ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

Οι αναρχοσοσιαλιστικές ρίζες του φασιστικού κινήματος




Ο Μουσολίνι κατά την διάρκεια της δράσης του ως αναρχικός.





Το παρόν συντάσσεται με μόνον και μία αφορμή.

Το γεγονός του όταν αναφέρεσαι στην αγάπη προς την πατρίδα σου, εξ
αριστερών συνήθως λαμβάνεις την απάντηση «να ένας ακόμη φασίστας». Ένα
ακόμη πετυχημένο τσιτάτο της ψευτοαριστερής «διανόησης», η οποία είτε
δεν μπαίνει στον κόπο να αναζητήσει τις ρίζες του κοινωνικοπολιτικού
αυτού φαινομένου του πρώιμου 20ου αιώνα το οποίο ως πολιτικό σύστημα
εξεφράσθη διαμέσω του φασισμού, είτε την βολεύει ετούτη η άγνοια του
λαού περί της πραγματικής ιστορίας της παγκόσμιας πολιτικής.



Και επειδή η γνώμη ως έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, διαμορφώνεται
απο την γνώση και αλλάζει ως εκ τούτου πολλές φορές κατά την διάρκεια
της ζωής ενός ανθρώπου, σήμερα θα προσπαθήσω να αναφερθώ όσο το
δυνατόν συνοπτικότερα γίνεται στις πραγματικές ρίζες του φασιστικού
κινήματος, σε μιά προσπάθεια του να ξεδιαλύνει κάποιος την σύγχυση
αναμεταξύ πατριωτισμού και φασισμού, την οποία πολλοί επιδιώκουν μιάς
και βολεύει αφάνταστα πολλούς ο «φασισμός» στην Ελλάδα, πολλοί
περισσότερους απο όσους φαντάζεται κανείς.

Για να είμαστε ξεκάθαροι πέραν των λεπτομερειών, ο φασισμός έχει
αναρχοσοσιαλιστικές ρίζες. Τόσο ο πατέρας του Μπενίτο Μουσολίνι όσο
και ο ίδιος ο Μουσολίνι ξεκίνησαν την πολιτική τους δράση, μέσα απο
τις τάξεις του αναρχικού κινήματος ασπαζόμενοι μάλιστα τις ιδέες του
Κάρλ Μάρξ και άλλων θεωρητικών του Κομμουνισμού. Ο ίδιος μάλιστα ο
Μπενίτο Μουσολίνι, υπήρξε αρχισυντάκτής της σοσιαλιστικής εφημερίδας
Avanti ! (Εμπρός ! ) και υπήρξε μέχρι την αποπομπή του τελικά, ένα
δυναμικό στέλεχος το οποίο σε καμιά περίπτωση δεν θα θύμιζε τον
κατοπινό δικτάτορα.

Παραθέτω ορισμένα ιστορικά γεγονότα εν περιλήψει, τα οποία θα
βοηθήσουν τον αναγνώστη στην γενικότερη διομόρφωση μιάς αντικειμενικής
αντίληψης περί της γέννησης του φασισμού.

-       Το 1911 ο Μουσολίνι βρίσκεται φυλακισμένος στην Τουρκία για
αντιπολεμική δράση, ενώ λίγο αργότερα διορίζεται αρχισυντάκτης της
εφημερίδας AVANTI !

-       Τον Νοέμβριο του 1914, ιδρύει την εφημερίδα Il popolo d' Italia (Ο
λαός της Ιταλίας) και την ομάδα Fasci d' Azione Rivoluzionaria
(Πυρήνες - Σύνδεσμοι επαναστατικής δράσης), γεγονός το οποίο και θα
σημάνει την αποπομπή του απο το σοσιαλιστικό κόμμα. Επιστρατεύεται
γιατι η Ιταλία στο μεσοδιάστημα, έχει εισέλθει στον Α παγκόσμιο πόλεμο
 και τραυματίζεται το 1917, ενώ επιστρέφει στο Μιλάνο και συνεχίζει να
ασχολείται με την εφημερίδα την οποία ο ίδιος ίδρυσε.

-       Στις 23 Φεβρουαρίου 1923, ιδρύει το κόμμα Fasci de Combattimento
(Πυρήνες του Αγώνα) επιδιώκοντας να του προσδώσει την ιδιότητα του
υπερκομματικού κινήματος,  αλλά αποτυγχάνει την είσοδο του στην Βουλή
όμως την ίδια  στιγμή αναλαμβάνει δράσεις εναντίον των εργατών , με
αποτέλεσμα να κερδίσει την εύνοια των μεγαλογαιοκτημόνων και των
βιομηχάνων. Έτσι το 1921, καταφέρνει να εκλέξει 37 βουλευτές, κάτι που
στην ουσία θα σημάνει το τέλος του ασθενικού ούτως η άλλως
κοινοβουλευτισμού στην γείτονα χώρα.

-         Ακολουθεί η «πορεία προς την Ρώμη».

 Τα ελάχιστα αυτά ιστορικά στοιχεία τα οποία παρατέθηκαν, θεωρώ πως
καταδυκνείουν μαζί με  την μεταπήδηση απο τον αναρχισμό και την
αντιπολεμική δράση στον φασισμό και τον ιμπεριαλισμό που εμπεριέχει
και υποθάλπτει, ην άνοδο στην εξουσία ενός οπορτουνιστή καιροσκόπου
ηγέτη ενός στρατού πεινασμένων και δυστυχισμένων που αρέσκονταν στο να
ακούνε οτι τους ήταν ευχάριστο, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε πλήρως την
οικονομική κρίση του τότε, μπολιάζοντας την κοινωνία του με ψίγματα
πατριωτισμού και υπερεθνικιστικού ιμπεριαλισμού,  σε σημείο
φανφαρονισμού με θεατρικά στοιχεία και εθνικολαικισμού κατά την άποψη
του κοκκινοφασίστα Λένιν πως «αλήθεια είναι οτι συμφέρει τον λαό»
(γνωστόν το πόσο συγκοινωνούντα δοχεία είναι ο κοκκινοφασισμος των
δήθεν αριστρών και ο γκρί φασισμός του σκοτεινού δίπολου Χίτλερ –
Μουσολίνι).

Ο φασισμός και ο ναζισμός σχεδόν παράλληλα στις δύο χώρες όπου έδρασαν
αρχικά, την Ιταλία και την Γερμανία αντίστοιχα, χρησιμοποίησε τον
πατριωτισμό, ασέλγησε θα έλεγε κανείς επάνω του επανειλλημένως, με
σκοπό την άνοδο του στην απόλυτη εξουσία την οποία άμα τη αναλείψη
της, μετέτρεψε σε στυγνή δικτατορία ενός και μόνον ανδρός. Ουδεμία
σχέση μπορεί το λοιπόν να έχει ένας θίασος αλητών της πολιτικής
ιστορίας με τον αγνό πατριωτισμό ο οποίος αποτελεί έμφυτο
χαρακτηριστικό του Έλληνα πατριώτη, του Έλληνα γενικότερα.

Και ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι πέραν του οτι αιματοκύλισαν την
ανθρωπότητα δίχως κανένα όφελος πέρα απο το όφελος των συμφερόντων του
μεγάλου κεφαλαίου ο οποίος τους στήριξε μέχρι και την στιγμή όπου του
ήσαν πλέον άχρηστοι αμφότεροι,  μόλυναν με την παρουσία τους και
λέρωσαν την καθαρότητα του πατριωτισμού ως τα σήμερα, σε σημείο του να
μιλάς για πατρίδα και να θεωρείσαι «φασίστας» απο την τεχνιέντως
αγράμματη, στείρα λαικιστική ψευτοαριστερά της επάρατης  "γενιάς του
Πολυτεχνείου" και εντεύθεν.

Όποιος μελετά την ιστορία, ανοίγει ένα παράθυρο στο μέλλον, γράφω
κάπου και αυτό οχι αναίτια, διότι ως προανέφερα και σε προηγούμενο
άρθρο μου, οι καταστάσεις τις οποίες αναγκαστικώς ζούμε στους καιρούς
μας,η  λαθροεισβολή, η άνοδος των πατριωτικών κινημάτων, κινημάτων τα
οποία εμπλέκουν επικίνδυνα την φασιστική ιδεοληψία με τον πατριωτισμό
και άλλα πολλά κοινωνικά γεγονότα όπως η έντονη φτώχεια και η έλλειψη
προοπτικής τα οποία συντελούν στην αναζήτηση ενός νέου
πολιτικοστρατιωτικού «μεσσία»,  θυμίζουν έντονα καταστάσεις
μεσοπολεμικές.

Τούτη την φορά όμως,  ανάμεσα στον δεύτερο και τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο


Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης
Και Δημοσιογράφος
Υπ. Πολιτισμού ΛΑ.Ο.Σ.
Στέλεχος ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ

Το παρόν άρθρο, δημοσιευθέν απο την μόνιμη στήλη ΥΠΕΡ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, της εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: