ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

ΒΛΑΝΤ Γ΄ ΤΣΕΠΕΣ - ΤΟ ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΗΣ ΠΛΗΡΩΜΕΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ




Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν απο την εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 2.10.2012


Ναι όλοι τον γνωρίζουν,όλοι τον έχουν δεί σε κάποια ταινία ή σε κάποιο μπλουζάκι,έχουν συγκινηθεί απο τα ρομάντζα που τον παρουσιάζουν ως μια βασανισμένη ψυχή που αγάπησε κάποτε και που ήταν άνθρωπος μα οχι πιά,μιάς και είναι αναγκασμένος να περιφέρεται τα βράδια αναζητώντας την επαφή του με τους ανθρώπους πίνωντας το αίμα των ζωντανών μέσα σε μια αιωνιότητα που ίσως και και κείνος να μην επιδιίωξε εάν γνώριζε τα αποτελέσματα της,ο λόγος για τον "πολύ" κόμη δράκουλα,των κατοικοεδρεύοντα στην άγριας ομορφιάς περιοχή της τρανσυλβανίας,περιοχή η οποία ανήκει στην σημερινή Ρουμανία.

Αυτά βέβαια κατά τον Μπράμ Στόκερ,τον συγγραφέα και δημιουργό της μυθοπλασίας περί του πασίγνωστου κόμητα,έναν συγγραφέα ο οποίος επηρεασμένος απο την δική του ζωή μιάς και ήταν παράλυτος ως παιδί μέχρι τα επτά του χρόνια και το μοναδικό του παιχνίδι όταν συνήλθε σχεδόν θαυματουργικά ως εκ του τάφου αναγενηθείς νεκρός,ήταν οι ατέλειωτες βόλτες στο παρακείμενο της οικίας του νεκροταφείο,μαζί με την ομιχλώδη επόχη που έζησε στην βικτωριανή αγγλία και Ιρλανδία προερχόμενη εκ του μεγάλου λοιμού,έτσι στο μυαλό του γεννήθηκε έπειτα απο αρκετή ομολογουμένως έρευνα το μυθιστόρημα του με τίτλο "Ο ΑΠΕΘΑΝΤΟΣ" τίτλο τον οποίο τελικά άλλαξε σε "ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ".

Ο στόκερ προσπάθησε αρκετά επιτυχημένα ομολογουμένως ως κρίνεται εκ του αποτελέσματος,να συνδιάσει δεκάδες μύθους των προηγούμενων αιώνων ανά την ευρώπη μαζί με τοπικές ιστορίες, με ένα όντως ιστορικό πρόσωπο,αυτό του ηγεμόνα της Βλαχίας Βλάντ τον Γ,ο οποίος εξαιτίας της αγριότητας του που ξεπερνούσε ακόμα και τα μέτρα της αιματοβαμένης εποχής στην οποία έζησε ανάμεσα στο πρώτο μισό του 15ού αιώνα μέχρι και το πρώτο μισό του δεύτερου αυτού,πήρε το προσωνύμιο Βλάντ ο ανασκολοπιστής ή στα ρουμάνικα Βλάντ Τσέπες.

Σχετικά με την ιστορία του ρουμάνου βοεβόδα,το παρόν κείμενο δεν προτίθεται να κουράσει παρά ταύτα οφείλει να παραθέσει κάποια ιστορικά στοιχεία,έτσι θα πώ μόνο πως γεννιέται τον Δεκέμβριο του 1431 στη πόλη Σιγκισοάρα της τρανσυλβανίας ενώ ο πατέρας του ήταν ο Βλάντ ο Β και η μητέρα του είχε το όνομο Σνέαζνα,ενώ είχε δύο ακόμη αδερφούς με αυτόν να είναι ο μεσσαίος χρονολογικά,το 1438 ο σουλτάνος Μουράτ ο Β εκτρατεύει στην περιοχή και ο πατέρας του προσπάθησε συνοδεύοντας τον να προστατέψει τον ντόπιο πλυθησμό,κάτι που προκάλεσε την καχυποψία του τούρκου σουλτάνου και για αυτό τον φυλάκισε και τον αποφυλάκισε μόνον όταν εκείνος ανταλάχθηκε με δύο γιούς του,έτσι ο μικρός Βλάντ πήρε τον δρόμο της εξορίας και της φυλακής όπου και παρέμεινε μέχρι το 1448,μια περίοδος που σίγουρα σφράγισε την μετέπειτα πορεία του.

Ο Βλάντ ο Β δεν έμεινε για πολύ στον θρόνο της περιοχής,διότι οι βογιάροι (γερμανικής καταγωγής ας σημειωθέι αυτό που κατέτρωγαν τις σάρκες του ρουμανικού λαού ως άλλα βαμπίρ) σε συνεργασία με τον Ιωάννη Ουνιάδη (Ουγγρό ηγεμόνα) εκδιώκεται απο την βασιλεία και στο τέλος δολοφονείται το έτος 1451,τελικά και έπειτα απο πολλά περιστατικά ο Βλάντ ο Γ αναλαμβάνει την βασιλεία στα 1456 με τον λαό του να αριθμεί γύρω στις 500.000 ψυχές,όμως έρχεται σε σύγκρουση με τους τούρκους όταν αρνείται να πληρώσει φόρο υποτέλειας στον σουλτάνο,κάτι που εξοργίζει ιδιαίτερα των Μωάμεθ τον Β τον πορθητή που είχε κυριεύσει εδώ και τρία χρόνια την Κωνσταντινούπολη, ο οποίος και εκστρατεύει ο ίδιος εναντίον του επικεφαλής 90.000 ανδρών την στιγμή που ο Βλάντ περνά τον Δούναβη και επιτίθεται εναντίον εδαφών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Ο ρουμάνος ηγεμόνας έχοντας σαφώς λιγότερες δυνάμεις επιδόθηκε στον ανταρτοπόλεμο και τις ενέδρες και ήταν μια απο αυτές όπου σκότωσε 15.000 τούρκους την λεγόμενη "Νύχτα της επίθεσης" αλλά και άντρες του κατάφεραν να τραυματίσουν τον ίδιο τον Μωάμεθ,όταν δέ ο πορθητής αντίκρυσε την "θάλλασα των παλουκωμένων" αποτελούμενη απο περί τους 20.000 άνδρες τους οποίους ο Βλάντ είχε ανασκολοπήσει σκέφτηκε πως έχει να κάνει με έναν δαίμονα και έτσι αποχώρησε απο την περιοχή άπρακτος στην ουσία,ενώ αργότερα ήρθε σε συννενόηση με τον ίδιο του τον αδερφό ο οποίος ως άλλος γενίτσαρος οδηγεί τους τούρκους γενίτσαρους με αντάλαγμα τον θρόνο της περιοχής,τέλος ο βλάντ συλαμβάνεται και έπειτα απο πολυετή φυλάκιση με την φαιδρή κατηγορία οτι συνεργάστηκε με τους τούρκους (!) και όταν το βασίλειο κυνδύνευε για ακόμα μια φορά απο τους τελευταίους,αποφυλακίζεται προκειμένου να σώσει τον θρόνο (σας θυμίζει κάτι αυτό ;),αλλά σκοτώνεται σε ενέδρα των βογιάρων στα 1476 παίρνοντας μαζί του στον τάφο πάνω απο δεκαπέντε στρατιώτες πριν πέσει τελικά νεκρός.

Αυτά τα ολίγα το λοιπόν σχετικώς με τα της ιστορίας του πραγματικού προσώπου,εδώ οφείλει κάποιος να παρατηρήσει τα εξής αρκετά ενδιαφέροντα που άλλως τε αποτελούν και τον λόγο για τον οποίον συντάσεται το παρόν κείμενο.

Ο Βλάντ ο Γ' ήταν χριστιανός ορθόδοξος,κάτι που προφανώς "πονάει" αρκετά προτεστάντες και λιγότερο καθολικούς αλλά και όσους τον ανασκολόπισαν ιστορικά απαξιώνοντας ήδη απο κείμενα και γκραβούρες της εποχής του, τον ιστορικό του ρόλο ως φραγμού του επεκτατισμού του ισλάμ στην δυτική ευρώπη,επίσης πολέμησε τους γερμανούς και τους τούρκους όπου επιτέθηκαν οι μέν πρώτοι με οικονομικό πόλεμο (Σας θυμίζει και τούτο κάτι ;),οι δε δεύτεροι διεξάγοντας πόλεμο με τα όπλα στην πατρίδα του,ενώ εκείνος φυλακίστηκε ως άλλος κολοκοτρώνης (και για την ρουμανία είναι και τιμάται ως εθνικός ήρωας άσχετα έαν έχουν ανάγκη και τον μύθο του Χόλλυγουντ προκειμένου να επιβιώσουν) και αποφυλακίστηκε όταν οι τούρκοι επιτέθηκαν ξανά στον θρόνο προκειμένου να βοηθήσει την κατάσταση,το λοιπόν τίθεται ένα απλό ερώτημα.

Ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΝΑ ΑΠΑΞΙΟΥΤΑΙ ;

Το μόνο σίγουρο είναι πως ο συγκεκριμένος ηγεμόνας υπήρξε φοβερά αιμοδιψής κάτι που του χάρισε την αιωνιότητα όμως όπως έγραψα και στην αρχή μια αιωνιότητα την οποία στην ουσία δεν θα ήθελε,διότι το σύστημα τα καταφέρνει τόσο καλά ώστε είτε θάπτει τους πραγματικά άξιους στην σιωπή καλυπτόμενους απο σκουπίδια όπως στην περίπτωση της ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη που το μόνο που την θυμάται κανείς ΔΕΝ είναι για το έργο της ως ηθοποιού,αλλά για την νύχτα της δολοφονίας της,είτε εκφυλίζει το ιστορικό πρόσωπο καταφέρνοντας να βγάζει και μπόλικο χρήμα στην περίπτωση του πασίγνωστου κόμητα.
Και εδώ αναλαμβάνει το γνωστό Χόλλι - Γούντ με τις κάμερες και τους ευρυγώνιους φακούς που αμβλύνουν εώς γελοιότητος την ιστορία χάριν του στιγνού κέρδους και σας το γράφει αυτό άνθρωπος που τον ετίμησαν εκεί με υποψηφιότητα στα 2010.


ΤΕΛΙΚΑ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΨΕΥΔΟΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΑΙΔΡΑΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΕΑΣ ΠΟΣΟ ΑΝΑΓΚΗ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΒΛΑΝΤ ΑΝΑΣΚΟΛΟΠΙΣΤΗ ΚΙ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΒΑΜΠΙΡ ΑΣ ΤΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΥ....




Και κάτι παραιστορικό το οποίο σίγουρα θα πρέπει να μας χρησιμεύσει ως παράδειγμα διακυβέρνησης,στην χώρα όπου η κατά το δοκούν χρήση της ελευθερίας,των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχει καταντήσει γελοιότητα,όπου η ψευδοδημοκρατία θάλλει,σε μια χώρα που δεν έχει ούτε αρχή,ούτε μέση,ούτε τέλος στην κατρακύλα που έχει πάρει.

"Οι τακτικές εκτελέσεις με ανακολοπισμό είχαν διαδωθεί τόσο,ώστε σε όσες πόλεις κυβερνούσε ο ρουμάνος ηγεμόνας,στις δημόσιες βρύσες υπήρχαν ολόχρυσα κύπελλα τα οποία οι πολίτες χρησιμοποιούσαν προκειμένου να πίνουν νερό,και ΟΥΔΕΙΣ διανοήθηκε ποτέ να κλέψει έστω και ένα διότι ο φόβος του μαρτυρικού θανάτου καραδοκούσε κάθε στίγμή"








Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΝΤΙΑ




Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 15.9.2012



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ



Ανήμερα του σταυρού,αραδιάζω ετούτες τις σκέψεις επάνω στο χαρτί αναρωτόμενος τι έχει απομείνει απο την πίστη μας οχι μόνον στον κύριο Ιήσου ημών Χριστό,αλλά και γενικότερα στην ύπαρξη του πνευματικού κόσμου.

Σε μια κοινωνία πλήρως καταναλωτική και μάλιστα κακέκτυπο των προηγμένων καταναλωτικών κοινωνιών,όπου έχουν παρθεί σε υπέρμετρο βαθμό όλα τα αρνητικά στοιχεία των και έχουν ενσωματωθεί βιαίως σε μια υβριδική κατάσταση που θυμίζει τερατογέννεση,θα έλεγε κανείς πως οχι μόνον δεν πιστεύουμε στην ύπαρξη του πνευματικού κόσμου,αλλά και προσπαθούμε μανιασμένα να τον κρύψουμε κάτω απο το χαλί - χάλι του σημερινού ψευδοπολιτισμού και της ψευδοελευθερίας του ατόμου.

ο δέ πνευματικός κόσμος βγαίνει απο την συνειδησιακή μας κρυψώνα μόνον στην περίπτωση όπου τον έχουμε ανάγκη,όπως ένας φίλος θυμάται έναν άλλον φίλο μόνον οταν τον χρειάζεται προκειμένου να του ζητήσει δανεικά,μα τούτο δεν λογίεται πραγματική φιλία το μόνο σίγουρο.

Η πνευματική μας παραγωγή έχει καταντήσει χιλιάδες ανούσιοι εσωτερικοί μονόλογοι και καταφύγιο όσων μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα εκφραστικά μέσα με κάποια αξιοπρέπεια η οχι και τόσο,προκειμένου να καλύψουν τα συναισθηματικά τους κενά τα οποια δημιουργούνται απο τον ίδιο τον ψευτοπολιτισμό του σήμερα που αδειάζει το άτομο απο οτιδήποτε έχει να κάνει με το πνεύμα,θεωρώντας πως μια ζωή αφιερωμένη στα υλικά αγαθά είναι περισσότερο ελεγξίμη,χωρίς η αλήθεια να έχει άδικο.

Μιλούμε όλοι για την ελευθερία του ατόμου θεωρώντας την ως ένα ακόμα προιόν όπου κάποιοι μας είπαν πως θα βρούμε στα υπέρ - μάρκετ της νέας εποχής και πως δεν θα χρειαστεί να κοπιάσουμε καθόλου εξωτερικά αλλα το κυριότερο εσωτερικά,προκειμένου να την αποκτήσουμε,μα θέλει αρετήν και τόλμη η ελευθερία,η πραγματική ελευθερία και οχι η συσκευασμένη απο τον διεθνισμό,ούτε και η ελευθερία όπου δρά ως κοινωνική βαλβίδα προκειμένου να θεωρεί κάποιος πως συμμετέχει στα πράγματα που κάποιοι άλλοι αποφασίζουν για αυτόν χωρίς τον ίδιο στην ουσία, διότι ουδείς εκ των διαχειριστών αλλά και του πλήθους αναντικατάστατος για την κεντρική εξουσία που κανείς δεν έχει καταφέρει να δεί το αποκρουστικό της πρόσωπο πλήρως.

Το σήμερα μας έχει κάνει επίσης να φοβόμαστε τον θάνατο ή οτι θυμίζει αυτόν και πάνω σε αυτό θεωρώντας το ως κλειδί,θα πρέπει κάποιος να θέσει την προβληματική του συσχετισμού ανάμεσα στο φόβο του θανάτου και τον ραγιαδισμό όπου μας έχουν εκτρέψει,έχουν διαποτίσει και εκπαιδεύσει τόσο εμάς αλλά το χειρότερο και όλες τις επερχόμενες γενιές.

Ζούμε όλοι μέσα στην "φούσκα του δεδομένου" προσπαθώντας να κρύψουμε το αρχέτυπο του φόβου του ανθρώπου για τον θάνατο και για το τι έρχεται μετά απο αυτόν,θεωρούμε τα πάντα δεδομένα και πως τίποτε δεν μπορεί να μας αγγίξει,πως τίποτε δεν μπορεί να μας αφαιρεθεί απο όσα έχουμε αποκτήσει με "κόπο",γεμίζοντας την ζωή μας με κτητικές αντωνυμίες,όσπου ξάφνικά γίνεται κάτι είτε σε ατομικό,είτε σε κοινωνικό επίππέδο όπως τώρα και η φούσκα αυτή κινδυνεύει με αφανισμό και μείς βλέπουμε την πραγματικότητα ως έχει και οχι ως μας παρουσιάζεται στην προσπάθεια να καλυφθεί το απύθμενο βάραθρο του φόβου μας για τα επέκεινα,μια συλλογική ανάγκη του κοινωνικού ασυνείδητου και έτσι όσοι κυβερνούν αυτόν τον κόσμο φροντίζουν κατά τακτά χρονικά διαστήματα να "επισκευάζουν" αυτήν την φούσκα και αυτό το δίχτυ ασφαλείας,αυτή την σπηλιά όπου μας έχουν παραχώσει και μείς θεωρούμε πως όλος ο κόσμος είναι αυτός,ικανοποιώντας την εσώτερη μας ανάγκη για ασφάλεια,μια ασφάλεια τόσο επισφαλή όσο και η βεβαιότητα του θανάτου του ίδιου.

Ο φόβος του θανάτου εκτρέφει τον ραγιαδισμό και αυτό είναι πολύ εύκολο να το διαπιστώσει κάποιος κοιτώντας τις εξαιρέσεις της ιστορίας,διότι η ιστορία η ίδια δεν είναι παρά μια σειρά απο "εξαιρέσεις του κανόνα",ας δεί κάποιος πως μίλησε ο Λεωνίδας στους συμπολεμιστές του για τον άδη και τότε θα κατανοήσει πως η πραγματική ελευθερία δεν είναι μια πατρίδα ή ακόμα και το χώμα που πατά κάποιος,η πραγματική ελευθερία ήταν,είναι και θα είναι κατάσταση του νού και πως μόνον όταν κάποιος ελευθερωθεί νοητικά μπορεί να ελευθερωθεί και στην πράξη,ας ακούσει κάποιος τα δημοτικά μας τραγούδια και θα νιώσει δεν μπορεί παρά να το νιώσει, τον αγέρα της λευτεριάς επάνω στα βουνά,διότι τούτοι οι άνθρωποι ήσαν ελεύθεροι τω πνεύματι πριν κάν σκεφτούν να ελευθερωθούν επί του πρακτέου,το "επί του πρακτέου" ήταν άλλωστε η φυσική συνέπεια της νοητικής απελευθέρωσης που είχε προηγηθεί.

Σήμερα στα σημερινά εκτροφεία του ραγιαδισμού,τις μεγαλουπόλεις με τα μικρά ανθρωπάκια,ζούμε όλοι μας κάτω απο ελεγχόμενες συνθήκες ενός απέραντου εργαστηρίου όπου κάποιοι πειραματίζονται επάνω στην ανθρώπινη φύση και τα όρια της, έχοντας μας αποκόψει απο τις συνθήκες εκείνες της γεννεσιουργές της ελευθερίας κι έτσι όποτε αυτή "παραχωρείται" αυτό γίνεται για το θεαθήναι και προς "άρτον και θεάματα" στην προσπάθεια του συστήματος να συντηρήσει τον ίδιο του τον εαυτό.

Μην περιμένεις το λοιπόν αναγνώστη κανέναν να σου χαρίσει το πιο πολύτιμο αγαθό με το οποίο άλλωστε σε κυβερνά,θα ταν ανοησία μεγάλη απο μεριάς τους να στο παραχωρήσουν αλλά και δική σου να περιμένεις να το κάνουν,η πραγματική ελευθερία αποκτάται μόνον μέσω της απελευθέρωσης απο τα γήινα,απο τους μικρόκοσμους σου και απο την αγάπη σου για το "εδώ" η οποία ισούται δυστυχώς ως διαπιστώνω ακόμη περισσότερο με τον αέναο φόβο σου για το "εκει"....



""Μαύρη,βαριά ταφόπλακα
το είναι σου τρομάζει
και κεί που κείτεσαι βαθιά
το χώμα ανταριάζει"

Νικηφόρος Βυζαντινός

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ,Η ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΚΑΙ Η...ΑΛΛΑΓΗ



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ

Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 13.9.2012



Την προηγούμενη εβδομάδα στην Ελλάδα του μνημονίου,της ρεμούλας και της ασυδοσίας που επιδικνείει χωρίς φόβο και με πολύ πάθος ο κάθε τυχάρπαστος και το κάθε υποπροιόν της σημερινής κατάστασης αλλά και της μεταπολίτευσης εν γέννει,συνέβει και αυτό.

Μιά κοπέλλα συνωνόματη της Μυρτώς,του δεκαπεντάχρονου κοριτσιού που έπεσε θύμα του "ανήλικου" λαθραίου εγκληματία ζιγκολό του πενηντάρικου της πάρου,ανέβηκε στον ιερό βράχο της Ακρόπολης προκειμένου όπως χιλιάδες άλλοι τουρίστες να βρεθεί για λίγο ανάμεσα σε οτι ακόμα θυμίζει το τι υπήρξε κάποτε η χώρα αυτή,ένας τόπος και μιά πολιτιστική αυτοκρατορία που καταφέρνει να επισκιάζει το πάν για χιλιετίες τώρα και να αποτελεί παράδειγμα για τους ξένους αλλά και αν-εκτίμητη ακόμα περιουσία για τους γηγενείς.

Κατά την διάρκεια λοιπόν της επίσκεψης της μαζί με τον φίλο της στον ιερό βράχο της Ακρόπολης,θέλησε κάτι τόσο απλό όσο και αυτονόητο,να φωτογραφηθεί εκεί έχοντας στα χέρια της την ελληνική σημαία,ε και τότε συνέβει το εξής απίστευτο,οι φύλακες του μνημείου της απαγόρευσαν,ναι όπως διαβάζετε ΤΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΑΝ να το κάνει και εφόσον τις έκαναν τις σχετικές παρατηρήσεις την έδιωξαν απο το σημείο.

Η κοπέλλα όπως είναι προφανές πως θα έκανε ο πάσα ένας εχέφρων άνθρωπος,ζήτησε τον λόγο αυτής της συμπεριφοράς και εκείνοι άρχισαν να μιλάνε για τον σχετικό νόμο ο οποίος απαγορεύει την ανάρτηση συμβόλων στον ιερό βράχο της Ακρόπολης,αλλά παρόλες τις διαμαρτυρίες της δεν της έδειξαν το παραμικρό για αυτό.

Μαθαίνοντας το λοιπον για αυτό το συγκεκριμένο περιστατικό,δεν μπορούσα παρά να καλέσω το υπουργείο πολιτισμού και το αντίστοιχο γραφείο τύπου με την δημοσιογραφική μου ιδιότητα,εκεί η ευγενέστατη οφείλω να παραδεχτώ υπάλληλος εφόσον με ενημέρωσε πως δεν γνώριζε περί όλου αυτού,μου ζήτησε να με καλέσει εντός ολίγου προκειμένου να μου παράσχει όλες τις πληροφορίες,πράγμα που έγινε.

Με ενημέρωσε το λοιπόν πως η σχετική νομοθεσία που απαγορεύει την ανάρτηση κάθε είδους διαφημιστικών αλλά και συμβόλων ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΗΜΑΙΑΣ,έχει μεγάλη ιστορία πίσω της και ξεκινά ήδη απο τον καιρό της μεγάλης "ΑΛΛΑΓΗΣ" και το μακρινό πλέον 1981,βέβαια για να λέμε και του Ανδρέα το δίκιο, ο νόμος ο οποίος είναι ο 1144/81 άρθρον πρώτον, περάστηκε στο αντίστοιχο ΦΕΚ (Τεύχος πρώτον,Αρ.96) ήδη απο τον Απρίλιο του ίδιου έτους όποτε και δεν μπορεί κάποιος να τον χρεώσει στην εποχή των "πρασινοφρουρών" και της δυναστείας του Ανδρέα που ξεκίνησε και επισήμως απο τις εκλογές του Οκτωβρίου,κάτι που ίσως δείχνει την συνέχεια της μεταπολιτευτικής "ΑΛΛΑΓΗΣ" στην χώρα,κάτι που δείχνει πως η "ΑΛΛΑΓΗ" δεν είχε μόνον πράσινο χρώμα σε αυτόν τον τόπο.

Στο πρώτο λοιπόν κιόλας άρθρο περί "υπαίθριας" διαφήμισης, απαγορεύεται ρητώς η ανάρτηση κάθε είδους διαφημιστικών και ΣΥΜΒΟΛΩΝ ΟΧΙ μόνον στον ιερό βράχο της Ακρόπολης αλλά και γενικότερα σε ΟΛΟΥΣ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ,αν και αυτός ο συγκεκριμένος νόμος υπέστει τροποποιήσεις και αλλάγες στο πέρασμα του χρόνου (όπως η τροποποιητική διάταξη του 1491/84 ( ΦΕΚ Τεύχος πρώτον,Αρ. 173) καθώς και η κείμενη νομοθεσία η οποία ισχύει απο το 2001 (Νόμος 2946/2001 ΦΕΚ,τεύχος πρώτον,αρ.224),η βασική του γραμμή παραμένει και απαγορεύει ρητώς την ανάρτηση συμβόλων σε αρχαιολογικούς χώρους ΕΞΙΣΩΝΟΝΤΑΣ το κασκόλ μιάς ομάδας με το εθνικό μας σύμβολο.

Η εξίσωση αυτή πέραν του οτι είναι πέρα για πέρα εξοργιστική, επιτρέπει μέσω της ασάφειας και μια κατά το δοκούν ερμηνεία του νόμου και αυτό προφανώς γίνεται γιατί δεν μπορούν καταφανώς να απαγορεύσουν την ανάρτηση της ελληνικής σημαίας στην ακρόπολη απο τους πολίτες θεωρώντας την ως διαφήμιση άκουσον άκουσον κι έτσι διαλέγουν τον δρόμο του πολτικαντισμού απαγορεύοντας τα πάντα,χωρίς να δηλώνεται η παραμικρή εξαίρεση στο πρότερο αλλά και το κείμενο νομικό πλαίσιο όσον αφορά το εθνικό μας σύμβολο.

Είναι πολλά και σε πολλά επίππεδα τα εμπόδια που προσπαθούν να τοποθετήσουν κάποιοι προκειμένου να μας αποκόψουν απο την μνήμη του ένδοξου παρελθόντος μας με αρκετή επιτυχία ως τώρα η αλήθεια, αλλά και με αντίσταση απο όσους ανθρώπους σκέφτονται και δρούν ελληνικά ακόμα και εδώ οφείλω να αναφερθώ στην άξια συγχαρητηρίων πρωτοβουλία των ελλήνων πολιτών που πραγματοποιήθηκε την περασμένη κυριακή με δική τους βούληση και ορμώμενοι απλώς απο τα αγνά πατριωτικά τους αίσθηματα,να ανέβουν στον ιερό βράχο της Ακρόπολης με ελληνικές σημαίες και να φωτογραφηθούν εκεί πραγματικά εναντίον όλων,διότι άσχετο απο τα νομικά πλαίσια και τα νομικίστικα τερτίπια του νεοταξισμού υπάρχουν και άλλοι τρόποι προκειμένου να εμποδιστεί η πρόσβαση του έλληνα στον τόπο που τον ανέδειξε ως κάτι διαφορετικό ανάμεσα στην κοινωνία των εθνών και δώ θα πρέπει να γίνει αναφορά στο υπέρογκο υπό τις σημερινές συνθήκες αλλά και γενικώς, εισητήριο των δώδεκα ευρώ για τους ενήλικες ανεξαρτήτου εθνικότητος που σημαινει πως μια ελληνική οικογένεια θέλει κατ ελάχιστον πέραν των είκοσι ευρώ προκειμένου να επισκεφθεί και μόνον,την Ακρόπολη,ενώ δεν υπάρχει πρόβλεψη για εισητήρια ανέργων αν και ευτυχώς κάποιες κατηγορίες συμπολιτών μας έχουν δωρεάν πρόσβαση έαν το θέλουν.

Το υψηλό εισητήριο μαζί με τα διάφορα νομικά πλαίσια αλλά το κυριότερο της σημερινή κατάσταση η οποία έχει εκτρέψει το ενδιαφέρον του κόσμου πρός τα καθημερινά του προβλήματα επιβίωσης,αποτελούν ένα ντροπιαστικό συνοθύλευμα "μέτρων" που αποτρέπουν τον έλληνα απο το να έχει πρόσβαση στο ουσιαστικό του ιστορικό παρελθόν και πέραν της στυγνής εκμετάλλευσης ένος χώρου πολιτισμού σε δεύτερη ανάγνωση εμπεριέχουν και πλέον σκοτεινούς σχεδιασμούς.

Το σημερινό ψευτορωμέικο κατ εφημισμόν ελληνικό προτεκτοράτο,το οποίο άγεται και φέρεται απο τους δανειστές του,δεν δείχνει να νοιάζεται για τον πολιτισμό πέραν του επιππέδου όπου μπορεί να του αποφέρει κέρδος,όμως όπως στην ιστορία της σκιάς του δέντρου ο θησαυρός είναι η ίδια η σκιά του,έτσι και η σκιά της Ακροπόλεως αλλά και του ελληνικού εν γέννει πολιτισμού επάνω στην παγκόσμια διανόηση,είναι ο πραγματικός θησαυρός που πρέπει κάποιος να ανασκάψει και να αποκτήσει με τον δικό του κόπο,οτι και να κάνουν η αρχαία Ελλάδα δεν είναι πέτρες σκαλισμένες απο τους προγόνους κάπου,κάπως,κάποτε,είναι ιδέες και οι ιδέες ως γνωστόν ποτέ δεν πεθαίνουν...


Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012

ΔΕΣ ΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΠΟΥ ΑΝΘΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΑΠ ΤΟΥΣ ΤΑΦΟΥΣ




Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 20.9.2012


Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ





Τούτες τις ώρες ενενήντα χρόνια πίσω είχαν ήδη αρχίσει οι σφαγές των Ελλήνων της μικράς ασίας απο τους τσέτες του Κεμάλ αλλά και τους διάφορους καλοθελητές που περιδίαβαιναν τις κλειστές αίθουσες όπου παίρνονται οι αποφάσεις για την τύχη του απλού λαού που ζεί την ημέρα του κάνοντας όνειρα για το μέλλον,όνειρα απλά και καθημερινά για μια ευτυχισμένη οικογένεια,μια δουλειά και λίγη σιγουριά.

Οι μεγάλοι όμως που πάντα σχεδόν μένουν ατιμώρητοι για οτι σχεδιάζουν και πραγματοποιούν με την βοήθεια των μικρών, έχουν διαφορετική γνώμη επί του θέματος και δεν τους ενδιαφέρει τίποτα άλλο παρά η επίτευξη των όποιων στόχων με όποιο κόστος σε ζωές και δεν τους ενδιαφέρει γιατί δεν θυσιάζονται ποτέ οι ίδιοι.

"Πάνε χρόνια τώρα,τι θυμάσαι και σύ",μα δε σε αφήνουν να ξεχάσεις και δε σε αφήνουν ξύνοντας σου περισσότερο τις πληγές όταν βλέπεις αυτη την αποχαύνωση,αυτή την τουρκολαγνία αυτή την καθημερινή άλωση και την πνευματική σφαγή που ζείς και ξαναζείς μέσω της δικής σου αλλοτρίωσης,του δικού σου χασίματος του δρόμου,διότι έτσι τους βολεύει να μοιάζεις σαν σπασμένο ακυβέρνητο καράβι,χωρίς παρελθόν και παρόν άρα ούτε και μέλλον.

Κάποτε το ανθρώπινο αίμα μέσα στην ζέστη του καλοκαιριού μύριζε στους δρόμους και οι φωνές έπαψαν ξαφνικά γιατί δεν υπήρχαν άλλοι για να σφάξουν,κι έπειτα οι ζωντανοί νεκροί πήραν τον δρόμο για μια πατρίδα που τους πέταξε στα σκουπίδια αποκαλώντας τους "τουρκόσπορους" αλλά ρουφώντας και την τελευταία ρανίδα του αίματος τους μέσα στα εργοστάσια και τις φάμπρικες που στήθηκαν μετά απο την τραγωδία με σκοπό το κέρδος

Υπάρχοντα,φαμελιά,γονείς τα έσφαξαν οι τούρκοι κι οτι απέμεινε το ρούφηξαν οι απο δώ,ζωές ναύαγια που παρόλες τις δυσκολίες ξεπέρασαν τους εαυτούς τους και ξανάζησαν,ερωτεεύτηκαν και ξαναονειρεύτηκαν σε πείσμα των μεγάλων και προσαρμόστηκαν στο τέλος,σε μια ζωή που άλλοι κανόνισαν για αυτούς,προσαρμόστηκαν,μεγάλη λέξη και μεγαλύτερη η πράξη...

Δεν γνώρισα σχεδόν κανέναν απο σάς,παρά μόνο την γιαγιά μου την κυρά Ευαγγελία,με την τόση τέχνη στο μαγείρεμα να μου λεεί πως ήρθε παιδάκι απο κείνη την κόλαση και πως κόβανε το γιαούρτι με το μαχαίρι,τόσο παχύ και αγνό ήταν,αγνά ήταν όλα θαρρώ κι οχι αυτή η σημερινή παρφουμαρισμένη βρώμα που μας κατακλύζει,οι άνθρωποι λέγανε καλημέρα αναμεταξύ τους και μαζεύονταν στις φτωχογειτονιές που και γώ μεγάλωσα για να πούνε τα νέα της μέρας,σήμερα όλα αυτά έχουν αντικατασταθεί απο τα "μεσημεριανάδικα" εκτρωματικής ηθικής και αισθητικής "αριστουργήματα" του νεοραγιαδισμού,πάμε μπροστά βλέπεις με βήμα ταχύ προς τα πίσω....

Τον παππόύ μου δεν τον γνώρισα παρά μόνον απο μερικές φωτογραφίες,ο κυρ Χρήστος γνωρίστηκε με την γιαγιά εφόσον ήρθαν εδώ στον συνοικισμό με την μιά τουαλέτα για τρείς και τέσσερεις οικογένειες,κι έμοιαζε τουλάχιστον είκοσι χρόνια μεγαλύτερος απο όσο ήταν πραγματικά,εμ βέβαια δεκαοκτώ ώρες στα εργοστάσια της Νέας Ιωνιάς ήταν αυτές,νύχτα έμπαινε,νύχτα έβγαινε κι έπειτα ήρθε ο μεγάλος πόλεμος και το κυνηγητό....

Ο προπάππος μου ο κυρ Παναγιώτης ήταν άρχοντας στην Αντάλλεια με χιλιάδες ζωντανά και δεκάδες υπηρέτες και πέθανε σκουπιδιάρης στην Αθήνα απο την στεναχώρια του,δε βαρίεσαι πόσες εκατοντάδες χιλιάδες τέτοιοι νυκοκυραίοι πέθαναν εδώ ή απέναντι κι αν δεν είχε να δώσει στα μπλόκα οτι έκρυβε στα μαξιλάρια ,θα τους είχαν σφάξει στο ποδάρι....

Κι όμως αν τους είχα απέναντι μου όλους αυτούς τους ανθρώπους,είμαι σίγουρος πως θα μου έλεγαν "μάθε να ζείς με οτι υπάρχει γιατί μιά φορά θα ζήσεις",ο θεός να σας αναπαύσει όλους εσάς που μέσα απο τον θάνατο βλέπατε πάντα ένα λουλουδάκι να ανθίζει,καλομάθαμε η αλήθεια και τώρα δήθεν περνάμε άσχημα,μα τα άσχημα δεν είναι έξω μας,είναι μέσα μας,εμείς κανονίζουμε το πως βλέπουμε την ζωή.

Χάριν μνημοσύνου αδίκως και μαρτυρικώς πεσόντων μικρασιατικής καταστροφής εν έτει 1922.