ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012

Ο ΒΑΘΥΤΕΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ





Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος



Η αριστερόστροφη πολιτική ιδεολογική πλατφόρμα ή καλύτερα η ψευτοαριστερά που λυμαίνεται τον τόπο απο πολλών δεκαετιών κατ ελάχιστον διαθέτουσα ως βασικό πυλώνα της προπαγάνδας της τον άκρατο λαικισμο,είναι γεγονός πως έχει πλέον περάσει στην κοινωνία τον μύθο του "καλού" αριστερού ανθρωπιστή όπου ορμώμενος απο τα αντίστοιχα συναισθήματα αλτρουισμού,επιδιώκει την απανταχού επικράτηση των αντιλήψεων του διεθνισμού και της παγκοσμιοποίησης,ενδεδυμένα τον μανδύα του ανθρωπισμού.

Άλλοτε τούτο γίνεται τεχνιέντως και επιτηδευμένα απο "εκπαιδευμένα" ειδικά στελέχη,ενώ τις περισσότερες φορές τούτο δυστυχέστατα φέρεται εις πέρας απο ανθρώπους ιδεολόγους που ενστερνίζονται τις απόψεις περί παγκοσμοιοποίησης διότι έτσι πιστεύουν πως μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο γιατο σύνολο του πλανήτη,ενώ θεωρώ πως αγνοούν το φρικιαστικό πρόσωπο αυτών που κρύβονται πίσω απο όλα αυτά τα ιδεολογήματα του τύπου"πατρίδα μας όλη η γη" ή του "είμαστε όλοι μετανάστες",στην ουσία και όσο περνά ο καιρός γίνεται προφανές και στον πλέον αδαή αλλά αντικειμενικό παρατηρητή πως οι μηχανισμοί που έχουν ως ιδεολογική πλατφόρμα οτι αφορά την παγκοσμιοποίηση,διεγείρονται μόνον απο ταπεινά ένστικτα όπως το στυγνό κέρδος και η εκμμετάλευση του ανθρώπου απο τον "άνθρωπο".


Η δε προπαγάνδα αυτή,δρά σε δύο σκέλη,αφενός το προαναφερθέν περί "καλών" αριστερών αντιλήψεων που στην ουσία προάγουν την ψευδοελευθερία εις βάρος των άλλων ως ύψιστο αγαθό και τρόπο για ένα καλύτερο μέλλον,επιτημούν την ασυδοσία και την ατιμωρησία ως "ανθρώπινα δικαιώματα",καθώς και τόσα άλλα αισχρά ψεύδη τα οποία βασιζόμενα στον στυγνό λαικισμό έχουν ως μόνον σκοπό να προσεταιριστούν τις λαικές μάζες,τάζοντας τους πραγματικά τα πάντα, ενώ την ίδια στιγμή αποσείουν της ευθύνες του λαού σε σχέση με το κοινωνικό γίγνεσθαι και μεταθέτουν τα λάθη για το κατάντημα της κοινωνίας,σε κάποιον "αόρατο" εχθρό όπως το "σύστημα" ή "ο καπιταλισμός".


Το δέυτερο σκέλος της βρώμικης αυτής προπαγάνδας των "ευχάριστων εις τον λαόν λόγων" έχει να κάνει με τον αντίπερα μύθο του "κακού" εθνικιστή ο οποίος κατατρέχει τους ταπεινούς της γής και απαιτεί τον φυσικό τους αφανισμό απο την επικράτεια στην οποία διαβιεί ο ίδιος και οι ομογάλακτοι του,κάθε παραμύθι βλέπετε χρειάζεται και έναν δράκο και σε αυτή την περίπτωση το διαστρεβλωμένο υπό των παραμορφωτικών κατόπτρων τους "τέρας του εθνικισμού" βοηθά αφάνταστα τους πραγματικούς αντιανθρωπιστές στο έργο τους,που επιβάλλουν όπως η θάλλασα γλύφει τα κοφτερά βράχια και τα καταντά λεία,στο κοινωνικό ασυνείδητο την άποψη πως κάθε τι εθνοκεντρικό είναι κατ ελάχιστον παρωχημένο και στην χειρότερη των περιπτώσεων επίκινδυνο για τις υπό διαμόρφωσιν "πολυπολιτισμικού" τύπου κοινωνίες (άλλη μια προσεκτικά επιλεγμένη φράση - σταθμός της ψευδοαριστεράς) που είναι πλέον "της μοδός", έπειτα απο την ραγδαία εξέλιξη στις επικοινωνίες και τις συγκοινωνίες ανάμεσα των εθνών που σε δεύτερη ανάγνωση ουδείς διαφωνεί πως χρηματοδοτήθηκαν απο το διεθνές κεφάλαιο με απώτερο σκοπό την ευκολότερη και με λιγότερους κινδύνους μετάβαση προλεταριάτων απο χώρα σε χώρα και την προώθηση της παγκοσμιοποίησης ως ιδανικού του νέου αιώνα με στόχο πάντοτε το μηδαμινό κόστος παραγωγής και κατ επέκτασιν το στυγνό κέρδος,αλλά και την υπονόμευση του βιωτικού επιππέδου όπου αυτό χρειαζόταν με βάση τον χάρτη κατανομής του πλούτου που βρίσκεται σε μια συνεχή διαμόρφωση τους τελευταίους αιώνες.

Αυτά τα όλίγα το λοιπόν με τους πραγματικούς αντιανθρωπιστές,το τι επιδιώκουν και πως το σερβίρουν στις απανταχού κοινωνίες,ας δούμε λίγο το ζήτημα του εθνικισμού ομως και το κατά πόσο αντιανθρωπιστικό χαρακτήρα διαθέτει σε αντιπαραβολή με τον διεθνισμό όπου αναφέρθηκε στις πιο πάνω γραμμές.

Ο πραγματικός εθνικιστής το λοιπόν,δεν είναι επουδενί ο "κακός φασίστας" (όπως και ο πραγματικός αναρχικός δεν έχει καμιά σχέση με τους "γνωστούς άγνωστους" άσχετα εάν αναρχισμός σε καπιταλιστικά δομημένη κοινωνία δεν δύναται να υπάρξει),παρά είναι ο άνθρωπος εκείνος ο οποίος πιστεύει στην συνέχεια του έθνους του και στην ουσία μαχόμενος ενάντια του διεθνισμού και της παγκοσμιοποίήσης της τάσης δηλαδή απαλείψεως των εθνών, δεν μάχεται μόνον για το έθνος το δικό του,μα και για όλα τα απανταχού έθνη,ενώ σε μια πιο βαθιά ανάγνωση μάχεται για το ανθρώπινο πλάσμα που αντιστέκεται στις κάθε είδους κρεατομηχανές όπου επιδιώκουν την σύνθλιψη της αυτόνομιας και της προσωπικότητας του καθενός εξ ημών.

Ο πραγματικός εθνικιστής ξέρει να λέει "ΟΧΙ" εκεί όπου οι άλλοι λένε "ΝΑΙ" πολεμώντας για υψηλά ιδανικά,αυτά της πραγματικής ελευθερίας που χαρίζει ο σεβασμός του κάθε ενός και πρωτίστως του ίδιου του του εαυτού του και της αξιοπρέπειας του,δεν είναι δε τυχαίο πως ο κοσμοιστορικός αγώνας του έπους του 1940,συνεκίνησε και δυνάμεις εχθρικά προσκείμενες στον άξονα όπως αυτής της ίδιας της Ιαπωνίας,η οποία τάχθηκε υπέρ του δίκαιου αγώνα των Ελλήνων πατριωτών ενάντια στην εισβολή του εχθρού,συνεκίνησε διότι μίλησε στην παγκόσμια αρχετυπική ψυχή και τις αρχές λειτουργίας της.

Η στάση του Έλληνα πάντοτε συγκινεί διότι αρχετυπικά όπως ήδη αναφέρθηκε, βρίσκεται εντός των απανταχού ανθρώπων ανεξαρτήτου φυλής,χρώματος δέρματος,θρησκευτικών ή άλλων αντιλήψεων,ετούτη την στάση της αντίστασης στην κρεατομηχανή θέλουν να πάυσουν να υφίσταται και οχι τον ίδιο τον Έλληνα,εν ολίγοις δεν τα έχουν με το δικό μας έθνος μόνον,αλλά με όλα τα έθνη,διότι έθνη σημαίνει μικρότερες αγορές και άρα περιορισμένα κέρδη για το διεθνιστικό κεφάλαιο και όσους κρύβονται πίσω απο αυτό.

Τα έθνη ως οι άνθρωποι που τα αποτελούν,γεννώνται,ζούν και αποθνήσκουν εφόσον η αποστολή τους έχει επιτελεστεί και δεν υπάρχουν οι κατάλληλοι κληρονόμοι με τους στιβαρούς ώμους προκειμένου να συνεχίσουν την πορεία των,όμως όπως και σε έναν άνθρωπο μόνο ως άτομο που περνά απο ετούτη την γη και την ζωή,οφείλουν να αφήσουν το αποτύπωμα των επάνω σε αυτόν τον πλανήτη και ας είναι αυτό αποτύπωμα θετικόν,ας είναι αποτύπωμα ζωής και οχι θανάτου μέσα στην υποταγή και τις επιβουλές των νεοτσιφλικάδων του θαυμαστού νέου κόσμου...








Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

ΤΑ ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΙΒΥΛλΑΣ - ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ






Με απόλυτη επιτυχία και αρκετή προσέλευση κόσμου παρά τις φοβερά αντίξοες συνθήκες,πραγματοποιήθηκε εχθές η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Αναστασίας Καλλία με τίτλο "ΤΑ ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΒΙΛΛΑΣ" των εκδόσεων "ΕΚΑΤΗ"η οποία διανύει ήδη την δέυτερη της έκδοση.
Στην συγκεκριμένη παρουσίαση είχα την ιδιαίτερη χαρά να βρίσκομαι ανάμεσα των εισηγητών πρός τούτο παραθέτω και την δική μου θεώρηση για το έργο της Αναστασίας,ενός νέου ανθρώπου και μιάς νέας πολλά υποσχόμενης ποιήτριας.

Καλοτάξιδη κάθε νέα τέτοια προσπάθεια
Πάνος Χατζηγεωργιάδης
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος



"Με την Αναστασία Καλλία οι δρόμοι μας συναντήθηκαν ως είθισται πλέον απο τις συνθήκες των καιρών μας ηλεκτρονικά,έκτοτε ανταλλάξαμε απόψεις περί ποίησης καθώς και πονήματα μας και έτσι κατ αυτόν τον τρόπο αναπτύχθηκε μια αμοιβαία εκτίμηση του ενός για το έργου του άλλου.

Η πρώτη εντύπωση που προσλαμβάνει κάποιος ερχόμενος σε επαφή με την ποίηση της Αναστασίας,είναι πως η τελευταία βρίθει εικόνων,είκόνων οχι πάντοτε ευχάριστων,όμως πάντοτε δοσμένων τόσο εύστοχα όπου κάποιος νομίζει πως βρίσκεται μπροστά στην διαδραμάτιση των γεγονότων όπου προσεγγίζει,εικόνων πολλές φορές που δεν είναι δυνατόν να ειδωθούν παρά με τα μάτια της ψυχής και οχι τα βιολογικά μάτια μιάς ανθρώπινης ύπαρξης.

Η ποίηση της διακρίνεται για την εσωτερικότητα της και οι λέξεις που χρησιμοποιούνται θαρρείς πως έχουν σφυρηλατηθεί έπειτα απο χιλιάδες ώρες προσωπικών εμπειρίων και δεν αποτελούν επουδενί τυχαίο αράδιασμα σκέψεων επάνω στο χαρτί,διαθέτοντας ειρμό,αλλά και όπου αυτός δεν υπάρχει, τούτο το φαινομενικό χάος και η συνεχής εναλλαγή των εικόνων δρά ως περιγραφή της ψυχικής κατάστασης του γράφοντος,είναι κατά αυτον τον τρόπο το λοιπόν μια κατάθεση ψυχής,

μιάς ψυχής χωρίς φτιασίδια και ασαφή περιτυλίγματα αλλά και προσπάθεια ωραιοποίησης της κατάστασης που προσεγγίζεται

μιάς ψυχής αληθινής που πασχίζει να βγεί προς το φώς,

μιάς ψυχής που μιλά για τα χαμένα όνειρα που θάβουμε πριν και μείς ταφούμε οι ίδιοι και για αρκετούς απο εμάς τούτο συμβαίνει απο πολύ νωρίς,

μιάς ψυχής που αφουγκράζεται την αλήθεια με όποιο κόστος και την καταθέτει εμπρός σε όλους για να την δούν ακόμη και όσοι δεν μπορούν να δούν η το χειρότερο όλων δεν θέλουν να δούν,είναι δε αδύνατο να μην δείς εικόνες εκτός και αν κλείσεις απότομα το βιβλίο αυτό.

Το ψυχολογικά τοπία που σε μεταφέρει τούτο εδώ το πόνημα άλλοτε έχουν κάτι απο την μαγεία και τον μυστικισμό της ανατολής με εικόνες τόσο δυνατές όπως στο ποίημα της ΕΓΕΙΡΑ

" Έγειρα και ξάπλωσα κοντά στην ρίζα της ψυχής
ύπνοι μου έφερναν χρησμούς και με ρωτούσαν τι να κάνουν"

ενώ άλλοτε πάλι σε μεταφέρουν στο χείλος του γκρεμού της ανθρωπίνου υπάρξεως όπου απο κεί και κάτω υπάρχει το βάραθρο με το απύθμενο σκοτάδι που οι περισσότεροι πέφτουν μέσα του αναζητώντας την αλήθεια,σου μιλούν για την ανείπωτη μοναξιά που η φοβερότερη της μορφή είναι η ψυχική και νοητική μοναξιά και αυτό το "δεν χωράς πουθενά και δεν σε καταλαβαίνει κανείς κι ας είσαι περιτριγυρισμένος απο ανθρώπους"

τι όμορφα το εκφράζει κάπου τούτο το συναίσθημα

"κι έψαχνα χρόνια μια ακτή να καθίσω ακίνητη κοιτώντας εμπρός.
Τα κύμματα έρχονταν σαν λυπημένες μοναξιές στην σειρά"

αλλού πάλι σου μιλά για την ανείπωτη ευτυχία,πάντοτε με εικόνες που διαπερνούν το μυαλό και την ψυχή σου και θά λεγε κανείς σου επιβάλλονται, όπώς στο μικρό της ομότιτλο ποίημα "ΕΥΤΥΧΙΑ"

"Τετοια είναι η ευτυχία,ανέλπιστη
τρείς όμορφοι άγγελοι παίζουν μ΄ένα παιδί
μια μέρα στην θάλασσα"

Πραγματικά τι να προσθέσεις άλλο προκειμένου να περιγράψεις την απόλυτη ευτυχία....


Άλλες στιγμές το κείμενο γίνεται ομιχλώδες και μουντό,μιλά για τα χαμένα όνειρα μας για όπως πολύ ωραία το αναφέρει την γή που δεν ανακαλύψαμε ποτέ,την γη που θα μείνει για πάντα στο σκοτάδι,διότι είμεθα δειλοί,διότι εμείς επιλέξαμε να μείνουμε στο σκοτάδι οι ίδιοι.


"Το πλοίο,τα πλοία
λιμάνια και χάρτες χάσαμε
την νέα γη που δεν προσθέσαμε για να την βρούν
γενιές κατοπινές
το όνειρο χάσαμε
που κρύφτηκε πίσω απο τον ορίζοντα
απογοητευμένο
απο δείλους"


τι εύστοχα αλλού παρατηρεί την κενότητα του σύγχρονου ανθρώπου,με λόγια απλά και κατανοητά απο τον κάθε έναν απο τους αναγνώστες,λόγια που δείχνουν μέσα απο την απλότητα τους το πόσο γνώστης είναι ο γράφων της καταστάσεως αυτής,τούτη η κενότης που οδηγεί στην αξιακή αποσάρθρωση, της απαξίωσης της πίστης σε κάθε τι και είναι το μέγα πρόβλημα των καιρών μας με όλα τα παρεπόμενα του,που αναγκαστικώς διαβιούμε και που έρχεται να σφραγίσει την ύπαρξη του σύγχρονου ανθρώπου ως μια ταφόπλακα εν ζωή,καταστώντας τον έρμαιο στις ορέξεις όσων επιδιώκουν την υποδούλωση του υπό την οποιαδήποτε μορφή.

Λέει κάπου

"Χαιρετήστε αυτό το Φθινόπωρο
μπαίνει με νέες ελπίδες
το κενό μας πήρε προαγωγή
τώρα χρειάζεται να το γεμίσουμε
με κάτι πιο μεγάλο
πιο συμπαγές
τώρα πρέπει να κάνουμε την οφθαλμαπάτη
πιο πειστική"


Μιλά επίσης για την αποξένωση ανάμεσα των ανθρώπων και κατ επέκτασιν για τον αρρωστημένο τρόπο ζωής των σύγχρονων κοινωνιών πάντα με επίκεντρο τον ίδιο τον άνθρωπο θεωρώντας άνθρωπο και κοινωνία δύο μεγέθη τα οποία αλληλεπιδρούν και το ένα φροντίζει για την ύπαρξη ή την ανυπαρξία μέσω της μή ύπαρξης για το άλλο,η ποίηση της Αναστασίας αν και φαίνεται αυτοβιογραφική θεωρώ πως γράφτηκε απο την υπερβολική αγάπη προς το ανθρώπινο πλάσμα,αφορά όλους μας που παρόμοιες σκέψεις έχουν περάσει απο το μυαλό και θεωρώ πως δρά ως έναυσμα προκειμένου κάποιος να δεί μέσα του αλλά και μια ευκαιρία προκειμένου να αφουγκραστεί την φωνή του κοινωνικού ασυνείδητου,μια φωνή που την πραγματική της χροιά έχουμε η προσπαθούμε να ξεχάσουμε.

Αλλού αναφέρει

"Τους βλέπω κακούς
για να μην τους φέρω κοντά μου"


Τι πόνο απο τον άνθρωπο και για τον άνθρωπο κρύβει αυτός ο στίχος απο το μικρό της ποίημα με τίτλο "ο δρόμος"
πόσο φόβο δείχνει αυτός ο στίχος απο έναν άνθρωπο αληθινό που κουράστηκε να πληγώνεται απο ανθρώπους που κατ ουσίαν δεν είναι και κείνοι κακοί απλά φορούν το προσωπείο του κακού διότι έτσι τους έμαθαν να κάνουν προκειμένου να επιβιώσουν ή το έμαθαν μοναχοί τους απο τα απανωτά χτυπήματα των άλλων,έτσι τους ανέθρεψαν λέγοντας τους πως τούτο το προσωπείο είναι το κανονικό τους πρόσωπο και πως είναι ο μόνος τρόπος για να επιβιώσουν στην ζωή,λές και κερδίζεις τον σεβασμό αν οι άλλοι σε φοβούνται,καταδυκνείοντας πόσο λάθος έχουμε πάρει τα της ζωής και πόσα έχουμε να μάθουμε ακόμα αρκεί να θέλουμε να μάθουμε βέβαια, περί της πραγματικής ζωής.

Παντού μέσα σε τούτο το βιβλίο θα βρεί κάποιος αν το μελετήσει και οχι απλώς το διαβάσει στα γρήγορα διότι η ποίηση μπορεί τις περισσότερες φορές να είναι σύντομη σε έκταση κειμένου,αλλά η πραγματική ποίηση είναι τεράστια σε νοηματική έκταση,την κραυγή της ποιήτριας προς τον έξω κόσμο ώστε να σταματήσει να ζεί όπως ζεί και να αναζητήσει πρωτίστως μέσα του την μαγεία του να ζεί κάποιος και οχι του απλώς να αναπνέει.

η Αναστασία καταγγέλει οταν γράφει

"Κι αυτό το ηλίθιο προσωπείο
επιμένει
φρικτά να υποκρίνεται
πως ζεί"

καταγγέλει οτι μας κάνει δυστυχισμένους,θλιμμένους και μας καταντά κρυμμένους με αποσυρτικό σύνδρομο στις σπηλιές των μικρόκοσμων μας και αναζήτα την αλήθεια,μιάν αλήθεια που πολλές φορές δεν είναι τόσο δύσκολο να δούμε όμως είναι πολύ δύσκολο να παραδεχτούμε ακόμα και μείς οι ίδιοι πως έχουμε δεί διότι ετούτη η παραδοχή θα ακύρωνε την πρότερη ζωή μας,συνεχίζοντας να ακολουθούμε την πεπατημένη οδό που έχει βουλιάξει απο τα εκατομμύρια βήματα του πλήθους που προηγήθηκε και έπεται ημών.


Κάπου γράφει αφοπλιστικά

"Φυσικά
και πάλι θα κάνουμε το πρέπον
με το πρέπον πλένουν τα χέρια τους οι δήμιοι"

ή αλλού πάλι αναφέρει εξίσου με πόνο ψυχής

"Σκεπάστε τις προθέσεις σας
και βγάλτε απο την πυξίδα κάθε όνειρο αλήτικο
που σκοπό έχει να σας παρασύρει μακριά
απο μια πυκνοκατοικημένη ζωή"


Τούτη η παλινδρόμηση αναμεταξύ των μεγεθών που προανέφερα,αναμεταξύ ανθρώπού και κοινωνίας,διαπνέει όλο το έργο αυτό για το οποίο μιλάμε σήμερα,η νέα αυτή ποιήτρια και ο νέος αυτός άνθρωπος σας φωνάζει με μιάν φωνή τόσο σιγανή μα και τόσο εκκωφαντική συνάμα που δεν είναι για όλους και που λίγοι δυστυχώς ή ευτυχώς μπορούν να αφουγκραστούν

"Φορέστε ανάποδα
την αγάπη
για να νιώθετε
την καλή της όψη
κατάσαρκα
είπα κι έκλεισα τα μάτια...."


Καλοτάξιδο τούτο το χάρτινο καραβάκι προορισμένο για τα ταξίδια της ψυχής Αναστασία μου και εύχομαι πάντα να μας ταξιδεύεις σε βαθιά νερά,το έχουμε ανάγκη....






Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

"ΤΑ ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΒΙΛΛΑΣ" - ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ



Την τετάρτη 7 Νοεμβρίου θα συμπαρουσιάσω την ποιητική συλλογή της καλής φίλης και συνοδοιπόρου εις τας ποιητικάς ατραπούς,Αναστασίας Καλλία,με τίτλο ΤΑ ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΒΙΛΑΣ των εκδόσεων ΕΚΑΤΗ,εκδήλωση που διοργανώνεται απο το δίκτυο ενεργών πολιτών Ελλάδας,επίσης στην παρουσίαση του βιβλίου θα συμμετέχουν οι Μαρία Παναγιωτοπούλου (Συγγραφέας - Θεατρολόγος),ο Ζαχαρίας Στουφής,ενώ ποιήματα θα απαγγείλει η ηθοποιός Μάρη Λιώκη.
Η παρουσίαση της συλλογής θα γίνει στον πολυδραστικό χώρο "ΠΑΣΑΓΙΟ 8" στον Κολωνό,150 μέτρα απο το σταθμό του μετρό "ΑΤΤΙΚΗ" επί της οδού Θεραπειών 8.

Περιμένω όλους τους θιασώτες της πραγματικής τέχνης να είναι εκεί.


Με εκτίμηση
Πάνος Χατζηγεωργιάδης
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

ΟΥΔΕΝ ΝΕΟΤΕΡΟΝ ΕΛΕΝΗ....



(Ένα γράμμα στην Ελένη Παπαδάκη)



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος


Να την και πάλι η λευκή σελίδα του χαρτιού που με προσκαλεί και με προκαλεί να την γεμίσω με σκέψεις,τούτη η σελίδα η άδεια στέκει ως ο μεγαλύτερος μου εχθρός ώρες ώρες διότι λειτουργεί ως αντικατοπτρισμός της δικής μου διάθεσης,αλλά και ως καθρέπτης μιάς ολόκληρης κοινωνίας κενής πραγματικών συναισθημάτων γεμάτη απο πράγματα που γίνονται για να γίνονται,γεμάτη απο κοινωνικά πρέπει,νόρμες και αρνήσεις ενός ανεπίσημου πρωτόκολου και ενος τρόπου ζωής πολύ πιο απόμακρου απο οτι εγώ θεωρώ ζωή,ξεκινώ το λοιπόν...

Αγαπητή μου Ελένη

Σαν σήμερα ημέρα των γενεθλίων σου αν ζούσες σε κάποιο μέρος της γής και έπρεπε να σου γράψω μιάν επιστολή με τα δικά μου νέα,θα σου έλεγα πως τίποτε δεν άλλαξε απο τότε,τίποτε δεν άλλαξε απο εκείνο το κρύο χειμωνιάτικο βράδυ του Δεκεμβρίου του 44 που σε συνέλαβαν και σε εκτέλεσαν ως τον χειρότερο εγκληματία,παρά, μετά τις δικές σου κραυγές απελπισίας που λύγισαν ακόμα και τα κτήνη εκείνα που έπραξαν αυτό το ανοσιούργημα απέναντι σου αλλά και απέναντι σε ολάκερη την Ελλάδα,μόνον σιωπή,μόνον απέραντη σιωπή...

Όταν σε βρήκαν με το κεφάλι διαλυμένο απο τις σφαίρες και τα λεπτά σου χέρια στα μαλλιά ως ένδειξη της ύστατης προσπάθειας ένος ανθρώπινου πλάσματος να αποτρέψει το κακό,στην τελευταία αυτή πράξη της δικής σου τραγωδίας με πρωταγωνιστή μόνον εσένα,όλοι έκλαψαν υποκριτικά,σε συνόδεψαν εχθροί και φίλοι μέχρι τον κήπο των νεκρών,σε απόθεσαν εκεί για να μην πώ σε παράχωσαν και έπειτα ξαναγύρισαν ο καθένας στον μικρόκοσμο του όπως γίνεται πάντα διότι όπως λένε "οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους".

Δεν μας λένε όμως ποιοί απο δαύτους είναι οι ζωντανοί και ποιοί οι πεθαμένοι και αυτήν την απορία πάντοτε θα διατηρεί όποιος έχει λίγο το μυαλό στο κεφάλι του ακόμα,βλέπεις όπως σου γράφω,τίποτε δεν άλλαξε,μόνον τα πρόσωπα που τα φθείρει αναγκαστικώς ο θάνατος,διότι κατά έναν περίεργο τρόπο το μυαλό και ο τρόπος σκέψης μιάς ολάκερης κοινωνίας παραμένουν ασφυκτικά και εφιαλτικά τα ίδια,ένας απύθμενος βάλτος κακοχωνεμένων ιδεών που ξέρει να δρά ως κινούμενη άμμος για τους άξιους αλλά και να αναδυκνείει τους φελλούς,ενώ υποκριτικά κάθε τόσο φωνάζει και αναρωτάται γιατι οι άξιοι δεν τον κυβερνούν σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής,κοροιδεύοντας και περιπαίζοντας τον ίδιο του τον εαυτό σε αυτό το αέναο παιχνίδακι της ανωριμότητας που τον δέρνει απο του λίκνου εώς του τάφου όπως αναφέρει ένας άλλος μέγαλος λησμονημένος.ο Περικλής Γιαννόπουλος.

Ελένη μου δεν σου είπα,προσπάθησα να ανεβάσω και την παράσταση σου όμως όλοι με εγκατέλειψαν και πολλοί με κυνήγησαν,πάντοτε με το χαμόγελο βέβαια όπως τότε και εσένα,πήγα και στο σωματείο όπου σε κατέδωσε τότε στην ΟΠΛΑ να ξέρεις,μπάς και άλλαξαν γνώμη και ήθελαν να σε αποκαταστήσουν ως προσφορά στο ελληνικό θέατρο,όμως οτι σου είπα,δεν συνέβει τίποτε το διαφορετικό απο οτι και τότε,τίποτε δεν άλλαξε δεν είπαμε ;

Σου γράφω κοιτώντας την φωτογραφία σου εκείνη με τα τεράστια μάτια και το χωρίς φτιασίδια και στησίματα ελαφρόν μειδίασμα,αναρωτόμενος πως μπόρεσαν όλοι να σε ξεχάσουν,να ξεχάσουν μιάν αληθινή ηθοποιό,μα φαίνεται πως τους πονούσε η αλήθεια που κουβαλούσαν αυτά τα δύο τεράστια μάτια,τούς θύμιζε και πάντα θα τους θυμίζει αυτό που θα ήθελαν να είναι,έναν εαυτό που σκότωσαν πριν μπούν στον λάκκο οι ίδιοι,ένα όνειρο θερινής νυκτός καταδικασμένο να πεθάνει,έναν έρωτα παιδικό και άδολο που ποτέ δεν γνώρισαν και σαν έτυχε μπροστά τους θέλησαν να τον σκοτώσουν,προσπαθώντας να ξεχάσουν το φώς το ανέσπερο που είδαν για μια στιγμή και που τους τύφλωσε πρόσκαιρα και έτσι επέστρεψαν γρήγορα γρήγορα στις σπηλιές των μικρόκοσμων τους.

"Φοβάται" ο κόσμος Ελένη και φοβάται κάτι που δεν ξέρει και αυτός τι είναι,μάλλον είναι ο πραγματικός του εαυτός που ξέρει μέσα του πως ποτέ δεν θα έχει,φοβάται μην χάσει την ζωή του ραγιά που απέκτησε έπειτα απο χρόνια ασυδοσίας και του είπανε πως αυτό είναι η ζωή,φοβάται την ζωή που θα ήθελε τόσο να ζεί μα δεν έζησε ποτέ διότι αυτός κρύβεται ως δειλός στην σπηλιά του όπως σου έγραψα και πιο πάνω,μα εσύ,εγώ και εμείς που νιώθουμε πως μια άλλη ζωή στέκει πέρα απο την δική μας ψευτοζωή και μόνον που το νιώθουμε αυτό οφείλουμε να το δείξουμε και στους άλλους και κείνοι ας κάνουν οτι θέλουν έπειτα και κείνοι ας μας κάνουν οτι θέλουν,ας μας σκοτώσουν δε βαριέσαι σάμπως πρώτη φορά θα είναι που σκοτώνουν την αλήθεια οι ψεύτες προκειμένου να μπορέσουν να πάνε για ύπνο ;

Τίποτε δεν άλλαξε απο τότε που αποχαιρετησες τον μάταιο αυτό κόσμο και θυμάμαι οταν κράτησα το χέρι σου στις βόλτες μας που ως αποτέλεσμα,ως δικό μας καρπό γνωριμίας,είχαν να γράψω τον θεατρικό σου μονόλογο,πως δεν θέλεις να ξανάρθει κάποιος να σε δεί στο νεκροταφείο σαν δεν έχει αλλάξει,δεν θέλεις υποκριτικά μερικά λουλούδια στον τάφο σου απο κάποιους που θα στήσουν γιορτούλα επάνω του και προτιμάς την μοναξιά του νεκροταφείου παρά την πολυκοσμία των ζωντανών - νεκρών,θές ανθρώπους αληθινούς,μα οι άνθρωποι κι αν συστήνονται ως τέτοιοι ο χρόνος τους αποκαλύπτει αργά ή γρήγορα.

Μού χες πεί τότε θυμάμαι πως είθε να είσουν το τελευταίο θύμα στον βωμό της ανθρώπινης υποκρισίας,είθε να πέθαινες κι ας λευτερώνονταν ο κόσμος απο τα δεσμά του,μα δεν είπαμε γλυκιά μου πως τίποτε δεν άλλαξε ;

Τίποτε σου λέγω,πηγαινε στον δρόμο σου το λοιπόν κι άσε μας εδώ κάτω να βολοδέρνουμε με την ελπίδα πως κάπως κάποτε και το κυριότερο κάποιος θα πατήσει ξαφνικά ένα κουμπί και χωρίς την δική μας δουλειά,τούτος ο κόσμος θα αλλάξει.


Καλήν αντάμωση σε ατραπούς που λίγοι είναι ικανοί να βαδίσουν
(Χάριν μνημοσύνου Ελένης Παπαδάκη ήθοποιού 1903 - 1944)