο κεφάλι του ακόμα,βλέπεις όπως σου γράφω,τίποτε δεν άλλαξε,μόνον τα πρόσωπα που τα φθείρει αναγκαστικώς ο θάνατος,διότι κατά έναν περίεργο τρόπο το μυαλό και ο τρόπος σκέψης μιάς ολάκερης κοινωνίας παραμένουν ασφυκτικά και εφιαλτικά τα ίδια,ένας απύθμενος βάλτος κακοχωνεμένων ιδεών που ξέρει να δρά ως κινούμενη άμμος για τους άξιους αλλά και να αναδυκνείει τους φελλούς,ενώ υποκριτικά κάθε τόσο φωνάζει και αναρωτάται γιατι οι άξιοι δεν τον κυβερνούν σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής,κοροιδεύοντας και περιπαίζοντας τον ίδιο του τον εαυτό σε αυτό το αέναο παιχνίδακι της ανωριμότητας που τον δέρνει απο του λίκνου εώς του τάφου όπως αναφέρει ένας άλλος μέγαλος λησμονημένος.ο Περικλής Γιαννόπουλος.

Ελένη μου δεν σου είπα,προσπάθησα να ανεβάσω και την παράσταση σου όμως όλοι με εγκατέλειψαν και πολλοί με κυνήγησαν,πάντοτε με το χαμόγελο βέβαια όπως τότε και εσένα,πήγα και στο σωματείο όπου σε κατέδωσε τότε στην ΟΠΛΑ να ξέρεις,μπάς και άλλαξαν γνώμη και ήθελαν να σε αποκαταστήσουν ως προσφορά στο ελληνικό θέατρο,όμως οτι σου είπα,δεν συνέβει τίποτε το διαφορετικό απο οτι και τότε,τίποτε δεν άλλαξε δεν είπαμε ;

Σου γράφω κοιτώντας την φωτογραφία σου εκείνη με τα τεράστια μάτια και το χωρίς φτιασίδια και στησίματα ελαφρόν μειδίασμα,αναρωτόμενος πως μπόρεσαν όλοι να σε ξεχάσουν,να ξεχάσουν μιάν αληθινή ηθοποιό,μα φαίνεται πως τους πονούσε η αλήθεια που κουβαλούσαν αυτά τα δύο τεράστια μάτια,τούς θύμιζε και πάντα θα τους θυμίζει αυτό που θα ήθελαν να είναι,έναν εαυτό που σκότωσαν πριν μπούν στον λάκκο οι ίδιοι,ένα όνειρο θερινής νυκτός καταδικασμένο να πεθάνει,έναν έρωτα παιδικό και άδολο που ποτέ δεν γνώρισαν και σαν έτυχε μπροστά τους θέλησαν να τον σκοτώσουν,προσπαθώντας να ξεχάσουν το φώς το ανέσπερο που είδαν για μια στιγμή και που τους τύφλωσε πρόσκαιρα και έτσι επέστρεψαν γρήγορα γρήγορα στις σπηλιές των μικρόκοσμων τους.

"Φοβάται" ο κόσμος Ελένη και φοβάται κάτι που δεν ξέρει και αυτός τι είναι,μάλλον είναι ο πραγματικός του εαυτός που ξέρει μέσα του πως ποτέ δεν θα έχει,φοβάται μην χάσει την ζωή του ραγιά που απέκτησε έπειτα απο χρόνια ασυδοσίας και του είπανε πως αυτό είναι η ζωή,φοβάται την ζωή που θα ήθελε τόσο να ζεί μα δεν έζησε ποτέ διότι αυτός κρύβεται ως δειλός στην σπηλιά του όπως σου έγραψα και πιο πάνω,μα εσύ,εγώ και εμείς που νιώθουμε πως μια άλλη ζωή στέκει πέρα απο την δική μας ψευτοζωή και μόνον που το νιώθουμε αυτό οφείλουμε να το δείξουμε και στους άλλους και κείνοι ας κάνουν οτι θέλουν έπειτα και κείνοι ας μας κάνουν οτι θέλουν,ας μας σκοτώσουν δε βαριέσαι σάμπως πρώτη φορά θα είναι που σκοτώνουν την αλήθεια οι ψεύτες προκειμένου να μπορέσουν να πάνε για ύπνο ;

Τίποτε δεν άλλαξε απο τότε που αποχαιρετησες τον μάταιο αυτό κόσμο και θυμάμαι οταν κράτησα το χέρι σου στις βόλτες μας που ως αποτέλεσμα,ως δικό μας καρπό γνωριμίας,είχαν να γράψω τον θεατρικό σου μονόλογο,πως δεν θέλεις να ξανάρθει κάποιος να σε δεί στο νεκροταφείο σαν δεν έχει αλλάξει,δεν θέλεις υποκριτικά μερικά λουλούδια στον τάφο σου απο κάποιους που θα στήσουν γιορτούλα επάνω του και προτιμάς την μοναξιά του νεκροταφείου παρά την πολυκοσμία των ζωντανών - νεκρών,θές ανθρώπους αληθινούς,μα οι άνθρωποι κι αν συστήνονται ως τέτοιοι ο χρόνος τους αποκαλύπτει αργά ή γρήγορα.

Μού χες πεί τότε θυμάμαι πως είθε να είσουν το τελευταίο θύμα στον βωμό της ανθρώπινης υποκρισίας,είθε να πέθαινες κι ας λευτερώνονταν ο κόσμος απο τα δεσμά του,μα δεν είπαμε γλυκιά μου πως τίποτε δεν άλλαξε ;

Τίποτε σου λέγω,πηγαινε στον δρόμο σου το λοιπόν κι άσε μας εδώ κάτω να βολοδέρνουμε με την ελπίδα πως κάπως κάποτε και το κυριότερο κάποιος θα πατήσει ξαφνικά ένα κουμπί και χωρίς την δική μας δουλειά,τούτος ο κόσμος θα αλλάξει.


Καλήν αντάμωση σε ατραπούς που λίγοι είναι ικανοί να βαδίσουν
(Χάριν μνημοσύνου Ελένης Παπαδάκη ήθοποιού 1903 - 1944)


Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΦΡΟΝΗΜΑ ΟΔΗΓΟΣ ΤΟΥ ΕΠΟΥΣ



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ


Στην χώρα όπου ποτέ και σχεδόν κανείς δεν αναρωτάται για το τι μας οδηγεί κάπου θετικά ή αρνητικά,στην χώρα όπου κανείς δεν ρώτησε τον Γιώργο παπανδρέου σχετικά με το που υπάρχουν τα λεφτά όπου ανακοίνωνε εμφατικά στις προεκλογικές του βόλτες το 2009,στην χώρα όπου κανείς δεν ρώτησε τον πατέρα του περί ποιάς "αλλαγής" μιλούσε το 1981 και στον τόπο όπου η οικονομική κρίση των τελευταίων ετών δεν συνδιάζεται απο πολλούς ίσως και τεχνιέντως ή μάλλον σίγουρα και τεχνιέντως,με την βαθιά αξιακή κρίση που διαβιούμε εδώ και δεκαετίες και απο μεταπολίτευσεως και εντεύθεν κατ ελάχιστον,οφείλουμε επιτέλους να αρχίσουμε να αναρωτόμαστε για το τι φέρνει τι σε αυτόν τον τόπο.

Σήμερα όλοι ή τουλάχιστον η μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού,γιορτάζει το ιστορικό ΟΧΙ που είπε ο "φασίστας" Μεταξάς (αλλοίμονο παρατηρείς γελώντας οι γλύφτες των οπισθίων και του τελευταίου γερμανού υπαλληλίσκου της τρόικας να τον κατήγορούν ως τέτοιον) και υπέγραψε με το αίμα του επάνω στα βουνά της Αλβανίας ο τότε ελληνικός λαός,οι περισότεροι εξ ημών μένουμε στο αποτέλεσμα το ίδιο δηλαδή το έπος του 1940 και αφήνουμε να περάσει ως είθισται μια ακόμη ημέρα εθνικής ανατάσεως ως την επόμενη φορά,γυρνώντας απο την επαύριο ο καθείς στα μικροπροβλήματα ή μεγαλύτερα προβλήματα του.

Ελάχιστοι είναι όσοι διερευνούν τα αίτια του έπους και ως φαίνεται λογικό και πέραν του δέοντος προφανές,το έπος του 1940 δεν στηρίχτηκε στην δύναμη πυρός των ελληνικών όπλων,την ανύπαρκτη σε σχέση με την ιταλική αεροπορία ή το ναυτικό,παρά στην δύναμη ψυχής και την αυταπάρνηση που επέδειξε και ο τελευταίος Έλλην οπλίτης αλλά και πολίτης στο μέγα και απείρως δύσκολο έργο της αντίστασης στον είσβολεα είτε αυτός ήταν ο ιταλός,είτε ο γερμανός,είτε ο οιοσδήποτε άλλος.

Ο κυβερνήτης και εθνάρχης Μεταξάς εφρόντισε εκτός των άλλων προπαρασκευών τηρουμένων και των οικονομικών της χώρας,εκτός της περίφημης γραμμής Μεταξά αλλά και άλλων οχυρωματικών έργων αλλά και των λοιπών εξοπλισμών να σφυρηλατίσει το εθνικό φρόνημα του λαού και τούτο άλλωστε θεωρούσε και ο ίδιος το μεγαλύτερο του επίτευγμα στα κοντά τέσσερα μόλις χρόνια της δικής του διακυβέρνησης απο το καθεστώς της 4ής Αυγούστου ιδρύωντας την περιώνυμη Ε.Ο.Ν. και χαράζοντας τις ψυχές των ελληνοπαίδων με όραμα περί του Γ ελληνικού πολιτισμού,του συγκερασμού δηλαδή του αρχαίου και του βυζαντινού ελληνικού κόσμου και ιδεώδους με την σύγχρονη εποχή.

Ο Γ ελληνικός πολιτισμός δεν υπήρξε ένα στείρο ιδεολόγημα στήριξης του καθεστώτος όπως συνέβει στην φασιστική Ιταλία και την ναζιστική Γερμανία προς συσπείρωση του λαού των,υπήρξε πραγματική κοσμοθεωρία για το που μπορεί να φτάσει η Ελλάς εάν επίστευε στις πραγματικές τις δυνάμεις,οι οποίες δεν βρίσκονται στους φυσικούς πόρους και τα υλικά αγαθά,αλλά στην δύναμη του ελληνικού πνεύματος που επί χιλιετηρίδες κυβερνά και θα κυβερνά τον κόσμο ολάκερο,ο Γ ελληνικός πολιτισμός ήταν ήδη στο αίμα του Έλληνα απλά χρειάζονταν ο κατάλληλος συντονισμός ώστε να βγεί στην επιφάνεια αλλά κι η αφορμή της οποίας μικρό δείγμα θεωρώ πως αποτέλεσε το έπος του 1940.

Το εθνικό φρόνημα που μπόρεσε να αφυπνίσει και οχι να δημιουργήσει το καθεστώς της 4ής Αυγούστου,οδήγησε στο έπος της Αλβανίας και την ένδοξη αντίσταση ενάντια της σιδερόφρακτης Γερμανίας και έκανε σαφές το πως μόνον ενωμένοι κάτω απο ένα κοινό σκοπό η Ελλάς δύναται να καταστεί δύναμη αντάξια του πολιτισμού της,έκτοτε σιωπή βέβαια διότι όσοι θέλουν αυτόν τον λαό σκλαβωμένο στους μικρόκοσμους τους οποίους δημιουργούν ακριβώς για αυτόν τον σκοπό,αποφεύγουν ως ο διάβολος το λιβάνι το ενδεχόμενο του να νιώσει ο Έλληνας την κοινή μοίρα με τον διπλανό του,διότι απο την στιγμή που αυτό γίνει,γνωρίζουν πως το τέλος τους δεν είναι μακριά.

Η Ελλάς έρχεται απο πολύ μακριά και οφείλει έναντι της παγκόσμιας ιστορίας αλλά και της ανθρωπότητος να πάει πολύ μακριά και οι οι κοινωνίες των ραγιάδων που δεν έχουν κανέναν συνεκτικό κρίκο πέραν της σκλαβιάς τους δεν αντέχουν στο φώς,ούτε και τις αξίες του πραγματικού πολιτισμού,αυτό το είχε αντιληφθεί ο κυβερνήτης Μεταξάς και προσπάθησε στα ελάχιστα χρόνια που κυβέρνησε τον τόπο οχι μόνον να βάλει τάξη στα κακώς κείμενα αλλά να υπάρξει και μια συνέχεια σε αυτό που θεωρούσε ως εφικτό,τον Γ ελληνικό πολιτισμό,δεν του το επέτρεψαν,όμώς το παράδειγμα του αλλά και όλου του τότε ελληνικού λαού,οφείλει να μας παραδειγματίζει σχετικά με την δική μας πορεία ανάμεσα στην κοινωνία των εθνών.


ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ !
ΖΗΤΩ Η 28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ !








Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

3ο ΕΤΗΣΙΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΠΕΣΟΝΤΩΝ 1940



Για τρίτη χρονιά πραγματοποιώ το μνημόσυνο ηρωικώς πεσόντων 1940,στην ιερά μονή Ευαγγελισμού και Αγίου Εφραίμ Νέας Μάκρης.
17.000 ήρωες μας παραμένουν ΑΤΑΦΟΙ στα βουνά της Αλβανίας αυτό και μόνον δείχνει το μέγεθος της αλητείας αλλά και το έλλειμα της δημοκρατίας μας που έφερε την σημερινή κρίση.


ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΤΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΟΣ.

ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΣΤΕΙ

Ιερά μονή Ευαγγελισμού και Αγίου Εφραίμ Νέας Μάκρης
Σάββατο 27.10.2012
και περί της 9ής πρωινής





Πάνος Χατζηγεωργιάδης
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτεύτης ΛΑ.Ο.Σ



Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΠΟΙΗΣΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥ



Να ενημερώσω τους φίλους της ποίησης μου πως το ποίημα μου με τίτλο "ΤΟ ΧΑΡΑΜΑ" έλαβε το Α ΒΡΑΒΕΙΟ στην κατηγορία Πατριωτικής ποίησης απο τον φιλολογικό διαγωνισμό "ΣΙΚΕΛΙΑΝΑ 2012".
Ο συγκεκριμένος διαγωνισμός είναι υπό την αιγίδα της UNESCO.

Ευχαριστώ όσους ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ στηρίζουν τον όποιο αγώνα μου.




Πάνος Χατζηγεωργιάδης
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος






ΤΟ ΧΑΡΑΜΑ

(εξαιρετικώς αφιερωμένο στους ηρωικώς και μαρτυρικώς πεσόντες κατά την έξοδο του Μεσολογγίου στα 1826)


Μαύρη πείνα τα χει πνίξει
τα βρε όλα η συμφορά
και η μάνα έχει σφίξει
το παιδί στερνή φορά


Έξοδο αποφασίζουν
κλέφτες και οπλαρχηγοί
με το αίμα τους ποτίζουν
την χαροκαμμένη γή


Δές τον χρήστο τον καψάλη
κι αν γεννiότανε ξανά
την φωτιά θα βαζε πάλι
που χαρίζει λευτεριά


Χάραμα κινούν και πάνε
προδομένοι πολεμούν
οι εχθροί δεν τους νικάνε
και στην γή πιά δεν πατούν


Ραίνουν τα κορμιά με βάγια
που ανέλπιδα βαστούν
λευτεριά ζητώντας άγια
να σωθούν ή να χαθούν


Τον ραγία μην τον λυπάσαι
δεν τoυ πρέπει να σωθεί
ένα μόνο να θυμάσαι
έχει ήδη σκοτωθεί

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

Ο ΕΝΔΟΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ


Εδώ και χρόνια όπου συνειδητοποιώ πράγματα γύρω μου,παρατηρώ μια τάση η οποία καταντά εκνευριστική και δεν προσφέρει τίποτε στο ήδη πάσχον πολιτικό μας σύστημα,τουναντίον το ωθεί προς μια κατεύθυνση όπου δρά καταλυτικά εναντίον του και υπέρ της ολοκληρωτικής του απαξίωσης.

  Απο του μεγαλύτερου κόμματος εώς και του πλέον αδύναμου,παρατηρείται αύτο που όλοι όνομάζουμε με μια λέξη "μικροπολιτική",η ενασχόληση εν ολίγοις με την "καθημερινότητα" των κομμάτων,το τι συμβαίνει και για τα πλέον επουσιώδη θυμίζοντας μου το κουτσομπωλιό της γειτονιάς των περασμένων δεκαετιών ανάμεσα στις νοικοκυρές σχετικά με το τι κάνει η κάθε μια μέσα και έξω απο το σπίτι της,το οποίο ανάγεται σε μέγα ζήτημα κατά το δοκούν.
  Τούτη η τάση,η μικροπολιτική την στιγμή που ανάγεται με την σειρά της σε πολιτική η ίδια, καταντά ένας ακόμη αρνητικός παράγοντας όπου συν τοίς άλλοις εκτρέπει την γενικότερη πολιτική ζωή και εκτρέφεται απο όλους,είτε αυτοί είναι οι δημοσιογράφοι είτε οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές αυτής της "καθημερινότητας των κομμάτων" στα πλέον χαμηλά εππίπεδα και εκεί είναι που χάνεται πραγματικά η ουσία των θέσεων των κομμάτων εάν φυσικά δεν υποτεθεί πως η υπερτροφία της μικροπολιτικής δεν γίνεται με σκοπό την απόσπαση της προσοχής της κοινής γνώμης απο τα ουσιαστικά ζητήματα που αφορούν άμεσα την ζωή της την ίδια,ή διότι κατά αυτόν τον τρόπο γίνεται συγκάληψη της γύμνιας των πολιτικών θέσεων των κομμάτων επί θεμελιωδών ζητημάτων.
  Όποιος και να είναι ο λόγος είτε και συνδιασμός παραγόντων,ένα είναι το δεδομένο απο όλα αυτά,πως ο πολιτικός πολιτισμός δεν συνάδει με την μικροπολιτική όταν αυτή ασκείται ως βασικό μέσο άσκησης πολιτικής του όποιου κόμματος με σκοπό του την φθορά του αντιπάλου,διότι ο ανήκων σε πολιτικό κόμμα οφείλει να πείθει κάθε φορά για τις δικές του θέσεις και οχι να ασχολείται με το τι κάνουν ή δεν κάνουν οι αντίπαλοι του σε πολιτικό ή ακόμη χειρότερο σε προσωπικό επίππεδο,χωρίς αυτό πάλι να σημαίνει πως δεν θα πρέπει να γνωρίζουν όλοι το ποιόν όσων επηρεάζουν τις ζωές όλων.
  Ο λαός κυρίες και κύριοι σουλατσαδόροι των πολιτικών γραφείων,της βουλής ή των δημοσιογραφικών δήθεν γραφείων,δεν έχει άνάγκη να μάθει το πως περνάει το σαββατοκύριακο του ο πάσα ένας ή το τι φόρεσε στην τάδε ή στην δείνα δεξίωση η κάθε βουλευτής,με ποιόν συναναστρέφεται ή αν ο τάδε σήμερα έκανε σαρδάμ ή οχι,το σημαντικότερο όλων που οφείλετε άπαντες οι κατέχοντες δημόσια αξιώματα,αλλά και όλοι όσοι έχουν δημόσιο λόγο είναι το εάν όλοι αυτοί διαθέτουν "πάγκο" επιχειρημάτων,θέσεων και προθέσεων περί της βελτίωσης της κοινωνικής ζωής και του συνόλου εν γέννει,ειδάλλως ας μετατρέπουμε κάθε φορά τις εφημερίδες σε περιοδικά ποικίλης ύλης αδιαφορώντας καταφανώς και επιδεικτικά για το τι μέλλει γενέσθαι σε μια κοινωνία η οποία πάσχει ακριβώς απο αυτο,την έλλειψη ουσιαστικού πολιτισμού και παρασυρμένοι ακόμη περισότερο απο έναν ενδοτισμό που βολέυει ένθεν κακείθεν πολίτες και πολιτικούς κατακρημνίζοντας καθημερινά οτι απέμεινε απο την πραγματική δημοκρατία.


Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

ΕΧΘΕΣ ΤΙΜΗΘΗΚΕ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ



Εχθές,Σάββατο 13.10.2012, με μια λιτή τελετή αποδόθηκε τιμή στην μνήμη του εθνομάρτυρός Παύλου Μελά στην καθιερωμένη εδώ και χρόνια πλέον εκδήλωση που διοργανώνεται απο την επιτροπή μνήμης η οποία κατέθεσε και στεφάνι για τον σκοπό αυτό,ενώ στο τέλος οι παρευρισκόμενοι έψαλλαν τον εθνικό ύμνο.
Είθε η θυσία του Μελά που αφύπνισε και τον τότε ελληνισμό υπέρ του μακεδονικού αγώνος να δράσει παραδειγματικά για τα όσα δύσκολα περνά ο τόπος αλλά και όσα θα έρθουν.

 καλό και τίμιο αγώνα σε όλους.


Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

ΑΛΛΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

 Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ

Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 13.10.2012


Με αφορμή το θεατρικό του αίσχους όπου ο κύριος ήμων Ιησούς Χριστός και οι μαθήτες του χαρακτηρίζονται ως ομοφυλόφυλλοι μέσω ηλιθωδών και τεχνιέντων ευρημάτων που είναι πέρα απο προφανείς,γίνεται για ακόμα μια φορά προσπάθεια να χτυπηθεί η πίστη του ελληνικού λαού που ακόμα δυστυχώς για μερικούς "κυριούληδες" και "κύριες" αλλά και κύρίες - κυριούληδες κατά μεγάλο ποσοστό της αριστερής σάπιας διανόησης που λυμαίνεται τον τόπο εδώ και δεκαετίες,είναι η ορθοδοξία.

Σε μια χώρα όπου έχει πτωχεύσει εδώ και δεκαετίες χάριν αυτής της μή φρόνιμου ελευθερίας που υπέδειξε ο αγράμματος αλλά τετραπέρατος γέρος του μωριά,κάποιοι προσπαθούν να δώσουν την χαριστική βολή χτυπώντας με τρόπο αισχρό και προφανή και στον πλέον αδαή,την πίστη και οτι κράτησε ζωντανό αυτό το έθνος ανά τους αιώνες,προσβάλουν με την πλήρη κάλυψη των στρατιωτών του συστήματως ήτοι απο τις δυνάμεις ασφαλείας εώς και τους πληρωμένους δημοσιογράφους οτι έχει απομείνει και δυστυχώς για αυτούς δεν αποτιμάται σε χρήμα.

Η υπερβολική ελευθερία καταντά ελευθεριότητα και πορνεία στο τέλος και αυτές είναι οι στιγμές όπου ο ελληνικός ακόμα λαός οφείλει να απαντήσει ηχηρά και να πει το "ΦΤΑΝΕΙ ΩΣ ΕΔΩ !!!" σε όλους όσους βρωμίζουν την καθημερινότητα του με ασχρολογήματα,ανήθικα και βρωμερά κατ ουσίαν "πονήματα" τεχνής αλλά εν τελεί αποκυήματα νοσηρής φαντασίας και σχεδιίων του διεθνισμού για την αποκοπή του λαού αυτού απο ότι τον κρατάει ακόμα εν ζωή.

Ως καλλιτέχνης ένιωσα και νιώθω τον κατατρεγμό σε οτι κάνω διότι τούτο πρεσβεύει την αλήθεια και την αξιακή αναδιάρθρωση την οποία έχει ανάγκη ο τόπος προκειμένου να δεί μιάν άσπρη μέρα και φώς στο τούνελ που τον έχουν ρίξει,πρός τούτο και το θεατρικό μου κείμενο με πρωταγωνιστή μια γυναίκα σύμβολο άξιου ανθρώπου,την ηθοποιό Ελένη παπαδάκη κατατρέχτηκε απο όλους τους σαπισμένους που βρίσκονται ακροβολισμένοι απο το σύστημα προκειμένου να αλλοιώσουν το κοινωνικό αισθητήριο περί τέχνης και ζωής εν γέννει.

Φυσικά θα ήταν αστείο και να πιστεύει κανείς πως μια ακόμα άθλια προσπάθεια σπίλωσης της πίστης μας θα ήταν δυνατόν να μας αποκόψει απο οτι πιστεύουμε,όμως θα πρέπει επιτέλους να λάβουμε τα δέοντα μέτρα προκειμένου να αναχαιτήσουμε αυτό το ρεύμα του αίσχους που βρωμίζει τις ζωές μας με οτι χειρότερο μπορεί να φανταστεί κανείς,διαφθείρωντας τους νέους αλλά και όλο τον ελληνικό λαό και προσβαλωντας τον βάναυασα,εμείς να γνωρίζετε θα είμαστε εκεί για να βάλουμε το δικό μας λιθαράκι ενάντια στα βρώμικα σχέδια σας,το αυτό ελπίζω να πράξει σύντομα και ο υπόλοιπος δοκιμαζόμενος ελληνικός λαός και να τακτοποιήση τον κάθε κατεργάρη στον πάγκο του.


ΜΗΝ ΑΔΙΑΦΟΡΕΙΣ,ΜΗΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙΣ ΟΣΟΥΣ ΚΑΤΑΤΡΩΝΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΟΥ !!!

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2012

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ (ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΝΑ) ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ

 Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ

Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν απο την εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 11.10.2012


Με αφορμή την χθεσινή επίσκεψη της "σιδηράς" κυρίας Μέρκελ η οποία μας έκανε την ίδιαίτερη "τιμή" να επισκεφθεί τα άγια χώματα της πατρίδας μας η σημερινή αναφορά,η εν λόγω κυρία υποβασταζόμενη απο τους ξένους και ντόπιους καλοθελητάδες που τάχα νοιάζονται για το εάν ο συνταξιούχος θα έχει άυριο την σύνταξη του ή για το εάν ο άρρωστος δήθεν ασφαλισμένος θα έχει έναν αξιοπρεπή θάνατο μέσα σε ένα βρώμικο δωμάτιο ένος πιο ασθενούς και απο αυτόν συστήματος υγείας το οποίο οι ίδιοι απαξίωσαν σε βαθμό κακουργήματοςαυτοχρίζονται "πατριώτες" οι οποίοι θέλουν το καλό της πατρίδας και του ελληνικού λαού.

Πραγματικά εάν υπήρχε ο "τέταρτος κόσμος" σε αυτόν θα κατείχε την μια και μοναδική περίοπτη θέση η χρεοκοπημένη σε όλα τα επίππεδα Ελλάδα που αναζητά απο παλιγγενεσίας κα εντεύθεν κατ ελάχιστον,προστάτες ντόπιους και ξένους και αφήνει να την κατατρώγουν μέχρι και του τελευταίου μην πιστεύντας ποτέ και για κανέναν λόγο στις ίδιες δυνάμεις,πάντοτε στον ρόλο ενός αδύναμου προτεκτοράτου το οποίο άγεται και φέρεται αναλόγως των προθέσεων των εκάστοτε μεγάλων δυνάμεων οι οποίες ενώ αλλάζουν γεωπολιτική έκφραση στο διάβα του χρόνου,οι προθέσεις όσων βρίσκονται πίσω απο τις εκάστοτε Μέρκελ ανά τους αιώνες παραμένουν προκλητικά οι ίδιες και έχουν να κάνουν με την στυγνή εκμμετάλευση τούτης της πατρίδας,καθώς και την χρησιμοποιήση της ως ένα ακόμη πιόνι επάνω στην διεθνή σκακιέρα προς επίτευξη των δικών τους συμφερόντων.

Στο παρόν κείμενο δεν προτίθεμαι να αναζητήσω ευθύνες απο την  Μέρκελ,τους τούρκους ή τον πάσα έναν ο οποίος δικαίως κόπτεται για τα συμφέροντα του και μόνον,αλλά οφείλω να απευθύνω για ακόμη μια φορά ένα δριμύ κατηγορώ σε όλους εμάς όπου μέ την οκνηρία μας κατέστημεν έρμαια όλων αυτών των ανθρωπαρίων,πέφτωντας οι ίδιοι στην καλοστημένη παγίδα,μη διδασκόμενοι εκ των λαθών του παρελθόντος και αναζητώντες αενάως τον εχθρό για το κατάντημα μας σε λάθος σημεία εις τα οποία μας σπρώχνουν οι εκάστοτε ακροβολισμένοι εκ του συστήματος παράγοντες οι οποίοι εκφράζονται μέσω του σαπισμένου πολιτικού συστήματος,των εξίσου σαπισμένων μέσων χειραγώγησης του λαού,των πληρωμένων αδρώς δημοσιογράφων και άλλων παραγόντων της δημόσιας ζωής.

Θα ήταν αστείο να θεωρήσει κάποιος ως μέγα πρόβλημα την Μέρκελ ή τον όποιον άλλον βρεθεί στον δρόμο μας,αναλόγως των ιστορικών συγκυριών και να μην αναλογιστεί πως όλοι μας μέσω της πολιτικής μας στάσης φέραμε τα δεινά στον τόπο,επιτέλους οφείλουμε να αυτοκριθούμε εάν θέλουμε ένα καλύτερο μέλλον για εμάς και τα παιδία μας και όπως λέω πάντοτε Η ΧΩΡΑ ΔΕΝ ΥΠΟΛΕΙΠΕΤΑΙ ΛΑΘΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ,ΑΛΛΑ ΣΩΣΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ,διότι δεν μπορεί να στηρίζεις ένα σαπισμένο πολιτκό σύστημα και μόλις έρθουν τα δύσκολα να κάνεις πως δεν γνωρίζεις τίποτε κατηγορώντας τον κάθε όντως πολιτικό αγύρτη για την δική σου εξαπάτηση,αλήθεια τι απέγινε η δική σου προσωπική ευθύνη και η διάκριση όσον αφορά την επιλογή όλων αυτών των σαπισμένων πολιτικών,κι έπειτα αναρωτάσαι εάν σε μια κοινωνία με σωστούς πολίτες οι οποίοι δεν κοιτάζουν μόνον την προσωπική τους τακτοποιήση,όλοι αυτοί οι άθλιοι πολιτικοί θα είχαν το παραμικρό μέλλον και ελπίδα ανέλιξης,ναι το ψάρι βρωμάει απο το κεφάλι μόνο που το κεφάλι είναι ο ίδιος ο λαός ο οποίος ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να αποτελείται απο ένα συνοθύλευμα ανευθυνουπέυθυνων,αλλά ΟΦΕΙΛΕΙ να δρά ως ενεργός πολίτης μιας συντεταγμένης κοινωνίας.


Πάσχομεν κύριες και κύριοι και πάσχομεν εξ ασθενείας δια την οποίαν μόνοι μας οφείλωμεν όπως αναζητήσωμεν την θεραπεία,πάσχομεν απο ξενομανία αδιακαιολόγητον αλλά και σοβαρότατη ανεπάρκεια πολιτικής στάσης και ενδιαφέροντος για τα κοινά,αποσυρτικό σύνδρομο εις τα του μικρόκοσμου μας το οποίο καταλήγει εις τα γνωστά αποτελέσματα όπου την σήμερον άπαντες αναγκαστικώς διαβιούμε,το λοιπόν οι γερμανοί είναι φίλοι μας κατά έναν περίεργο τρόπο και οχι μόνον θα ξανάρχονται αλλα ΟΦΕΙΛΟΥΝ να ξανάρχονται ρίχνοντας άθελα τους νερό στον μύλο της δικής μας αφύπνισης,ΟΦΕΙΛΟΥΝ να ξανάρχονται εις μίαν απέλπιδα προσπάθεια του να ξανανιώσουμε ΈΛΛΗΝΕΣ !!!



Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

ΒΛΑΝΤ Γ΄ ΤΣΕΠΕΣ - ΤΟ ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΗΣ ΠΛΗΡΩΜΕΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ




Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν απο την εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 2.10.2012


Ναι όλοι τον γνωρίζουν,όλοι τον έχουν δεί σε κάποια ταινία ή σε κάποιο μπλουζάκι,έχουν συγκινηθεί απο τα ρομάντζα που τον παρουσιάζουν ως μια βασανισμένη ψυχή που αγάπησε κάποτε και που ήταν άνθρωπος μα οχι πιά,μιάς και είναι αναγκασμένος να περιφέρεται τα βράδια αναζητώντας την επαφή του με τους ανθρώπους πίνωντας το αίμα των ζωντανών μέσα σε μια αιωνιότητα που ίσως και και κείνος να μην επιδιίωξε εάν γνώριζε τα αποτελέσματα της,ο λόγος για τον "πολύ" κόμη δράκουλα,των κατοικοεδρεύοντα στην άγριας ομορφιάς περιοχή της τρανσυλβανίας,περιοχή η οποία ανήκει στην σημερινή Ρουμανία.

Αυτά βέβαια κατά τον Μπράμ Στόκερ,τον συγγραφέα και δημιουργό της μυθοπλασίας περί του πασίγνωστου κόμητα,έναν συγγραφέα ο οποίος επηρεασμένος απο την δική του ζωή μιάς και ήταν παράλυτος ως παιδί μέχρι τα επτά του χρόνια και το μοναδικό του παιχνίδι όταν συνήλθε σχεδόν θαυματουργικά ως εκ του τάφου αναγενηθείς νεκρός,ήταν οι ατέλειωτες βόλτες στο παρακείμενο της οικίας του νεκροταφείο,μαζί με την ομιχλώδη επόχη που έζησε στην βικτωριανή αγγλία και Ιρλανδία προερχόμενη εκ του μεγάλου λοιμού,έτσι στο μυαλό του γεννήθηκε έπειτα απο αρκετή ομολογουμένως έρευνα το μυθιστόρημα του με τίτλο "Ο ΑΠΕΘΑΝΤΟΣ" τίτλο τον οποίο τελικά άλλαξε σε "ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ".

Ο στόκερ προσπάθησε αρκετά επιτυχημένα ομολογουμένως ως κρίνεται εκ του αποτελέσματος,να συνδιάσει δεκάδες μύθους των προηγούμενων αιώνων ανά την ευρώπη μαζί με τοπικές ιστορίες, με ένα όντως ιστορικό πρόσωπο,αυτό του ηγεμόνα της Βλαχίας Βλάντ τον Γ,ο οποίος εξαιτίας της αγριότητας του που ξεπερνούσε ακόμα και τα μέτρα της αιματοβαμένης εποχής στην οποία έζησε ανάμεσα στο πρώτο μισό του 15ού αιώνα μέχρι και το πρώτο μισό του δεύτερου αυτού,πήρε το προσωνύμιο Βλάντ ο ανασκολοπιστής ή στα ρουμάνικα Βλάντ Τσέπες.

Σχετικά με την ιστορία του ρουμάνου βοεβόδα,το παρόν κείμενο δεν προτίθεται να κουράσει παρά ταύτα οφείλει να παραθέσει κάποια ιστορικά στοιχεία,έτσι θα πώ μόνο πως γεννιέται τον Δεκέμβριο του 1431 στη πόλη Σιγκισοάρα της τρανσυλβανίας ενώ ο πατέρας του ήταν ο Βλάντ ο Β και η μητέρα του είχε το όνομο Σνέαζνα,ενώ είχε δύο ακόμη αδερφούς με αυτόν να είναι ο μεσσαίος χρονολογικά,το 1438 ο σουλτάνος Μουράτ ο Β εκτρατεύει στην περιοχή και ο πατέρας του προσπάθησε συνοδεύοντας τον να προστατέψει τον ντόπιο πλυθησμό,κάτι που προκάλεσε την καχυποψία του τούρκου σουλτάνου και για αυτό τον φυλάκισε και τον αποφυλάκισε μόνον όταν εκείνος ανταλάχθηκε με δύο γιούς του,έτσι ο μικρός Βλάντ πήρε τον δρόμο της εξορίας και της φυλακής όπου και παρέμεινε μέχρι το 1448,μια περίοδος που σίγουρα σφράγισε την μετέπειτα πορεία του.

Ο Βλάντ ο Β δεν έμεινε για πολύ στον θρόνο της περιοχής,διότι οι βογιάροι (γερμανικής καταγωγής ας σημειωθέι αυτό που κατέτρωγαν τις σάρκες του ρουμανικού λαού ως άλλα βαμπίρ) σε συνεργασία με τον Ιωάννη Ουνιάδη (Ουγγρό ηγεμόνα) εκδιώκεται απο την βασιλεία και στο τέλος δολοφονείται το έτος 1451,τελικά και έπειτα απο πολλά περιστατικά ο Βλάντ ο Γ αναλαμβάνει την βασιλεία στα 1456 με τον λαό του να αριθμεί γύρω στις 500.000 ψυχές,όμως έρχεται σε σύγκρουση με τους τούρκους όταν αρνείται να πληρώσει φόρο υποτέλειας στον σουλτάνο,κάτι που εξοργίζει ιδιαίτερα των Μωάμεθ τον Β τον πορθητή που είχε κυριεύσει εδώ και τρία χρόνια την Κωνσταντινούπολη, ο οποίος και εκστρατεύει ο ίδιος εναντίον του επικεφαλής 90.000 ανδρών την στιγμή που ο Βλάντ περνά τον Δούναβη και επιτίθεται εναντίον εδαφών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Ο ρουμάνος ηγεμόνας έχοντας σαφώς λιγότερες δυνάμεις επιδόθηκε στον ανταρτοπόλεμο και τις ενέδρες και ήταν μια απο αυτές όπου σκότωσε 15.000 τούρκους την λεγόμενη "Νύχτα της επίθεσης" αλλά και άντρες του κατάφεραν να τραυματίσουν τον ίδιο τον Μωάμεθ,όταν δέ ο πορθητής αντίκρυσε την "θάλλασα των παλουκωμένων" αποτελούμενη απο περί τους 20.000 άνδρες τους οποίους ο Βλάντ είχε ανασκολοπήσει σκέφτηκε πως έχει να κάνει με έναν δαίμονα και έτσι αποχώρησε απο την περιοχή άπρακτος στην ουσία,ενώ αργότερα ήρθε σε συννενόηση με τον ίδιο του τον αδερφό ο οποίος ως άλλος γενίτσαρος οδηγεί τους τούρκους γενίτσαρους με αντάλαγμα τον θρόνο της περιοχής,τέλος ο βλάντ συλαμβάνεται και έπειτα απο πολυετή φυλάκιση με την φαιδρή κατηγορία οτι συνεργάστηκε με τους τούρκους (!) και όταν το βασίλειο κυνδύνευε για ακόμα μια φορά απο τους τελευταίους,αποφυλακίζεται προκειμένου να σώσει τον θρόνο (σας θυμίζει κάτι αυτό ;),αλλά σκοτώνεται σε ενέδρα των βογιάρων στα 1476 παίρνοντας μαζί του στον τάφο πάνω απο δεκαπέντε στρατιώτες πριν πέσει τελικά νεκρός.

Αυτά τα ολίγα το λοιπόν σχετικώς με τα της ιστορίας του πραγματικού προσώπου,εδώ οφείλει κάποιος να παρατηρήσει τα εξής αρκετά ενδιαφέροντα που άλλως τε αποτελούν και τον λόγο για τον οποίον συντάσεται το παρόν κείμενο.

Ο Βλάντ ο Γ' ήταν χριστιανός ορθόδοξος,κάτι που προφανώς "πονάει" αρκετά προτεστάντες και λιγότερο καθολικούς αλλά και όσους τον ανασκολόπισαν ιστορικά απαξιώνοντας ήδη απο κείμενα και γκραβούρες της εποχής του, τον ιστορικό του ρόλο ως φραγμού του επεκτατισμού του ισλάμ στην δυτική ευρώπη,επίσης πολέμησε τους γερμανούς και τους τούρκους όπου επιτέθηκαν οι μέν πρώτοι με οικονομικό πόλεμο (Σας θυμίζει και τούτο κάτι ;),οι δε δεύτεροι διεξάγοντας πόλεμο με τα όπλα στην πατρίδα του,ενώ εκείνος φυλακίστηκε ως άλλος κολοκοτρώνης (και για την ρουμανία είναι και τιμάται ως εθνικός ήρωας άσχετα έαν έχουν ανάγκη και τον μύθο του Χόλλυγουντ προκειμένου να επιβιώσουν) και αποφυλακίστηκε όταν οι τούρκοι επιτέθηκαν ξανά στον θρόνο προκειμένου να βοηθήσει την κατάσταση,το λοιπόν τίθεται ένα απλό ερώτημα.

Ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΝΑ ΑΠΑΞΙΟΥΤΑΙ ;

Το μόνο σίγουρο είναι πως ο συγκεκριμένος ηγεμόνας υπήρξε φοβερά αιμοδιψής κάτι που του χάρισε την αιωνιότητα όμως όπως έγραψα και στην αρχή μια αιωνιότητα την οποία στην ουσία δεν θα ήθελε,διότι το σύστημα τα καταφέρνει τόσο καλά ώστε είτε θάπτει τους πραγματικά άξιους στην σιωπή καλυπτόμενους απο σκουπίδια όπως στην περίπτωση της ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη που το μόνο που την θυμάται κανείς ΔΕΝ είναι για το έργο της ως ηθοποιού,αλλά για την νύχτα της δολοφονίας της,είτε εκφυλίζει το ιστορικό πρόσωπο καταφέρνοντας να βγάζει και μπόλικο χρήμα στην περίπτωση του πασίγνωστου κόμητα.
Και εδώ αναλαμβάνει το γνωστό Χόλλι - Γούντ με τις κάμερες και τους ευρυγώνιους φακούς που αμβλύνουν εώς γελοιότητος την ιστορία χάριν του στιγνού κέρδους και σας το γράφει αυτό άνθρωπος που τον ετίμησαν εκεί με υποψηφιότητα στα 2010.


ΤΕΛΙΚΑ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΨΕΥΔΟΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΑΙΔΡΑΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΕΑΣ ΠΟΣΟ ΑΝΑΓΚΗ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΒΛΑΝΤ ΑΝΑΣΚΟΛΟΠΙΣΤΗ ΚΙ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΒΑΜΠΙΡ ΑΣ ΤΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΥ....




Και κάτι παραιστορικό το οποίο σίγουρα θα πρέπει να μας χρησιμεύσει ως παράδειγμα διακυβέρνησης,στην χώρα όπου η κατά το δοκούν χρήση της ελευθερίας,των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχει καταντήσει γελοιότητα,όπου η ψευδοδημοκρατία θάλλει,σε μια χώρα που δεν έχει ούτε αρχή,ούτε μέση,ούτε τέλος στην κατρακύλα που έχει πάρει.

"Οι τακτικές εκτελέσεις με ανακολοπισμό είχαν διαδωθεί τόσο,ώστε σε όσες πόλεις κυβερνούσε ο ρουμάνος ηγεμόνας,στις δημόσιες βρύσες υπήρχαν ολόχρυσα κύπελλα τα οποία οι πολίτες χρησιμοποιούσαν προκειμένου να πίνουν νερό,και ΟΥΔΕΙΣ διανοήθηκε ποτέ να κλέψει έστω και ένα διότι ο φόβος του μαρτυρικού θανάτου καραδοκούσε κάθε στίγμή"








Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΝΤΙΑ




Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 15.9.2012



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ



Ανήμερα του σταυρού,αραδιάζω ετούτες τις σκέψεις επάνω στο χαρτί αναρωτόμενος τι έχει απομείνει απο την πίστη μας οχι μόνον στον κύριο Ιήσου ημών Χριστό,αλλά και γενικότερα στην ύπαρξη του πνευματικού κόσμου.

Σε μια κοινωνία πλήρως καταναλωτική και μάλιστα κακέκτυπο των προηγμένων καταναλωτικών κοινωνιών,όπου έχουν παρθεί σε υπέρμετρο βαθμό όλα τα αρνητικά στοιχεία των και έχουν ενσωματωθεί βιαίως σε μια υβριδική κατάσταση που θυμίζει τερατογέννεση,θα έλεγε κανείς πως οχι μόνον δεν πιστεύουμε στην ύπαρξη του πνευματικού κόσμου,αλλά και προσπαθούμε μανιασμένα να τον κρύψουμε κάτω απο το χαλί - χάλι του σημερινού ψευδοπολιτισμού και της ψευδοελευθερίας του ατόμου.

ο δέ πνευματικός κόσμος βγαίνει απο την συνειδησιακή μας κρυψώνα μόνον στην περίπτωση όπου τον έχουμε ανάγκη,όπως ένας φίλος θυμάται έναν άλλον φίλο μόνον οταν τον χρειάζεται προκειμένου να του ζητήσει δανεικά,μα τούτο δεν λογίεται πραγματική φιλία το μόνο σίγουρο.

Η πνευματική μας παραγωγή έχει καταντήσει χιλιάδες ανούσιοι εσωτερικοί μονόλογοι και καταφύγιο όσων μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα εκφραστικά μέσα με κάποια αξιοπρέπεια η οχι και τόσο,προκειμένου να καλύψουν τα συναισθηματικά τους κενά τα οποια δημιουργούνται απο τον ίδιο τον ψευτοπολιτισμό του σήμερα που αδειάζει το άτομο απο οτιδήποτε έχει να κάνει με το πνεύμα,θεωρώντας πως μια ζωή αφιερωμένη στα υλικά αγαθά είναι περισσότερο ελεγξίμη,χωρίς η αλήθεια να έχει άδικο.

Μιλούμε όλοι για την ελευθερία του ατόμου θεωρώντας την ως ένα ακόμα προιόν όπου κάποιοι μας είπαν πως θα βρούμε στα υπέρ - μάρκετ της νέας εποχής και πως δεν θα χρειαστεί να κοπιάσουμε καθόλου εξωτερικά αλλα το κυριότερο εσωτερικά,προκειμένου να την αποκτήσουμε,μα θέλει αρετήν και τόλμη η ελευθερία,η πραγματική ελευθερία και οχι η συσκευασμένη απο τον διεθνισμό,ούτε και η ελευθερία όπου δρά ως κοινωνική βαλβίδα προκειμένου να θεωρεί κάποιος πως συμμετέχει στα πράγματα που κάποιοι άλλοι αποφασίζουν για αυτόν χωρίς τον ίδιο στην ουσία, διότι ουδείς εκ των διαχειριστών αλλά και του πλήθους αναντικατάστατος για την κεντρική εξουσία που κανείς δεν έχει καταφέρει να δεί το αποκρουστικό της πρόσωπο πλήρως.

Το σήμερα μας έχει κάνει επίσης να φοβόμαστε τον θάνατο ή οτι θυμίζει αυτόν και πάνω σε αυτό θεωρώντας το ως κλειδί,θα πρέπει κάποιος να θέσει την προβληματική του συσχετισμού ανάμεσα στο φόβο του θανάτου και τον ραγιαδισμό όπου μας έχουν εκτρέψει,έχουν διαποτίσει και εκπαιδεύσει τόσο εμάς αλλά το χειρότερο και όλες τις επερχόμενες γενιές.

Ζούμε όλοι μέσα στην "φούσκα του δεδομένου" προσπαθώντας να κρύψουμε το αρχέτυπο του φόβου του ανθρώπου για τον θάνατο και για το τι έρχεται μετά απο αυτόν,θεωρούμε τα πάντα δεδομένα και πως τίποτε δεν μπορεί να μας αγγίξει,πως τίποτε δεν μπορεί να μας αφαιρεθεί απο όσα έχουμε αποκτήσει με "κόπο",γεμίζοντας την ζωή μας με κτητικές αντωνυμίες,όσπου ξάφνικά γίνεται κάτι είτε σε ατομικό,είτε σε κοινωνικό επίππέδο όπως τώρα και η φούσκα αυτή κινδυνεύει με αφανισμό και μείς βλέπουμε την πραγματικότητα ως έχει και οχι ως μας παρουσιάζεται στην προσπάθεια να καλυφθεί το απύθμενο βάραθρο του φόβου μας για τα επέκεινα,μια συλλογική ανάγκη του κοινωνικού ασυνείδητου και έτσι όσοι κυβερνούν αυτόν τον κόσμο φροντίζουν κατά τακτά χρονικά διαστήματα να "επισκευάζουν" αυτήν την φούσκα και αυτό το δίχτυ ασφαλείας,αυτή την σπηλιά όπου μας έχουν παραχώσει και μείς θεωρούμε πως όλος ο κόσμος είναι αυτός,ικανοποιώντας την εσώτερη μας ανάγκη για ασφάλεια,μια ασφάλεια τόσο επισφαλή όσο και η βεβαιότητα του θανάτου του ίδιου.

Ο φόβος του θανάτου εκτρέφει τον ραγιαδισμό και αυτό είναι πολύ εύκολο να το διαπιστώσει κάποιος κοιτώντας τις εξαιρέσεις της ιστορίας,διότι η ιστορία η ίδια δεν είναι παρά μια σειρά απο "εξαιρέσεις του κανόνα",ας δεί κάποιος πως μίλησε ο Λεωνίδας στους συμπολεμιστές του για τον άδη και τότε θα κατανοήσει πως η πραγματική ελευθερία δεν είναι μια πατρίδα ή ακόμα και το χώμα που πατά κάποιος,η πραγματική ελευθερία ήταν,είναι και θα είναι κατάσταση του νού και πως μόνον όταν κάποιος ελευθερωθεί νοητικά μπορεί να ελευθερωθεί και στην πράξη,ας ακούσει κάποιος τα δημοτικά μας τραγούδια και θα νιώσει δεν μπορεί παρά να το νιώσει, τον αγέρα της λευτεριάς επάνω στα βουνά,διότι τούτοι οι άνθρωποι ήσαν ελεύθεροι τω πνεύματι πριν κάν σκεφτούν να ελευθερωθούν επί του πρακτέου,το "επί του πρακτέου" ήταν άλλωστε η φυσική συνέπεια της νοητικής απελευθέρωσης που είχε προηγηθεί.

Σήμερα στα σημερινά εκτροφεία του ραγιαδισμού,τις μεγαλουπόλεις με τα μικρά ανθρωπάκια,ζούμε όλοι μας κάτω απο ελεγχόμενες συνθήκες ενός απέραντου εργαστηρίου όπου κάποιοι πειραματίζονται επάνω στην ανθρώπινη φύση και τα όρια της, έχοντας μας αποκόψει απο τις συνθήκες εκείνες της γεννεσιουργές της ελευθερίας κι έτσι όποτε αυτή "παραχωρείται" αυτό γίνεται για το θεαθήναι και προς "άρτον και θεάματα" στην προσπάθεια του συστήματος να συντηρήσει τον ίδιο του τον εαυτό.

Μην περιμένεις το λοιπόν αναγνώστη κανέναν να σου χαρίσει το πιο πολύτιμο αγαθό με το οποίο άλλωστε σε κυβερνά,θα ταν ανοησία μεγάλη απο μεριάς τους να στο παραχωρήσουν αλλά και δική σου να περιμένεις να το κάνουν,η πραγματική ελευθερία αποκτάται μόνον μέσω της απελευθέρωσης απο τα γήινα,απο τους μικρόκοσμους σου και απο την αγάπη σου για το "εδώ" η οποία ισούται δυστυχώς ως διαπιστώνω ακόμη περισσότερο με τον αέναο φόβο σου για το "εκει"....



""Μαύρη,βαριά ταφόπλακα
το είναι σου τρομάζει
και κεί που κείτεσαι βαθιά
το χώμα ανταριάζει"

Νικηφόρος Βυζαντινός

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ,Η ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΚΑΙ Η...ΑΛΛΑΓΗ



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ

Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 13.9.2012



Την προηγούμενη εβδομάδα στην Ελλάδα του μνημονίου,της ρεμούλας και της ασυδοσίας που επιδικνείει χωρίς φόβο και με πολύ πάθος ο κάθε τυχάρπαστος και το κάθε υποπροιόν της σημερινής κατάστασης αλλά και της μεταπολίτευσης εν γέννει,συνέβει και αυτό.

Μιά κοπέλλα συνωνόματη της Μυρτώς,του δεκαπεντάχρονου κοριτσιού που έπεσε θύμα του "ανήλικου" λαθραίου εγκληματία ζιγκολό του πενηντάρικου της πάρου,ανέβηκε στον ιερό βράχο της Ακρόπολης προκειμένου όπως χιλιάδες άλλοι τουρίστες να βρεθεί για λίγο ανάμεσα σε οτι ακόμα θυμίζει το τι υπήρξε κάποτε η χώρα αυτή,ένας τόπος και μιά πολιτιστική αυτοκρατορία που καταφέρνει να επισκιάζει το πάν για χιλιετίες τώρα και να αποτελεί παράδειγμα για τους ξένους αλλά και αν-εκτίμητη ακόμα περιουσία για τους γηγενείς.

Κατά την διάρκεια λοιπόν της επίσκεψης της μαζί με τον φίλο της στον ιερό βράχο της Ακρόπολης,θέλησε κάτι τόσο απλό όσο και αυτονόητο,να φωτογραφηθεί εκεί έχοντας στα χέρια της την ελληνική σημαία,ε και τότε συνέβει το εξής απίστευτο,οι φύλακες του μνημείου της απαγόρευσαν,ναι όπως διαβάζετε ΤΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΑΝ να το κάνει και εφόσον τις έκαναν τις σχετικές παρατηρήσεις την έδιωξαν απο το σημείο.

Η κοπέλλα όπως είναι προφανές πως θα έκανε ο πάσα ένας εχέφρων άνθρωπος,ζήτησε τον λόγο αυτής της συμπεριφοράς και εκείνοι άρχισαν να μιλάνε για τον σχετικό νόμο ο οποίος απαγορεύει την ανάρτηση συμβόλων στον ιερό βράχο της Ακρόπολης,αλλά παρόλες τις διαμαρτυρίες της δεν της έδειξαν το παραμικρό για αυτό.

Μαθαίνοντας το λοιπον για αυτό το συγκεκριμένο περιστατικό,δεν μπορούσα παρά να καλέσω το υπουργείο πολιτισμού και το αντίστοιχο γραφείο τύπου με την δημοσιογραφική μου ιδιότητα,εκεί η ευγενέστατη οφείλω να παραδεχτώ υπάλληλος εφόσον με ενημέρωσε πως δεν γνώριζε περί όλου αυτού,μου ζήτησε να με καλέσει εντός ολίγου προκειμένου να μου παράσχει όλες τις πληροφορίες,πράγμα που έγινε.

Με ενημέρωσε το λοιπόν πως η σχετική νομοθεσία που απαγορεύει την ανάρτηση κάθε είδους διαφημιστικών αλλά και συμβόλων ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΗΜΑΙΑΣ,έχει μεγάλη ιστορία πίσω της και ξεκινά ήδη απο τον καιρό της μεγάλης "ΑΛΛΑΓΗΣ" και το μακρινό πλέον 1981,βέβαια για να λέμε και του Ανδρέα το δίκιο, ο νόμος ο οποίος είναι ο 1144/81 άρθρον πρώτον, περάστηκε στο αντίστοιχο ΦΕΚ (Τεύχος πρώτον,Αρ.96) ήδη απο τον Απρίλιο του ίδιου έτους όποτε και δεν μπορεί κάποιος να τον χρεώσει στην εποχή των "πρασινοφρουρών" και της δυναστείας του Ανδρέα που ξεκίνησε και επισήμως απο τις εκλογές του Οκτωβρίου,κάτι που ίσως δείχνει την συνέχεια της μεταπολιτευτικής "ΑΛΛΑΓΗΣ" στην χώρα,κάτι που δείχνει πως η "ΑΛΛΑΓΗ" δεν είχε μόνον πράσινο χρώμα σε αυτόν τον τόπο.

Στο πρώτο λοιπόν κιόλας άρθρο περί "υπαίθριας" διαφήμισης, απαγορεύεται ρητώς η ανάρτηση κάθε είδους διαφημιστικών και ΣΥΜΒΟΛΩΝ ΟΧΙ μόνον στον ιερό βράχο της Ακρόπολης αλλά και γενικότερα σε ΟΛΟΥΣ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ,αν και αυτός ο συγκεκριμένος νόμος υπέστει τροποποιήσεις και αλλάγες στο πέρασμα του χρόνου (όπως η τροποποιητική διάταξη του 1491/84 ( ΦΕΚ Τεύχος πρώτον,Αρ. 173) καθώς και η κείμενη νομοθεσία η οποία ισχύει απο το 2001 (Νόμος 2946/2001 ΦΕΚ,τεύχος πρώτον,αρ.224),η βασική του γραμμή παραμένει και απαγορεύει ρητώς την ανάρτηση συμβόλων σε αρχαιολογικούς χώρους ΕΞΙΣΩΝΟΝΤΑΣ το κασκόλ μιάς ομάδας με το εθνικό μας σύμβολο.

Η εξίσωση αυτή πέραν του οτι είναι πέρα για πέρα εξοργιστική, επιτρέπει μέσω της ασάφειας και μια κατά το δοκούν ερμηνεία του νόμου και αυτό προφανώς γίνεται γιατί δεν μπορούν καταφανώς να απαγορεύσουν την ανάρτηση της ελληνικής σημαίας στην ακρόπολη απο τους πολίτες θεωρώντας την ως διαφήμιση άκουσον άκουσον κι έτσι διαλέγουν τον δρόμο του πολτικαντισμού απαγορεύοντας τα πάντα,χωρίς να δηλώνεται η παραμικρή εξαίρεση στο πρότερο αλλά και το κείμενο νομικό πλαίσιο όσον αφορά το εθνικό μας σύμβολο.

Είναι πολλά και σε πολλά επίππεδα τα εμπόδια που προσπαθούν να τοποθετήσουν κάποιοι προκειμένου να μας αποκόψουν απο την μνήμη του ένδοξου παρελθόντος μας με αρκετή επιτυχία ως τώρα η αλήθεια, αλλά και με αντίσταση απο όσους ανθρώπους σκέφτονται και δρούν ελληνικά ακόμα και εδώ οφείλω να αναφερθώ στην άξια συγχαρητηρίων πρωτοβουλία των ελλήνων πολιτών που πραγματοποιήθηκε την περασμένη κυριακή με δική τους βούληση και ορμώμενοι απλώς απο τα αγνά πατριωτικά τους αίσθηματα,να ανέβουν στον ιερό βράχο της Ακρόπολης με ελληνικές σημαίες και να φωτογραφηθούν εκεί πραγματικά εναντίον όλων,διότι άσχετο απο τα νομικά πλαίσια και τα νομικίστικα τερτίπια του νεοταξισμού υπάρχουν και άλλοι τρόποι προκειμένου να εμποδιστεί η πρόσβαση του έλληνα στον τόπο που τον ανέδειξε ως κάτι διαφορετικό ανάμεσα στην κοινωνία των εθνών και δώ θα πρέπει να γίνει αναφορά στο υπέρογκο υπό τις σημερινές συνθήκες αλλά και γενικώς, εισητήριο των δώδεκα ευρώ για τους ενήλικες ανεξαρτήτου εθνικότητος που σημαινει πως μια ελληνική οικογένεια θέλει κατ ελάχιστον πέραν των είκοσι ευρώ προκειμένου να επισκεφθεί και μόνον,την Ακρόπολη,ενώ δεν υπάρχει πρόβλεψη για εισητήρια ανέργων αν και ευτυχώς κάποιες κατηγορίες συμπολιτών μας έχουν δωρεάν πρόσβαση έαν το θέλουν.

Το υψηλό εισητήριο μαζί με τα διάφορα νομικά πλαίσια αλλά το κυριότερο της σημερινή κατάσταση η οποία έχει εκτρέψει το ενδιαφέρον του κόσμου πρός τα καθημερινά του προβλήματα επιβίωσης,αποτελούν ένα ντροπιαστικό συνοθύλευμα "μέτρων" που αποτρέπουν τον έλληνα απο το να έχει πρόσβαση στο ουσιαστικό του ιστορικό παρελθόν και πέραν της στυγνής εκμετάλλευσης ένος χώρου πολιτισμού σε δεύτερη ανάγνωση εμπεριέχουν και πλέον σκοτεινούς σχεδιασμούς.

Το σημερινό ψευτορωμέικο κατ εφημισμόν ελληνικό προτεκτοράτο,το οποίο άγεται και φέρεται απο τους δανειστές του,δεν δείχνει να νοιάζεται για τον πολιτισμό πέραν του επιππέδου όπου μπορεί να του αποφέρει κέρδος,όμως όπως στην ιστορία της σκιάς του δέντρου ο θησαυρός είναι η ίδια η σκιά του,έτσι και η σκιά της Ακροπόλεως αλλά και του ελληνικού εν γέννει πολιτισμού επάνω στην παγκόσμια διανόηση,είναι ο πραγματικός θησαυρός που πρέπει κάποιος να ανασκάψει και να αποκτήσει με τον δικό του κόπο,οτι και να κάνουν η αρχαία Ελλάδα δεν είναι πέτρες σκαλισμένες απο τους προγόνους κάπου,κάπως,κάποτε,είναι ιδέες και οι ιδέες ως γνωστόν ποτέ δεν πεθαίνουν...


Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012

ΔΕΣ ΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΠΟΥ ΑΝΘΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΑΠ ΤΟΥΣ ΤΑΦΟΥΣ




Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 20.9.2012


Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ





Τούτες τις ώρες ενενήντα χρόνια πίσω είχαν ήδη αρχίσει οι σφαγές των Ελλήνων της μικράς ασίας απο τους τσέτες του Κεμάλ αλλά και τους διάφορους καλοθελητές που περιδίαβαιναν τις κλειστές αίθουσες όπου παίρνονται οι αποφάσεις για την τύχη του απλού λαού που ζεί την ημέρα του κάνοντας όνειρα για το μέλλον,όνειρα απλά και καθημερινά για μια ευτυχισμένη οικογένεια,μια δουλειά και λίγη σιγουριά.

Οι μεγάλοι όμως που πάντα σχεδόν μένουν ατιμώρητοι για οτι σχεδιάζουν και πραγματοποιούν με την βοήθεια των μικρών, έχουν διαφορετική γνώμη επί του θέματος και δεν τους ενδιαφέρει τίποτα άλλο παρά η επίτευξη των όποιων στόχων με όποιο κόστος σε ζωές και δεν τους ενδιαφέρει γιατί δεν θυσιάζονται ποτέ οι ίδιοι.

"Πάνε χρόνια τώρα,τι θυμάσαι και σύ",μα δε σε αφήνουν να ξεχάσεις και δε σε αφήνουν ξύνοντας σου περισσότερο τις πληγές όταν βλέπεις αυτη την αποχαύνωση,αυτή την τουρκολαγνία αυτή την καθημερινή άλωση και την πνευματική σφαγή που ζείς και ξαναζείς μέσω της δικής σου αλλοτρίωσης,του δικού σου χασίματος του δρόμου,διότι έτσι τους βολεύει να μοιάζεις σαν σπασμένο ακυβέρνητο καράβι,χωρίς παρελθόν και παρόν άρα ούτε και μέλλον.

Κάποτε το ανθρώπινο αίμα μέσα στην ζέστη του καλοκαιριού μύριζε στους δρόμους και οι φωνές έπαψαν ξαφνικά γιατί δεν υπήρχαν άλλοι για να σφάξουν,κι έπειτα οι ζωντανοί νεκροί πήραν τον δρόμο για μια πατρίδα που τους πέταξε στα σκουπίδια αποκαλώντας τους "τουρκόσπορους" αλλά ρουφώντας και την τελευταία ρανίδα του αίματος τους μέσα στα εργοστάσια και τις φάμπρικες που στήθηκαν μετά απο την τραγωδία με σκοπό το κέρδος

Υπάρχοντα,φαμελιά,γονείς τα έσφαξαν οι τούρκοι κι οτι απέμεινε το ρούφηξαν οι απο δώ,ζωές ναύαγια που παρόλες τις δυσκολίες ξεπέρασαν τους εαυτούς τους και ξανάζησαν,ερωτεεύτηκαν και ξαναονειρεύτηκαν σε πείσμα των μεγάλων και προσαρμόστηκαν στο τέλος,σε μια ζωή που άλλοι κανόνισαν για αυτούς,προσαρμόστηκαν,μεγάλη λέξη και μεγαλύτερη η πράξη...

Δεν γνώρισα σχεδόν κανέναν απο σάς,παρά μόνο την γιαγιά μου την κυρά Ευαγγελία,με την τόση τέχνη στο μαγείρεμα να μου λεεί πως ήρθε παιδάκι απο κείνη την κόλαση και πως κόβανε το γιαούρτι με το μαχαίρι,τόσο παχύ και αγνό ήταν,αγνά ήταν όλα θαρρώ κι οχι αυτή η σημερινή παρφουμαρισμένη βρώμα που μας κατακλύζει,οι άνθρωποι λέγανε καλημέρα αναμεταξύ τους και μαζεύονταν στις φτωχογειτονιές που και γώ μεγάλωσα για να πούνε τα νέα της μέρας,σήμερα όλα αυτά έχουν αντικατασταθεί απο τα "μεσημεριανάδικα" εκτρωματικής ηθικής και αισθητικής "αριστουργήματα" του νεοραγιαδισμού,πάμε μπροστά βλέπεις με βήμα ταχύ προς τα πίσω....

Τον παππόύ μου δεν τον γνώρισα παρά μόνον απο μερικές φωτογραφίες,ο κυρ Χρήστος γνωρίστηκε με την γιαγιά εφόσον ήρθαν εδώ στον συνοικισμό με την μιά τουαλέτα για τρείς και τέσσερεις οικογένειες,κι έμοιαζε τουλάχιστον είκοσι χρόνια μεγαλύτερος απο όσο ήταν πραγματικά,εμ βέβαια δεκαοκτώ ώρες στα εργοστάσια της Νέας Ιωνιάς ήταν αυτές,νύχτα έμπαινε,νύχτα έβγαινε κι έπειτα ήρθε ο μεγάλος πόλεμος και το κυνηγητό....

Ο προπάππος μου ο κυρ Παναγιώτης ήταν άρχοντας στην Αντάλλεια με χιλιάδες ζωντανά και δεκάδες υπηρέτες και πέθανε σκουπιδιάρης στην Αθήνα απο την στεναχώρια του,δε βαρίεσαι πόσες εκατοντάδες χιλιάδες τέτοιοι νυκοκυραίοι πέθαναν εδώ ή απέναντι κι αν δεν είχε να δώσει στα μπλόκα οτι έκρυβε στα μαξιλάρια ,θα τους είχαν σφάξει στο ποδάρι....

Κι όμως αν τους είχα απέναντι μου όλους αυτούς τους ανθρώπους,είμαι σίγουρος πως θα μου έλεγαν "μάθε να ζείς με οτι υπάρχει γιατί μιά φορά θα ζήσεις",ο θεός να σας αναπαύσει όλους εσάς που μέσα απο τον θάνατο βλέπατε πάντα ένα λουλουδάκι να ανθίζει,καλομάθαμε η αλήθεια και τώρα δήθεν περνάμε άσχημα,μα τα άσχημα δεν είναι έξω μας,είναι μέσα μας,εμείς κανονίζουμε το πως βλέπουμε την ζωή.

Χάριν μνημοσύνου αδίκως και μαρτυρικώς πεσόντων μικρασιατικής καταστροφής εν έτει 1922.






Τρίτη, 28 Αυγούστου 2012

Η ΖΗΤΙΑΝΑ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ





Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ

Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ στο φύλλο της 9.9.2012


Κοιτάζω την φωτογραφία της.

Πρόσωπο κουρασμένο χωρίς φτιασίδια που καμία σχέση δεν έχει με την πραγματική ηλικία της,εφτά μαχαιριές μετράει κανείς πάνω σε αυτό το ασθενικό κορμί,κοιτάζω και παρατηρώ κι απο όλα μου κάνουν περισσότερη εντύπωση τα μάτια της.

Τα μάτια της που δεν κοιτάζουν πουθενά πλέον,είναι όμορφα τα μάτια της το μόνο σίγουρο.

Λίγο πριν την πάρει για πάντα η μακεδονική γή που τόσο αγάπησε είναι τραβηγμένη αυτή η φωτογραφία της δασκαλίτσας που έγινε ζητιάνα προκειμένου να μεταφέρει μυνήματα κατά την διάρκεια του μακεδονικού αγώνα.

Παρατηρώ και τα χέρια της,που μοιάζουν με γριάς εκατό χρόνων,τα χέρια αυτά που το λιγότερο που μπορεί κάποιος να κάνει είναι να τα προσκυνήσει,διότι η δασκαλίτσα αυτή που πότισε με το αίμα της την μακεδονική γή μαζί με τόσους άλλους θα έπρεπε να μας γίνει παράδειγμα ζωής και θανάτου,θα έπρεπε,αλλά το θα έπρεπε απέχει έτη φωτός απο το τι ισχύει στην πράξη.

Σαν σήμερα η Bελίκα σφαγιάζεται υπό των βουλγάρων στις 28 Αυγούστου του 1904 και δεν προδίδει παρά τα βασανιστήρια που υπέστη το μυστικό του αγώνα,είναι πότε μια τρελή τουρκάλα και πότε μια βουλγάρα ζητιάνα που μαζεύει χόρτα για να ζήσει κι έτσι περνά απαρατήρητη κάτω απο την μύτη των κομιτατζήδων υπάνθρωπων αλλά και των τούρκων,ποιός να ασχοληθεί μαζί της άλλωστε πέρα τπο την ιστορία...

Η αποστολή που της έχει ανατεθεί απο τα 1901 είναι να δρά στην περιοχή της μακεδονίας ως σύνδεσμος για την Καστοριά,το μοναστήρι και την Θεσσαλονίκη και όταν ο Ίων δραγούμης την αντικρύζει για πρώτη φορά την κοιτάζει έκπληκτος σε σχέση με το ποιόν άνθρωπο του έστειλαν για μια τόσο σοβαρή αποστολή,ένα κορίτσι δεκαοκτώ χρονών με καρδιά λιονταρίου αποφασισμένο να πεθάνει αλλά και να απαξιώσει τον εαυτό του για την μεγάλη ιδέα,για την λεύτερη μακεδονία.


«Οπλίστε τούς χωρικούς!.. Κι οταν εμείς προετοιμάσουμε τό έδαφος, από παντού θα ανάψει ο αγώνας!...»


Τελικά αναρωτάσαι πως είναι δυνατόν ένα τέτοιο ασθενικό πλάσμα να κρύβει τέτοιο πόθο,που βρήκε τα αποθέματα ψυχής για τον τιτάνιο αγώνα και καταλήγεις πως μερικοί άνθρωποι γεννιούνται για έναν και μόνο σκοπό...

Κάποιοι δυστυχώς πειράζονται απο την φωτογραφία της Βελίκα μέσα στο φέρετρο με ανοιχτό το πουκάμισο και με τις μαχαιρίες παντού στο ασθενικό της σώμα,δεν έχουν μάθει βλέπεις να ξεχωρίζουν έναν τιμημένο θάνατο απο έναν θάνατο κοινό και τους ξενίζει,όμως σαν μαθαίνεις πως άνθρωποι σαν και κείνη την δασκάλα πάτησαν την γή μας, γεμίζεις με ενοχές που ένα κορίτσι σου βάζει τα γυαλιά στον καλό και τίμιο αγώνα.

Φοβόμαστε να πεθάνουμε για μιάν μεγάλη ιδέα κι αυτό μας πηγαίνει ολοένα και πιο πίσω στις επιταγές της νέας εποχής,γινήκαμε εαυτούληδες και θεωρούμε πως μια άτιμη ζωή ραγιά αξίζει κάτι,ζούμε όπως να ναι αρκεί να ζούμε κι αφήνουμε την Βέλικα,τον Παύλο,την Κατερίνα να κοιμώνται στο κρεβάτι της λησμονιάς που τους έχουμε στήσει,θεωρώντας πως η μακεδονική γή μας χαρίστηκε,μα τίποτε δεν χαρίζεται σε αύτη την ζωή.

Θα ήθελα να δημοσιεύσω μια φωτογραφία χαρούμενη απο σένα Βελίκα,μια φωτογραφία απο τον γάμο σου μαζί με τα παιδιά που δεν πρόφτασες να κάνεις όπως όλοι εμείς οι καλοβολεμένοι στους καναπέδες,μα δεν υπάρχει τέτοια παρά μόνο αυτή που στέκεις με το βλέμμα αδειανό κοιτάζοντας την αιωνιότητα με το κορμί σου γεμάτο μαχαιρίες και την ψυχή σου να κλαίει ακόμα για το δικό μας κατάντημα,ο θεός να σε αναπαύσει και μην κοιτάξεις πίσω σου με τα όμορφα σου μάτια γιατί οτι δείς θα σε κάνει να κλάψεις περισσότερο και απο τότε που σε δολοφονούσαν άγρια τα ζώα του βουλγαρικού εθνικισμού.

Καλήν αντάμωση....


Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2012

ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ Η ΕΛΛΑΣ !!!




Παραθέτω εδώ το βίντεο απο τον χαιρετισμό που διάβασα εκ μέρους της επιτροπής μνημης για τον Ίωνα Δραγούμη 92 χρόνια απο την εκτέλεση του στις 31 Ιουλίου 1920,με ένα ξεκάθαρο αλλά και διαχρονικό μύνημα.

"ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ Η ΕΛΛΑΣ !"


Αν ξαναπάμε στο "εμείς" πέρα απο τον μικρόκοσμο μας,τότε έχουμε ελπίδα και όσο πιο γρήγορα το αντιληφθούμε,τόσο καλύτερα για το σύνολο της πατρίδας και του έθνους.





ΚΑΛΟΝ ΚΑΙ ΤΙΜΙΟΝ ΑΓΩΝΑ


Πάνος Χατζηγεωργιάδης
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ

Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2012

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΟ ΓΙΟΥΣΟΥΡΟΥΜ








Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ



Εχθές διπλή γιορτή,αφενός το πάσχα του καλοκαιριού της ορθοδοξίας μας με την κοίμηση της Θεοτόκου αλλά και αφετέρου η επέτειος μνήμης του άνανδρου τορπιλισμού απο ιταλικό υποβρύχιο, του καταδρομικού "ΕΛΛΗ" ανήμερα του δεκαπενταύγουστου του 1940,έξω απο το λιμάνι της τήνου όπου παρίστατο ως τιμητικό άγημα για την λειτάνευση της θαυματουργής εικόνας.

Άπαντες σχεδόν και μαζί τους και γώ μέχρι πρότινως,θεωρούμε πως το ναυάγιο αυτού του καραβιού θα βρίσκεται λογικά στον βυθό του αιγαίου κοντά εκεί όπου έγινε ο τορπιλισμός, για αυτό και κάθε χρόνο ρίχνεται στεφάνι για τους πεσόντες.

Όχι δά,το νεοελληνικό ψευτορωμέικο φρόντισε και για αυτό ντροπιάζοντας για ακόμα μια φορά την ιστορία αυτού του τόπου,διότι κυρίες και κύριοι συνέλληνες και πολίτες αυτού του εκτρωματικού κρατιδίου προτεκτοράτου το οποίο κυβερνάται απο παραδόπιστους πολιτικούς και δυστυχώς οχι μόνον, αλλά και αδιάφορους περί της ιστορίας των πολίτες,το συγκεκριμένο ναυάγιο ΕΧΕΙ ΠΩΛΗΘΕΙ ΓΙΑ ΠΑΛΙΟΣΙΔΕΡΑ !!!

Ναι ακριβώς όπως το διαβάζετε,το σκαρί του καραβιού στο οποίο υποκριτικά κάθε χρόνο κατατίθεται στέφανος μεσοπέλαγα,δεν υπάρχει πιά,ήδη απο τα μέσα της δεκαετίας του 50 μάλιστα δια τον απλούστατο λόγο του οτι περιείχε πολύ...μπρούτζο και έτσι ο μόνος λόγος προκειμένου να ανασυρθεί απο του βυθού θα ήταν προκειμένου όλος αυτός ο μπρούτζος να πωληθεί και ποτέ προκειμένου να αναδειχθεί ως μνημείο θυσίας και κομμάτι της ελληνικής ιστορίας !!!

ΕΡΩΤΗΣΗ - ΠΟΥ ΚΑΤΑΘΕΤΕΤΕ ΣΤΕΦΑΝΙ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΑ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΚΥΡΙΟΙ ;

Κάποιοι θα πούν,στους ήρωες,μα πως είναι δυνατόν να τιμάς τους ήρωες και να αποτιμάς σε χρήμα το καράβι για το οποίο έδωσαν την ζωή τους και σε ποιού την πλάτη παίζεται τα πολιτικάντιδα παιχνίδια σας προκειμένου να τα έχετε με όλους καλά ως είθεισται κατά την πάγια πρακτική ;


Αυτή η προδοτική στάση σε κάθε τι που θυμίζει την ένδοξη ιστορία μας,είτε καθοδηγείται απο πολύ ταπεινά κίνητρα όπως το στυγνό κέρδος ή δεν εξηγείται αλλιώς κάποιοι έχουν βαλθεί να εξαφανίσουν ότι μπορούν που να θυμίζει στις επόμενες γεννεές το ένδοξο της παρελθόν,κάποια σκουπίδια της ιστορίας μαζί με τις μαριονέτες τους,έχουν βαλθεί με όλες τους τις δυνάμεις να αποκόψουν τον υπερβάτικο δεσμό που υπάρχει ανάμεσα στις γενιές του παρελθόντος,του παρόντος και του μέλλοντος αποβλέπωντας στην πιο εύκολη χειραγώγηση αυτού του αδάμαστου λαού.

Και φυσικά δεν είναι τα σίδερα που κάνουν την ιστορία αλλά οι άνθρωποι που μάτωσαν και έχυσαν τα μυαλά τους επάνω τους υπερασπιζόμενοι την πατρίδα και στην προκειμένη περίπτωση άνανδρα πεσόντες,όμως μιάς και το φυσικό σώμα του ανθρώπου δεν μένει για πολύ πάνω στην γή,τα σίδερα είναι αυτά που μαρτυρούν πως κάποτε μια χούφτα άνθρωποι πολέμησαν και πάλεψαν για υψηλά ιδανικά,ως μνημείο θυσίας λοιπόν τα σίδερα μένουν και θα πρέπει να μένουν,αλλά όλα αυτά σε ένα κράτος που εκτιμά την ίδια του την ιστορία και δεν βρίθει προδοτών,δοσίλογων και κάθε λογής σκιών της ιστορίας.

Να είστε σίγουροι δέ όσοι διαβάζετε το παρόν,πως αν έπιαναν και κάτι σε χρήμα,τα κόκαλλα των ηρώων του "ΕΛΛΗ",θα τα είχαν ξεπουλήσει και αυτά βρίσκοντας πέντε πάνω - πέντε κάτω μια τίμη για την θυσία και το αίμα που χύθηκε αφειδώς επάνω στον μπρούτζο....

Κι έτσι ενώ οι ιταλοί τορπίλισαν το καράβι,κάποιοι ανθέλληνες το πούλησαν για παλιοσίδερα,πετώντας τα κόκαλλα των γονιών μας στο χωνευτήρι της ιστορίας ,λές και δεν υπάρχουν απόγονοι,το έχω ξαναπεί Ο ΗΡΩΙΣΜΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΙΜΩΡΕΙΤΑΙ ΜΕ ΔΙΣ ΕΙΣ ΘΑΝΑΤΟΝ !!!







Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2012

Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΟΝ





Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΟΝ,ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟΥΣ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ.

Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε. Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν.



Σάββατο, 11 Αυγούστου 2012

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ (;)





Αντί άρθρων και λογιδρίων ένα δικό μου κυνικό ομολογουμένως σχόλιο για την σημερινή επέτειο της άνανδρης δολοφονίας του Τάσου Ισαάκ.


Σαν σήμερα τα κτήνη του επεκτατισμού της τουρκίας (καλά το πάς προς εσωτερική κατανάλωση)

που εδώ που τα λέμε κάνουν πολύ καλά την δουλειά τους εκτρεφόμενα και απο τους δικούς μας προδότες (σημείωση συνειδήσεως)

εκτελούν τον Τάσο Ισαάκ,...καλά μέχρι εδώ τα ξέρουμε αυτά. (φωνή λαού του μονίμως εν διακοπές ευρισκομένου)

Αυτό που φοβούμαι είναι πως απο τα πολλά "δεν ξεχνώ" στο τέλος θα ξεχάσουμε τι είναι αυτό που θα έπρεπε να θυμόμαστε...


Πως να βάλεις το όνομα σου δίπλα στο όνομα ενός ανθρώπου που σκοτώθηκε για μιά μεγάλη ιδέα ενώ εσύ χαριεντίζεσαι στις ηλεκτρονικές γειτονιές με τους ψεύτικους φίλους σου θεωρώντας μάλιστα οτι κάνεις και το καθήκον σου στο ακέραιο,ε πως να το κάνουμε θέλει πολύ ΘΡΑΣΟΣ που δεν διαθέτω....

ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΤΟ ΛΟΙΠΟΝ.



Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2012

ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΧΡΩΣΤΑΕΙ,ΡΕΣΤΑ ΔΕΝ ΖΗΤΑΕΙ !!!



Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 9.8.2012


Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ



Αφορμή για τούτο δώ,είναι η προκλητική στάση στο θέμα του "δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι" κτήνους που χτύπησε μέχρι θανάτου ένα μικρό κορίτσι στην πάρο προκειμένου να του κλέψει το κινητό του αλλά το σημαντικότερο να ασελγήσει επάνω του ενώ βρισκόταν άκουσον άκουσον σε ημιθανή κατάσταση.

Ποιός νόμος Θεού ή ανθρώπων να δώσει άφεση σε τούτη την πράξη ;

Κι όμως δεν άνοιξε μύτη,ο "δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι" συνελήφθη μέν αλλά μεταφέρεται με τα έξοδα του ελληνικού δημοσίου,διαθέτει συνήγορο και συνεχίζει να ζεί φρουρούμενος ως αστακός,ενώ αρκετοί είναι και αυτοί που τολμούν να τον υποστηρίξουν ανάμεσα τους και ντόπιοι που μιλάνε τα ελληνικά απλώς !!!

Όλο αυτό το γεγονός πέραν απο μια είδηση που και φαντάζομαι θα εξακολουθήσει να απασχολεί δικαίως το αστυνομικό δελτίο,καταδυκνείει και την λαθρομεταναστολαγνία για ακόμη μια φορά,μια λαγνεία για οτι ξενικό,ανθρωπόμορφο και ομιχλώδες,που έχει πλέον όσο περνούν τα χρόνια έναν και μοναδικό στόχο που διαφαίνεται όλο και καθαρότερα στον ορίζοντα.

Η χώρα ως γνωστόν δεν παράγει ούτε καρφίτσα,προς τί το λοιπόν όλη αυτή η εισροή ανθρώπων χαμηλότατου,οικονομικού,πολιτισμικού και άλλων επιππέδων,πέραν της εθνοκοινωνικής αλλοίωσης ;

Το κόστος παραγωγής σε μια χώρα που δεν παράγει τίποτα,σε μια χώρα που ζεί με επιδοτήσεις εδώ και δεκαετείες με την νοοτροπία του " δε βαριέσε ρε αδερφέ" δεν αποτελεί ούτε κάν δικαιολογία για κάτι τέτοιο,άρα αναγκαστικά έρχεται κάποιος να συμπεράνει πως οι πραγματικοί λόγοι που κάποιοι κάνουν τα στραβά μάτια με το αζημίωτο φαντάζομαι,είναι άλλος και κινείται πρώτον στον άξονα της αλλοίωσης των εθνοκοινωνικών χαρακτηριστικών της χώρας χάριν των παγκοσμιωποιητών και δεύτερον στον άξονα της οικονομικής εξαθλίωσης,χωρίς κάποιος να ξεχνά και έναν τρίτο άξονα,αυτόν του σχεδίου πίεσης της ελληνικής κοινωνίας σε περίπτωση που κάτι "πάει στραβά' και υπάρξουν κοινωνικές αντιδράσεις απο τον καταπιεσμένο ελληνικό λαό που άοπλος,οκνηρός και χωρίς όραμα αναμένει το ποιός θα τον σφάξει καλύτερα προκειμένου να αγιάσει.

ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ ΕΙΜΕΘΑ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΦΡΕΝΟΚΟΜΕΙΟ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ ΟΙΚΟΣ ΑΝΟΧΗΣ,ΟΜΩΣ ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΧΡΩΣΤΑΕΙ,ΡΕΣΤΑ ΔΕΝ ΖΗΤΑΕΙ !!!