ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2016

Και μείς για αυτά να πολεμήσουμε


Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης
και Δημοσιογράφος


«Είχα δυο αγάλματα περίφημα, μια γυναίκα κι ένα βασιλόπουλο, ατόφια-
φαίνονταν οι φλέβες, τόσην εντέλειαν είχαν. Όταν χάλασαν τον Πόρο,τα
‘χαν πάρει κάτι στρατιώτες, και στ” Άργος θα τα πουλούσαν κάτι
Ευρωπαίων χίλια τάλαρα γύρευαν. [...]
Πήρα τους στρατιώτες, τους μίλησα: «Αυτά και δέκα χιλιάδες τάλαρα να
σας δώσουνε, να μη καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Γι' αυτά
πολεμήσαμε».

(Απομνημονεύματα Στρατηγού Μακρυγιάννη, 1829 – 1850)



Κάθε φορά που ένα έγκλημα του Πολιτισμού συντελείται, έρχονται
αυτομάτως τούτα τα λόγια του Μακρυγιάννη στο μυαλό καθενός που έχει
ασχοληθεί έστω και στο ελάχιστο με τα πολιτιστικά πράγματα και την
ιστορία αυτού του τόπου.

Πριν μερικές ημέρες, οι «γνωστοί μας άγνωστοι» μέσα στην γενικότερη
ομιχλώδη και πολύ περίεργη κατάσταση την οποία ζούμε τα τελευταία
χρόνια όλο και πιο έντονα με το πρόσχημα της «οικονομικής κρίσης»,
κατέστρεψαν σχεδόν ολοσχερώς το άγαλμα το οποίο έστεκε επί της οδού
Τοσίτσα  και απεικόνιζε την Βόρεια μας Ήπειρο ως γυναίκα σιδηροδέσμια.
Σχεδόν ουδείς αναμετέδωσε μια τέτοια αδιάφορη είδηση για τους πολλούς
την ώρα που η χώρα μας σιδηροδέσμια επίσης, άγεται και φέρεται πίσω
από το άρμα της δήθεν «Ευρωπαικής προοπτικής» της, με την βοήθεια των
ντόπιων συνεργατών των ξένων, που επιβουλεύονται εδώ και κοντά
διακόσια χρόνια την εθνική μας ανεξαρτησία.

Υπό την πολιτική – κομματική μου ιδιότητα ως υπεύθυνος Πολιτισμού του
ΛΑ.Ο.Σ. και στέλεχος της «Εθνικής Ενότητας» μιάς προσπάθειας έντιμης η
οποία έχει ως κύριο στόχο το να προσφέρει ιδεολογική στέγη σε όσους
εγκατέλειψε η «κεντροδεξιά» εδώ και πολύ πολύ καιρό Νέα Δημοκρατία,
εξέδωσα ανακοίνωση σχετικά, μια ανακοίνωση την οποία ουδείς
αναμετέδωσε επίσης για λόγους ευνόητους από τον καθέναν μας.

«Μα εδώ ο κόσμος καίγεται, πως κάνεις έτσι για ένα άγαλμα ; με αυτά θα
ασχολούμεθα τώρα ; » είμαι σίγουρος πως θα πούν μερικοί. Εδώ θα
αντιστρέψω την ερώτηση και θα ρωτήσω εγώ μέσα από αυτήν εδώ την μόνιμη
στήλη, η οποία ποτέ δεν μάσησε τα λόγια της αναφορικά με την αλήθεια,
«Μήπως ο κόσμος καίγεται γύρω μας διότι έπαψαν να μας απασχολούν τα
αγάλματα ;», τα αγάλματα τα οποία στήθηκαν κάποτε συμβολοποιώντας σε
ένα κομμάτι μάρμαρο ή σίδερο,  τα εθνικά μας όνειρα, τις προσδοκίες,
τις αδικίες έναντι του έθνους, στήθηκαν εκεί ώστε να θυμίζουν πως κάτι
χρωστούμε πέρα από το μικροσκοπικό «εγώ» μας σε ένα σύνολο το οποίο
έρχεται από πολύ μακριά και πηγαίνει εξίσου πολύ μακριά ανά τους
αιώνες ;

ΟΧΙ αγαπητέ μου αναγνώστη. Το άγαλμα ετούτο δεν το βεβήλωσαν ορισμένα
«παλιόπαιδα», ορισμένοι «γνωστοί μας άγνωστοί», το άγαλμα αυτό το
βεβηλώσαμε εμείς πρώτίστως, καθημερινά, τούτη η βεβήλωσις δεν είναι
έργο αδαών, είναι έργο όλων ημών των νεοελλήνων όπου καταφέραμε να
χασκογελάμε με τα εθνικά μας σύμβολα, μετατραπήκαμε από λαός ηρώων ,
σε λαό μαλθακών Περσών, εμάθαμε να ζούμε με «δανεικά χωρίς ιδανικά»
και τώρα μην έχοντας άλλο τίποτε να κάνουμε, αναζητάμε σωτήρες σε μια
κατάσταση την οποία εμείς δημιουργήσαμε για τους εαυτούς μας και τα
παιδιά μας, επιτρέποντας την καθημερινή άλωση της συνείδησης μας με
ότι ανήθικο, με προτεραιότητα έναν αρρωστημένο ατομισμό που δεν οδηγεί
πουθενά παρά στην γενικότερη καταστροφή για το σύνολο.

Περπατάς την Αθήνα.

Παντού ο Πολιτισμός νοσεί, στο εγκαταλελειμμένο σπίτι του Εθνικού μας
ποιητή Κωστή Παλαμά που κατήντησε δημόσιο ουρητήριο και που ο Δήμος
Αθηναίων δεν ικανοποίησε ποτέ το αίτημα μου για ενημέρωση σχετικά και
επέταξε την επιστολή διαμαρτυρίας μου στον κάλαθο των αχρήστων, από τα
άθλιας αισθητικής «μνημεία» του νεοτερισμού και της «νέας εποχής», από
την απαξίωση του Θεατρικού Μουσείου, από τα βαμμένα αγάλματα μέχρι
αηδίας.

Αυτοί είμαστε κύριοι ; ένας όχλος απολίτιστων στην χώρα του Πολιτισμού
; ένας λαός επιδοτούμενος έναντι πινακίου φακής, ο οποίος πούλησε στο
παζάρι της νέας εποχής τα ιμάτια των προγόνων του ; και για ποιόν λόγο
ακόμη γίνεται η αφή της ολυμπιακής φλόγας στην Ολυμπία μέσα από δήθεν
αρχαιοπρεπείς τελετές  ; μήπως προκειμένου να ξεκινήσει ακόμη μια
σαιζόν εκμετάλλευσης των Ολυμπιακών ιδεωδών από τα “Golden Boys and
Girls” του μάρκετιν που πουλάνε κομμάτι κομμάτι την αρχαία μας
κληρονομιά ; Έχουμε συναισθανθεί το που βρισκόμαστε, το ποια χώματα
πατάμε, χώματα ποτισμένα με το αίμα και το δάκρυ χιλιάδων προγονικών
γενιών ; Ποιος ο ρόλος μας εν τέλλει σε αυτή την πατρίδα ; είμεθα
απλώς παρατηρητές πρόσκαιροι του καθημερινού βιασμού της Ελλάδος από
τον κάθε βάρβαρο απολίτιστο κρετίνο ; και που είναι οι «πνευματικοί
άνθρωποι» του τόπου, πέρα από τα γκαλά, τα σαλόνια με τα ιερατεία
τους, τους απαραίτητους γλύφτες του δήθεν πνευματικού τους έργου ; Που
βρίσκονται όλοι αυτοί οι «πουθενάδες» ; αυτές οι απολιθωμένες μούμιες
που δεν αφήνουν τα νιάτα να αναπνεύσουν ; δεν δίνουν έναν λόγο ύπαρξης
σε αυτόν τον λαό παρά μόνον νοιάζονται για το πνευματικό τους τομάρι ;

Κύριες, κύριοι. Οι καιροί δεν είναι προς χαριεντισμόν.

Σας καλώ όλους σε μια συστράτευση των υγειών δυνάμεων του τόπου, σε
έναν αναπροσδιορισμό της σχέσης του δίπολου Πολίτης – Πολιτικός. Σας
καλώ άπαντες να αναπροσδιορίσουμε όλοι μας το γιατι ψηφίζουμε κάποιον,
το τι περιμένουμε από αυτόν πέρα από να ζητιανεύει καλύτερα από τον
προηγούμενο και να τείνει το χέρι παρακλητικά στους επιβήτορες αυτής
της πατρίδας γιατι «δεν γίνεται αλλιώς».

Δεν αξίζει σε αυτόν τον τόπο το παρόν που ζεί, δεν αξίζει σε κανέναν
αυτός ο εξευτελισμός τον οποίον επιβάλαμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτόν
μας επιλέγοντας άχρηστους, ανθέλληνες, κομπλεξικούς σε θώκους
εξουσίας. Να ξέρουμε πλέον γιατι κάνουμε το κάθε τι., ενθυμούμενοι πως
η εθνική αξιοπρέπεια ξεκινά από την ατομική αξιοπρέπεια.


Ειδάλλως ας σιωπήσουμε για ότι συμβαίνει γύρω για πάντα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: