ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

Το "ΥΠΕΡ ΑΛΗΘΕΙΑΣ" τώρα και στον Axis Radio



Σήμερα κυριακή των Βαίων και κάθε κυριακή στις 22.00 το βράδυ,ξεκινώ να επιμελούμαι και να παρουσιάζω την εκπομπή ΥΠΕΡ ΑΛΗΘΕΙΑΣ για την τέχνη που είναι ζωή και την ζωή που είναι τέχνη,πρώτη "καλεσμένη" μου η μεγάλη μας αδικοχαμένη ηθοποιός, Ελένη Παπαδάκη.



Στον AXIS RADIO,το ραδιόφωνο που λέει δυνατά,αυτό που ψιθυρίζεις.




Πάνος Χατζηγεωργιάδης

Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας

Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

www.axisradio.gr







Τρίτη, 16 Απριλίου 2013

ΤΑ ΣΟΒΑΡΟΤΕΡΑ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΑΣΤΕΙΑ....







Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος


Πάντοτε και με κάθε αφορμή αναζητώ τον σημειολογικό χαρακτήρα των πραγμάτων,έτσι το ίδιο δεν θα μπορούσε παρά να συμβαίνει και στην περίπτωση των θεατρικών παραστάσεων που επιλέγω να παρακολουθήσω,θεωρώντας πως η πραγματική ουσία σε όλα και άρα και σε ένα θεατρικό δρώμενο έχει πολλές αναγνώσεις ή τουλάχιστον οφείλει να έχει,προκειμένου να καθίσταται άξιο λόγου.

Εχθές μόλις,είχα την ιδιαίτερη χαρά να παρακολουθήσω την θεατρική παράσταση με τίτλο "Όλα είναι στο μυαλό σου" της επιτυχημένης αμερικανίδας συγγραφέως Robin Swicord που εκ του αποτελέσματος κρίνοντας απεδείχθη εκ νέου,μια πρώτης τάξεως επιλογή όσον αφορά μια έξοδο με σκοπό το πραγματικό θέατρο,αυτό το θέατρο που εκπορεύεται απο την ζωή και έχει στόχο τον προβληματισμό του θεατή μέσα πολλές φορές και απο το γέλιο ή την επιμελώς ενδεδυμένη "ελαφρότητα" της θεματολογίας και του γενικότερου στησίματος του.

Η υπόθεση του έργου μοιάζει απλωική,τρείς αντιηρωικοί χαρακτήρες,αυτούς που θα χαρακτήριζε κανείς ως λούμπεν και κοινωνικά απόβλητους,δύο μικροαπατεώνες που μόλις έχουν αποδράσει απο αγροτική φυλακή και μια πρώην πόρνη σχεδιάζουν το μέλλον τους μετά την "επιτυχημένη" απόδραση που κανείς δεν μπαινει στον κόπο να προσέξει,μια απόδραση που αφορά μόνο τους ίδιους,με όλα αυτά να εκτυλίσονται σε μια ερημική παραλία κάπου στην Αμερική σε ένα κλειστό λόγω χειμώνα παραθαλάσσιο μοτέλ.

Ο Εντυ-Ρέη (Τάκης Χρυσικάκος),ο είς εκ των μικροαπατεώνων είναι ο άνθρωπος που θα έλεγε κανείς θεωρεί τον εαυτό του κάτι που δεν μπορεί να είναι,πιστεύοντας πως κάποια στιγμή θα αποκτήσει με αθέμιτο τρόπο πάντοτε πολύ χρήμα που θα του εξασφαλίσει την ζωή μέσα στην χλιδή που πάντοτε ονειρευόταν,απο την άλλη πλευρά ο "περίεργος" του τριγώνου αυτού χαρακτήρων,Ρείν - Φρόου (Νίκος Καμτσής),είναι αυτός που διαθέτει μνήμη χρυσόψαρου και δεν μπορεί (ή δεν θέλει θα έλεγε κάποιος προσέχοντας λίγο περισσότερο) να θυμηθεί τι του είπες πρίν δύο λεπτά,έτσι αναγκάζεται να γράφει σε μικρά χαρτάκια οτι τον ενδιαφέρει να θυμάται,είναι επίσης αυτός που δεν μπορεί λόγω της ασθενικής του μνήμης να θυμηθεί με τίποτε ποιό το "ταλέντο" που του χάρισε το διάστημα της παραμονής του στην φυλακή,η δε Μπίλυ - Μαρί (Χριστίνα Θεοδωροπούλου),είναι μια γυναίκα με απλά όνειρα που για κάποιον αδιόρατο λόγο δεν μπόρεσε ποτέ να ζήσει οτι θα επιθυμούσε κατά βάθος,μιά ύπαρξη που συναναστρέφεται όμοιους της,απόκληρους μιάς ολάκερης κοινωνίας μέσα απο την βαθύτερη της ανάγκη να υπάρξει μέσω των άλλων περισσότερο απο οτιδήποτε άλλο.

Το "Όλα είναι στο μυαλό σου" ως ανατρεπτική μαύρη κωμωδία,είναι στημένο με μιά επιτηδευμένη ελαφρότητα,όμως πραγματεύεται σοβαρότατα ζητήματα στις βαθύτερες αναγνώσεις του,θέτοντας την προβληματική του πως βλέπουμε εμείς τον εαυτό μας και πως όλο αυτό επηρεάζει τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους διαμορφώνοντας εν τέλλει την ίδια μας την ζωή,πραγματεύεται επίσης την διαδραστική σχέση αλλά και αέναη σχέση που εκτρέφει η μια την άλλη αναμεταξύ ατόμου και κοινωνίας αλλά και του ατόμου με τον ίδιο του τον εαυτό που ως ψυχολογική προβολή στο κοινωνικό ασυνείδητο αλληλεπιδρά καταλυτικά στην εν δυνάμη διαμόρφωση του και κατ επέκτασιν της ίδιας της κοινωνίας γύρω απο αυτό.

Είμαστε τελικά αυτό που επιτρέπουμε στον εαυτό μας τον ίδιο να δεί οτι είμαστε και αυτό επιδρά και στο τι θεωρούν όλοι οι άλλοι πως είμαστε,αν θεωρείς τον εαυτό σου λούμπεν και απόκληρο αποδίδοντας ψυχολογικά οτι κακό σου συμβαίνει σε εξωτερικούς παράγοντες (κάτι που χαρακτηρίζεται ως external locus of control στην επιστήμη της ψυχολογίας),τούτο το γεγονός σε αυτοπεριορίζει ασυνείδητα στο να συναναστρέφεσαι λούμπεν και απόκληρους που θεωρούν τους ίδιους τους τους εαυτούς τέτοιους και μάλιστα το ίδιο ασυνείδητα,όπως άλλως τε κάνεις και εσύ,με φυσικό αποτέλεσμα ο κόσμος σου να διαμορφώνεται απο το τι θεωρείς εσύ κόσμο εν τέλλει,να διαμορφώνεται ψευδοαντικειμενικά μέσα απο την δική σου υποκειμενική θεώρηση την οποία λανθασμένα θεωρείς ως αντικειμενική πραγματικότητα,να διαμορφώνεσαι διαμορφώνοντας τελικά.

Είναι πολλές οι αναγνώσεις αυτού του έργου,θα έλεγε κανείς πως μπορεί να δεί ακόμα και στοιχεία πολιτικής σε όλο αυτό,έτσι και αλλιώς πολιτική και ζωή είναι ένα,ο Έντυ Ρέυ θα μπορούσε να ειδωθεί ως ο φαφλατάς πολιτικάντης που πέφτει θύμα των ίδιων του των ψεμμάτων τα οποία αληθοποίει μέσα του,ο Ρείν - Φρόου θα μπορούσε να είναι ο αμνήμων λαός που ποτέ δεν μαθαίνει απο το παρελθόν συνεχίζοντας να κάνει τα ίδια λάθη,ενώ η προσκολληόμενη Μπίλυ - Μαρί με τα απλά όνειρα που ποτέ της δεν μπορεί να κάνει πράξη θα μπορούσε να είναι και πάλι ο ίδιος ο απλός λαός σε μια διαφορετική έκφανση του,που αποδίδει πάντοτε τις κακές του επιλογές στους "άλλους" που ποτέ του δεν σκέφτηκε πως για οτι περνά ίσως και να είναι ο ίδιος υπεύθυνος περισσότερο απο όλους,τρείς ψυχολογίες και προσωπικότητες που αλληλοσυμπληρώνουν η μια την άλλη όπως γίνεται πάντοτε αναμεταξύ των ανθρώπινων σχέσεων,τρείς προσωπικότητες που δρούν και διαμορφώνονται υπό την παρούσα τους μορφή υποβασταζόμενες η μια απο την άλλη,τρείς προσωπικότητες που αν δεν ήταν έτσι διαμορφωμένες αλλά και εν δυνάμει διαμορφούμενες εκτρεφόμενες η μια εκ της άλλης,δεν θα ελκύονταν ποτέ,σε ένα παιχνίδι του τυχαίου που μόνο τυχαίο δεν είναι.


Το θεατρικό "σπιτι" της παράστασης,το θέατρο "Τόπος αλλού" στην περιοχή της κυψέλης, προδιαθέτει εντελώς θετικά όποιον το επισκέπτεται ως χώρος καταρχάς,οι δε συντελεστές άψογοι,ο Τάκης Χρυσικάκος απλώς εκπληκτικός για ακόμα μια φορά αποδίδοντας τον ρόλο που του έχει ανατεθεί με απόλυτη φυσικότητα που τον χαρακτηρίζει εξάλλου,η Νίκος Καμτσής (στον οποίον οφείλεται και η σκηνοθεσία αλλά και η μετάφραση της παράστασης) σε έναν ρόλο - καταλύτη για την ανατρεπτικη έκβαση του έργου και φυσικά η Χριστίνα Θεοδωροπούλου αυθεντική όσο δεν πηγαίνει παραπέρα,προσδίδει την ανθρώπινη διάσταση σε έναν χαρακτήρα που λόγω των κοινωνικών σχημάτων και ταμπού κανείς δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία παρά τις αντίθετες υποκριτικές διαβεβαιώσεις.


Τα υπέροχα σκηνικά είναι της Μίκας Πανάγου,ενώ η όμορφη μουσική προσαρμοζμένη στα ελληνικά δεδομένα,είναι του Κώστα Χαριτάτου,"Όλα είναι στο μυαλό σου λοιπόν",μια παράσταση που τα έχει όλα,την πρώτη ανάγνωση που φέρνει γέλιο αλλά και τις αναγνώσεις που φέρνουν τον προβληματισμό,η τέχνη όπως οφείλει να είναι για ακόμα μια φορά,μια τέχνη που μας κάνει καλύτερους ή αν μη τι άλλο μας βάζει σε έναν δρόμο προβληματισμού για την επόμενη φορά που θα σκεφτούμε προς τα που πηγαίνει η ζωή μας η ίδια και όπως λέω κάπου φέρνει στο προσκήνιο την σκέψη πως αν όλα πηγαίνουν στραβά το μόνο που δεν φταίει είναι η κακή μας τύχη....

Η ζωή είναι μια σειρά απο επιλογές,η ζωή που ζείς είναι το αποτέλεσμα αυτών,καλή διασκέδαση αλλά και ψυχαγωγία.




Θέατρο "Τόπος αλλού" (Κεφαλληνίας 17 και Κυκλάδων - Κυψέλη)
Τηλ.: 210-8656004,210-8624392
Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Νίκος Καμτσής
Σκηνικό-Κοστούμια: Μίκα Πανάγου
Μουσική : Κώστας Χαριτάτος
Video: Topos arte

ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

Τετάρτη, Κυριακή 7.00 μμ, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 9.00 μμ

Εισιτήρια

Γενική είσοδος: 15 ευρώ,
Φοιτητικά: 10 ευρώ
Τετάρτη-Πέμπτη-Παρασκευή: 10 ευρώ
Άνεργοι-συνταξιούχοι: 10 ευρώ

ΠΑΙΖΟΥΝ
Χριστίνα Θεοδωροπούλου, Τάκης Χρυσικάκος, Νίκος Καμτσής








Τετάρτη, 10 Απριλίου 2013

ΙΔΑΝΙΚΟΙ...ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ




Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Υπεύθυνος Γραφείου Τύπου για το ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ


Ήταν η δέκα του Απρίλη στα 1826,ξημέρωνε η κυριακή των Βαίων όταν αποφασίστηκε η μεγάλη έξοδος προς την ελευθερία των "ελεύθερων πολιορκημένων" του Μεσολογγίου,μια έξοδος απο τα της ζωής πρός την αιωνιότητα,μια έξοδος με τόσο επίκαιρο τον σημειολογικό της χαρακτήρα.

Όπως τονίζω με την παραμικρή ευκαιρία,η ιστορία αξίζει και έχει λόγο να μελετάται,μόνον εφόσον έχει παραδειγματικό χαρακτήρα,αν το παράδειγμα της ιστορίας του τότε δύναται να επιδράσει θετικά στην ζωή όσων έρχονται σε επαφή με αυτή την πρότερη γνώση,ειδάλλως το να παραμένει η ιστορία με τον μουσειακό της χαρακτήρα,δεν έχει καμιά άλλη χρησιμότητα πέραν της μελέτης απο τους ειδικούς και μόνον.

Τι θα μπορούσε το λοιπόν σήμερα και υπό τις παρούσες ιστορικές συνθήκες να μας διδάξει ένα τέτοιο παράδειγμα αυτοθυσίας που διακατέχεται ολάκερο απο ένα οξύμωρο σχήμα,αυτό της απαξίωσης της ίδιας της ζωής και των υλικών απο την πλευρά των πολιορκημένων Ελλήνων του τότε μέσω της θυσίας,προκειμένου να νιώσουν την ελευθερία έστω και για τελευταία φορά αλλά και της αιωνιότητας που τους χάρισε αυτή τους η στάση της απαξίωσης του πρόσκαιρου για κάτι πνευματικό,άυλο και ως είθισται άχρηστο με τα σημερινά δεδομένα ;

Ποιός είναι ο εχθρός του σήμερα και ποίοι είναι οι πολιορκημένοι,δεν είναι καθόλου σαφές πλέον,η ασάφεια βολεύει πολλούς,ίσως και τις δικές μας συνειδήσεις εν τέλλει,ένα είναι το μόνο σίγουρο πως καταντήσαμε μια κοινωνία γεμάτη απο ιδανικούς αυτόχειρες για να δανειστώ τον όρο του ποιητή Κώστα Καρυωτάκη,μια κοινωνία χωρίς συνεκτικούς δεσμούς αναμεταξύ των μελών της,χωρίς ίχνος αλληλεγγύης,χωρίς πίστη στον Θεό και το πνευματικό κομμάτι της ύπαρξης του ανθρώπου,μια κοινωνία ενός υδροκέφαλου και στείρου συνάμα υλισμού που δεν οδηγεί παρά στην καταστροφή μέσω του μιθρυδατισμού και της αλλοτρίωσης.

Κάποιοι αναρωτίουνται υποκριτικά που οφείλονται οι κοντά δύο αυτοκτονίες συνελλήνων την ημέρα τα τελευταία χρόνια,μιλάνε δήθεν για οικονομική κρίση και αφήνουν την "ανάλυση" εκεί που τους βολεύει,σε μια ρηχή πολιτικάντικη προσέγγιση και τίποτε άλλο,ενώ οι πραγματικοί λόγοι θα πρέπει να αναζητηθούν σε δύο άξονες τους οποίους και προανέφερα και αυτοί είναι κατά πρώτης η έλλειψη του μακρυγιαννικού "Εμείς" αλλά και αυτή η πνευματική κενότητα του σύγχρονου ανθρώπου που θεωρεί ζωή οτι μπορεί να αισθανθεί μέσω των πεπερασμένων του αισθήσεων,θεωρεί κόσμο τον μικρόκοσμο του και μόνον,αδιαφορώντας στην βαθύτερη του ουσία ακόμα και για τον ίδιο του τον εαυτό,ενώ για τους άλλους ούτε λόγος φυσικά.

Ζούμε μια κοινωνία γεμάτη απο φοβισμένα ανθρωπάκια μέσα στις μεγαλουπόλεις,κάποιοι μας στέρησαν την ελευθερία μας πολλά πολλά χρόνια τώρα προτείνοντας μας την ζωή που έχουμε,το κακό δεν είναι τόσο αυτό το ζήτημα αλλά το οτι όλα αυτά έγιναν και γίνονται και δυστυχώς θα εξακολουθούν να γίνονται με την δική μας βούληση,διότι η αλυσίδα φαντάζει ωραιότερη όταν την περνάει ο ίδιος ο σκλάβος στον λαιμό του.


Μετά τιμής
Αθήνα 10.4.2013







Κυριακή, 7 Απριλίου 2013

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ,ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ






Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Υπεύθυνος Γραφείου Τύπου για το ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ



Σημεία των καιρών ή καιρός των σημείων που καταδυκνείουν ολοένα και περισσότερο το επίππεδο του πολιτικού μας πολιτισμού σε μιά μεταπολίτευση που κινδυνεύει να καταπέσει εκ των έσω απο τα ίδια της τα λάθη ;

  Αφορμή για ετούτη την μικρή αναφορά δεν μπορούν παρά να αποτελούν τα τεκτενόμενα στην πολιτική ζωή της χώρας με τον έναν πολιτικό να ασχημονεί,τον άλλον να υβρίζει ως ο τελευταίος των τελευταίων εκ των πολιτών ή άλλον να ειρωνεύεται αμφότερους και έτσι υπό τις παρούσες οικονομικοκοινωνικοπολιτικές συνθήκες,καλείται η Ελλάς να βαδίσει τον δρόμο της προόδου αναμεταξύ των εθνών με μια κοινωνία όπου χρειάζεται τάχιστα επανακαθορισμό των εννοιών που την διέπουν,προκειμένου να μην αυτοκαταστραφεί ελέω κρίσης.

Ο όρος "πολιτικός" πλέον έχει καταντήσει ύβρις αντί να είναι τιμή για τον καθένα ενεργό πολίτης αυτής της χώρας,ο τραμπουκισμός κάθε μορφής ανθεί ως η μοναδική "διέξοδος στο αδιέξοδο" και ο καθείς εξ ημών εχέφρων νούς,αναρωτάται πλέον τι μέλλει γεννέσθαι σε μια χώρα όπου όλα απαγορεύονται και όλα επιτρέπονται,σε μια χώρα όπου οι κόκκινες γραμμές της έχουν διαραγεί πρό πολλού χρόνου,σε μια χώρα όπου δεν φαίνεται να γνωρίζει το που θέλει να πάει και το χειρότερο του να μην γνωρίζεις είναι το να μην θέλεις κάν να μάθεις.

Άραγε ήταν έτσι τα πράγματα και πρό κρίσης και όλα καλύπτονταν πίσω απο την οικονομική ευμάρια και η κρίση τα ξεσκέπασε όλα, ή η εκτράχυνση αυτή του πολιτικού μας πολιτισμού συμβαίνει τώρα λόγω του οτι κάποιοι χρειάζονται για τους δικούς τους λόγους αυτή την εκτροπή στα κάθε λογής άκρα ;

Σίγουρα ένας τόπος με παράδοση και ιστορία στην πραγματική δημοκρατία,δεν μπορεί να βρεί τον δρόμο του εν μέσω προπυλακισμών,λαικισμού,ψεύδους και αλληλοκατηγοριών και μείς εάν θέλουμε κατ ελάχιστον να τιμήσουμε την μνήμη των αρχαίων μας προγόνων,οφείλουμε και ως πρός αυτούς αλλά και ως πρός εμάς τους ίδιους και τα παιδιά μας,να βαδίσουμε τον δρόμο της νηφαλιότητας,χρειαζόμαστε το καθαρό μυαλό περισσότερο απο ποτέ πριν είναι πολύ αργά για όλους και ας μην ξεχνά κανείς εκ των εμπλεκομένων συμπεριλαμβανομένων και των πολιτών αυτής της χώρας,πως η μικροπολιτική δεν είναι πολιτική.