ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Το κακόν θέατρο της Πλατείας Συντάγματος



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης και  Δημοσιογράφος

 
 Είναι γεγονός πως το όλον «Ελληνικόν πρόβλημα», συνίσταται σε πρόβλημα πρίσματος θέασης των γεγονότων της ζωής.   
    Και τούτο το γνωρίζουν πολύ καλώς οι εξουσιαστές αυτού του τόπου και χρησιμοποιούν αυτό το φαινόμενο κατά το δοκούν, προκειμένου καθημερινώς να εκτρέπουν την προσοχή του Ελληνικού λαού απο τα ουσιώδη ζητήματα τα οποία θα έπρεπε να είναι στην πρώτη γραμμή του δημοσίου διαλόγου. Αντί αυτού οτιδήποτε επουσιώδες, οποιαδήποτε αθλιότητα η οποία σε ένα σοβαρό κράτος δεν θα απασχολούσε κάν, βρίσκεται με λόγο και κατόπιν σχεδίου πάντα στην επικαιρότητα.



Το σημερινό πολιτικό προσωπικό της χώρας, είναι δυστυχώς το χειρότερο πολιτικό προσωπικό μιάς μεταπολίτευσης η οποία ζεί τις τελευταίες ημέρες της πομπηίας και η οποία πνέει τα λοίσθια εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, έχοντας εξαπατήσει στο σύνολο της σχεδόν τον Ελληνικό λαό, έχοντας εκβιάσει στον ίδιο βαθμό και έχοντας δημιουργήσει  είς τον λαό και αυτό καθόλου αναίτια,  μεγάλες προσδοκίες,  κραδαίνοντας ως ιερή αγελάδα την φωτογραφία της δήθεν «ευρωπαικής προοπτικής» της χώρας και συναγωνιζόμενοι ο είς τον άλλον στο ποιός θα ζητιανέψει υπό καλύτερους όρους, πάντοτε για το «καλό της πατρίδας» αλλά στην ουσία για το καλό των αφεντικών τους και των ιδίων  οι οποίοι έστησαν όλο αυτό τον εμπαιγμό επί δεκαετίες.

Και τι να πρωτοσχολιάσει κανείς παρατηρώντας τα τεκταινόμενα είς τον «Ναό της δημοκρατίας». 
    Απο της αμφιέσεως των υποτιθέμενων βουλευτών ως και το υβρεολόγιο το οποίον δεν ακούει κανείς ούτε ακόμη και ανάμεσα των ταπεινότερων και λαικότερων ανθρώπων της αγοράς, τους οποίους συμπαθώ ειλικρηνώς και ας μου συγχωρέσουν τοιάυτη αντιπαραβολή διότι τίμια  προσπαθούν για τα προς το ζείν σε σχέση με πολλούς εθνοπατέρες και εθνομητέρες οι οποίοι πέρα απο τον ανταγωνισμό στο ποιός θα ζητιανέψει καλύτερα ως προείπα, ανταγωνίζονται και είς την χυδαιότητα προς επίδειξη  και μάλιστα εμπρός στα μάτια του Ελληνικού λαού, θεωρώντας τοιαύτες συμπεριφορές ως ένα ακόμη χαρτί λαικισμού το οποίο τραβούν απο το μανίκι τους, προκειμένου να συμπαρασύρουν τον λαό, ο οποίος τους εξέλεξε, στον βόρβορο της πνευματικής κατάπτωσης και τον οχετό της μεταπολίτευσης.

Λύσεις κύριες και κύριοι εντός πολλών εισαγωγικών, αναζητά ετούτος ο λαός και οχι κοκορομαχίας και ορνιθομαχίας προς τέρψην του λαού, ενός λαού ο οποίος  έκανε τα δικά του λάθη όσον αφορά την επιλογή των ανθρώπων οι οποίοι και τον εκπροσωπούν την σήμερον, με μοναδικό ελαφρυντικό το γεγονός πως το σύστημα ποτέ δεν αφήνει τους άξιους να βρίσκονται πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων σε πρώτες εκλόγιμες θέσεις. Οι ελάχιστοι οι οποίοι είναι κάπως αξιόλογοι χρησιμοποιούνται ως η κολυμβήθρα διαμέσω της οποίας αγιοποιούνται όλοι οι άλλοι, όλος αυτός ο συρφετός της οικογενειοκρατίας ο οποίος λυμαίνεται τον τόπο επί αιώνες σύν την κουστωδία των περιστασιακών διασκεδαστών, οι οποίοι αναλαμβάνουν απο καιρού είς καιρόν να κερδίσουν χρόνο για ένα βρώμικο σύστημα διαπλοκής το οποίο και αλώνει καθημερινά συνειδησιακά έναν λαό ηρώων, μετασχηματίζοντας με γεωμετρική πρόοδο σε λαό πλαδαρών Περσών.

Λαέ Ελληνικέ, αγαπητέ αναγνώστη όπου διαβάζεις τούτο το κείμενο, ο εχθρός είναι απο καιρό εντός των τειχών, και μιάς και η τέχνη του θεάτρου, γεννήθηκε είς τον τόπον σου, σε προτρέπω να παρακολουθείς καλύτερες και χρησιμότερες παραστάσεις απο αυτές οι οποίες ανεβαίνουν είς το κακόν θέατρο της Πλατείας του Συντάγματος.

Δεν υπάρχουν σχόλια: