ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

ΑΝΗΚΩΜΕΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗΝ


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ".



Πήραν οτι ήθελαν.

Τουλάχιστον έτσι νομίσαμε το βράδυ της προπερασμένης κυριακής με τα 199 ψηφαλάκια του "ΝΑΙ της υπευθυνότητας" υπερασπίζοντας υποτίθεται τα συμφέροντα του έλληνα αλλα στην ουσία στην προσπάθεια να κερδηθεί χρόνος με τον σωρό απο ψέμματα που ειπώθηκαν δεκαετίες τώρα ανερυθρίαστα, να γιγαντώνεται όλο και περισσότερο και το πήραν τρομοκρατώντας τον απλό κόσμο χρησιμοποιώντας θεούς και δαίμονες για μια ακόμη φορά,διαλύωντας τις συγκεντρώσεις των πεινασμένων,των απολυμένων και των κατατρεγμένων χρησιμοποιώντας για παραστάτη τους και ένα κράτος δέσμιο τους απο χρόνια ίσως απο εθνεγερσίας και εντεύθεν, δρώντας μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας οι άθλιοι,μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, το δε αυτό νεοελληνικό προτεκτοράτο συνήθισε πλέον να δρά ως άλλος ιστορικός κόμης δράκουλας με τα φορομπηχτικά του μέτρα, ξεζουμίζοντας και την τελευταία ικμάδα του ελληνικού λαού αφήνωντας να κατακαεί η μισή Αθήνα κι ανάμεσα της κτίρια τα οποία ούτε οι γερμανοί του Χίτλερ δεν τόλμησαν να πειράξουν, με τον γνωστό στρατό απο γνωστούς - αγνώστους,μαζί με το λεφούσι απο πλιατσικολόγους που παρασιτεί παραδίπλα.

Το κέντρο παραδόθηκε στις φλόγες για ακόμη μια φορά καταδικάζοντας τους ήδη καταδικασμένους εμπόρους στην τελική καταστροφή των κόπων τους,αποψιλώνοντας οτι έχει απομείνει απο την ανέχεια που μαστίζει την αγορά και την χώρα εν γέννει τα τελευταία χρόνια,παρά ταύτα οι εκτός συνόρων συνεχίζουν να απειλούν οτι χρήμα δεν θα πέσει στην αγορά και οτι η δόση που μας αναγκάζουν κάθε τόσο να παίρνουμε για να μην πεθάνουμε δεν θα δοθεί,ίσως γιατι το 199 τους φαίνεται "ισχνό",ενώ οι εντός ακροβολισμένοι,φροντίζουν να εκφοβίζουν τον λαό με το φάντασμα της φτώχειας και της έλλειψης βασικών ειδών που αναγκαστικά θα εκλείψουν διότι απο πολλού χρόνου κάποιοι φρόντισαν να διαλύσουν την παραγωγή στην χώρα με αποτέλεσμα να ζούμε για να εισάγουμε οτι σαβούρα μας δίνουν ακριβοπληρώνοντας την και λέγοντας κι ευχαριστώ απο πάνω κάνοντας πλουσιώτερους τους διάφορους μιζαδόρους και τα τρωκτικά.
Πρίν λίγο μόλις καιρό το άκουγες αραιά και που για τα συσσήτια και έλεγες μέσα σου "μπά τα φουσκώνουν οι ειδήσεις",όμως τα συσσήτια γίνονται ολοένα και πιο πολλά φανερώνοντας μια πραγματικότητα που αρνείσαι να πιστέψεις κι αυτός ο εφιάλτης παίρνει όλο και πιο πολύ σάρκα και οστά,όσο εσύ αρνείσαι να πιστέψεις τόσο αυτή η κατάσταση ορθώνεται μπροστά σου κάνοντας την κατάσταση πιο ανυπόφορη απο ποτέ.
"Ανήκωμεν εις την δύσιν" μας έλεγαν με τον απαραίτητο στόμφο κάποιοι οχι και τόσο πίσω στο πολιτικό και οικονομικό παρελθόν αυτής της χώρας και με κάτι τέτοια τσιτάτα που θυμίζουν τα εμπορευματοποιημένα όσο και η μορφή του τσέ γκεβάρα σλόγκαν της αριστεράς,μας έμπασαν στο μαντρί αυτού του χωνευτηριού των λαών,σε αυτή την κρεατομηχανή των πολιτισμών που μόνο στόχο έχει το κέρδος και που για να το πετύχει αυτό τάζει φύκια για μεταξωτές κορδέλες,ψευδοευμάρια και καλοπέραση δήθεν αλλά κρατώντας το καλύτερο για το τέλος,και το καλύτερο αυτής της κατάστασης είναι οτι χειρότερο μπορεί να φανταστεί ανθρώπου νούς.
Νέοι νόμοι λένε θα ψηφισθούν για το καλό μας πάλι, που στην ουσία θα απαγορεύουν το δημοκρατικό δικαίωμα του συνέρχεσθαι η μη εκλεγμένη κυβέρνηση βρίσκεται απο πάνω μας "ελέω θεού ή καλύτερα ελέω μαμωνά",ακόμα και η εθνική μας επέτειος απαγορέυεται για τον κόσμο,για τον λαό και όσοι παρακολουθούν τις εκδηλώσεις θα έχουν πρόσκληση,λές και οι αγωνιστές του 21,οι αγράμματοι που σήκωσαν κεφάλι κάποτε έχουν ανάγκη απο φανφάρώνικες παρελάσεις και κλαμπατσίμπαλα,πρωτόφαντα πράγματα, η δέ ψευδοδημοκρατία περνά σε άλλη φάση και μείς το βιολί μας κανονικότατα,κάτι μεταξύ σαστισμένοι,σαπισμένοι και κοιμισμένοι δεχόμαστε επίσης ανερυθρίαστα όπως και αυτοί που μας τα επιβάλλουν,οτι μας επιβάλλουν,κάνοντας ουρές στα συσσήτια περιμένωντας για λίγο κρέας και λίγα λαχανικά στωικά,αρκεί να χουμε γεμάτο στομάχι έστω και για μια ακόμη μέρα κι αύριο έχει ο θεός,μόνο που με τα μυαλά που κουβαλάμε όλοι μας δεν υπάρχει αύριο...
Φταίμε.
Και φταιμε περισσότερο απο δαύτους διότι καταχραστήκαμε την ελευθερία μας, αυτοί κάνουν την δουλειά τους και μείς τους βοηθάμε καθημερινά και παντού κατατρώγοντας ο ένας τον άλλον και κοιτώντας την καλοπέραση μας και εντός ολίγου την επιβίωση μας,αυτοί που οφείλουν εξηγήσεις πάντοτε την σκαπουλάρουν,μερικούς δε απο δαύτους τους χειροκροτούμε κιόλας είτε είναι ζωντανοί είτε νεκροί,γιατι έτσι φαίνεται μας πρέπει, όμως δεν είμαστε σκουπίδια,δεν ανήκωμεν πουθενά πέραν της πατρίδος μας,σείς ανήκετε εις την κρίσην που μας μαντρώσατε όπως και είς την κρίσην του ελληνικού λαου...

Π. Χατζηγεωργιάδης
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
http://iperalitheias.blogspot.com/

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ



Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 18.2.2012



Ο χρόνος και ο τόπος αυτού του σεναρίου απο αυτά που γράφει οχι η ζωή αλλά
οι μαύρες και μικρόψυχες σκιές που πάντα θα γυροφέρνουν τους αυτόφωτους
ανθρώπους που αναγκαστικώς ξεχωρίζουν και προκαλούν ούκ ολίγες φορές το
μίσος και τον φθόνο όσων αδυνατούν εκ των πραγμάτων να τους φθάσουν,είναι
απο όλους σχεδόν γνωστό ή τουλάχιστον το έχουν ακουστά.
Ο λόγος για την άνανδρη δολοφονία κατά την διάρκεια των Δεκεμβριανών του
1944,της πασίγνωστης ήθοποιού Ελένης Παπαδάκη,ενός λαμπερού πλάσματος το
όποιο δυστυχέστατα έχει τεχνιέντως λησμονηθεί απο όλους διότι οι άριστοι σε
αυτόν τον τόπο,είθισται να κατατρέχονται για όσο είναι ζωντανοί και να
περνούν ή τουλαχιστόν να γίνεται προσπάθεια να περάσουν,στον καιάδα της
λησμονιάς οταν περάσουν στην απένατι όχθη.
Η Ελένη Παπαδάκη γεννημένη στα 1903,είχε την τύχη να γνωρίσει την αποδοχή
και την καταξίωση για όσο ζούσε, όμως την ίδια αυτή ώρα μαζί με όλα αυτά,γεννούσε και τον φθόνο στις ψυχές κάποιων εκ των "συναδέλφων" της και
ο φθόνος αυτός δεν άργησε να μεγαλώσει και να πάρει σάρκα και οστά οταν με
ψευδείς κατηγορίες ως "δοσίλογος" και "φιλενάδα" του κατοχικού πρωθυπουργού
Ράλλη εκτελείται στις 21 Δεκέμβρη του 44 στο κολαστήριο της Όυλεν απο την
παραστρατιωτικη ΟΠΛΑ, μαζί με πλήθος άλλων κατά το πλείστων αθώων
ανθρώπων,έτσι απλά και δια "ασήμαντον" αφορμή.
Δεν θα μείνω στα ιστορικά στοιχεία και τις αναφορές προκειμένου να μην
κατηγορηθώ πως προσπαθώ να αναβιώσω παλιές ιστορίες και μάλιστα ετούτη την
ταραγμένη περίοδο για όλους,οι πρωταγωνιστές και τα ονόματα των εκτελεστών
και αυτών που την κατέδοσαν και την κατηγόρησαν γνωστά ή ίσως λιγότερο
γνωστά και δεν έχουν τόσο σημασία παρά το γεγονός το ίδιο,δηλαδή ο φόβος
που προκαλεί το μεγαλείο της πραγματικής τέχνης και η εκ φύσεως
ανωτερότητα, στις ψυχές όσων αδυνατούν να φτάσουν αυτό το οποίο υποτίθεται
πως πρεσβεύουν.
Είναι πραγματικά πικρόν το συναίσθημα του να βλέπεις ανθρώπους
"ανώτερους" και "διαφορετικούς" μόνο κατ΄όνομα ηθοποιούς να κατακλύζονται
απο τόσο μικρόψυχα συναισθήματα που δεν τα συναντάς πολλές φορές ούτε και
στον πλέον αδαή,γνωστόν δε, πως η ασχολία με τις τέχνες διαπνέεται απο
έντονο ανταγωνισμό,όμως έτερον εκάτερον απο του σημείου του να φτάνει
κανείς σε τέτοιο βαθμό πνευματικής ανεπάρκειας και μικροψυχίας οπού ο
ανταγωνισμός αυτός να είναι πραγματικά μέχρι θανάτου,τι να μπορείς άραγε να
ζητήσεις τότε απο τους "απλούς" ανθρώπους,όταν οι δήθεν πνευματικοί ηγέτες
ενός τόπου φτάνουν σε αυτό το σημείο ένδοιας και τι μπορείς να περιμένεις
απο μια κοινωνία που έχει αναδείξει ως μέγιστη αξία την κατακρήμνιση των
αρίστων και την ανάδειξη των τελευταίων στις πρώτες της θέσεις ;
Η δολοφονία της Ελένης Παπαδάκη,έχει το λοιπόν και έναν άλλον τεράστιο
σημειολογικό χαρακτήρα οπού έπειτα απο επτά δεκαετίες είναι πλέον επίκαιρος
απο ποτέ με βάση την απαξίωση των πάντων και την κοινωνική αποσάρθρωση,την
κατακρήμνηση των πραγματικών αξιών σε σχέση με τις επίπλαστες και
τεχνητές,την επιβολή των σαπισμένων πανάθλιων προτύπων περί "τέχνης¨¨ ως
πραγματικής τέχνης και την καταστροφή τόσο του κοινωνικού ιστού μέσω της
ψευδοευμάριας όσο και την αλλοιώση σε φοβερό βαθμό του κοινού αισθητηρίου
περί τι καθίσταται τέχνη και τι ζωή εν γέννει.
Η γλυκύτατη μορφή της Ελένης οπού έζησε τον κατατρεγμό και απέθανεν νέα
αφήνοντας ένα τεράστιο κενό στην τέχνη, δεν μας άφησε μόνον αυτό,αλλά και
το πλήθος των ηθικών αυτουργών αυτής της τραγωδίας χωρίς κάθαρση, να
συνεχίζουν να "ζούν" μολύνοντας την πνευματική ζωή αυτού του τόπου για
πολλές δεκαετίες μετά και οχι μόνον αυτό, αλλά να περνιούνται για
πραγματικοί καλλιτέχνες και να τιμώνται απο τους σύν αυτώ,φυσικά εκείνη δεν
φταίει σε τίποτε απο όλα αυτά όμως δεν μπορεί κάποιος να αντέξει τόση
υποκρισία,ίσως δε στην κηδεία της κάποιοι απο δαύτους να κρατούσαν το
φέρετρο της νιώθοντας ικανοποίηση για το τέλος που οι ίδιοι της
προετοίμασαν ξεκαθαρίζοντας το τοπίο για την δική τους καρριέρα,ούδεις
γνωρίζει πραγματικά και ίσως όπως προείπα δεν έχει και την παραμικρή
σημασία.
Ως πνευματικός άνθρωπος και γώ με την σειρά μου ο οποίος νιώθει στο πετσί
του καθημερινώς τον κατατρεγμό απο τους σαπισμένους κύκλους της τέχνης που
επαναλαμβάνω μολύνουν την καθημερινότητα μας,νιώθω την ψυχή της κοντά και
γνωρίζω πως το πραγματικό της παράπονο αν μπορούσε να μιλήσει - και σε μένα
μιλά να είστε σίγουροι - θα ήταν οχι το πόσο νέα χάθηκε,διότι για όλους
κάποτε θα χτυπήσει αυτή η καμπάνα και θα ακουστεί το όνομα μας στο
πτροσκλητήριο του Θανάτου,αλλά το οτι είχε τόσα πολλά ακόμα να προσφέρει
καθώς και το οτι έχει στην ουσία λησμονηθεί απο τον κύκλο που τόσο
αγάπησε,δεν είναι παρά μόνον μια ανάμνηση που όσο περνα ο χρόνος γίνεται
ολοένα και περισσότερο θολή,προς τούτο αφιερώνω και αυτήν μου την αναφορά
στην γλυκύτατη αυτή ύπαρξη με το άδολο βλέμμα, που ετάχθη για όσο ζούσε
στον βωμό της τέχνης και στο τέλος θυσιάστηκε οχι προς ευμένεια των θεών
αλλά για να συνεχίσουν κάποια σκουπίδια να λερώνουν τις ψυχές μας χύνοντας
το δηλητήριο τους καθημερινά στον μυθρηδατισμό που μας έχουν καταλήξει,περί
του τι είναι άξιο και τι σάπιο.
Η κατά σάρκαν Ελένη Παπαδάκη δεν υπάρχει πιά εδώ και πολλές δεκαετίες
ούτε και η παρούσα αναφορά προτίθεται να την φέρει στην ζωή εκ νέου,όμως αν
το παράδειγμα αυτής της λαμπρής ηθοποιού είδωθει πέρα απο το στενό πλαίσιο
μιάς ανθρώπινης ύπαρξης,αν ειδωθεί ως πραγματικά οφείλει δηλαδή υπό το
πρίσμα οτι ο άνθρωπος δεν υπάρχει για όσο υπάρχει το σώμα του και
μόνον,αλλά δρά και αλληλεπιδρά ως φορέας ιδεών πέρα απο τον χρόνο και τον
τόπο μεταφέροντας μέσα του αλλά και προς τα έξω σε σχέση με τους άλλους για
όσο ζεί, αίώνιες ιδέες και συμπεριφορά που σε κάνουν πραγματικό άνθρωπο και
οχι δίποδο και πως ποτέ δεν θα πρέπει ο άνθρωπος που κοιτάζει ψηλά να
υπερνικάται απο την αθέατη πλευρά του και τον κακό εαυτό του,τότε εάν όλα
αυτά συμβούν ίσως η κοινωνία που ζούμε θα καταστεί καλύτερη και όλο και
καλύτερη,όλα είναι θέμα επιλογής και εκεί μπαίνει το ζήτημα της προσωπικής
ευθύνης του καθενός μας,η Ελένη θα είναι πάντα εκέι,εμείς οφείλουμε είτε να
την θάψουμε ακόμα πιο βαθιά στο κοινωνικό μας ασυνείδητο,είτε να την
ανασύρουμε στην επιφάνεια ως πρότυπο ζωής.
Άλλο το λοιπον να είσαι ηθοποιός και άλλο ο ήθος ποιών....


ΚΑΤΑΤΡΕΓΜΟΣ

Αθλιοι πλέον πάψετε
με στόμφο να θρηνείτε
σιχαμερώς και γοερώς
το ψέμμα να υμνείτε


Κατατρεγμός των αξιών
τον τόπο αυτόν βαραίνει
αέναος άνισος αγών
και το κακό πληθαίνει



Μαύρες σκιές περιγελούν
το φώς και την ελπίδα
το μέρος τούτο οδηγούν
χωρίς μιάν ηλιαχτίδα



Ω μέγα ψεύδος κυβερνάς
ετούτη εδώ την πλάση
η αλήθεια δεν εμπόρεσε
το να σε ξεπεράσει

Νικηφόρος Βυζαντινός


Χάριν μνημοσύνου Ελένης Παπαδάκη
Πάνος Χατζηγεωργιάδης
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

Η SIMONE LE BARON ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ







Η κ. Simone Le Baron είναι γλωσσολόγος αλλά το κυριότερο ένας άνθρωπος που έχει στην ψυχή του την Ελλάδα,περισσότερο απο μερικούς νεοέλληνες,διατηρεί και το δικό της ιστολόγιο με εξαιρετικά ενδιαφέροντα άρθρα που αξίζει να επισκεφθείτε.

http://simone-le-baron.blogspot.com

"Αυτό το έθνος γράφει την ιστορία του για περισσότερο από 3000 χρόνια με την ίδια γλώσσα, στο ίδιο έδαφος. Και σε ποιόν οφείλεται αυτό το θαύμα; Στους ανθρώπους που κατοικούν σε αυτό το έδαφος από αμνημονεύτων χρόνων μιλώντας αυτή την υπέροχη γλώσσα, όχημα της Ελληνικής σκέψεως." - Εκ του άρθρου της με τίτλο "ΜΑΖΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ"

http://www.palmografos.com/permalink/11708.html







Π. Χατζηγεωργιάδης
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

ΕΚΕΙ ΠΟΥ Η ΤΕΧΝΗ ΑΝΘΕΙ...






Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ"

Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
panoschatzigeorgiadis@gmail.com



Ένα όμορφο ταξίδι πλυμμηρισμένο απο εικόνες και συναισθήματα τόσο ζωντανά,λές και το κείμενο γράφτηκε μόλις χτές τονίζοντας για ακόμη μια φορά την διαχρονικότητα του, ξετυλίγεται μπροστά στον θεατή που θα έχει την τύχη να παρακολουθήσει την θεατρική παράσταση αυτή,σε καιρούς τόσο δύσκολους για την πατρίδα μας με έντονο τον σημειολογικό χαρακτήρα της ανάγκης επιστροφής μας στο οχι και τόσο μακρινό παρελθόν προκειμένου να βρούμε οτι κάποιοι,προσπαθούν να μας στερήσουν και να μας κάνουν να ξεχάσουμε τις τελευταίες δεκαετίες.
Η καθαρεύουσα του Αλέξανδρου παπαδιαμάντη που ούτε μια στιγμή δεν γίνεται κουραστική όσο και ένας εκπληκτικός πραγματικός ήθος ποιών, Τάκης Χρυσικάκος μας οδηγούν σε ένα ταξίδι στην πραγματική τέχνη, με βάρκα την συραφή τριών "θαλασσινών" διηγημάτων του γνωστού συγγραφέα του προηγούμενου αιώνα και προορισμό την δική μας ανάγκη να ξαναβρούμε τον παλιό,καλό εαυτό μας ενάντια στην λαίλαπα του διεθνισμού που έχει ως στόχο την απαξίωση του έθνους και του πραγματικού πολιτισμού.
Η παράσταση αυτή με τον γενικότερο τίτλο "Άνθος του γιαλού", σε ταξιδεύει σε ένα παρελθόν σχετικά πρόσφατο αν αναλογιστεί κανείς την ιστορία της πατρίδας μας που όμως μοιάζει να απέχει έτη φωτός απο οτι αναγκαστικώς διαβιούμε σήμερα,οτι κάποιοι καλοθελητές της νέας τάξης μας αναγκάζουν να ζούμε χωρίς ή και το χειρότερο με την θέληση μας,ενω δε σας κρύβω πως φεύγοντας απο κεί ένιωσα πως τίποτε δεν μπορεί να χαθεί και πως η Ελλάδα ακόμη αναπνεέι ολοζώντανη,η δική μας Ελλάδα και οχι η χώρα που θέλουν καποιοι να μετατρέψουν αυτόν τον ευλογημένο τόπο.
Εν μέσω λοιπόν της βαθiάς αξιακής κρίσης που έχουμε περιέλθει την σήμερον, της οποίας κορυφή και μόνον του παγόβουνου,είναι η οικονομική στενότητα,κάποια τέτοια δρώμενα της καλλιτεχνίας,πραγματικές νησίδες σωτηρίας, μας υποδυκνείουν ολοκάθαρα πόσο αναγκαίο είναι να κοιτάξουμε για ακόμη μια φορά πίσω και μέσα μας και να βρούμε τρόπους να διέλθουμε ετούτη την στενωπό και ο τρόπος είναι μόνον ένας,λέγεται επανελληνισμός και αξιακή αναδιάρθρωση.
Το θέατρο ξαναβρίσκει τον πραγματικό του ρόλο και γίνεται για ακόμη μια φορά μέσο πραγματικής παιδείας,ενώ το κείμενο αν και ως ανεφέρθει ήδη στην καθαρεύουσα,είναι τόσο ζωντανό,που το κοινό αλληλεπιδρά ξαναζώντας οτι περιγράφει με γλαφυρό τρόπο ο παπαδιαμάντης και αποδίδει εκπληκτικά ο ηθοποιός,αποδυκνείωντας για ακόμη μια φορά αυτό το υπερβατικό δέσιμο και την συνέχεια της ελληνικότητας η οποία βρίσκεται πάντα εκέι ως ένα αραχνούφαντο,σχεδόν αόρατο πέπλο που μας προστατεύει απο κάθε λογής βαρβαρισμούς και κακές συναναστροφές που μόνο σκοπό έχουν να δηλητηριάσουν τις ζωές μας.
Η πίστη στην ορθοδοξία και η αγάπη για οτι ελληνικό είναι το κίνητρο γραφής του αγίου των γραμμάτων μας παπαδιαμάντη,είναι οι πυλώνες που στηρίζουν το έθνος μας και κάθε έθνος που σέβεται τον εαυτό του και όπως προείπα είναι πάντα εκεί αναμένοντας απο εμάς εκ νέου να ξαναγυρίσουμε στις ρίζες μας,να ξανανιώσουμε αυτό που λέμε ελληνικότητα,κάτι που δεν ορίζεται απο τα στενά όρια του τόπου και του χρόνου,κάτι που πλέον αποτελεί κομμάτι της παγκόσμιας ιστορίας και της δικής μας συνεισφοράς στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και την κοινωνία των εθνών.
Μια γερή δόση απο παπαδιαμάντη λοιπόν,περασμένη απο τα φίλτρα ενός πραγματικού ηθοποιού,ο οποίος νιώθει οτι παίζει και δεν το αποδίδει μηχανικά,είναι ένα απο τα φάρμακα για να ξανανιώσουμε το ποίοι είμαστε,η παράσταση αυτή θα έπρεπε να έχει ως θεατές τα νέα παιδιά ως ένα ακόμη μέσο πραγματικής παιδείας,μακριά απο καταστάσεις άκρας εξειδίκευσης που ωθούν τους νέους και τις νέες μας με μοναδικό σκοπό την απασχόληση και το προς το ζείν,διοτι άλλο το ζείν και άλλο το εύ ζείν,χαίρομαι που είχα την τύχη να την παρακολουθήσω,ανέπνευσα Ελλάδα και σιγουρεύτηκα για ακόμη μια φορά πως η βάρκούλα του παπαδιαμάντη που κρύβει μέσα του την Ελλάδα μας ολάκερη,θα αντέξει στην φουρτούνα που κάποιοι μας έμπασαν και με την δική μας ευθύνη αναντίρητα και θα βγεί νικητής στο τέλος,ξεμακρύναμε η αλήθεια,αλλά δεν έχουμε χαθεί το μόνο σίγουρο.
Οι παραστάσεις συνεχίζονται,για όσους είναι Αθήνα πραγματοποιούνται απο τις 11 φεβρουαρίου κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 6.15 το απόγευμα στο Θέατρο "ΑΝΕΣΙΣ",Κηφισίας 14,Στάση ΜΕΤΡΟ - Αμπελόκηποι και τηλέφωνα το 2107488881-2 στην θεατρική σκηνή "Ανδρέας Βουτσινάς",ενώ οι υπόλοιποι συντελεστές πέραν του Τάκη Χρυσικάκου, είναι στην Θεατρική προσαρμογή ο Ερρίκος Μπελιές,στην σκηνοθεσία η Μάνια Παπαδημητρίου,στην εικάστική παρέμβαση ο Νίκος Πετρόπουλος,στην μουσική επιμέλεια ο Λάμπρος Λιάβας και τέλος στον φωτισμό ο Δήμος Αβδελιώδης,εδώ θα πρέπει να συγχαρώ και την ΕΡΤ Α.Ε. η οποία είναι ο χορηγός επικοινωνίας.
Καλό ταξίδι στην προσπάθεια αυτή,να είστε εκεί,θα γεμίσετε απο πραγματική τέχνη,αισιοδοξία και Ελλάδα...

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ...





Πανευρωπαική ημέρα κινητοποίησης και αλληλεγύης υπέρ του Ελληνικού λαού γιατι δεν είναι όλοι οι ευρωπαίοι εναντίον μας αλλά και γιατί όλα είναι μέρος ενός γενικότερου σχεδίου...

Επίσης το κίνημα των αγανακτισμένων της Νέας Υόρκης έχει υιοθετήσει την πρωτοβουλία αυτή.


Η σελίδα σχετικά βρίσκεται στον παρακάτω σύνδεσμο.



http://jesuisgrec.blogspot.com/

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012

ΤΟ ΘΕΜΑ BJCEM ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΒΟΥΛΗ...




Θετικότατη εξέλιξη για το θέμα που ανέδειξα αποκλειστικώς με την Bienalle BJCEM και την στάση του υπουργείου απαιδείας,μετά απο επερώτηση που κατέθεσε στην ευρωβουλή ο ευρωβουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ. κ. Νικόλαος Σαλαβράκος τον οποίο οφείλω να ευχαριστήσω και δημοσίως για την στάση του,φυσικά οι εδώ δεν ανέδειξαν τεχνιέντως το ζήτημα,διότι η φτωχοποίηση της χώρας γίνεται προκειμένου να ληστευθεί το κοσμηματοπωλείο με το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ.
Για την απάντηση της ευρωπαικής επιτροπής θα ενημερώσω μόλις υπάρξούν οι σχετικές εξελίξεις.



Με εκτίμηση
Π. Χατζηγεωργιάδης
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
http://www.reverbnation.com/panoschatzigeorgiadisopenoceanstudios
http://iperalitheias.blogspot.com/
http://nikiforosvizantinospoetry.blogspot.com/
(All tracks published through GMP,Tel-Aviv,Israel)

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

ΝΕΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ - "ΠΑΤΡΙΔΟΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΕΧΝΗ"


Στηρίξατε με την συμμετοχή σας το νέο μου ιστολόγιο με τίτλο "ΠΑΤΡΙΔΟΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΕΧΝΗ",επίσης γίνετε φίλοι και διαδώστε το,βρίσκεται στην κάτωθι διεύθυνση

http://patridokentrikitexni.blogspot.com/

Μετά τιμής
Πάνος Χατζηγεωργιάδης
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ...




Σαν σήμερα στις 4 φεβρουαρίου του 1843 ο μέγας στραγηγός των Ελλήνων και άξιος αγωνιστής του 1821 Θεόδωρος Κολοκοτρώνης αφήνει αυτόν τον κόσμο,έχοντας προλάβει να γράψει ιστορία με το αίμα του αλλα και να αφήσει την δική του παρακαταθήκη με τον μνημιώδη λόγο του προς τους ελληνόπαιδες των Αθηνών στην πνύκα αλλά και αλλού.
Φυσικώς σχεδόν κανένα μέσο μαζικής αποχαύνωσης δεν σπαταλά ένα λέπτο για αυτόν τον αγωνιστή σε μια προσπάθεια να ταφεί στην λήθη,ύμνοι για νάνους και σιωπή για τους γίγαντες μα και τούτη η ένοχος σιωπή σημαίνει πολλά,σημαίνει πως κάποιοι τρέμουν έπειτα απο τόσα χρόνια ακόμα και την θύμιση του,απαξιωμένοι έζησαν και τάφηκαν τώρα το μόνο που απομένει είναι η λησμονιά.
Η στραβός είν ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε....



"Υμνούν τους νάνους,τα σκουπίδια
και για τους γίγαντες σιωπή
και η ζωή σου στέκει ίδια
πλημμυρισμένη απο ντροπή" - Νικηφόρος Βυζαντινός



Καλήν αντάμωση στρατηγέ....


Πανος Χατζηγεωργιάδης
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος