ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

ΕΚΕΙ ΠΟΥ Η ΤΕΧΝΗ ΑΝΘΕΙ...






Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ"

Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
panoschatzigeorgiadis@gmail.com



Ένα όμορφο ταξίδι πλυμμηρισμένο απο εικόνες και συναισθήματα τόσο ζωντανά,λές και το κείμενο γράφτηκε μόλις χτές τονίζοντας για ακόμη μια φορά την διαχρονικότητα του, ξετυλίγεται μπροστά στον θεατή που θα έχει την τύχη να παρακολουθήσει την θεατρική παράσταση αυτή,σε καιρούς τόσο δύσκολους για την πατρίδα μας με έντονο τον σημειολογικό χαρακτήρα της ανάγκης επιστροφής μας στο οχι και τόσο μακρινό παρελθόν προκειμένου να βρούμε οτι κάποιοι,προσπαθούν να μας στερήσουν και να μας κάνουν να ξεχάσουμε τις τελευταίες δεκαετίες.
Η καθαρεύουσα του Αλέξανδρου παπαδιαμάντη που ούτε μια στιγμή δεν γίνεται κουραστική όσο και ένας εκπληκτικός πραγματικός ήθος ποιών, Τάκης Χρυσικάκος μας οδηγούν σε ένα ταξίδι στην πραγματική τέχνη, με βάρκα την συραφή τριών "θαλασσινών" διηγημάτων του γνωστού συγγραφέα του προηγούμενου αιώνα και προορισμό την δική μας ανάγκη να ξαναβρούμε τον παλιό,καλό εαυτό μας ενάντια στην λαίλαπα του διεθνισμού που έχει ως στόχο την απαξίωση του έθνους και του πραγματικού πολιτισμού.
Η παράσταση αυτή με τον γενικότερο τίτλο "Άνθος του γιαλού", σε ταξιδεύει σε ένα παρελθόν σχετικά πρόσφατο αν αναλογιστεί κανείς την ιστορία της πατρίδας μας που όμως μοιάζει να απέχει έτη φωτός απο οτι αναγκαστικώς διαβιούμε σήμερα,οτι κάποιοι καλοθελητές της νέας τάξης μας αναγκάζουν να ζούμε χωρίς ή και το χειρότερο με την θέληση μας,ενω δε σας κρύβω πως φεύγοντας απο κεί ένιωσα πως τίποτε δεν μπορεί να χαθεί και πως η Ελλάδα ακόμη αναπνεέι ολοζώντανη,η δική μας Ελλάδα και οχι η χώρα που θέλουν καποιοι να μετατρέψουν αυτόν τον ευλογημένο τόπο.
Εν μέσω λοιπόν της βαθiάς αξιακής κρίσης που έχουμε περιέλθει την σήμερον, της οποίας κορυφή και μόνον του παγόβουνου,είναι η οικονομική στενότητα,κάποια τέτοια δρώμενα της καλλιτεχνίας,πραγματικές νησίδες σωτηρίας, μας υποδυκνείουν ολοκάθαρα πόσο αναγκαίο είναι να κοιτάξουμε για ακόμη μια φορά πίσω και μέσα μας και να βρούμε τρόπους να διέλθουμε ετούτη την στενωπό και ο τρόπος είναι μόνον ένας,λέγεται επανελληνισμός και αξιακή αναδιάρθρωση.
Το θέατρο ξαναβρίσκει τον πραγματικό του ρόλο και γίνεται για ακόμη μια φορά μέσο πραγματικής παιδείας,ενώ το κείμενο αν και ως ανεφέρθει ήδη στην καθαρεύουσα,είναι τόσο ζωντανό,που το κοινό αλληλεπιδρά ξαναζώντας οτι περιγράφει με γλαφυρό τρόπο ο παπαδιαμάντης και αποδίδει εκπληκτικά ο ηθοποιός,αποδυκνείωντας για ακόμη μια φορά αυτό το υπερβατικό δέσιμο και την συνέχεια της ελληνικότητας η οποία βρίσκεται πάντα εκέι ως ένα αραχνούφαντο,σχεδόν αόρατο πέπλο που μας προστατεύει απο κάθε λογής βαρβαρισμούς και κακές συναναστροφές που μόνο σκοπό έχουν να δηλητηριάσουν τις ζωές μας.
Η πίστη στην ορθοδοξία και η αγάπη για οτι ελληνικό είναι το κίνητρο γραφής του αγίου των γραμμάτων μας παπαδιαμάντη,είναι οι πυλώνες που στηρίζουν το έθνος μας και κάθε έθνος που σέβεται τον εαυτό του και όπως προείπα είναι πάντα εκεί αναμένοντας απο εμάς εκ νέου να ξαναγυρίσουμε στις ρίζες μας,να ξανανιώσουμε αυτό που λέμε ελληνικότητα,κάτι που δεν ορίζεται απο τα στενά όρια του τόπου και του χρόνου,κάτι που πλέον αποτελεί κομμάτι της παγκόσμιας ιστορίας και της δικής μας συνεισφοράς στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και την κοινωνία των εθνών.
Μια γερή δόση απο παπαδιαμάντη λοιπόν,περασμένη απο τα φίλτρα ενός πραγματικού ηθοποιού,ο οποίος νιώθει οτι παίζει και δεν το αποδίδει μηχανικά,είναι ένα απο τα φάρμακα για να ξανανιώσουμε το ποίοι είμαστε,η παράσταση αυτή θα έπρεπε να έχει ως θεατές τα νέα παιδιά ως ένα ακόμη μέσο πραγματικής παιδείας,μακριά απο καταστάσεις άκρας εξειδίκευσης που ωθούν τους νέους και τις νέες μας με μοναδικό σκοπό την απασχόληση και το προς το ζείν,διοτι άλλο το ζείν και άλλο το εύ ζείν,χαίρομαι που είχα την τύχη να την παρακολουθήσω,ανέπνευσα Ελλάδα και σιγουρεύτηκα για ακόμη μια φορά πως η βάρκούλα του παπαδιαμάντη που κρύβει μέσα του την Ελλάδα μας ολάκερη,θα αντέξει στην φουρτούνα που κάποιοι μας έμπασαν και με την δική μας ευθύνη αναντίρητα και θα βγεί νικητής στο τέλος,ξεμακρύναμε η αλήθεια,αλλά δεν έχουμε χαθεί το μόνο σίγουρο.
Οι παραστάσεις συνεχίζονται,για όσους είναι Αθήνα πραγματοποιούνται απο τις 11 φεβρουαρίου κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 6.15 το απόγευμα στο Θέατρο "ΑΝΕΣΙΣ",Κηφισίας 14,Στάση ΜΕΤΡΟ - Αμπελόκηποι και τηλέφωνα το 2107488881-2 στην θεατρική σκηνή "Ανδρέας Βουτσινάς",ενώ οι υπόλοιποι συντελεστές πέραν του Τάκη Χρυσικάκου, είναι στην Θεατρική προσαρμογή ο Ερρίκος Μπελιές,στην σκηνοθεσία η Μάνια Παπαδημητρίου,στην εικάστική παρέμβαση ο Νίκος Πετρόπουλος,στην μουσική επιμέλεια ο Λάμπρος Λιάβας και τέλος στον φωτισμό ο Δήμος Αβδελιώδης,εδώ θα πρέπει να συγχαρώ και την ΕΡΤ Α.Ε. η οποία είναι ο χορηγός επικοινωνίας.
Καλό ταξίδι στην προσπάθεια αυτή,να είστε εκεί,θα γεμίσετε απο πραγματική τέχνη,αισιοδοξία και Ελλάδα...

Δεν υπάρχουν σχόλια: