ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΚΑΙΑΔΑ ΕΛΕΩ ΚΡΙΣΗΣ







 Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος


Έπειτα απο τα χθεσινά άκρως δυσάρεστα συμβάντα ανά την επικράτεια με την "ευκαιρία" των εορτασμών της εθνικής μας παλιγγενεσίας,οφείλει κάποιος να τοποθετηθεί με μερικές σκέψεις επί όλων αυτών.

Είναι γεγονός ανδιαμφισβήτητο πλέον εκ του αποτελέσματος,πως η κατάσταση της κοινωνίας έχει περάσει σε ακραίες εκδηλώσεις ελέω πάντοτε της οικονομικής κρίσης που μαστίζει την χώρα τα τελευταία χρόνια,το ζήτημα είναι πάνω απο όλα ζήτημα ηθικό σε σχέση με το που οδηγούμαστε επιτέλους σε αυτόν τον τόπο.

Η τόσο εύκολη απαξίωση των πάντων,είτε αυτός είναι ο αγώνας όσων έπεσαν για την ελευθερία σε αυτόν τον τόπο,είτε η βεβήλωση των μνημείων,είτε ακόμη ακόμη και ο εκφυλισμός του κοινού αισθητηρίου περί του τι είναι πρέπον και τι οχι,οδηγούν σε έναν και μόνον δρόμο,που είναι ακριβώς αυτή η κατακόρυφη πτώση του πολιτικού μας πολιτισμού.

Φρόνιμο δε,θα ήταν να σταθεί κάποιος στην προέκταση όλων αυτών των φαινομένων που εξωθούν μια ολόκληρη κοινωνία στον καιάδα απο το να σταθεί στα πρόσωπα και τους "πρωταγωνιστές" όσων συνέβησαν εχθές ανά την επικράτεια και που ήταν δυστυχώς πολλά και πάρα πολύ άσχημα τόσο για την γενικότερη εικόνα μας ως χώρα αλλά το χειρότερο και το κυριότερο,όσον αφορά την εσωτερική μας αίσθηση του μέχρι που φθάνουν τα όρια της αξιοπρέπειας.

Η εθνική αξιοπρέπεια ξεκινά απο την προσωπική αξιοπρέπεια και τούτα τα δύο μεγέθη σε διαδραστική σχέση αναμεταξύ τους,χτίζουν ή αποδομούν την κοινωνία,οι πραγματικές λύσεις στα αδιέξοδα,δεν είναι ποτέ οι λύσεις της οργής οι οποίες ως είναι προφανές,εξυπηρετούν συμφέροντα άλλων πέραν του ελληνικού λαού,το καλύτερο μνημόσυνο πεσόντων για αυτόν τον τόπο,θα ήταν η δική μας σύμπνοια και μάλιστα κάτω απο τις παρούσες πολύ δύσκολες συνθήκες.

Σάββατο, 23 Μαρτίου 2013

ΕΤΗΣΙΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΙΜΙΩΣ ΚΑΙ ΗΡΩΙΚΩΣ ΠΕΣΟΝΤΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΣ


Όπως και πέρυσι έτσι και φέτος για τρίτη χρονιά,θα τελέσω επιμνημόσυνη δέηση υπέρ αναπάυσεως των ψυχών των τιμίως και ηρωικώς πεσόντων κατά την διάρκεια της εθνικής μας παλιγγενεσίας εις τα 1821,
 Την  Δευτέρα 25 Μαρτίου 2013,στο μοναστήρι του Ευαγγελισμού Θεοτόκου και Αγίου Εφραίμ στην Νέα Μάκρη Αττικής.
Όποιος μπορεί ας είναι εκεί.


Πάνος Χατζηγεωργιάδης
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2013

ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΟΙ...ΦΟΙΤΗΤΕΣ







Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος





Μάλιστα,συνέβει και αυτό.

  Σε ερώτηση καθηγητή τους στο Πάντειο πανεπιστήμιο σχετικά με τον λόγο καθιέρωσης του Μαραθωνίου δρόμου,ΟΥΔΕΙΣ πολιτογραφημένος έλληνας φοιτητής εγνώριζε περί της...μάχης του Μαραθώνα και πως ο δρόμος καθιερώθηκε τιμής ένεκεν της συγκεκριμένης μάχης.

   Το γεγονός όντας θλιβερό απο μόνο του μοιάζει απίστευτο αλλά όμως...νεοελληνικό και φανερώνει για ακόμα μια φορά το τεράστιο έλλειμα παιδείας στα ελληνικά σχολειά και πανεπιστήμια,την πνευματική ένδοια που διακατέχει τους εν δυνάμει πολίτες μιάς χώρας που πολιτισμικά αργοπεθαινει εδώ και καιρό και που το χειρότερο όλων,δεν υπάρχει περίπτωση υπό τις παρούσες συνθήκες να ανακάμψει.

   Η άγνοια για βασικά θέματα της ιστορίας μας (και εδώ μιλάμε για την απλή αλφάβητο),έχει ως φαινόμενο πολλές αναγνώσεις,καταδυκνείει αφενός την στροφή της κοινωνίας πρός ένα μοντέλο παιδείας που αντιβαίνει στην ίδια την φύση της παιδείας,καταργώντας και την απλή εγκυκλοπαιδική γνώση χάριν της άκρατης εξειδίκευσης,δημιουργώντας ανδρείκελα και οχι πολίτες σκεπτόμενους που αργότερα θα αποφασίζουν για το ίδιο τους το μέλλον.

  Φανερώνει αυτή η απλή αναφορά σε κάτι τέτοιο,το χτύπημα που έχουν καταφέρει κάποιοι στην ελληνική οικογένεια,η οποία δεν παρέχει ούτε τα βασικά όσον αφορά την παιδεία στους νέους ανθρώπους,δεν ένδιαφέρεται να το κάνει και οχι μόνον αυτό αλλά μεταδίδει και αυτο το μή - ενδιαφέρον της και στα νεότερα μέλη της,καταστώντας τα άβουλα όντα,αυτή η φαινομενικά απλή είδηση αποκαλύπτει το πόσο γυμνός είναι ο βασιλιάς εν τέλλει,αλλά και το πόσο έχει ο ίδιος άγνοια της γύμνιας του.

 Το μεγάλο έγκλημα σε αυτήν την περίπτωση,δεν είναι τόσο η άγνοια ενός ιστορικού γεγονότος θεμελιώδους σημασίας για το παγκόσμιο ιστορικό γίγνεσθαι,ένα γεγονός που άλλαξε άρδην την ίδια την ιστορία όπως την γνωρίζουμε,αλλά το οτι ΟΥΔΕΙΣ φαίνεται σε διάθεση να μάθει και τα πλέον βασικά σε αυτόν τον τόπο.

Η ανάπτυξη της προσωπικής ευθύνης αποτελεί ή τουλάχιστον οφείλει να αποτελεί βασικό συστατικό της παιδείας,μιάς παιδείας που χτίζει και ανδρώνει πολίτες πάνω απο όλα και έπειτα οτιδήποτε άλλο.

Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

ΜΙΑ "ΛΗΣΤΕΙΑ" ΜΕ...ΑΙΤΙΑ





Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ στο φύλλο της 7.3.2013


Στην εποχή της πλήρους κοινωνικής και αξιακής αποσάρθρωσης,μιάν εποχή πνευματικής ένδοιας που δεν έχει τίποτα αξιόλογο να επιδείξει πέραν ορισμένων λαμπρών εξαιρέσεων που δρούν εξ-αιρετικά απέναντι στο καθεστώς ενός βαλτώδους και σαπισμένου κοινωνικού γίγνεσθαι,απο καιρού εις καιρόν όλο έρχεται και κάτι νέο μα και διαχρονικό συνάμα να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά του κοινωνικού μας ασυνείδητου.

Η θεατρική παράσταση που παρουσιάζει ο μεγάλος μας ηθοποιός Κώστας Πρέκας με δεκαετίες θεατρικής εμπειρίας στην πλάτη του αλλά και η άξια συνοδοιπόρος του στις ατραπούς της πραγματικής τέχνης νέα και ανερχόμενη Βανέσσα Αραπάκη,πράγματεύεται το ζήτημα της μοναξιάς στις δικές μας "σύγχρονες" κοινωνίες που δεν ξέρουν ούτε που πατάνε ούτε που βρίσκονται,κοινωνίες που έχουν χάσει την αίσθηση του τι είναι σοβαρό και άξιο λόγου,την αγάπη και τον σεβασμό στην ίδια τους την ιστορία αλλά και αναμεταξύ των μελών τους (τα μεγέθη άλλως τε αυτά δρούν διαδραστικά αμφότερα),κοινωνίες βαθιά άρρωστες που θεωρούν τον εαυτό τους σε καλή υγεία,ενώ δεν τους έχουν απομείνει παρά λίγες στιγμές ζωής,κοινωνίες λίαν συντόμως τεθνεούσες αν οχι ήδη νεκρές που απλώς αναπνέουν αλλά δεν βρίσκονται στην ζωή,στην πραγματική ζωή.

Ένας ηλικιωμένος δέχεται την απρόσμενη "επίσκεψη" μιάς νεαρής κοπέλλας που έχει εισβάλει στο σπίτι του ως διαρρήκτης,προκειμένου να τον ληστέψει,εκείνη ένα παιδί μεγαλωμένο σε αναμορφωτήριο πάντοτε περιτριγυρισμένο απο ανθρώπους που δεν την αγαπούν στην ουσία και την θυμούνται γεμάτοι υποκρισία στις γιορτές με δώρα ψεύτικα που δεν απηχούν τίποτα παρά το να "βγεί" μια ακόμα κοινωνική τους υποχρέωση εις πέρας για κείνα τα παιδιά που ζούν στοιβαγμένα σε κάποιο ίδρυμα,λές και τα ιδρύματα αυτά έχουν δημιουργηθεί προκειμένου να καλύψει την βρωμιά και τις ενοχές της μια ολάκερη κοινωνία,να καλύψει το στιγμιαίο "λάθος" δυο ανθρώπων αλλά και τις νομικές συνέπειες του που προέρχονται απο την εγκατάλειψη σε μια μοίρα που δεν επέλεξαν τα ίδια ως επί το πλείστον,το "στιγμιαίο λάθος" ανθρώπων που δεν αγαπήθηκαν ποτέ και το αποτέλεσμα της σχέσης τους είναι ένα ακόμη τέτοιο παιδί που καταδίκασαν,να μην βρεί ποτέ του την αγάπη το ίδιο ως ενήλικας,μέσα σε μια κοινωνία υποκριτική όπου το ψέμμα και η αλήθεια καταντά πολύ δυσκολο να διαχωριστούν,ενώ φυσικά πολλά είναι τα παιδιά σε παρόμοια κατάσταση που δεν μεγάλωσαν ποτέ σε κανενός είδους ίδρυμα.

Απο την άλλη ο ηλικιωμένος,εγκαταλελειμένος απο τα παιδιά του,ζεί με τα φαντάσματα του παρελθόντος αναπολώντας οτι έζησε με την γυναίκα του που δεν ζεί πιά,έχοντας πείσει τον ίδιο του τον εαυτό πως η εγκατάλειψη του οφείλεται στα νέα δεδομένα της ζωής των παιδιών του,που "έχουν πια την οικογένεια τους",μια στάση που κρατά προκειμένου να επιβιώσει ακόμη μια μέρα κρατωντας βαθιά μέσα του το μυστικό του παράπονο μη τολμώντας να το αναφέρει ούτε στον ίδιο του τον εαυτό κάτι που θα τον οδηγούσε στην παραδοχή.

Και ξάφνικά γίνεται η αποκάλυψη αναμεταξύ της χαμένης ελπίδας για αγάπη της νεαρής ή ακόμη χειρότερα της μή αγάπης και της αγάπης που μετασχηματίστηκε σε εγκατάλειψη και που ξεχάστηκε ανάμεσα σε κοινωνικά "πρέπει" του ηλικιωμένου,μια αποκάλυψη που έρχεται στο φώς μέσω μιάς πράξης περιθωριακής όσο μια ληστεία,είναι η στιγμή που αποκαλύπτεται μπροστά στα μάτια του θεατή ένα πιο ειδεχθές έγκλημα απο αυτό του απλού ποινικού κώδικα,ένα έγκλημα απο εκείνα που δεν τιμωρούνται ούτε και υπάρχουν διατάξεις και μονόλογοι δικηγόρων για αυτό,ένα έγκλημα το οποίο ανήκει στον ηθικό νόμο και οχι τον νόμο των ανθρώπων και που ποτέ δεν θα απασχολήσει καμιά αίθουσα δικαστηρίου,την εγκατάλειψη που οδηγεί στην μοναξιά.

Ο μεγάλος μας ηθοποιός Κώστας Πρέκας,ο απαξιωμένος απο το βρώμικο σύστημα λόγω της σταθερότητος του χαρακτήρα του και της βαθιάς του πίστης σε μιά άλλη εποχή,μια εποχή που τιμά το δίκαιο και την αλήθεια αλλά και η προσήλωση του σε ένα πλέγμα αξιών που προσπαθούν όλοι αυτοί οι γνωστοί - άγνωστοι τραμπούκοι να μας κάνουν να ξεχάσουμε και το αντικαθιστούν καθημερινά με το δηλητήριο της απαξίωσης οτι αξιόλογου,της άμβλύνσης του κοινωνικού αισθητηρίου περί πραγματικής τέχνης και ζωής οδηγώντας μια ολόκληρη κοινωνία στο βάραθρο μέσω του μυθριδατισμού,στέκει για ακόμα μια φορά άξιος ως ηθοποιός μέσα σε ένα αντιηρωικό σκηνικό όπως αντιηρωική αλλά το κυριότερο χωρίς στιβαρά πρότυπα ζωής κατήντησε η καθημερινότητα μας.

Με λόγο απλό όπως ταιριάζει σε έναν ήρωα της διπλανής πόρτας και εκπληκτική ερμηνεία,ανάμεσα στα πολύ έξυπνα σκηνοθετικά ευρύματα,που σε κάνει να απορείς αλλά και να επιβεβαιώνεσαι ταυτόχρονα,σε σχέση με την εκτίμηση σου σχετικά με το πόσο έχουν περιθωριοποιήσει τεχνιέντως την πραγματική τέχνη,αποδυκνείει αυτός ο υμνωδός και υπηρέτης της επί δεκαετίες για ακόμη μια φορά πως έχει τόσα πολλά να δώσει στην τέχνη την ίδια και τους θιασώτες της,αλλά και στους νέους συναδέλφους του που διψούν για μια χαραμάδα φώς που τόσο κάποιοι προσπαθούν να τους στερήσουν,στέκει εκεί ως βράχος αξιών,ως κυμματοθραύστης ενάντια στην λαίλαπα του διεθνισμού και των εντολοδόχων της ντόπιων και ξένων που αντιμάχεται την αγάπη προς το παρελθόν,την οικογένεια,την θρησκεία,την αγάπη πρός όλους και όλα εν τέλλει,με μοναδικό σκοπό την αιώνια σκλαβιά και τον έλεγχο του ανθρώπου.

Άξια δε συμπαραστάτης στον αγώνα του αυτόν,η νεαρή και ανερχόμενη ηθοποιός Βανέσσα Αραπάκη,που στέκεται χωρίς την παραμικρή δυσκολία δίπλα στον Κώστα Πρέκα,αποδίδοντας εξίσου εκπληκτικά τον ρόλο του νεαρού κοριτσιού με άψογη θεατρική παρουσία,γεμάτη ζωντάνια,την ζωντάνια ενός νέου ανθρώπου αλλά και με την δέουσα σοβαρότητα στα σημεία όπου πρέπει και με ακέραιο το αίσθημα της θεατρικής ευθύνης,που δεν συναντάς πλέον ακόμα και σε μεγαλύτερους σε ηλίκία και παρουσία "καταξιωμένους" ηθοποιούς,η κ. Αραπάκη έχει να δώσει πολλά και αυτή με την σειρά της στην πραγματική τέχνη,πράγμα οφθαλμοφανές και στον πλέον αδαή θεατή,τον θεατή που βλέπει αλλά και προσεγγίζει την τέχνη με τα μάτια της ψυχής του όπως οφείλουμε να κάνουμε για το κάθε τι.

Η "ΛΗΣΤΕΙΑ" μας φωνάζει με μια κραυγή μέσα στο σκοτάδι των καιρών μας,μέσω ενός θεατρικού που παίζεται καθημερινά σε χιλιάδες περιπτώσεις της πραγματικής ζωής,το "ΓΙΝΕΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΞΑΝΑ !",μάθετε να ξαναζείτε διότι τίποτα δεν είναι μόνιμο και όλα χάνονται και επιστρέφουν μέσα σε αυτόν τον αέναο κύκλο των μεγάλων ιδεών του βαθύτατου ανθρωπισμού που μπορεί να εκτυλισονται με την ίδια ευκολία είτε στα βουνά της Αλβανίας είτε στα μικρά ανήλιαγα δωμάτια των σημερινών κλουβιών που χρησιμοποιούμε ως κατοικίες,το ανατρεπτικό της τέλος οφείλει να μας πεί εξίσου πολλά σε σχέση με το υπόλοιπο έργο,οι αντιήρωες της "ΛΗΣΤΕΙΑΣ" καταλήγουν στο ξέφωτο της μοναξιάς απλώς απο άλλους δρόμους.

Η ουσιαστική τέχνη συγκινεί είτε συναναστρεφόμενη μεγάλες αξίες όπως η ελευθερία της πατρίδας διαμέσου των ηρώων που έπεσαν για αυτήν,είτε έχει να κάνει με αντιήρωες μέσα στα κλειστά δωμάτια που ζούν ως τρόφιμοι της μεγάλης φυλακής που λέγεται καθημερινότητα και "ζωή", μιλώντας για την μοναξιά που άπαντες μας αγγίζει λίγο πολύ,η δε τέχνη,οφείλει να ακολουθεί την αρχή "εκ του κόσμου,δια τον κόσμο" προκειμένου να μεταφέρει στον θεατή αλλά και να πάρει απο τον θεατή με σκοπό την πραγματική ψυχαγωγία,τον προβληματισμό και εν τέλλει την αέναη προσπαθεια βελτίωσης και αυτοβελτίωσης του ανθρώπου,οφείλει να δρά ως εκπαιδευτικό σύστημα για όλες τις ηλικίες και η θεματολογία της θα πρέπει να είναι βαθύτατα ανθρωποκεντρική,η τέχνη για την τέχνη δεν έχει λόγο ύπαρξης ιδιαίτερα μέσα σε μια κοινωνία που δείχνει πως μεταβαίνει απο το ένα σύστημα αξιών σε κάτι άλλο σκοτεινό και ομιχλώδες,μιάς κοινωνίας προδομένης απο όλους και όλα,μα ενώ συμβαίνουν όλα αυτά,η ουσιαστική τέχνη οφείλει να έχει πάντοτε κατά νού,πως οι ιδέες δεν προδίδουν,οι άνθρωποι μόνον μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο.

Θα μπορούσε κανείς να γράψει οχι μόνον ένα τέτοιο κείμενο έπειτα απο μια θεατρική εμπειρία όπως αυτή,αλλά ολόκληρο βιβλίο για την θεματολογία που θίγεται, μα θα είναι απέιρως καλύτερα να δεί κάποιος αυτό το έργο (το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους και ιδιαίτερα τους νέους ανθρώπους) λόγω του οτι υπάρχουν σημεία αδιόρατα και δύσκολο να εκφράσει κάποιος παρά τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας,ένα είναι το σίγουρο,πως ουδείς που θα έχει την πραγματική τύχη να παρακολουθήσει αυτήν την παράσταση,δεν θα φύγει παραπονεμένος,παρα κατ ελάχιστον μπολιασμένος με τον σπόρο της ανησυχίας για όσα συμβαίνουν γύρω για ακόμα μια φορά,μια παράσταση που την θεωρώ "Επί τον τύπον των ήλων" όσον αφορά το ζήτημα που θίγει και αποτελεί την πεμπτουσία της σημερινής πνευματικής κρίσης που μαστίζει τον τόπο που μόνον ως κορυφή του παγόβουνου στέκει το οικονομικό του κομμάτι,είναι πράγματι αυτό το κάτι πιο βαθύ που μας λερώνει που οφείλουμε να εντοπίσουμε και να στραφούμε εναντίον του εάν θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε τα πράγματα.
Η "ΛΗΣΤΕΙΑ" της Ειρένας Ιωαννίδου - Αδαμίδου σε σκηνοθεσία και μουσική επιμέλεια πάλι του Κώστα Πρέκα,είμαι σίγουρος πως θα σας κάνει μόνον καλό και θα "ληστέψει" την καρδιά και τα συναισθήματα σας για αυτόν που στέκει δίπλα σας με οποιαδήποτε ιδιότητα...


ΘΕΑΤΡΟ "ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΜΟΥΖΑΚΙΤΗΣ"
Δημοκρίτου 3 & Σαρανταπόρου,Περιστέρι (Κοντά στον πεζόδρομο της Εθνικής αντιστάσεως)

"Η ΛΗΣΤΕΙΑ" της Ειρένας Ιωαννίδου - Αδαμίδου

Σκηνοθεσία - Κώστας Πρέκας
Παίζουν - Κώστας Πρέκας - Βανέσσα Αραπάκη
Τηλ. Θεάτρου 210 57 49 576

Πρόγραμμα
Παρασκευή 20.30Σάββατο 18.00 & 20.30