ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2015

Αυτή η υπέροχη Δανάη...

(Μια αναφορά στην Δανάη Στρατηγοπούλου)

Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Αγαπητέ μου φίλη και φίλε όπου διαθέτεις τον χρόνο σου ώστε να
διαβάσεις το παρόν.

Πάντοτε έχω την αίσθηση πως πριν κάποιος αποχωρήσει απο τούτον εδώ τον
μάταιο κόσμο, οφείλει να επισκεφθεί συγκεκριμένους τόπους. Την ίδια
αίσθηση διατηρώ και για συγκεκριμένους ανθρώπους, να πως με την
οποιαδήποτε ευκαιρία, θα πρέπει κάποιος πριν έρθει ο θάνατος για να
τον συναντήσει, να προλάβει να γνωρίσει ανθρώπους οι οποίοι αξίζουν
πραγματικά τον τίτλο.



Ίσως να απορείς ώρες ώρες με την εμμονή μου είς το παρελθόν, μα θεωρώ
πως εκεί κρύβεται πολύ μεγάλο κομμάτι απο όσα σήμερα κάποιοι μας έχουν
κρύψει τεχνιέντως προς μια «νέα εποχή». Μα μπορεί κάποιος αλήθεια να
κρύψει το φώς ; το φώς είναι πάντα εκεί είτε αποφασίσουμε να το
βγάλουμε απο την ζωή μας είτε οχι. Θεωρώ πως ο τρόπος της ζωής μας
σήμερα χρειάζεται πλήρη αναθεώρηση αναφορικά με το τι εννοούμε ως
«κόσμο».
Συνήθως οτι ενοούμε ως «κόσμος» δεν έχει να κάνει σχεδόν σε τίποτε με
τον πραγματικό κόσμο, έτσι τα συμπεράσματα μας για το όλον,
προέρχονται αναγκαστικώς απο την επι μέρους μας θεώρηση και προφανώς
τις περισσότερες φορές είναι εσφαλμένα και πλήρως διαστρεβλωμένα.

Η αναπόληση του παρελθόντος έχει ένα μεγάλο κέρδος. Το να μπορέσουμε
να γνωρίσουμε άλλες πτυχές κοσμοθέασης, με σκοπό να τις εντάξουμε στην
σημερινή κατάσταση βελτιώνοντας δραστικά την ζωή μας, για αυτό και
στην τελευταία σειρά άρθρων μου, μιλώ για ανθρώπους του πνεύματος του
παρελθόντος κόσμου, με σκοπό την απόκτηση νέων παραστάσεων, αλλά και
την σύγκριση. Μια σύγκριση η οποία θα μας βοηθήσει να αποκτήσουμε την
χαμένη μας καλλαισθησία, την χαμένη μας ταυτότητα.

Η αποψινή μου «προσκεκλημένη απο το υπερπέραν», σε αυτό το
προσκλητήριο νεκρών που εδώ και καιρό συντάσσω, είναι μια ύπαρξη
πολυδιάστατη, η οποία κατέκτησε τα καλλιτεχνικά πράγματα του τόπου επί
δεκαετίες και διάνθισε με την φωνή μα και με τα γραπτά της, αυτό που
λέμε ζωή.

Ο λόγος για την αγαπημένη Δανάη. Την Δανάη Στραγηγοπούλου.
Η μικρή Δανάη βλέπει το φώς του κόσμου ετούτου στις 8 Φεβρουαρίου του
μακρινου 1913 στην Αθήνα, μα στην ουσία τα παιδικά της χρόνια τα περνά
στην Γαλλία. Μετά το πέρας των εγκυκλίων σπουδών της εγγράφεται στο
Πανεπιστήμιο, στην σχολή των πολιτικών επιστημών.  Παράλληλα και είναι
αυτό το κομμάτι της το οποίο γνωρίζουμε και αγαπούμε οι πολλοί,
σπουδάζει ορθοφωνία και μουσική και ακολουθεί την φωνή της καρδιάς
της, την μεγάλη της αγάπη που δεν είναι άλλη απο το σήμερα γνωστό ως
«ελαφρό» τραγούδι. Στα 1935 εμφανίζεται και ως δημοσιογράφος αλλά
τελικά εντός της επικρατεί η μεγάλη της αγάπη και έτσι μεσουρανεί απο
τα 1936 και για πολλές δεκαετίες μετά στα καλλιτεχνικά πράγματα.

Είναι αναμφίβολα η μούσα του Κλέωνος Τριανταφύλλου, του γνωστότερου
μας ως Αττίκ κσι ερμηνεύει καταπληκτικά με την αισθαντική φωνή μα και
την άψογη εκτέλεση που την χαρακτηρίζει μια πρωτόγνωρη θεατρικότητα,
όλες τις μεγάλες επιτυχίες του τεράστιου αυτού συνθέτη. Μα η Δανάη δεν
μένει μόνον εκεί. Ερμηνεύει εξαίσια τόσο τον Χρήστο Χαιρόπουλο, όσο
και δημοτικά μας τραγούδια μα και μελωδίες στα ισπανικά. Εξάλλου και
η λατινική Αμερική θα παίξει έναν πολύ μεγάλο ρόλο στην μετέπειτα ζωή
της, εφόσον γνωρίζεται και με τον περίφημο παγκοσμίου φήμης ποιητή
Πάμπλο Νερούντα

Στα 1946 την βρίσκει κανείς καθηγήτρια φωνητικής είς το Ελληνικόν
Ωδείο των Αθηνών , ενώ αργότερα θα διατελέσει καθηγήτρια Ελληνικής
λαογραφίας με τεράστιο έργο στο πανεπιστήμιο του Σαντιάγο της Χιλής
προσφέροντας στον τόπο μας και απο αυτόν τον προμαχώνα αναφορικά με
την γνωστοποίηση του πολιτισμού μας διεθνώς.

Η Δανάη, υπήρξε πολυεπίππεδη προσωπικότητα, ούσα μέλος της ένωσης
μουσκοσυνθετών, της ένωσης Ελλήνων λογοτεχνών, του Σωματείου Ελλήνων
Ηθοποιών, μιλούσε τρείς γλώσσες και βραβεύτηκε με πολλά μεγάλα και
διεθνή βραβεία για την προσφορά της στον Ελληνικό και παγκόσμιο
πολιτισμό. Πεθαίνει σε βαθύ γήρας (αν ζούσε θα με παρατηρούσε για
αυτήν μου την έκφραση, νιώθοντας πάντα νέα όπως και ήταν στην ουσία)
στις 18 Ιανουαρίου του 2009 και θα ταφεί στο Α΄ νεκροταφείο των
Αθηνών.

Μα πέρα απο όλα τούτα τα τυπικά αν το θέλετε μιάς κατά σάρκαν ύπαρξης
και διαδρομής επί γης, η γλυκύτατη Δανάη Στρατηγοπούλου θα μείνει για
πάντα χαραγμένη στο κοινωνικό μας ασυνείδητο, ως η απαλή, αισθαντική
φωνή των τραγουδιών κυρίως των Αττίκ και Χαιρόπουλου αλλά και άλλων
συνθετών της εποχής, σφραγίζοντας στην αιωνιότητα την σημασία του να
είσαι πάνω απο όλα «άνθρωπος» με όλη την σημασία της λέξεως αυτής,
«ανώτερος άνθρωπος» θα προσέθετα καταληκτικά. Γλυκύτατη Δανάη σε
ευχαριστούμε για όλα, σε ευχαριστούμε για τον συνεχή σου αγώνα να
κάμεις τούτον κόσμο κάπως ομορφότερο.




Τραγούδια με την φωνή της Δανάης


Άδικα πήγαν τα νιάτα μου
Τα καημένα τα νιάτα
Το χρήμα
Ας ερχόσουν για λίγο
Αν βγούν αλήθεια
Αμαπόλα
Απο μέσα πεθαμένος
Είδα μάτια
Είν η αγάπη Χίμαιρα
Έρημος, βαρύς και μόνος
Παπαρούνα
Θα ξανάρθεις
Το οργανάκι
Τάνγκο νοτούρνο

Συγγραφικό έργο

"Τραγουδώντας" (χρονικό) 1954
"Αντιδράσεις" (ποίηση) 1960
"Τα υψώματα του Μάτσου Πίτσου" του Π. Νερούδα, μετάφραση 1966
"Για ένα ζευγάρι ρόδα" (λαογραφική μελέτη) 1972
"Ελληνίδες ηρωίδες στο δημοτικό τραγούδι" (μελέτη) 1972 και ακολουθούν
από το 1973:
"Εστραβαγάριο"
"Είκοσι ποιήματα αγάπης κι ένα τραγούδι απελπισμένο"
"Λάμψη και θάνατος του Χοακίμ Μουριέτα"
"Γενικό άσμα"
"Νύχτα του Σαββάτου" του Μπερναβέντε, μετάφραση
"Η μάυρη βίβλος της βορειοαμερικανικής επέμβασης στη Χιλή" του Αρμάνδο
Ουρίβε, μετάφραση
"Η Χιλή θα νικήσει" του Χουάν Φοντό, μετάφραση
και πολλούς στίχους για τραγούδια ή μουσική σ΄ ελληνικά τραγούδια και
σε ποίηση Π. Νερούδα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: