ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

ΕΛΕΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ - ΕΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑ ΖΗΤΑ ΤΙΜΩΡΙΑ





Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ" 





Με την Ελένη παπαδάκη συμβαίνει κάτι οξύμωρον,είναι την ίδια στιγμή ένας μύθος μα παραμένει και τεχνιέντως λησμονημένη,στην χώρα των μεγάλων αντιθέσεων όπου η τύχη την έφερε να δεί το φώς του κόσμου ετούτου,την χώρα που κατατρώει με τον έναν η άλλον τρόπο τα άξια τέκνα της,η μοίρα αυτής της λαμπρής καλλιτέχνιδος και πραγματικής ηθοποιού υπήρξε το ίδιο τραγική ίσως και τραγικότερη απο τις ηρωίδες των μεγάλων έργων τα οποία και ερμήνευσε κατά την διάρκεια της κοντά εικοσάχρονης καριέρας της στα θεατρικά πράγματα της χώρας την εποχή του μεσοπολέμου.

  Αν και τονίζω αυτό το "ΑΝ" δεν την κατεδίωκαν οι διάφοροι κύκλοι αφενός ο μικρός κύκλος της καλλιτεχνίας αλλά και ο μεγαλύτερος της πολιτικής και της ιστορίας που δεν πρέπει να γράφεται,σκληρά και νεκρή ακόμα,είναι σίγουρο πως θα συγκαταλέγονταν άνετα ανάμεσα στα "ιερά τέρατα" της κοτοπούλη και της παξινού,αυτό όμως δεν συνέβει και δεν συνέβει οχι γιατι το έργο της δεν άξιζε,αλλά γιατι πολλοί απο τους μετέπειτα "μεγάλους" του ελληνικού θεάτρου θα όφειλαν μιάν εξήγηση για το τι διαδραματίστηκε ακριβώς εκείνα τα μαύρα χρόνια του συμμοριτοπολέμου που και μείς καμιά φορά πέφτουμε στην παγίδα να τον αποκαλούμε εμφύλιο.

Η ζωή της Ελένης παπαδάκη ξεκίνησε σαν όνειρο μιάς και ήταν γόνος εύπορης μεγαλοαστικής οικογένειας με γονείς που την λάτρευαν,όμως κατέληξε σε εφιάλτη δια ασήμαντον αφορμήν διότι δεν μπορεί κανείς να θεωρεί σημαντική την απώλεια ενός τέτοιου ανθρώπου απο κίνητρα ποταπά όπως η προσωπικές έριδες και η απύθμενη ζήλεια όπου έτρεφαν οι "συνάδελφοι" της "ηθοποίοι", οι οποίοι αρκετοί εξ αυτών συμμετείχαν στο όνειδος της προδοσίας καταδίδοντας την στην πολιτοφυλακή της ΟΠΛΑ με μια αίολη κατηγορία οτι δήθεν "ετήρησε φιλογερμανική στάση",η παπαδάκη το λοιπόν έζησε τον θαυμασμό των συγχρόνων της για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα,μα το τέλος της ήταν φρικτό μέσα σε έναν ομαδικό λάκκο,ένα κρύο βράδυ του Δεκεμβρίου του 1944 στα κολαστήρια της ΟΥΛΕΝ.

Όσοι την γνώρισαν μιλούσαν για έναν άνθρωπο ζεστό και καλοσυνάτο,έναν άνθρωπο προσβάσιμο,με πνευματώδες χιούμορ, μα και "περίεργο" συνάμα,έναν άνθρωπο όπου επιζητούσε την μοναξιά,την μοναξιά εκείνη της δημιουργίας που όλοι όσοι διαθέτουν προσωπικότητα επιζητούν απο καιρού εις καιρόν και τούτη η στάση της απέναντι στους άλλους μαζί με το αναμφισβήτητο ταλέντο της ως ηθοποιού,δεν άργησε να δημιουργήσει τον φθόνο στις μικρές ψυχές των δήθεν σερβιρισμένα μεγάλων του ελληνικού θεάτρου,οι οποίοι απλώς έψαχναν μιάν ευκαιρία για να την αποτελειώσουν κατά πρώτης ως κατά σάρκαν ύπαρξη,αλλά το χειρότερο ως πνευματικη προσφορά σε αυτόν τον πολύπαθο τόπο που διψά ως κακοποτισμένη γη για λίγο καθάρο νερό,για λίγη πραγματική τέχνη.


Η κατά σάρκαν Ελένη παπαδάκη "σφαίρας τελειούται" δεκαετίες τώρα,απο εκείνο το παγωμένο βράδι των Δεκεμβριανών κι οταν η μάνα της ρωτουσε με αγωνία για όσο έψαχναν για αυτήν μέχρι που την εντόπισαν σε ομαδικό τάφο δυό μήνες μετά στην ΟΥΛΕΝ τον Γιάννη Ρίτσο,"Που είναι η Ελένη Γιάννη ;" και κείνος κατέβαζε το βλέμμα,στο ίδιο μοτίβο αυτο το ίδιο ερώτημα αποφεύγουν να απαντήσουν και οι σύγχρονοι μας αρστερίζοντες και νεοταξίζοντες,οι οποίοι θέλουν όλους μια ανθρωπομάζα και σιχαίνονται τους ξεχωριστούς,το κατηγορητήριο για την λαμπρή αυτή πραγματική ηθοποιό πέραν των αστείων κατηγοριών,ως απόφαση είχε γραμμένο με αιμάτινα γράμματα το "ΔΙΣ ΕΙΣ ΘΑΝΑΤΟΝ",διότι η υστεροφημία και μάλιστα η υστεροφημία ενός τέτοιου ανθρώπου,είναι ο πραγματικός θάνατος,την παπαδάκη,το σύμβολο αυτό του άξιου που θάβεται απο τα σκουπίδια και το πολύ πολύ να την θυμηθεί κανείς φευγαλέα για την νύχτα της δολοφονίας της και ποτέ για την προσφορά της στον καταπληγιασμένο πνευματικό κόσμο,την κατέδωσαν οι "δικοί" της συνάδελφοι ηθοποίοι,μα και μείς την προδόσαμε μέσω της αδιαφορίας μας για κάθε τι σημαντικό μέσα στον υλιστικό μας κόσμο,εξάλλου τι δουλειά εδώ,έχουν αυτά τα δύο τεράστια μάτια που σε κοιτάζουν με την απόλυτη ειλικρίνεια ενός παιδιού....







Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2012

ΦΡΟΝΙΜΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,Η ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος



Άπαντες ή έστω η μεγάλη πλειοψηφία,γνωρίζουμε τον ιστορικό λόγο όπου εκφώνησε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης απο το βήμα της πνύκας στην νεολαία του τότε.μέχρι πριν λίγων ετών απελευθερωμένου νεοελληνικού κράτους,στην ιστορικής σημασίας αυτή ομιλία,ο παλιός αυτος και πολύπειρος αγωνιστής της ελευθερίας,έκανε λόγο απαντώντας θεωρώ εσκεμμένως,στο αμείλικτο "μετά την επανάσταση τι" ερώτημα,για φρόνιμον ελευθερία αναμεταξύ των πολιτών αλλά και στις σχέσεις πολίτη - κράτους και για ομόνοια,σύμπνοια και συμπόρευση με βάση κοινούς στόχους.


Τα λεγόμενα του,σήμερα αποκτούν μια προφητική διάσταση,καθώς και μια ιδιαίτερη αξία,διότι αποκαλύπτουν το πόσο μπροστά έβλεπε αυτός ο άνθρωπος,έχοντας δρασκελίσει σε μια στιγμή θα λεγε κανείς το χάσμα του χρόνου ανάμεσα στο σήμερα και το δικό του παρόν,αλλά και γνωρίζοντας ακριβώς την ιδιοσυγκρασία αυτού του λαού,του ετόνισε εμφατικά μιλώντας στην νεολαία του,το τι θα έπρεπε να αποφύγει,προκειμένου να ολοκληρωθεί η εθνική παλιγγενεσία και ο αγώνας της γενιάς του,με την εγκαθίδρυση ενός κράτους δικαίου στο οποίο η διαδραστική σχέση αναμεταξύ τόσο πολίτη και κράτους αλλά και αναμεταξύ των πολιτών,θα ήταν όσο δυνατόν πιο εύρυθμος και συνεκτική,πράγμα που θα εξασφάλιζε την σταθερώς ασφαλή πορεία του στον γεωπολιτικό χάρτη και τον χρόνο.

Φυσικά εκ του αποτελέσματος αποδείχθηκε πως για πολλούς λόγους που δεν είναι της παρούσης,η προτροπές του έπεσαν στο κενό,η αλληλεγγύη πήγε περίπατο και άγνωστο το πότε και εάν θα επανέλθει,οι σχέσεις τόσο του πολίτη προς το κράτος όσο και των πολιτών αναμεταξύ τους έχουν διαραγεί σε μέγιστο βαθμό,ο καθείς ερμηνεύει την ελευθερία όπως του αρέσει και οι διάφορες κοινωνικές ομάδες ζητούν και συζητούν σχεδόν μόνον για τα εδικά τους συμφέροντα αδιαφορώντας μέσα στην δική τους αγωνιά,για το σύνολο,έτσι υποβαθμίζουν στον μέγιστο βαθμό την πολιτική στάση όπου ο καθείς εξ ημών οφείλει να επιδυκνείει σε καιρούς σαν και τους σημερινούς,σε καιρούς δύσκολους για τον καθένα ξεχωριστά,αλλά και για την κοινωνία μας.


Διετύπωσα άλλες φορές την άποψη πως το πολιτικό μας σύστημα αποτελεί την προβολή του πολίτη σε μακροκοινωνικό εππίπεδο,θέση μάλλον αντιλαικιστική,όμως θεωρώ αναγκαία προκειμένου να προβληματίσει,μιάς και ο προβληματισμός αποτελεί πάντοτε το πρώτο στάδιο επίλυσης των προβλημάτων και η αλήθεια είναι πως δεν προβληματιζόμαστε σχετικά με τους ουσιαστικούς λόγους σε σχέση με το γιατί φτάσαμε σε αυτήν εδώ την κατάσταση.


Στόχος μας ως ενεργοί πολίτες δεν θα πρέπει επουδενί να είναι ούτε η φυγομαχία,ούτε ο στρουθοκαμηλισμός,βασικός μας στόχος οφείλει να είναι και αν δεν είναι να γίνει το συντομότερον,η επανίδρυση της μεταπολίτευσης με όρους δικαίου,οφείλουμε με σκέψη ώριμη να αντιμετωπίσουμε τα ζήτήματα μας ως άτομα,αλλά το σημαντικότερο ως σύνολο κατά πρόσωπον και να βγούμε νικητές διότι ως γνωστόν ο μεγαλύτερος πόλεμος όλων είναι η ίδια η ζωή,επίσης με κάθε κόστος οφείλουμε να προστατέψουμε την δημοκρατία μας,ναι αυτήν την ασθενική δημοκρατία η αλήθεια όμως δημοκρατία ακόμη,απο τα κάθε είδους άκρα που εξωθούν την κατάσταση σε άλλες ατραπούς διότι αυτή η δημοκρατία αποκτήθηκε με αγώνες και αίμα,να την προστατέψουμε απο την δική μας οργή για οτι αφήσαμε να συμβαίνει γύρω μας επί πολλά χρόνια και πάντοτε ας κρατάμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας,πως οταν όλα πηγαίνουν στραβά,το μόνο που δεν φταίει είναι η κακή μας τύχη....

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2012

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΕΤΩΝ...39



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ" στο φύλλο της 6.12.2012


Η σημερινή κατάσταση δεν μπορείς παρά να παραδεχτείς πως σου φέρνει έναν τέτοιο παραλληλισμό στο μυαλό,γιατί πως αλλιώς και πιο εύστοχα θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις την σημερινή Ελλάδα,μια χώρα που μετά απο 39 χρόνια μεταπολίτευσης δείχνει οχι μόνο κουρασμένη και κακομακιγιαρισμένη αλλά ως μεγαλοκοπέλλα που είναι πιά,αναζητά μανιωδώς έναν γαμπρό ο οποίος δεν θα στρίβει επιτέλους δια του αρραβώνος,αλλά θα την πάει έστω και μετά απο τόσα χρόνια αναμονής στον προθάλαμο,στην εκκλησία.

Οι υποσχέσεις πολλές,ο λαικισμός επίσης και το χειρότερο όλων δεν είναι το μνημόνιο ένα,δύο ή τρία αλλά η νοοτροπία που επιβλήθηκε σε έναν ολόκληρο λαό,η νοοτροπία που τον θέλει να μην πολυδουλεύει και να πληρώνεται,η νοοτροπία που τον έχει καθηλώσει σε μια καρέκλα έχοντας πετάξει στο καλάθι των αχρήστων όσα κάποτε τον έκαναν να κατεβαίνει στον δρόμο για σημαντικά ζητήματα,η νοοτροπία που καταδίκασε στην λήθη κάθε είδους ιδεολογία και απαξίωσε την πολιτική στα μάτια του και φυσικά η νοοτροπία που τον έκανε να δεί την πολιτική,τον πολιτικό και το πολιτικό σύστημα ως εργαλείο πίεσης προς αναζήτηση της μονιμότητας σε κάποιο κομμάτι του τεράστιου και γραφειοκρατικού δημοσίου τομέα,που τον έκανε να προτάξει τον μικρόκοσμο του έναντι στα συμφέροντα του συνόλου.

Οτι ζούμε δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της αρρώστιας που δούλευε και συνεχίζει να μας κατατρώει,η φυσική συνέπεια της κακοδιαχείρισης και η τεράστια ανοχή μας για τα πράγματα,τα όποια πράγματα όσο σοβαρά και να είναι,η ελευθερία βλέπεις έγινε ασυδοσία και ελευθεριότητα,η μάθηση σκλαβιά στα διάφορα υποσυστήματα που την λυμαίνονται και η ελπίδα μας για "μια ελλάδα νέα" πετάχτηκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας ως μια χίμαιρα που δεν βλέπει κανείς τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να γίνει πράξη έστω και κατ ελάχιστον.

Απο την άλλη οι μνηστήρες ποτέ δεν σταματούν να χτυπάνε την πόρτα της,τάζοντας το ένα ή το άλλο αναλόγως διαθέσεως και καταστάσεων,φέρνοντας την χώρα στα άκρα πραγματικά,σε μια κατάσταση όπου αδελφές και παλλικάρια γίνονται μαλλιά κουβάρια στο γαιτανάκι του λαικισμού που καλά κρατεί και θα κρατεί ακόμα καλύτερα όσο τα πράγματα δυσκολεύουν και απομακρύνοντας το όραμα για μια ελλάδα καλύτερη απο χτές,μια ελλάδα με αξιοπρέπεια που δεν θα αναζητά μνηστήρες πια....