ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

Εκτέλεση Δραγούμη. Μία ακόμη μαύρη σελιδα στην πολιτική ιστορία της Ελλάδος.

"Οι σφαίρες σου ψιθύρισαν
το πιο μεγάλο ψέμμα
το αίμα σου πάνω στην γης
απ΄ το δικό σου αίμα"

Νικηφόρος Βυζαντινός για τον Ίωνα Δραγούμη.




του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης
και Δημοσιογράφος
*Δημοσιευθέν απο την μόνιμη στήλη
"ΥΠΕΡ ΑΛΗΘΕΙΑΣ", της εφημερίδος ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ


  Η χώρα μας πάντοτε υπήρξε  πεδίο έντονης διαμάχης, αντιπαραθέσεων,
τριβής με κάθε αφορμή και λόγο  και έτσι ως εκ τούτου, είναι ποτισμένη
με "Μαρτύρων και Ηρώων αίμα" για να χρησιμοποιήσω έναν τίτλο απο
γνωστότατο βιβλίο του Ίωνα Δραγούμη, με την περίπτωση του οποίου
ασχολούμεθα στο παρόν.




Ο τόπος αυτός και λόγω της θέσεως του, διότι ως τονίζω πάντοτε η
Ελλάδα πληρώνει την γεωπολιτική της θέση πολύ συχνά, δεν μπόρεσε ποτέ
του να αναπτυχθεί μέσα σε κανονικές συνθήκες όπου συναντούμε σχεδόν
οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. Πάντοτε τα λίγα χρόνια ηρεμίας, τα
διαδέχονται χρόνια δίσεκτα, χρόνια ταλαιπωρίας, χρόνια που δεν ευνοούν
την ειρηνική συνύπαρξη και την πραγματική και οχι πλασματική ευημερία.
Χρόνια άσχημα τα οποία δεν αρμόζουν σε αυτόν τον τόπο, αλλά δυστυχώς
ένεκα των συνθηκών και συμβαίνουν και θα συμβαίνουν σε αυτό το
βασανισμένο κομμάτι της υφηλίου, έναν τόπο μικρόν μα και μεγάλον
συνάμα σε αξία.

Σχεδόν κάθε χρόνο, αναφέρομαι στην περίπτωση του Ίωνος Δραγούμη τα
τελευταία χρόνια της πιο εντατικής μου αρθρογραφίας και ενασχόλησης με
τα κοινά. Τον θεωρώ ως μια προσωπικότητα κομβική σε πολλά επίππεδα της
δημόσιας ζωής, έστω και αν έχουν περάσει 96 ολάκερα χρόνια απο την
ημέρα όπου πέφτει νεκρός απο τις σφαίρες των τραμπούκων  του Γύπαρη,
πρωτοπαλλίκαρου του Βενιζέλου. Η δολοφονία του Ίωνος Δραγούμη,
αποτελεί μία ακόμη σκοτεινή ανεξιχνίαστη τεχνιέντως, σελίδα της
πολιτικής ιστορίας της χώρας, ίσως εξαιτίας του γεγονότος, πως υπήρξαν
πολλοί εμπλεκόμενοι του τότε, οι οποίοι κατά κάποιον  τρόπο
ενδεχομένως εμπλέκονται στα δημόσια πράγματα της χώρας ακόμη και
σήμερα.

Έτσι ποτέ κανείς δεν θα μάθει με ακρίβεια οχι τόσο το τι συνέβει
εκείνο το καυτό απομεσήμερο της 31ης του Ιουλίου στα 1920, πέραν του
προφανούς ήτοι της εκτέλεσης δημοσίως του Δραγούμη εν μέση οδώ, αλλά
ποτέ κανείς δεν θα μάθει επί της ουσίας (αν και η ιστορία αυτή είναι
γεμάτη απο εικασίες σχετικά με το ποιός, πότε και γιατι), το ποιός
ήθελε τον Ίωνα Δραγούμη νεκρό και το κυριότερο το γιατι τον ήθελε
νεκρό στην συγκεκριμένη ιστορικοπολιτικοκοινωνική στιγμή για τον τόπο.

Ένα είναι το μόνον σίγουρο και φυσικά δεν αποτελεί μόνον δική μου
εκτίμηση. Και αυτό είναι το γεγονός, πως τούτη η πολιτική δολοφονία,
ανέκοψε βίαια τον δρόμο ενός πολλά υποσχόμενου πολιτικού ανδρός. Με
την δικαιολογία των αντιποίνων σε σχέση με την απόπειρα δολοφονίας
στην Γαλλία του "Εθνάρχη" Βενιζέλου η οποία είχε συμβεί λίγες ώρες πιο
πριν, κάποιοι θεώρησαν σκόπιμο μα ίσως και ιδανική ως ευκαιρία, να
τελειώνουν με το κεφάλαιο Ίων Δραγούμης κατά αυτόν τον άνανδρο και
επαίσχυντο τρόπο. Ας μην ξεχνά ουδείς, πως ο Δραγούμης πέραν απο
πολιτικός αντίπαλος του Βενιζέλου, υπήρξε και ο κύριος εκφραστής πέρα
απο τον Παύλο Μελά, του Μακεδονικού αγώνος, υπήρξε μέγας διανοητής
ενός κοσμοπολίτικου  μεγαλοιδεατισμού  για τον ελληνισμό πράγμα το
οποίο εξέφραζε μέσα απο τα έργα και την αρθρογραφία του επί μακρόν και
αναλυτικώς, ζήτημα το οποίον είχε επηρεάσει βαθιά τον πολιτικό κόσμο
της χώρας, μιάς χώρα η οποία αναζητούσε ζωτικό χώρο ώστε να αναπνεύσει
και να αναπτυχθεί το δυνατόν κατά τον καλύτερο τρόπο δεδομένων και των
συνθηκών.

Ο Δραγούμης, σίγουρα και για κανέναν λόγο, δεν υπήρξε τυχαίον πρόσωπο
στην κοινωνική και πολιτική ιστορία της χώρας. Υπήρξε ο εκφραστής
πολλών νέων ρευμάτων τα οποία ο ίδιος και αφομοίωνε και διέδιδε
παραπέρα είτε αυτούσια είτε επεξεργασμένα μέσα απο την δική του σκέψη
και εκτίμηση.

Υπήρξε λόγιος όπως και πολλοί άλλοι πολιτικοί άνδρες του καιρού του
και σίγουρα ένας απο τους πυλώνες είς τους οποίους ημπορούσε να
πιστεύσει η Ελλάδα που έρχονταν. Την πολιτική λοιπόν αυτή δολοφονία,
με τις όποιες τις προεκτάσεις και σε άλλους χώρους, μόνον τυχαία δεν
ημπορεί κάποιος να την χαρακτηρίσει. Έτσι εκείνο το απομεσήμερο του
1920, άλλαξε ο ρους της ιστορίας για ακόμη μια φορά σε αυτόν τον τόπο
και τούτο το πιστεύω ακραδάντως διερευνώντας αρκετά χρόνια την
προσωπικότητα του Ίωνος Δραγούμη, ενός ανθρώπου ο οποίος πότισε με το
αίμα του το ιδεολογικό πλαίσιο των πιστεύω του αναφορικά με το μέλλον
της Ελλάδος και σε σχέση με το στίγμα της στον υπόλοιπο πολιτισμένο
κόσμο.

Το λογοτεχνικό και άλλο έργο του, ακόμη και σήμερα και συγκινεί αλλά
και εμπνέει ανθρώπους ελάχιστους ίσως σε σχέση με το σύνολο, αλλα
επουδενί ολίγιστους, ένα σύνολο το οποίο βαδίζει την δική του
ανεξέλεγκτη πορεία, πορεία διαμορφωμένη στα πλαίσια μιάς αρρωστημένης
σχεδόν νεκρής ασυδοκρατίας που κάποιοι επαίσχυντα συνεχίζουν να
"εορτάζουν" ενώ ο λαός πεινά έξω απο τα τείχη τα οποια έχτισαν με
χρήματα τα οποία χρέωσαν σε αυτόν τον κόσμο των πεινασμένων και
απελπισμένων, σε αυτόν τον κόσμο των απελπιστικά μόνων νεοελλήνων.
Μέσα σε μια "δημοκρατία", που επιτρέπει τα πάντα και δεν πιστεύει σε
τίποτα, διαμορφώνοντας αυτό που αναφέρω συχνα ως "τεχνητό χάος" που
βολεύει πάρα πολλούς απο το πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό, μιντιακό
σύστημα της εξουσίας. Ένα σύστημα το οποίον συνεχίζει και θα συνεχίσει
να καταδυναστεύει τον λαό, αλλάζοντας απλώς ενίοτε της μαριονέτες των
δήθεν εξουσιαστών.

Ο κατά σάρκαν Ίων Δραγούμης δεν υπάρχει πιά εδώ και κοντά εκατό
ολάκερα χρόνια, αλλά ετούτο το λαμπρό απομεσήμερο του καλοκαιριού του
1920, θα μένει πάντα χαραγμένο στην συλλογική μνήμη και ψυχή,
οτιδήποτε και να κάνουν κάποιοι. Οι ιδέες του, θα συνεχίσουν να
στοιχειώνουν το σαπισμένο τούτο δώ μικρό βασίλειο της Δανιμαρκίας και
το φάντασμα του ενδεδυμένο με εκείνο το λευκό κοστούμι που είχε
διαλέξει εκείνη την ημέρα της εκτέλεσης, θα συνεχίσει αμέριμνο τις
νύχτες να αναζητά την δικαίωση.

Δικαίωση των ιδεών ενός ανθρώπου, ο οποίος ούτως ή άλλως έστεκε και
για όσο ζούσε, πέρα απο τα στενά χωροχρονικά κλουβιά όπου στέκει η
ύπαρξη του καθενός μας, ενός πλάσματος δημιουργικά αναρχικού κι
ανήσυχου, ως οφείλει να είναι ο κάθε ανώτερος άνθρωπος που περνά και
χάνεται απο αυτα τα χώματα.

Αιωνία σου η μνήμη Ίωνα Δραγούμη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: