ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2014

Το μήνυμα της 4ης Αυγούστου σήμερα




Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος


Τα ιστορικά γεγονότα λίγο ή περισσότερο γνωστά αν και τις περισσότερες φορες τυγχάνουν σοβαρότατης διαστρέβλωσης και τούτο οχι αναίτια, στις 4 Αυγούστου του 1936,ο πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς σε συναπόφαση με τον Βασιλέα αποφασίζουν την αναστολή συγκεκριμένων άρθρων του συντάγματος αλλά και την επιβολή στρατιωτικού νόμου, έτσι την επαύριον πέντε του μηνός χωρίς ιδιαίτερες αντιδράσεις η επόμενη ημέρα βρίσκει την Ελλάδα υπό το καθεστώς το οποίο έμεινε στην ιστορία ως καθεστώς της "τετάρτης Αυγούστου" σε μια δικτατορία "πολιτικού τύπου" η οποία αργότερα έμεινε στα κιτάπια της πληρωμένης ιστορίας ως μιά "μαύρη" σελίδα για τον λαό και την "δημοκρατία".




 Η αυτή ημέρα και η αναμόχλευση του οχι και τόσο μακρινού παρελθόντος οφείλει να μας προβληματίσει αναφορικα΄με την σημερινή κατάσταση μας και να δράσει ως εναρκτήριο συνειδησιακό λάκτισμα θα έλεγε κανείς προκειμένου οχι τόσο να αντιπαραβάλουμε την τότε κατάσταση με το σήμερα μιάς και κάτι τέτοιο θα ήταν μάλλον κενό λόγου διότι στην ουσία συγκρίνουμε δύο εντελώς διαφορετικές Ελλάδες, αλλά να δούμε με αντικειμενικότητα όσο αντικειμενική μπορεί να είναι η παρατήρηση της ιστορίας, το γεγονός αυτό και την αντήχηση του στο παρόν, μόνον ως γνωστόν ο παραδειγματικός ρόλος της ιστορίας έχει σημασία πέρα απο την στείρα αναπόληση των ευτυχών ή των άσχημων στιγμών ενός τόπου.

Τι κατάφερε λοιπόν το καθεστώς της τετάρτης Αυγούστου το οποίο οφείλει να μας παραδειγματίσει επαρκώς ώστε να πράξουμε το ίδιο ; το πρώτο που κατάφερε ήταν να επιβάλλει εντός ή εκτός εισαγωγικών (για εμένα να υποβάλλει και να υποδείξει στον λαό  έναν άλλον εναλλακτικό δρόμο δράσεως για το σύνολο και την χώρα, δρόμο τον οποίον είχε μάλλον ξε - χάσει έπειτα απο την μικρασιατική καταστροφή όπου ακολουθήθηκε ένας "κοινωνικός ενδοτισμός" πέρα απο την "μεγάλη ιδέα") την εθνική ενότητα, μιάς και ποτέ μεγάλα έργα δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν εάν και εφόσον ο λαός δεν είναι ενωμένος κάτω απο ένα κοινό ιδανικό όπως η αγάπη προς την πατρίδα και η εντατική δουλειά πρός την ανάταση της ελληνικής κοινωνίας.


Η Ελλάδα του τότε, πληγωμένη ηθικά και υφιστάμενη μιάν κοινωνική αναδιάταξη έπειτα απο την μικρασιατική καταστροφή (καταστροφή την οποία είχε προσπαθήσει να αποτρέψει ο Ιωάννης Μεταξας προτού αυτή γίνει πράξη), κουρασμένη απο τους συνεχείς πολέμους, αναζητούσε την ελληνικότητα της κάτι που θα της εξασφάλιζε μιά θέση αναμεταξύ των εθνών, έτσι η ορμή του λαού που ως ποτάμι ξεχύνεται και τις περισσότερες φορές χύνεται άσκοπα στο πέλαγος του άκρατου εγωισμού και φιλοτομαρισμού μη έχοντας άλλη διέξοδο (το παράδειγμα των καιρών μας), μπόρεσε να πάρει σάρκα και οστά και να πραγματωθεί, κάτι που θα γίνονταν εμφανές μόλις τέσσερα χρόνια αργότερα κατά την διάρκεια του έπους του σαράντα και της αντίστασης στην τριπλή κατοχή γερμανών, ιταλών και βούλγαρων απο την οποία τόσα πολλά υπέμεινε ο τόπος για ακόμα μια φορά.

Σήμερα η χώρα σε κατάσταση "μόνιμης επετείας" εδώ και πολλές δεκαετίες, αποδυναμωμένη και ενταγμένη μέσα σε μία Ε.Ε. του τραπεζιτικού ηγεμονισμού η οποία υπάρχει για να εξυπηρετεί συγκεκριμένους στόχους του μεγάλου κεφαλαίου, με εκατομμύρια λαθρομετανάστες εντός της, ανθρώπων εξαθλιωμένων οι οποίοι πάντα θα δρούν οχι γιατι το θέλουν απαραίτητα ως η θρυαλλίδα εν δυνάμει αρνητικών εξελίξεων, χωρίς εθνικούς στόχους πέραν της διάλυσης της εθνολογικά μέσα στο χωνευτήρι των λαών που ονόμασαν κάποιοι δήθεν "Ευρωπαική ένωση", με ανάπτυξη στο ναδίρ, σε πλήρη κατάπτωση των ηθικών αξιών της και το χειρότερο χωρίς πίστη στις ίδιες δυνάμεις άγεται και φέρεται πίσω απο το άρμα της δήθεν "ευρωπαικής προοπτικής" της ως σκλάβος αλυσοδεμένος απο τα χρέη στο παζάρι του "νέου κόσμου και της νέας εποχής".

Πέρα λοιπόν απο τις αντιπαραθέσεις (στείρες κατ εμέ και άνευ ουσίας μιάς και ουδείς πρόκειται να πείσει τον άλλον περί του αντιθέτου) ανθρώπων προσκείμενων στην κατάσταση του τότε ή "δημοκρατών" οι οποίοι αλλαλάζουν με άναρθρες κραυγές και χιλιοφορεμένα τσιτάτα την δήθεν ψευτοαριστεράς ενάντια του "φασισμού" μόνο και στην απλή αναφορά του ιστορικού γεγονότος του τότε (ξεχνώντας το βασικό στοιχείο μιάς δημοκρατίας την ανοχή στην αντίθετη άποψη και εφαρμόζοντας μιά κατά το δοκούν δημοκρατία), οφείλουμε πάντοτε να κοιτάζουμε προς τα πίσω και να κρατούμε οτι μας χρειάζεται προκειμένου να προχωρήσουμε μπροστά διότι το παλιό δεν είναι πάντα και χειρότερο του νέου.
  
  Η 4η Αυγούστου δεν έχει να απολογηθεί σε κανέναν τίποτα, συνέβει υπό συγκεκριμένες ιστορικοκοινωνικοπολιτικές συνθήκες και εκ του αποτελέσματος έκανε καλό στον τόπο και δεν έχει να απολογηθεί ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΤΙΠΟΤΑ στους σήμερινούς αποτυχημένους κατ ελάχιστον "δημοκράτες" κατ ουσίαν ασυδοκράτες του πουθενά και της επετείας που γονάτισαν τον ευλογημένο αυτόν τόπο.
Η διαφορά δε, αναμεταξύ μεταξικού καθεστώτος και σημερινής κατάστασης όπου επί σαράντα ολάκερα χρόνια λυμαίνεται τον τόπο, βρίσκεται στην θέση των χειρών είναι η αλήθεια.
     Ενώ τότε χαιρετούσαν καλώς ή κακώς τον αρχηγό του κράτους, σήμερα και εδώ και δεκαετίες, τείνουν προς επαιτεία πρός όπου μπορούν.
Πίστη στις ίδιες δυνάμεις, εθνική συνοχή και επανελληνισμός, μόνον έτσι η χώρα θα διέλθει δια παντός μιάς τεχνητής κρίσης όπως η σημερινή, η Ελλάς ανήκει ΜΟΝΟΝ είς τα συμφέροντα της.








Δεν υπάρχουν σχόλια: