ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013

Ο ΕΘΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ "ΣΑΛΑΜΟΠΟΙΗΣΗ" ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΑΣ




Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Τομεάρχης πολιτισμού για το ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ


Με τον όρο "σαλαμοποίηση" εννοεί κάποιος την συνεχή άλωση μιάς κοινωνίας απο όσους διεκδικούν και επιδιώκουν τον μετασχηματισμό της,σε κάτι ομιχλώδες και δυσδιάκριτο οχι με απότομο τρόπο που ενδεχομένως θα προκαλούσε αντιδράσεις,αλλά βάση ενός σχεδίου που μεσομακροπρόθεσμα αλλοιώνει το κοινωνικό αισθητήριο του τι είναι ορθόν και τι οχι μέσα στην μεγάλη κοινωνία.

Το φαινόμενο δε αυτό βρίσκεται σε όξυνση οταν αυτή η κοινωνία βρίσκεται σε κρίση και αποτελεί αίτιο και αιτιατό ταυτόχρονα,συντελώντας σε αυτήν την τελευταία, διαφθείρωντας παντοιοτρόπως τις δομές και την σύσταση αυτών,που δεν είναι άλλες απο τα ίδια τα άτομα,έτσι διεφθείρωντας τα δομικά υλικά γίνεται εφικτή και η αλλοίωση του όλου οικοδομήματος και ο μετασχηματισμός του σε κάτι που καμία σχέση δεν έχει με το παρελθόν.

Στην σημερινή κατάσταση μιάς χώρας που έφτασε εδώ που έφτασε εξαιτίας της οκνηρίας την οποία επέδειξε όσον αφορά τις "κόκκινες" γραμμές της κουρασμένη το δίχως άλλο απο ψεύτικα οράματα και αγώνες που κάποιοι καρπώθηκαν πρός ίδιον όφελος,τούτο το φαινόμενο έχει καταστεί τόσο αρρωστημένο ώστε τα όρια μεταξύ του ορθού και του ανώμαλου στέκουν δυσδιάκριτα για την μεγάλη πλειοψηφία η οποία έχει αφεθεί όπως άλλως τε και τον καιρό των "παχέων αγελάδων" στην τύχη της,μιά τύχη την οποία πολλές φορές διαμορφώνει η ίδια αλλά και διαμορφώνεται απο αυτήν,μιάς και οπως γράφω αλλού,η αλυσίδα φαντάζει ωραιότερη όταν την περνά ο ίδιος ο σκλάβος στον λαιμό του.

Οτι θίγεται στο παρόν βρίσκεται δίπλα μας κάθε μέρα και σε κάθε επίππεδο,απο την πολιτική ζωή και ένα πολιτικό σύστημα σε σήψη,έναν πολιτισμό και μία τέχνη που αποπνέει νηνεμία θανάτου,μέχρι και την καθημερινότητα των πολιτών μιάς κοινωνίας η οποία ποτέ της δεν μπήκε στην δύσκολη ατραπό της αυτοκριτικής και κρύβεται πάντα πίσω απο μια σοβαροφανή μάσκα,αποφεύγοντας να θίξει τα καίρια ζητήματα όπως το που βαδίζει τόσο αύτή η ίδια,αλλά και ο κόσμος μας και πάνω σε ποιές θεμελιώδεις αρχές καλείται να αντιμετωπίσει το δικό της μέλλον επάνω στον πλανήτη.

Θα φανώ επικριτικός μα νιώθω πως έτσι πρέπει να ειπωθούν τα πράγματα για καλό του συνόλου,έχουμε φτάσει να μην μας συγκινεί πλέον κάν η μυρωδιά του αίματος που χύνεται άφθονο συνήθως διά ασήμαντον αφορμή όπως οι πολιτικές πεποιθήσείς και ο οπαδισμός που φέρνουν στα κοινά ή η εγκληματικότητα που εκτρέφεται απο την φτώχεια και τις πολιτικές φτωχοποίησης όπως η λαθρομετανάστευσή,να θεωρούμε "ανθρώπινο δικαίωμα" την παρα φύσιν σεξουαλική επιλογή ενώ παραβλέπουμε κατά το δοκούν μύρια όσα πραγματικα ανθρώπινα δικαιώματα χάριν ενός "υπερανθρωπισμού",όπου τα ανθρώπινα δήθεν δικαιώματα τίθενται παραπάνω απο το σύνολο,ανεχόμεθα την πολιτισμική αλλοίωση που μας επιβάλουν "ντε φάκτο" διότι "τι μπορεί να κάνει κανείς" και εκ των συνθηκών με τον απύθμενο φόβο του να μην μας χαρακτηρίσουν "φασίστες" και "ναζί" που καμία σχέση τούτο δεν έχει με την αγάπη για αυτό που λέμε πατρίδα αγάπη  και τιμή στο ένδοξο παρελθόν ενός λαού που εμείς δεν αποτελούμε παρά έναν και μόνον μοναδικό και εκ του αποτελέσματος κρίνοντας αδύναμο κρίκο έρμαιο των φόβων που εκτρέφονται στο κοινωνικό ασυνείδητο.

Σε τούτη την κοινωνία η προσωπική ευθύνη αντικαταστάθηκε απο το αίολο εφυολόγημα περί "ανθρωπίνων δικαιωμάτων" (που είναι σαφώς προιόν ενός τεχνιέντως εκτρεφόμενου λαικισμού) τα οποία ούκ ολίγες φορές χρησιμοποιούνται ως ο πολιορκητικός κριός μιάς κοινωνίας με τείχη ετοιμόρροπα που ούτως ή άλλως στέκουν αδύναμα στην θύελλα όσων μας θέλουν,ένα συνοθύλευμα άβουλων όντων χωρίς πατρίδα,θεό και χωρίς το κυριότερο κριτική σκέψη που να ξεδιαλέγει το κακό απο το καλό και το θετικό απο το αρνητικό,που να αποδέχονται τα πάντα απο τον φόβο και μόνον του κατατρεγμού απο τους άλλους που ακολουθούν τα της "μοδός".

Τούτος ο λαός έχει στις πλάτες του μια τεράστια ευθύνη την οποία όσοι την βλέπουν οφείλουν να την καταδυκνείουν με κάθε ευκαιρία,που όσο περνά ο καιρός όλο και περισσότερο αμφιβάλω εάν είναι σε θέση να αντέξουν οι πλάτες του και αυτή έχει να κάνει με την διατήρηση του πραγματικώς όρθού και οχι του "πολιτικώς ορθού",εναντίον όλων.

Αυτός ο λαός υπό τις συγκεκριμένες οικονομικοκοινωνικοιστορικές συνθήκες,έχει μια δύσκολη αποστολή ίσως την δυσκολότερη της ιστορίας του,το να κρατήσει με στιβαρό χέρι το τιμόνι της δικής του τύχης και να μην σπάσει ως προανέφερα ως ένας αδύναμος κρίκος μιάς αλυσίδας χιλιάδων ετών ιστορικού γίγνεσθαι αναμεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος,αλλά και διατηρώντας αυτή την φλόγα άσβεστη να καταστεί ο κυμματοθραύστης του "παλιού" που δεν είναι πάντοτε κακό σε σχέση με το "νέο" που δεν είναι πάντοτε καλό,ο πανδαματωρ χρόνος το μόνο σίγουρο είναι πως θα σαρώσει τα πάντα αφήνωντας τα σχέδια κάποιων απλά σχέδια και επιβάλλοντας την φυσική επιλογή που γνωρίζει λές κι απο ένα αδιόρατο ένστικτο το καλό και το κακό,είτε το θέλουν κάποιοι είτε όχι,μα ας μην ξεχνά ποτέ κανείς πως η ιστορία διαμορφώνεται οχι μόνον απο την παρουσία αλλά και την απουσία η οποία και δρά καταλυτικά στο αποτέλεσμα.

Ο δε εθισμός ή η αντίσταση στο φαινόμενο της "σαλαμοποίησης" η οποία συντελείται καθημερινά,αποτελεί και το κλειδί της δικής μας συμμετοχης ή αποχής σε όλα αυτά,ας μάθουμε επιτέλους απο μόνοι μας να ξεχωρίζουμε το δέντρο απο το δάσος σταματώντας τον αρρωστημένο μεσσιανισμό που βολεύει συνειδησιακά τους περισσότερους εξ ημών και ας θυμόμαστε άπαντες πως μια κοινωνία που συνήθισε στο αίμα και την κάθε είδους ανωμαλία που σε αυτήν εμπίπτει και το γεγονός της αδυναμίας του να ξεχωρίσει κάποιος το ορθό απο το ανώμαλο το ίδιο,με μόνο να την συνδέει το κακό της το χάλι,είναι ήδη νεκρή.









Δεν υπάρχουν σχόλια: