ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

Η Άλωση ως Φάρος για το παρόν και το μέλλον.



Του Πάνου Χατζηγεωργιαδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης
Και Δημοσιογράφος
Email  panoschatzigeorgiadis@gmail.com

Τονίζω  πάντοτε  πως ο παραδειγματικός ρόλος της ιστορίας  είναι το πάν.

Όσες κοινωνίες αντιμετώπισαν την ιστορία τους  ως απλά ένα παρελθόν το
οποίο δεν αξίζει κανείς να θυμάται ή ακόμη χειρότερα ως  μουσειακό
έκθεμα, βάδισαν με γοργά βήματα προς την ίδια τους  την καταστροφή.



Ειναι πολύ σημαντικό για κάποιον, το να ερευνά οχι τόσο το  ιστορικό
γεγονός  όποιο και αν είναι αυτό και μόνον, αλλά το κυριότερο να
μελετά τους λόγους που οδήγησαν σε αυτή την συγκεκριμένη ιστορική
διαδρομή και κατάληξη.  Έτσι ενώ έχουν χυθεί τόνοι μελάνι και φαιάς
ουσίας απλώς αναφερόμενοι στις τελευταίες δραματικές όντως στιγμές της
ιστορικής άλωσης της Κωνσταντίνου Πόλεως, η συγγραφή πονημάτων
αναφορικά με τις γενεσιουργές αιτίες  του φαινομένου αυτού που άλλαξε
τον ρού της παγκόσμιας ιστορίας και γέννησε την αναγέννηση στην Δύση,
δεν έχει λάβει αρκετό μερίδιο βιβλιογραφικά αλλά και ως εκ τούτου
προσοχής  των μελετητών της συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου,
γενικότερα.

Κατά την ίδια τακτική και προσέγγιση, συνεχίζουμε να αναφερόμαστε
συχνώς όσοι αρθρογραφούμε στις «τραγικές τελευαίες ώρες του τελευταίου
αυτοκράτορα  του Βυζαντίου» και έτσι το όλο  ζήτημα αποκτά συνήθως μιά
αντιμετώπιση της ιστορίας μουσειακού χαρακτήρα. Το να δρούμε ως
καταμετρητές της ιστορίας δεν έχει κανένα πραγματικά νόημα ούτε και
οδηγεί σε χρήσιμα  συμπεράσματα για το παρόν και το μέλλον.

Έτσι και οι ημέρες μας μοιάζουν σαν τις ημέρες λίγο πριν την τελική
πτώση, η αλλοίωσις έφερε την άλωση ως το νερό κατατρώγει τον βράχο και
τον μετασχηματίζει απο άγριο σε λείο βότσαλο με το πέρασμα του χρόνου.
Ζούμε τις τελευταίες μέρες μιάς αρρώστιας η οποία οδηγεί στον Θάνατο
μας. Χωρίς παραδείγματα ζωής, χωρίς ήρωες, χωρίς πρότυπα ορθά, χω ρίς
την παραμικρή αξία που να αξίζει τον κόπο στο προσκήνιο, ζούμε
πραγματικά ως δεσμώτες πολιιορκημένοι με έναν αδιόρατο εχθρό γύρω και
μιάν αρρώστια η οποία κατατρώγει τα σωθικά μιάς ολάκερης κοινωνίας,
μιάς κοινωνίας η  οποία είναι τόσο άρρωστή ώστε διατηρεί πάντοτε την
εντύπωση οτι βρίσκεται εν πλήρη υγεία.

Και αυτό είναι το πλέον επικίνδυνο. Η αδυναμία μας να αντιληφθούμε την
δραματικότητα της κατάστασης μας  μιάς και ζώντας την καθημερινότητα,
σπανίως έχεις την δυνατότητα να αντιληφθείς πλήρως το που βρίσκεται
και το τι θα πρέπει να πράξεις ώστε να εξέλθεις της δύσκολης
κατάστασης.

Η προγονολαγνεία, η κακή εκμμετάλευση της ιστορικής μας διαδρομής απο
εμάς τους ίδιους αλλά και απο τους άλλους, η ασυδοκρατία της σύγχρονης
 αστικής «δημοκρατίας» στην ουσία ασυδοκρατίας, το τεχνητό χάος που
μοιάζει σαν τυχαίο κατασκεύασμα αλλά μόνον τυχαίον  δεν είναι, μας
αλώνουν καθημερινά και εμείς περί άλλων τυρβάζουμε, έχοντας  την άποψη
πως για όλα φτάινει οι άλλοι, οι ξένοι, οι βάρβαροι, οι αλλόφυλοι, οι
λαθροσεισβολείς και τόσοι άλλοι που βολεύουν τις συνειδήσεις πολλών εξ
ημών.

Η ανάθεση των προβλημάτων μας σε άλλους συνάμα  μαζί με την μή ανάληψη
της προσωπικής μας ευθύνης  για τα πράγματα, καθώς  και η αναζήτηση
πάντοτε ενός «απο μηχανής Θεού» της τελευταίας στιγμής, θα έχουν ως
αποτέλεσμα την παντελή διάλυση  σε οτι έχει απομείνει στον τόπο και
τούτη τη φορά αν η κατάσταση δεν ανατραπεί  άρδην το συντομότερο,
χωρίς μαρμαρωμένο  Βασιλιά που να περιμένουμε ως κρυφή ελπίδα να
ξυπνήσει, χωρίς Θεό, χωρίς πατρίδα, χωρίς  καμιάν στον κόσμο ελπίδα
όπως σημειώνω κάπου.

Κύριες, κύριοι.

Η κάθε άλωση του παρελθόντος πέρα απο «αποφράς ημέρα δια το έθνος»
αποτελεί και ένα πρώτης τάξεως παράδειγμα προς αποφυγείν, αποτελεί
έναν Φάρο φωτεινό προς την διαμόρφωση ενός παρόντος και ενός μέλλοντος
καλύτερου εφόσον έχουμε διδαχθεί απο την τραγικότητα των παραστάσεων
τις οποίες έζησαν οι πρόγονοι μας, ειδάλλως η μελέτη της ιστορίας ως
μια σειρά γεγονότων που πέρασαν και πάνε, ουδεμία χρησιμότητα έχει για
τις παρούσες και μελλοντικές γενιές Ελλήνων.


«Μονάχος απ τον λάκκο αυτόν σηκώσου
Κανείς δεν είναι γύρω να σε σώσει
Το θάρρος, την αλήθεια αρματώσου
Η θέληση σου μοναχά θα σε γλιτώσεί»

Νικηφόρος Βυζαντινός

Δεν υπάρχουν σχόλια: