ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

Ο ΒΑΘΥΤΕΡΟΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΜΟΥ





Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος


Ως έχεφρων πολίτης αυτής της χώρας,ένα απο τα σημεία όπου οφείλω να σταθώ όσον αφορά τον δημόσιο λόγο αλλά και πράξη,είναι αυτή η κατά το δοκούν χρησιμοποίηση όρων σημαντικών για μια κοινωνία όπως η ίδια η δημοκρατία και τα όρια της,ο φασισμός που μπήκε και αυτός στην πολιτική διαβούλευση και συναντίληψη των πραγμάτων (αν και θεωρώ πως πάντα ήταν στο πίσω μέρος του μυαλού μιας ολάκερης κοινωνίας υπό διαφορετικές μορφές και εκφάνσεις),τα περίφημα "ανθρώπινα δικαιώματα" καθώς και άλλες έννοιες που ως συνισταμένες καθορίζουν την γενικότερη κατεύθυνση μιάς κοινωνίας.

Στην σημερινή παράθεση σκέψεων και επικοδομητικού πάντοτε προβληματισμού χωρίς κορώνες,θα ήθελα να σταθώ στο ζήτημα αυτού που ονομάζουμε ανθρώπινα δικαιώματα,διότι καθώς παρατηρεί ο πάσα ένας αντικειμενικός παρατηρητής της κατάστασης,ο όρος αυτός χρησιμοποιείται ευρύτατα κατά το δοκούν και ως μοχλός πίεσης απο καιρού είς καιρόν,ενάντια στην συνείδηση μιάς ολόκληρης κοινωνίας με σκοπό να διαστρεβλώσει,αμβλύνει και τελικά αλλάξει πεποιθήσεις,κοινωνικές αντιλήψεις και τρόπους ζωής δεκαετιών κατ ελάχιστον.

Σήμερα θα δείς και επί του πρακτέου συγκεκριμένο κομμάτι της πολιτικής σκηνής,να μαίνεται ενάντια στον "ρατσισμό" που τρέφουν οι Έλληνες για τους ξένους,ξεχνώντας πως αυτοί οι ξένοι σήκωσαν ένα συρματόπλεγμα και μπήκαν σε μια χώρα που κανείς δεν τους δίνει το δικαίωμα να παρανομούν για όσο θα βρίσκονται εδώ και πολλοί εξ αυτών το μόνο που κάνουν είναι να ανεβάζουν κατακόρυφα τον δείκτη της εγκληματικότητας μιάς κοινωνίας που δεν φαίνεται να γνωρίζει το που θέλει να πάει και που περνά ένα μεταβατικό στάδιο όσον αφορά τον επανακαθορισμό κεντρικών πολιτικών και αξόνων,θα δείς επίσης τους "ανθρωπιστές" να κόπτονται για την αναπροσαρμογή της παιδείας ή ακόμα και της θρησκείας,με κεντρικό άξονα τους λαθρομετανάστες που είτε νομιμοποιούνται με συνοπτικές διαδικασίες,είτε παραμένουν παράνομοι άρα και χωρίς κανέναν έλεγχο σε σχέση με την παραβατική τους συμπεριφορά,την στιγμή που σιωπούν στις δεκάδες ή και εκατοντάδες δολοφονίες ελλήνων ευνομούμενων πολιτών αλλά και στις διώξεις που υφίστανται απο το ελληνικό κράτος οι ομογενείς μας απο τον πόντο και την Βόρεια ήπειρο σε κάθε εππίπεδο.

Σε καμία χώρα του κοσμου,μια κοινωνία δεν εκβιάζεται με τέτοιες ντε φάκτο καταστάσεις,αναγκάζοντας με να συμπεράνω πως ο αντιρατσισμός διαπνέεται απο έντονο ρατσισμό ενάντια των γηγενών Ελλήνων νομίμως διαβιούντων πολιτών,εάν αυτός ο μετασχηματισμός απο εθνικό σε πολυπολιτισμικό με ή χωρίς εισαγωγικά μόρφωμα,συνεχισθεί με τους ρυθμούς που αυτό γίνεται,τότε η εκτροπή προς τα άκρα θα πρέπει να θεωρείται μονόδρομος,κάτι που πρέπει πάση θυσία να αποφύγουμε.

Η θέση μου ως Έλληνα πολίτη αλλά και ανθρώπου που ασχολείται με τα κοινά εδώ και χρόνια είναι το καμία ομάδα πάνω απο το σύνολο.

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2013

Η ανάγκη επανακαθορισμού των εννοιών


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ"


του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος






Οι σημερινές συνθήκες της βαθιάς αξιακής κρίσης που μόνον ως κορυφή του παγόβουνου έχουν το οικονομικό κομμάτι, μπορούν και οφείλουν να...
ειδωθούν ως μια τεράστια ευκαιρία προκειμένου να επανακαθορίσουμε ορισμένες έννοιες και μάλιστα έννοιες τις οποίες στις συγκεκριμένες αυτές συνθήκες,κάποιοι χρησιμοποιούν κατά το δοκούν προκειμένου να χαρακτηρίσουν καταστάσεις και κοινωνικές ομάδες και ενδεχομένως με δόλο με μοναδικό σκοπό τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης,η οποία αφήνεται για ακόμη μια φορά στα επιμέρους της προβλήματα ή άγεται και φέρεται από τους κάθε λογής δημαγωγούς.

Θα ήθελα να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο και να μην αναφερθώ στις τελευταίες μέρες της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας τουλάχιστον στην μορφή που όλοι πάνω κάτω γνωρίζουμε ως σαν να αναφέρομαι στις τελευταίες μέρες της πομπηίας, η αλήθεια όμως είναι πως η σημερινή κατάσταση δείχνει να αποτελεί μεταβατικό στάδιο όπου όλες σχεδόν οι έννοιες συμπεριλαμβανομένης της δημοκρατίας ή ακόμα ακόμα και του φασισμού μπλέκονται επικίνδυνα αναμεταξύ τους και έτσι οφείλουν να υποστούν επανακαθορισμό, η κοινωνία μας νοσεί οχι μόνον στο κομμάτι της κοινωνικής αποσάρθρωσης αλλά και αντιμετωπίζει ίσως για πρώτη φορά σοβαρά την μετεξέλιξη της από εθνικό κράτος σε πολυφυλετικό μόρφωμα λόγω της παγκοσμιοποίησης η οποία υπάρχει το θέλουμε ή όχι, φάση δύσκολη που μόνον ο χρόνος θα δείξει το κατά πόσο θα γεννηθεί κάτι το υγιές από όλο αυτό και με καταλύτη την ίδια την κρίση της οικονομίας που ως ανέφερα οφείλεται κατά ένα μεγάλο μέρος στην κρίση των ίδιων των αξιών για πολλούς λόγους που δεν είναι της παρούσης,θα διαμορφώσουν την νεοελληνική πραγματικότητα τις επόμενες δεκαετίες όχι μόνον στο επίπεδο της πολιτικής αλλά γενικότερα στο επίπεδο της κοσμοθεωρίας για τα πράγματα γενικότερα.

Και εδώ τίθεται η σημαντικότερη προβληματική όλων,σε σχέση με τον ρόλο του πολίτη,διότι σε μια δημοκρατία αν θέλει να λέγεται έτσι επί της ουσίας,ο καλός ο καπετάνιος δεν είναι μόνον ο κυβερνήτης μιας χώρας και μιας κοινωνίας, αλλά και οι πολίτες που απαρτίζουν την κοινωνία αυτή, αποτελεί δε μέσα σε αυτές τις τόσο δύσκολες συνθήκες για τον τόπο επιτακτικό καθήκον η ανάληψη της προσωπικής ευθύνης για τα πράγματα που μαζί με ένα σύνολο άλλων παραγόντων όπως η απόρριψη του λαϊκισμού ως μέσο άσκησης πολιτικής,το τέλος στην εκτροφή του κακώς εννοούμενου εγωισμού και της προσωπικής τακτοποίησης έναντι του συνόλου αλλά και αυτή την στροφή στο μακρυγιαννικό "εμείς" γενικότερα,θα καθορίσουν ουσιαστικά το μέλλον των επερχόμενων γενεών.

Εκεί που όλοι οι άλλοι βλέπουν κρίση και προβλήματα,καλόν είναι όσοι περισσότεροι μπορούν, να δουν μια μοναδική ευκαιρία για επανασύσταση της μεταπολίτευσης επάνω σε όρους δικαίου,αυτό οφείλει να είναι το ζητούμενο και όχι ο κάθε λογής αυταρχισμός ένθεν κακείθεν που προσφέρεται ως η "μοναδική διέξοδος", η πεμπτουσία της δημοκρατίας είναι η ανάπτυξη πολιτικής συνείδησης για τον ίδιο τον πολίτη και οχι η εκτροπή στα άκρα, ας είμεθα επιτέλους εχέφρονες η ανάγκη για κάτι τέτοιο επιτακτικότερη από ποτέ.


Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2013

Η τέχνη στις σημερινές "σύγχρονες" κοινωνίες






Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ".




Σε έναν τόπο που οφείλουμε να επαναπροσδιορίσουμε πάρα πολλές έννοιες,τι σημαίνει άραγε τέχνη ;