ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016

«Το χρονικό της μάχης της ΕΛ.ΔΥ.Κ. 14-16/8/1974», μία κατάθεση ψυχής απο τις εκδόσεις «ΠΕΛΑΣΓΟΣ».



Δημοσιευθέν απο την μόνιμη στήλη ΥΠΕΡ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
της εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ


Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Υπεύθυνος Πολιτισμού  ΛΑ.Ο.Σ.
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης
Και Δημοσιογράφος

Είναι βαριά η πένα και δύσκολα βγαίνουν οι λέξεις επάνω στο χαρτί σήμερα.

Ετούτη εδώ η στήλη καθώς και η ανεξάρτητη αρθρογραφία επί πολλά χρόνια
μέσω αυτής της εφημερίδας, του υπογράφοντος, έχει ως βασική αρχή την
στήριξη της αλήθειας. Είναι μια στάση ζωής η οποία ενσυνείδητα
ακολουθεί τόσο τα κείμενα, όσο και την καθημερινότητα αυτού ο οποίος
συντάσει το παρόν.



Ξεκινώντας απο το σπίτι εκείνο το λαμπρό πρωινό της Κυριακής πρό τριών
εβδομάδων για την συγκεκριμένη βιβλιοπαρουσίαση στον φιλόξενο χώρο του
δημοτικού συμβουλίου του δήμου της Καλλιθέας, είχα την αίσθηση εξ
αρχής πως δεν θα επρόκειτο περί μιας συνηθισμένης παρουσίασης βιβλίου
και η παρουσίαση αυτή, εξελίχθηκε ακριβώς έτσι. Τούτη η αναφορά
διαμέσω της διήγησης των συμβάντων της μάχης του στρατοπέδου της
ΕΛ.ΔΥ.Κ.  απο τον πλέον αρμόδιο, τον άνθρωπο κυριότερα, Ταξίαρχο ε.α.,
στρατηγό στις καρδιές μας (διότι οι βαθμοί και τα παράσημα παίρνονται
στο πεδίο της μάχης και οχι στα γραφεία) κ. Παναγιώτη Σταυρουλόπουλο,
δεν θα ημπορούσε σε κανέναν βαθμό να αφήσει αδιάφορο και τον πλέον
αδαή ή ασυγκίνητο άνθρωπο, διότι η αλήθεια πάντοτε συγκινεί και
συνταράζει το είναι μας, αυτό εκ του οποίου είμεθα πλασμένοι.

Σε τούτη την κοινωνία της πλήρους σήψης και απαξίωσης των εθνικών μας
ιδεωδών, σε έναν μανιασμένο πόλεμο αποδόμησης των πάντων που μαίνεται
για δεκαετίες μέσα στα χρόνια της δήθεν «μεταπολίτευσης», σε μια
κοινωνία η οποία προσπαθεί να επανεύρει το στίγμα της για τις αρχές
του νέου αιώνα, ένα στίγμα το οποίο στέκει αναμεταξύ του «παλαιού
κόσμου» και της «νέας εποχής», της παραδοσιοκρατίας και του νέου
υπερτεχνολογικού μεσσαίωνα, πάσχουμε απο την έλλειψη ΟΡΘΩΝ ΠΡΟΤΥΠΩΝ
το μόνο σίγουρο.

Οι πραγματικοί ήρωες περνούν και χάνονται διακριτικά μέσα απο την
σκηνή του βίου, δεν θα καυχηθούν ποτέ για τα «κατορθώματα» τους και αν
ποτέ μιλήσουν, αυτό θα είναι διότι η εσωτερική τους ιδέα τους το
επιβάλλει ως το υπέρτατο χρέος, ως χρέος για όσους χάθηκαν. Δεν είναι
φανφαρώνοι, δεν αγαπούν τον πόλεμο, δεν είναι εγκληματικές φύσεις,
είναι μόνον άνθρωποι που περνούν απο δίπλα σου και δεν διανοείσαι κάν
το τι παραστάσεις κουβαλούν εντός της ψυχής τους, είναι τόσο δε
ευγενείς ως ψυχές, όπου τις χειρότερες αυτές εικόνες τις παίρνουν μαζί
τους είς τα επέκεινα. Αυτοί είναι οι ήρωες μας, ήρωες των μαχών και
της ζωής, της μάχης των μαχών, διακριτικοί, ωραίοι ως Έλληνες, ίσκιοι
όπου μας θυμίζουν τι σημαίνει Έλλας και άνθρωπος. Άνθρωποι για τους
οποίους νιώθουμε περήφανοι όπου επάτησαν επί αυτής της χιλιοματωμένης
γης και που μας υποδυκνείουν κάθε λίγο και λιγάκι, το δικό μας χρέος.

«Η ψυχοσύνθεση, ενός ήρωα», θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κάποιος την
προηγούμενη παράγραφο, αλλά φοβούμαι πως η πλήρης διάσταση του
ηρωισμού δεν ημπορεί να αποδοθεί με λόγια σε έναν καιρό απραξίας όπως
οι χρόνοι μας, σε έναν καιρό αποδόμησης, σε έναν καιρό αποσάρθρωσης
και δειλίας. Και είμεθα δειλοί διότι ουδείς εφρόντισε να καθοδηγήσει
την ενέργεια μας η οποία χύνεται ως ποτάμι ανεξέλεγκτο είς τα
βοθρολύμματα της σημερινής καταστάσεως, δίχως σκοπό, δίχως πρότυπα,
δίχως στόχους και αυτό οχι αναίτια. Τούτη η «ελεγχόμενη ασυδοσία»
βολεύει πολλούς.

Με τι να πρωτοσυγκινηθείς.

Με τον απαράμιλλο ηρωισμό ορισμένων ανθρώπων ή με την προδοσία εκ των
έσω και την πικρία του «προδομένου στρατιώτη του έθνους», διότι ο
Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος και άπαντες οι συμπολεμιστές του, δεν είναι
ήρωας αλλά κάτι περισσότερο. Είναι ένας προδομένος στρατιώτης ο οποίος
συνειδητοποιώντας το μέγεθος της προδοσίας δεν έριψε την ασπίδα του
τρέχοντας στην ασφάλεια των μετόπισθεν, αλλά πολέμησε τόσο για
εκείνον, όσο και για τους γύρω του δια τους οποίους είχε την
αποκλειστική ευθύνη εκείνες τις δύσκολες ώρες.

 Πολέμησε για τα «παιδιά» του τα οποία τα περισσότερα διέσωσε, αλλά
και για όσα άφησε πίσω στα χέρια ενός υπάνθρωπου και απάνθρωπου
κτηνώδους  εχθρού. Πολέμησε για όλους εμάς (τους θέλω να πιστεύω απλώς
αδαείς του μεγαλείου του να αγωνίζεσαι για ιδανικά). Η γεύση πικρή στο
στόμα, αλλά και μια ζωή ενδιαφέρουσα την οποία αξίζει να ζείς, διότι
σημασία στην ζωή έχει το ζείν και οχι το απλώς να αναπνέεις.

Σε ευχαριστούμε ΗΡΩΑ ΕΝ ΖΩΗ Παναγιώτη Σταυρουλόπουλε διότι ετούτες οι
γραμμές σου
ανήκουν όπως και ανήκουν επίσης και σε όσους έπεσαν στις μάχες της
Τουρκικής εισβολής  στην Κύπρο μας, αλλά και σε όσους επέστρεψαν πίσω
τραυματίες και με ψυχολογικά προβλήματα και ουδείς αναγνώρισε τον
αγώνα τους για την πατρίδα, σε ευχαριστούμε αφανή ΕΛΛΗΝΑ πολεμιστή που
έπεσες σε έναν ακύρηχτο, «άγνωστο» πόλεμο για το νεοελληνικό
γραικύλικο προτεκτοράτο, σε ευχαριστούμε αθάνατε μαχητή του έθνους και
υπέρ του συνόλου, που δείχνεις με την κάθε ευκαιρία τι σημαίνει να
είσαι άνθρωπος.

Αν είχα μιά στροφή να αφιερώσω στην παρούσα περίπτωση όπου αναφέρθηκα
στο παρόν, θα ήταν η εξής.

"Όπου τάφος, όπου μνήμα
όπου κόκκαλα σπαρμένα
της πατρίδος είναι κτήμα
ποτισμένα με το αίμα"

Νικηφόρος Βυζαντινός

*Η επιμέλεια του βιβλίου το οποίο αποτελεί απομαγνητοφώνηση
συνέντευξης του Ταξίαρχου ε.α. κ. Παναγιώτη Σταυρουλόπουλου, ανήκει
στον σημαντικό ιστορικό ερευνητή για τα ζητήματα της Κύπρου και της
εισβολής του Αττίλα, κ. Κωνσταντίνο Αλέξ. Δημητριάδη τον οποίον
συγχαίρω και δημοσίως για την εγκυρότητα και το ήθος του να αποδίδει
πάντοτε την αλήθεια και μόνον την αλήθεια, ενώ το παρόν βιβλίο με τον
τίτλο «Το χρονικό της μάχης της ΕΛ.ΔΥ.Κ. 14 – 16/8/1974» αποτελεί
εκδοτικό έργο των εκδόσεων «ΠΕΛΑΣΓΟΣ» του γνωστής αξίας και ποιότητας
συναγωνιστή, Ιωάννη Χρ. Γιαννάκενα.

(Για επικοινωνία με τον εκδοτικό οίκο, www.hellasbooks.gr, ΧΑΡ.
ΤΡΙΚΟΥΠΗ 14, ΑΘΗΝΑ T.K. 10679, ΤΗΛΕΦΩΝΟ: 210 64 40 021, FAX: 210 36 38
435, E-MAIL: acroceramo@hellasbooks.gr)

Δεν υπάρχουν σχόλια: