ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2015

Ακόμα ένα ποτηράκι....


Η Σωτηρία Ιατρίδου

(Μία αναφορά στην Σωτηρία Ιατρίδου)
Τού Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Υπεύθυνος Πολιτισμού Λ.Α.Ο.Σ

«Στον κόσμο που βρέθηκα τα πάντα βαρέθηκα
 αγάπες και πίκρες και φαρμάκι.»
Σωτηρία Ιατρίδου

Η παλιά μας Αθήνα. Η αλήθεια μου ορισμένες φορές αναρωτάμαι πως έιναι δυνατόν να νιώθεις τόσο προσφιλώς προσκείμενος και θετικά σκεπτόμενος για κάτι το οποίο δεν έζησες. Τούτην την συμπεριφορά την αποδίδω οχι σε κάτι μεταφυσικόν βέβαια, αλλά στην αιώνια τάση του ανθρώπου προς το κάλλος. 

Έτσι οτιδήποτε ανεβάζει τον άνθρωπο σε ανώτερα επίππεδα αισθητικής αντίληψης του κόσμου γύρω, αποκτά θα έλεγε κανείς αυτομάτως,  μιά διαχρονικότητα μοναδική, μιάν ιδιότητα η οποία κατατίθεται είς την «παγκόσμια τράπεζα της ευαισθησίας», μιάν  τράπεζα που ο σύγχρονος άνθρωπος δεν διανοείται κάν πως υφίσταται, όντας πλασμένος να σκέπτεται τα του καθημερινού βίου και τα προς το ζείν. Δυστυχώς η πραγματικότητα και οι ρυθμοί αυτής, έρχεται να προσγειώσει απότομα τον άνθρωπο και να τον σπρώξει όσο πιο κάτω γίνεται προκειμένου να επιβιώσει. Τόσο χαμηλά ώστε και εκείνος δεν αισθάνεται πλέον καμιάν διαφοροποίηση της φύσης του, φύσις η οποία μετεξελίσεται συνεχώς με αρνητικό τρόπο. 

Κι όμως κάποιοι κάποτε τραγουδούσαν για τα γιασεμιά μεθώντας απο το άρωμα των νυχτολούλουδών εκεί στην αρχαία γειτονιά της Πλάκας κάτω απο την Ακρόπολη. Κάποιοι είχαν μιάν διαφορετική εντελώς αντίληψη περί του κόσμου και ως πραγματικοί καλλιτέχνες και πνευματικοί ταγοί αυτού του τόπου, κατέγραψαν την αλήθεια τους η οποία ουδεμία σχέση έχει με την «αλήθεια» μας, σε στίχους και μελωδίες απο καιρό ξεχασμένες  μα θα έλεγε κανείς καλύτερα,  «προφυλαγμένες απο τον καιρό». Τραγούδια που καθρεπτίζουν μιάν εποχή η οποία φοβούμαι πως «επέρασε και εχάθει» ανεπιστρεπτί πλέον, μάζι με εκείνους  τους ανθρώπους που πλέον ως σκιές  περιπατούν τους δρόμους της συλλογικής μνήμης, διότι ως υποστηρίζω πάντοτε «οι ημέρες είναι όλες οι ίδιες και ο άνθρωπος κάνει την ιστορία». 

Απόψε αναφέρομαι σε ένα πρόσωπο οχι όσο θα έπρεπε γνωστό. Την λατρεμένη Σωτηρία Ιατρίδου, ηθοποιό, τραγουδίστρια του «ελαφρού» μας προπολεμικού τραγουδιού , του θεάτρου και του μελοδράματος, τραγουδοποιό μα και το λιγότερο γνωστό ζωγράφο. Φύσις πολυτάλαντη, άνθρωπος μιάς άλλης εποχής η οποία και στα βαθιά της γεράματα κράτησε πάντα ως του τέλους την ζωντάνια και την αγάπη της για την ζωή με μιά γλυκιά μελαγχολία στο βλέμμα για οτι πέρασε. Ευτυχώς ο τηλεοπτικός φακός επρόλαβε να την καταγράψει έστω και σε μεγάλη ηλικία, ώστε να αφεθούν εκείνα τα λίγα λεπτά εμπρός στον φακό, ως παρακαταθήκη για όποιον αποφασίζει να ακολουθήσει την σκληρή μα και όμορφη, μποέμικη ζωή του πραγματικού καλλιτέχνη.

Η Σωτηρία Ιατρίδου, είδε το φώς της αττικής γης για πρώτη φορά είς τα 1901. Γεννιέται στην Αθήνα και πρωτοεμφανίζεται στο τότε υποτυπώδες νεοελληνικόν θέατρο  είς τα 1916, ενώ αποσύρεται απο αυτό έπειτα απο τριάντα ολάκερα χρόνια είς τα 1946.  Θα συνεργαστεί με όλους τους μεγάλους μας ηθοποιούς όπως ο Αιμίλιος Βεάκης αλλά και όλη εκείνη την  γενιά των μεγάλων ηθοποιών και καλλιτεχνών,  πριν τον δεύτερο παγκόσμιο  πόλεμο, ενώ  ταυτόχρονα είναι και η πρώτη γυναίκα η οποία θα γράψει μουσική για τον κινηματόγραφο και πιο συγκεκριμένα  για την ταινία «Ο κακός δρόμος» όπου συμπρωταγωνιστεί  και ως ηθοποιός, με πολύ γνωστά ονόματα του θεάτρου και της εποχής  όπως η Κυβέλη Ανδριανού, η Μαρίκα Κοτοπούλη κ.α. 

Δυστυχώς τούτη η ταινία γυρισμένη στα 1933,  χάθηκε παντελώς και έτσι χάθηκε μαζί της και ένα σημαντικότατο ντοκουμέντο  αναφορικά με την ιστορία του νεοελληνικού  προπολεμικού κινηματογράφου στα πρώτα του βήματα.

Θα συνεργαστεί επίσης και με τον Κλέωνα Τριανταφύλλου τον καλόν μας Αττίκ όπου και στην «μάντρα» του θα πρωτοπαιχτεί η μεγάλη επιτυχία της του μεσοπολέμου, το «ακόμα ένα ποτηράκι». Ως μουσικοσυνθέτης θα συνθέσει αρκετά γνωστά τραγούδια της εποχής όπως την  «Σεβιλλιάνα», «Γυναίκας ψεύτικα φιλιά», «Γλυκιά ρετζίνα», ενώ ως ερμηνευτής θα ερμηνεύσει άκρως επιτυχημένα επιτυχίες της Αθηναικής οπερέτας των αρχών του  περασμένου αιώνα, όπως «Εγώ είμαι η νέα γυναίκα» σε μουσική Θ. Σακελλαρίδη, «Αχ Μαρί» σε στίχους και μουσική του Γ. Κωνσταντινίδη κ.α.

Επίσης συνέθεσε πολλά τραγούδια τα οποία τροφοδότησαν το μελόδραμα, την επιθεώρηση και γενικώς το θέατρο. Σημαντικότατη ως βιολίστρια και κιθαρωδός, εδίδαξε την τέχνην της είς πολλές νεότερες ντιζέζ, ενώ στα 1938 ως ζωγράφος θα εκθέσει έργα της σε διακοσμητική και ρακογραφία, στην Αθήνα τον τόπο που αγάπησε όσο τίποτε άλλο σε τούτο τον κόσμο και σαν να είχε απόλυτο δίκιο.

Ήταν αδερφή του Σταύρου Ιατρίδη επίσης ηθοποιού και κόρη της Αικατερίνης Ζαμπελίου – Ιατρίδου η οποία υπηρέτησε με τεράστια επιτυχία το ελληνικό μελόδραμα. Πεθαίνει αν και είναι μάλλον αστείον το να θεωρείς πως πεθαίνουν τέτοιοι άνθρωποι, στις 4 Απριλίου 1984.
Σήμερα τα τραγούδια της Σωτηρίας Ιατρίδου, παραμένουν ζωντανά, με μιάν ενέργεια η οποία έρχεται απο μιάν άλλην εποχή, μιάν εποχη ωραία που το άρωμα της σε συνεπαίρνει ως λίγο γιασεμί κλεισμένο σε ένα παλιό ξύλινο συρτάρι, αυτό των αναμνήσεων που δεν ζήσαμε, αλλά που ανήκουν είς την συλλογικήν ανώτερη ψυχη....
Σε ευχαριστούμε Σωτηρία Ιατρίδου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: